Felek i Tola. Dzik jest dziki

Książek o emocjach jest więcej niż samych emocji. I bardzo dobrze! bo wiadomo, że nie każdemu przypadnie do gustu jedna metoda. Autorka cyklu o Samie i Watsonie proponuje rozwiązania, które pasują mnie i moim dzieciom. Nie jakieś wymyślne i wymagające mnóstwa czasu. Ale przy tym biorące pod uwagę wrażliwość dziecka. Historia o zazdrości to jedna z tych, które zdarzają się w każdej rodzinie. U Sama zazdrość pokazana jest przy spotkaniu z małą kuzynką - z którą najpierw pobawił się kolega Sama, i on sam już nie zdążył. Tyle wystarczy, by smok zazdrości zaczął rosnąć. Ale na szczęście jest Watson. Który tłumaczy, że serce mieści wiele osób i że zazdrość nie przydaje się do niczego Podoba mi się ta książka. Mam nadzieję, że powstanie więcej książek w tym cyklu

Pierwszy kryminał mojego synka. W naszej biblioteczce książka wyjątkowa, bo inna. Tutaj nie ma taryfy ulgowej dla młodego czytelnika; padają słowa "zabić", "porwać", "ukraść" itp. Niemniej para głównych zbirów jest tak uroczo nieporadna, że dziecko dostaje wyprasowaną wersję przestępczego półświatka. Dynamiczna akcja, książka długa, więc raczej od 3 roku życia, żeby dzieciątko wysiedziało. Nam udało się przeczytać w jeden dzień, na raty, bo młodego wciągnęła ta cała historia. Świetne ilustracje.

Profesor Wieloryb jest już na emeryturze. Na Wielorybim Przylądku pozostał już sam. Z tęsknotą wspomina dawne czasy, gdy wokół było mnóstwo innych wielorybów, jego przyjaciół. Postanawia pisać listy do nieznajomych z innych miejsc i z niecierpliwością oczekuje odpowiedzi. W końcu otrzymuje list od Wielorysia, wnuka jego serdecznego przyjaciela. Ale to jeszcze nic! Tuż za nim na wyspę nadciągają niespodziewani goście! Co takiego wydarzy się na Wielorybim Przylądku? Sprawdźcie sami! Mogę Wam tylko zdradzić, że Profesor znów odżyje, goście wniosą wiele radości a on nie będzie już sam. Ktoś z nim pozostanie... Piękna historia opisana w kilku rozdziałach. Znajdziemy tu tęsknotę i samotność, przyjaźń i miłość z dawnych lat. Jest również rywalizacja ale w formie zabawy i bezinteresowna pomoc. Czyta się szybko bo tekstu wcale nie jest tak dużo. Za to okraszony został wspaniałymi ilustracjami, dopełniającymi całość. Bardzo spodobało mi się podjęcie tematu pisania listów!

Słonie w naszym domu" Astrid Henn i Stephanie Schneider to niezwykle wdzięczna propozycja dla młodego czytelnika. Opowiedziana w niej historia pokazuje jak wielkim kłopotem i zbędnym balastem są uprzedzenia. Na czwarte piętro kamienicy wprowadzili się nowi sąsiedzi. Dorośli nie są zadowoleni, gdyż "nowi" robią mnóstwo hałasu. (...) "Nowi" budzą w nich niczym nieuzasadnioną niechęć oraz przeświadczenie że będą z nimi same kłopoty. Wiedziona dziecięcą ciekawością Fisia kieruje swoje kroki prosto pod drzwi "nowych", chcąc dowiedzieć się czy nie została obdarowana przez los towarzystwem nowych dzieci, z którymi mogłaby spędzać całe długie popołudnia. Kogo zastanie po drugiej stronie drzwi? Kim są "nowi" i czy rzeczywiście będą z nimi same klopoty? "Słonie w naszym domu" to książka podejmująca temat tolerancji i nietolerancji oraz niesłusznych uprzedzeniach do obcych. Obcych, których nie chcemy oswoić, bo musiałoby to oznaczać wyjście poza własną strefę komfortu. To także książka o obmowie, łatwości w ferowaniu sądów, nawet bez jakiejkolwiek wiedzy na dany temat. Wielkim atutem tej książeczki są piękne, kolorowe ilustracje.

