Kuzyneczki

Powieść milicyjna stała się jedna z odmian powieści kryminalnej XX wieku, publikowana w latach 1955–1991 w krajach komunistycznych Europy Środkowo-Wschodniej. Dochodzenie prowadzone przez milicjanta / adwokata / sędziego w sprawie przestępstwa kryminalnego / zbrodni, by ukazać jego schemat / działanie , przyczyny i okoliczności.
Reżim komunistyczny, ideologia, koloryt socrealizmu, propaganda, walka z kapitalizmem, inicjatywą prywatną , przedstawicielami średniego aparatu państwowego.
Powieść milicyjna była odpowiedzią na światowe klasyki kryminalne i kapitalistyczne twórczości Agaty Christie, Edgara Wallace’a.
Przedstawiciele gatunki i prekursorzy:
1. Tadeusz Kostecki vel Krystyn T. Wand, W. T. Christine
2. Andrzej Piwowarczyk
3. Adam Bahdaj vel Dominik Damian
4. Anna Kłodzińska vel Stanisław Załęski i Mierzański
5. Jerzy Korycki vel Jerzy Edigey
6. Aleksander Minkowski vel Marcin Dor, Alex Hunte
7. Zbigniew Safjan vel Andrzej Zbych
8. Helena Sekuła vel Helena Turbacz
9. Maciej Słomczyński vel Kazimierz Kwaśniewski
10. Krzysztof Teodor Toeplitz vel Krzysztof Deuter
11. Andrzej Wydrzyński vel Artur Morena
12. Zygmunt Zeydler-Zborowski.
13.Albert Wojt vel Wojciech Sadrakuła

Albert Wojt to pseudonim literacki Wojciecha Sadrakuły. Od około 1976 roku, przez 40 lat pracował jako prokurator. W latach 1981-1990 był radcą prawnym. Jest autorem 14 kryminałów.

Żoliborz to jedna z dzielnic Warszawy, i miejsce akcji większości książek z porucznikiem Michałem Mazurkiem Alberta Wojta. "Joli Bord" z francuskiego znaczy "Piękny Brzeg". Malowniczo położona dawna posiadłość pijarów nad Wisłą w XVIII wieku, spolszczyła "Joli Bord" - Żoliborz stając się synonimem zielonej, inteligenckiej dzielnicy z willową zabudową i artystyczną atmosferą, o której śpiewał Muniek Staszczyk i wiersz napisał Konstanty Ildefons Gałczyński.

"(...)Dziel­ni­co­wy Wa­lic­ki nie­wie­le wie o de­nat­kach – po­in­for­mo­wał po­rucz­ni­ka. – Nikt się na nic nie skar­żył, dziew­czy­ny też nie pro­si­ły go o pomoc czy in­ter­wen­cję. Obie pra­co­wa­ły, pra­co­wa­ły, ra­chun­ki pła­ci­ły re­gu­lar­nie, ja­kichś po­dej­rza­nych in­dy­wi­du­ów tu nie wi­dy­wa­no. Ka­czyń­ską prze­słu­chi­wał kie­dyś ru­ty­no­wo w cha­rak­te­rze świad­ka, kiedy było wła­ma­nie do ap­te­ki. Ot i wszyst­ko.
– W ten spo­sób da­le­ko nie za­je­dzie­my – za­wy­ro­ko­wał ofi­cer. – Trze­ba do­kład­nie prze­szu­kać cha­łu­pę, a cały ten maj­dan ode­słać do la­bo­ra­to­rium – wska­zał sto­ją­ce na sto­li­ku szklan­ki i fi­li­żan­ki. – Dia­bli wie­dzą, czy eks­per­ci nie znaj­dą w kawie ja­kie­goś pa­skudz­twa(...)
Żoliborz, ulica Wery Kostrzewy i zwłoki.
Dwie młode kobiety, Elżbieta Milecka i Halina Kaczyńska, pokrewieństwo- kuzynki, poznajemy ich relacje, powiązania, ambicje i drogę po trupach do celu..Historia przeplata wydarzenia z Mazur i następstwa w Warszawie. Przekrój społeczny ze studentami, przestępczość zoorganizowana, narkotyki. Wartka akcja i duet operacyjno - śledczy porucznika Romana Gilewicza i chorążego Pozorskiego pędzacych polonezem. Książka wydana w 1990 roku.

Powieść milicyjna stała się jedna z odmian powieści kryminalnej XX wieku, publikowana w latach 1955–1991 w krajach komunistycznych Europy Środkowo-Wschodniej. Dochodzenie prowadzone przez milicjanta / adwokata / sędziego w sprawie przestępstwa kryminalnego / zbrodni, by ukazać jego schemat / działanie , przyczyny i okoliczności.
Reżim komunistyczny, ideologia, koloryt...