Tekst Martin Widmark, ilustracje Emilia Dziubak, czego można chcieć więcej do pełni szczęścia? Chociaż kot małej Astrid, miłośniczki książek, może tę również podsumowałby lekceważącym: "Tja"... ;) Astrid uwielbia czytać, a jej kot, no cóż, niekoniecznie. Astrid wędruje po świecie, po wielu wyrzeczeniach zdobywa najbardziej wyszukane książki, pełne przygód, najciekawsze, najzabawniejsze, naj naj naj, jednak po wspólnej lekturze kot mówi jak zawsze: "Tja" i oddala się niespiesznie w celu zajęcia się ciekawszymi sprawami, typu leżenie w fotelu czy przeciąganie się na dywanie. Nasza bohaterka jest niepocieszona, ale pełna nadziei, więc podejmuje kolejne próby. Jeśli chcecie się dowiedzieć czy Astrid uda się wreszcie znaleźć opowieść, która zaciekawi jej kota, koniecznie musicie przeczytać tę książkę!

Bardzo fajna książka, napisana świetnym językiem, w sposób prosty, zabawny i trafiający do małego dziecka (u nas trzyletniego). Niektóre z historii z tej książki trafiły u nas w punkt, na przykład refleksje Ryjka o ciemności. A i raz trzeba było upiec szarlotkę :) Jestem zadowolona, że trafiłam w bibliotece na tę książkę i pewnie będziemy sięgać po inne części.

Czytanie książki „Smacznego, proszę Wilka!” Marty Guśniowskiej (Wydawnictwo Tashka) to prawdziwa uczta – rozbrajające dialogi bohaterów, wnikliwa obserwacja otoczenia, ukryte prawdy życiowe. Za każdym razem ciężko się z nią rozstać. Z pozoru zwykły las, a dzieją się w nim niezwykłe rzeczy. W pewnym domku stary, zrzędzący, zły Wilk, próbuje się pogodzić ze śmiercią, która zagląda mu w oczy. W odchodzeniu towarzyszy mu jedyna przychylna istota – Pajączka. Zrządzeniem losu pod ich dach trafia mały, naiwny Zajączek (czyli idealna przekąska),który potrzebuje pomocy. Zastanawiacie się, czy Wilk zdoła powstrzymać swoje zwierzęce instynkty i nie pożre biednego malca? Otóż za namową przyjaciółki zrobi coś wbrew logice – zgodzi się odprowadzić zajęcze dziecko do domu jego babci. Stary drapieżnik nie zdaje sobie sprawy, że to wspólne wędrowanie z Zajączkiem zupełnie go odmieni, już na zawsze…

Ta niewielka książeczka trafiła w moje ręce dosyć przypadkowo podczas tegorocznych Targów Książki w Krakowie. Gdy po raz kolejny odwiedzałam stoisko Wydawnictwa Media Rodzina ku mojemu sporemu zaskoczeniu otrzymałam ją po prostu w prezencie. W ostatnim czasie na rynku wydawniczym panuje boom na wszelkiego rodzaju książki kreatywne. Czy wszystkie spośród tytułów przypisanych do wyżej wymienionego nurtu takie właśnie są to już temat na zupełnie inną polemikę… Jednakże przechodząc do meritum mimo, iż przygody Harolda mają już ponad 50 lat, historyjka ta jest dla mnie niesamowitym przykładem kreatywności. W bajce poznajemy historię czteroletniego Harolda i jego fioletowej kredki. Pewnej księżycowej nocy chłopiec wybiera się na spacer, podczas którego przydarzają mu się różne przygody. Aby z powrotem trafić do swojego domu i łóżeczka nasz mały lecz bardzo rezolutny bohater przy użyciu swojej magicznej kredki oraz dzięki swojej niebagatelnej pomysłowości stopniowo dorysowuje sobie wszystko, czego potrzebuje, by odnaleźć powrotną drogę do bezpiecznego, ciepłego domu. Jeśli chcecie dokładnie poznać losy Harolda koniecznie sięgnijcie po tę opowiastkę, gdyż jest ona świetną zabawą zarówno dla dzieci jak i dorosłych. We mnie osobiście perypetie malca wzbudziły skojarzenie z rodzimym „Zaczarowanym ołówkiem” (serialem animowanym realizowanym w latach 1964-1977 przez Se-ma- for),którego głównym bohaterem jest Piotrek i jego tytułowy zaczarowany ołówek. Dodatkowym atutem tej wydanej przez Media Rodzinę publikacji jest to, iż ukazała się ona w wersji dwujęzycznej. Oprócz tekstu w języku polskim mamy również te same frazy w języku angielskim. Zatem jeśli szukacie dla swoich milusińskich książeczki, która rozwija wyobraźnię, uczy, bawi, a oprócz tego gwarantuje mile spędzony czas dla małych i dużych gorąco polecam Wam przygody Harolda i jego fioletowej kredki. * https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta * http://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2015/12/w-maej-ksiazeczce-wielka-uczta-dla.html

Dzieci są ciekawe świata, zadają mnóstwo pytań, a my biedni opiekunowie musimy wiedzieć. W obecnych czasach nie jest tak źle, bo Internet przybywa nam z odsieczą, jednak czasami dziecko nie ma cierpliwości czekać, aż rodzić przeczyta artykuł, albo – co gorsza – ten nie do końca go rozumie. Z odpowiedziami na kilka nurtujących kwestii na temat świata zwierzą przychodzi do nas Lila Prap w publikacji „Dlaczego?”. Przyznacie, drodzy opiekunowie, że lubimy, kiedy dzieciaki czytają książki z ciekawostkami. Mamy poczcie, że się czegoś uczą, że nie poświęcają czas na głupoty, a to właśnie w głupotach tkwi siła prezentowanej publikacji. Zanim przejdę do rzeczy muszę zaznaczyć, że wypożyczyliśmy tę książkę z biblioteki, a M. znała ją już z przedszkola. Po prostu bardzo chciała ją ze mną poczytać. Otwieram książkę, patrzę na pierwsze z brzegu pytanie, czytam je na głos: „Dlaczego hieny się śmieją?”, a moje dziecko chichocze niczym owa hiena i krzyczy: „przeczytaj śmieszne odpowiedzi”. I na tym polega zabawa. Do każdego problemu podano kilka (3 lub 4) odpowiedzi, które są tak absurdalne, że nawet przedszkolak zorientuje się, że coś tu nie gra. A jeśli macie trochę talentu aktorskiego, to gwarantuję wam, że popłaczecie się ze śmiechu. Oczywiście znajdziecie również poprawną odpowiedź, która wzbogacona jest o kilka informacji na temat danego zwierzęcia. Przyznam, że niektóre wyjaśnienia musiałam streścić córce własnymi słowami np. porównanie pasów zebry do linii papilarnych u człowieka – zwyczajnie nie wiedziała, co to jest. Jednak trudno wymagać od autorki i wydawcy, żeby uwzględnili wiedzę wszystkich dzieci. To jest niemożliwe. Widać, że starają się, żeby fragmenty „na serio” były zrozumiałe. Dla mnie ważne było, że miałam podstawę do rozmowy z córką, bo podczas czytania „Dlaczego?” i tak prowadziłyśmy długie dyskusje. Książkę zdobią proste ilustracje. Można powiedzieć, że to portrety jej bohaterów. Są zwykłe, nieco dziecięce, ale autorka uchwyciła cechy charakterystyczne prezentowanych zwierząt i – co najważniejsze – wpasowała rysunki w zabawowy klimat książki. Dużo mówi się o nauce przez zabawę, a książka „Dlaczego?” pomaga taką zabawę zaaranżować. Głupie odpowiedzi zaproponowane przez Lilę Prap paradoksalne pokazuję, że nie ma głupich odpowiedzi. Zachęcają do pomyślenia, do zgadywania, do kreatywności. A na przykładzie mojego dziecka widzę, że po takiej pełnej śmiechu zabawie wiedza zostaje w głowie. Zapytajcie się jej po co kangurowi torba, albo gdzie wieloryb ma nos – wszystko wam wyjaśni.

Świetnie wydana opowieść, która ma w sobie wiele głębi. Niestety głębia ta wydaje mi się donikąd nie sięgać. Nie bardzo rozumiem przesłanie drugiej części tak pięknej książki i obawiam się, że dziecko także mogłoby jej przesłanie opacznie zrozumieć. Całość traktuje między innymi o ryzyku zrobienia sobie krzywdy, by coś zyskać, przy czym ryzyko to jest tutaj pochwalane.