Trzej młodzi ludzie wyjeżdżają na Mazury. Pewnego dnia postanawiają wypłynąć łódką na jezioro. Pogoda się zmienia, idzie burza a poczciwa Omega nie jest przystosowana do pływania w takich warunkach. Trzeba uciekać jak najszybciej. Ale nie można przecież przepłynąć obojętnie, gdy obok podobna łódź się przewraca i cztery osoby wpadają do wody. Trzeba ich ratować. W dramatycznych okolicznościach udaje się wyłowić trzech chłopaków i dziewczynę. Wszystko kończy się pomyślnie, a następnego dnia obie grupy umawiają się na wspólne picie wódki, które kończy rzyganiem, leżeniem pod stołem, awanturą, zerwaniem, nowym związkiem, a w końcu mordobiciem. Dramat na wodzie i dramat na campingu to jednak dopiero początek wydarzeń, w które wplątują się wszyscy uczestnicy wakacyjnego wyjazdu nad jezioro.
„Porucznik Roman Gilewicz sennym wzrokiem wpatrywał się w okno. Na dworze lało jak z cebra. Prawde powiedziawszy ostatnie dni listopada zdążyły już przyzwyczaić go do tego widoku. Niewiele brakowało, by zapomniał, jak wygląda prawdziwe słońce.”
W ten pochmurny dzień poznajemy oficera śledczego który musi rozwiązać dość trudną zagadkę śmierci dwóch kuzynek, otrutych we własnym mieszkaniu. Jedna z nich Halina Kaczyńska, ta wyłowioną z wody dziewczyna okazuje się iskrą wrzuconą do beczki z prochem. W sprawę są zaangażowane wszystkie osoby, które uczestniczyły w mazurskich wakacjach. Akcja poprowadzona jest wartko, porucznik jeździ polonezem od jednego podejrzanego do drugiego, rozmawia z kim się da wiec poznajemy sąsiadów sąsiadki, dozorcę, czyli ludzi, którzy mogą mieć ze sprawą coś wspólnego i sprawnie zasnuć mgła tajemnicy obraz wydarzeń.
Akcja toczy się dwutorowa, bo w czasie rzeczywistym obserwujemy śledztwo i działania milicji, a retrospekcja pozwalają czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia okiem uczestników dramatu. Miejsce akcji to Warszawa drugiej połowy lat osiemdziesiątych. Niestety mało jest tu szczegółów, które wyraźnie określałyby epokę. Blok, gdzie mieszkały zamordowane Kuzynki na ulicy Wery Kostrzewy, knajpa o wdzięcznej nazwie Antałek i kilka innych ulic, przez które przejeżdża milicyjny polonez, nie tworzą obrazu miasta. Wiemy za to co piją bohaterowie, wódkę żytnią na Mazurach a w domu podczas imprez wermuty Istrę, Varnę winiak i zwykłe piwo. Powieść nie jest więc dokumentem tamtych czasów, bo lata osiemdziesiąte stanowią tylko lekko zarysowane tło dla kryminalnego śledztwa.
Niedostatki opisów rekompensuje szybka akcja z wieloma zwrotami co sprawia, że książkę czyta się całkiem dobrze.
Albert Wojt ma na swoim koncie kilkanaście kryminałów i powieści sensacyjnych. O samum autorze trudno się czegoś dowiedzieć, bo jego sylwetka nie istnieje w Internecie. Pewną wskazówkę co do tożsamości można znaleźć w nocie wydawniczej, gdzie prawa autorskie książki posiada Wojciech Sadrakuła. Nie znalazłem nigdzie pisarza o tym nazwisku, a jedyny człowiek noszący identyczne to prokurator w stanie spoczynku. Być może to właściwy trop?
I jeszcze jedna ciekawostka. Książka została napisana w styczniu 1989 roku a wydana roku 1990, chyba jako jedna z ostatnich pozycji w serii KAW i kto wie czy nie była to ostatnia powieść milicyjna.

Trzej młodzi ludzie wyjeżdżają na Mazury. Pewnego dnia postanawiają wypłynąć łódką na jezioro. Pogoda się zmienia, idzie burza a poczciwa Omega nie jest przystosowana do pływania w takich warunkach. Trzeba uciekać jak najszybciej. Ale nie można przecież przepłynąć obojętnie, gdy obok podobna łódź się przewraca i cztery osoby wpadają do wody. Trzeba ich ratować. W...

Lubię Alberta Wojta, ale ta książka jest gdzieś na poziomie przeciętnej, może nawet lekko poniżej. Może to ja się nie skupiałem, ale wydaje mi się, że akcja zmienia się nieco zbyt chaotycznie, nie mniej do poczytania fajne - zwłaszcza, że koszt tej lektury oscyluje wokół jednej złotówki.:)

Lubię Alberta Wojta, ale ta książka jest gdzieś na poziomie przeciętnej, może nawet lekko poniżej. Może to ja się nie skupiałem, ale wydaje mi się, że akcja zmienia się nieco zbyt chaotycznie, nie mniej do poczytania fajne - zwłaszcza, że koszt tej lektury oscyluje wokół jednej złotówki.:)