Kulawa kaczka z zapomnianego podwórka i ślepa kura w okularach przeciwsłonecznych wyruszają do miejsca, w którym spełniają się najbardziej sekretne marzenia – choć możliwe, że ono w ogóle nie istnieje. Droga wiedzie przez wiejskie gościńce, złowieszczo ciemny i cichy las oraz wąskie deski nad przepaścią i najwyższą górę świata. Podróż obfituje w liczne, ale dowcipne spory o życiu, jego istocie, ale też w tańce szczęścia i chwile milczącej zadumy. Zakończenie przygody kaczki i kury przechodzi ich najśmielsze oczekiwania i najskrytsze marzenia. To nie tylko książka dla dzieci, ale dla wszystkich szukających w literaturze życiowych mądrości i prawd. Jakich? Oto kilka z nich: 🦆W niebezpiecznym świecie można zejść na złą drogę, choć jest tam też mnóstwo ciekawych rzeczy do odkrycia. 🐔Nie warto tkwić w jednym miejscu i gadać po próżnicy, bo donikąd się nie dojdzie. 🦆Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku. 🐔Do celu najszybciej dochodzi się małymi kroczkami. 🦆Najlepszym przysmakiem w podróży są orzeszki ziemne. 🐔Najważniejsza w dążeniu do celu jest droga do niego. To w jej trakcie możemy najlepiej poznać samych siebie. 🦆Trzeba więc przyznać rację kulawej kaczce: „Kto rusza w podróż, ten się zmienia”. Ważne jednak, by nie przestawać marzyć. A może po drodze okaże się, że mamy już wszystko? ❤️To bez wątpienia jedna z najpiękniejszych książek dla dzieci, jakie przeczytałam, a było ich naprawdę sporo. Polecam szczerze tę wzruszającą opowieść i małym, i dużym.

WSPANIAŁA książka oswajającą dziecko ze strachem. Opisuje czym jest, jak można go odczuwać i na niego reagować oraz w jakich sytuacjach pojawia się zazwyczaj. Na koniec przedstawione są podpowiedzi, jak można sobie z nim radzić. Ostatnia strona to informacje dla dorosłych o dziecięcych przeżyciach od psycholożki i psychoterapeutki Magdaleny Krzyżak. Bohaterem książki jest Franek, ośmioletni chłopiec, więc dzieci mogą łatwiej się utożsamić. Przeżywa sytuacje, które znane są dzieciom z codzienności. Chłopiec otrzymuje wsparcie od dorosłych. Pokazuje, że warto się do nich zwrócić. Język przystosowany jest do małego odbiorcy, ilustracje piękne i barwne - dzięki temu ważna treść jest łatwo przyswajalna dla dziecka. Co robić, gdy się boisz? Jak radzić sobie ze strachem przed wizytą u lekarza? Co zrobić, by nie panikować w ciemnym pokoju? Ten przyjazny poradnik odpowie na te i wiele innych pytań. Pomoże dzieciom oswoić strach oraz poznać słownictwo z nim związane. Uwielbiam książki, które niosą za sobą wartość! To jedna z nich. Warto czytać je dzieciom, bo bajki to świetny sposób na pomoc z różnymi problemami. „Pamiętaj! Jesteś odważny, nie dlatego że nie odczuwasz strachu, ale dlatego że umiesz się z nim obchodzić, nie pozwalasz mu nad sobą zapanować i działasz, pomimo że się boisz.” Książka sprawdzi się znakomicie również w gabinetach psychologicznych.

Jesteśmy wielbicielami ilustracji Pawła Pawlaka, szczególnie, że zazwyczaj idą one w parze z dobrym tekstem. Nie inaczej jest w przypadku "Kotka..." - zgrabna, mądra i momentami zabawna historia dopowiedziana jest zachwycającymi obrazami. Z dwuipółletnią Lilą czytaliśmy non stop przez miesiąc, teraz wracamy co jakiś czas.

Sympatyczna, lekko napisana książka o przyjaźni. Dla początkujących czytelników albo do wspólnego czytania, nie tylko przed snem bo dobrze przeczytać na raz albo dwa. Od pewnego momentu trudno przestać czytać dlatego lepiej zaplanować więcej czasu, aby doczytać do końca. U mnie były stanowcze sprzeciwy, więc przeczytaliśmy w dwa wieczory. Szkoda, że ręczne pisanie listów niemal umarło, jakże przyjemne było to czekanie na listonosza.

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

Muszę przyznać, że nie do końca odpowiadała mi formuła, jaką w tej historii zastosowano. Te wszystkie inwektywy, kierowane wobec głównego bohatera, no i dość brutalne wątki, opowiadające o potrąceniu zwierzaka przez samochód czy przerabianiu na serdelki - jakoś tak nie bardzo pasowały mi do książki dla najmłodszego odbiorcy. Ale poza tymi elementami historyjka jest całkiem sympatyczna. Główny bohater - odpychający swoim wyglądem, ale nadrabiający charakterem i ogromnym sercem, szuka swojego wymarzonego właściciela. Przy okazji ładując się w poważne tarapaty. Oczywiście dobro zwycięża. Ale plusem jest dość nieoczekiwane zakończenie - dalekie od ckliwości. Ciekawe, jak wyglądają kolejne opowieści o przygodach zapchlonego kundla.

Piękna ta okładka. Tak bardzo zachęca do lektury, że nie sposób się jej oprzeć. Brune to pseudonim chłopca o imieniu Rune. Mierzy się on właśnie ze stratą dziadka. Rodzice, pochłonięci przygotowaniami do pogrzebu, nie mają wystarczającej ilości czasu dla chłopca. Poza tym pogrążeni w rozpaczy i smutku nie do końca widzą rozterki syna. A tych się trochę nazbierało. Poza śmiercią dziadka musi on poradzić sobie z lokalnymi chuliganami, którzy systematycznie niszczą drewniany domek, który próbuje stworzyć Rune ze swoimi przyjaciółmi: Altem i Ase. Nie godząc się na niesprawiedliwość chłopiec staje się w nocy superbohaterem, który szuka zemsty na łobuzach. Z czasem do jego sabotażowych działań dołączają przyjaciele, a okoliczni mieszkańcy zaczynają podejrzewać, że pod maskami mścicielu kryją się dzieci. Szczególnie mocno interesuje się nimi pastor, którego syn jest jednym z chuliganów. Rune jako Brune ma też kontakt z dziadkiem. Spędzając czas rozmawiając i wspominając. Spotkania z dziadkiem są dla chłopca ukojeniem, rozmowy zaś łagodnym przejściem żałoby, w której rodzice jakoś się nie odnajdują. Ta opowieść, pełna uroku, ciepła, delikatności pokazuje trudne emocje, samotność, ale też przyjaźń i nadzieję.

Dom tworzą ludzie, nie rzeczy - prawda stara jak świat, o której w dobie konsumpcjonizmu zdajemy się zapominać. Otaczając się coraz lepszymi, nowocześniejszymi rzeczami i gadżetami, usiłujemy sobie sprawić odrobinę szczęścia. A teraz wyobraźcie sobie niedźwiedzia, który podglądając ludzi, decyduje się zrobić to samo. Pewien brązowy niedźwiedź znajduje w lesie jaskinię i postanawia się do niej wprowadzić. Nie może jednak w niej zasnąć i rankiem wybiera się na spacer. Na skraju lasu trafia na coś nadzwyczajnego - na ludzką jaskinię. Dom jest duży i pełen przeróżnych rzeczy. Niedźwiedź od razu orientuje się, dlaczego w swojej jaskini nie potrafi sobie znaleźć miejsca. Przecież jemu także brakuje rzeczy! Znosi więc ogrom szpargałów i zapełnia każdą wolną przestrzeń. Kiedy odwiedzają go przyjaciele, okazuje się, że niedźwiedziowi brakuje miejsca dla gości. Ma tylko rzeczy. Swoją humorystyczną opowieścią, książka przypomina, że nawet najdroższe i najlepsze rzeczy nie zastąpią rodziny i przyjaciół. W lekki i przyjemny sposób daje lekcję (nie tylko najmłodszym),że "posiadanie" nie czyni z nas lepszych. Tekstu w książce nie ma dużo - ważne przesłania nie potrzebują wielu słów. Całość dopełniają piękne i charakterystyczne ilustracje Yuval Zommer.