Nigdy nie będziesz szło samo

Mocne 6 ale...
Duch książki super ale...
Jedna fabuła stara się pomieścić wszystkie, a przynajmniej dużo, przyczyn odmienności i ostracyzmu, odrzucenia, czy to w domu, czy w szkole, czy w społeczeństwie i mam wrażenie, że to rozproszenie na wiele wątków działa na niekorzyść. Niby udało się to skleić w jedną historię, ale...
Ale mimo wszystkich ale ;-) absolutnie nie żałuję i jest warta polecenia.

Mocne 6 ale...
Duch książki super ale...
Jedna fabuła stara się pomieścić wszystkie, a przynajmniej dużo, przyczyn odmienności i ostracyzmu, odrzucenia, czy to w domu, czy w szkole, czy w społeczeństwie i mam wrażenie, że to rozproszenie na wiele wątków działa na niekorzyść. Niby udało się to skleić w jedną historię, ale...
Ale mimo wszystkich ale ;-) absolutnie nie żałuję...

Pierwszy raz mam problem z tym co napisać ... bo treść choć bardzo ważna i tak bardzo mogłoby się wydawać mnie interesująca. Nie wciągnęła mnie wcale. Katuchna dziewczyna w spektrum autyzmu nudzi się więc ucieka w świat znajomości z internetu. Poznaje jednak pewnego chłopaka i postanawiają spotkać się w realu. Po spotkaniu zapominają wymienić się numerami. Jednak później Katuchna dowiaduje się, że zaginął. Są w tej książce wątki queerowe i to wszystko rozgrywa się na Śląsku. Książka dla młodzieży może okazać się bardzo fajna jednak nie dla mnie.

Pierwszy raz mam problem z tym co napisać ... bo treść choć bardzo ważna i tak bardzo mogłoby się wydawać mnie interesująca. Nie wciągnęła mnie wcale. Katuchna dziewczyna w spektrum autyzmu nudzi się więc ucieka w świat znajomości z internetu. Poznaje jednak pewnego chłopaka i postanawiają spotkać się w realu. Po spotkaniu zapominają wymienić się numerami. Jednak później...

war is over
Za duzo watkow bez zamkniecia zakonczenie totalnie ucinajace glowne wątki bohaterowie w wiekszosci byli irytujacy i za duzo przekleństw rzucanych tak po prostu

war is over
Za duzo watkow bez zamkniecia zakonczenie totalnie ucinajace glowne wątki bohaterowie w wiekszosci byli irytujacy i za duzo przekleństw rzucanych tak po prostu

Czemu o tej książce jest tak cicho w bookmediach? Totalnie nie rozumiem. Nigdy nie będziesz szło samo to wspaniała historia, pełna odkrywania siebie. Bohaterowie są wielowymiarowi, unikalni, każdy wnosi ogrom do tej opowieści. Z każdym z nich tak na prawdę quuerowe dzieciaki (i nie tylko) mogą się utożsamić. To nie kolejna głupiutka młodzieżówka o super przyjaźni i dorastaniu. Ta książka kryje za sobą znacznie więcej głębi, charakteru, ale też przeżyć. Wielokrotnie uroniłam łzę, zżyłam się niesamowicie z bohaterami, będę wracać z ciepłem na sercu.
Jedyny minus to zakończenie. Dlaczego ostateczny wątek z Łanieczką i Katuchną nie został rozwiązany????? Potrzebowałam wielkiego reunion tej dwójki do pełni szczęścia

Czemu o tej książce jest tak cicho w bookmediach? Totalnie nie rozumiem. Nigdy nie będziesz szło samo to wspaniała historia, pełna odkrywania siebie. Bohaterowie są wielowymiarowi, unikalni, każdy wnosi ogrom do tej opowieści. Z każdym z nich tak na prawdę quuerowe dzieciaki (i nie tylko) mogą się utożsamić. To nie kolejna głupiutka młodzieżówka o super przyjaźni i...

Porządne queerowe young adult osadzone w realiach śląsko-zagłębiowskich. Widać, że osoba autorska jeszcze pamięta, jak to jest dojrzewać, bo czuć w książce taki vibe zbuntowanej nastolatki - większość dorosłych w tej książce jest naprawdę beznadziejna (oprócz rodziców Rico),choć pod koniec zaczyna się to zmieniać. Muszę przyznać, że trochę do mnie ten vibe przemawia, chociaż nastolatką już dawno nie jestem. Wątek spektrum autyzmu jest zarysowany subtelnie, ale wyraźnie, widzimy go dzięki takim detalom, jak nadwrażliwość sensoryczna, chociaż wprost informacja o spektrum autyzmu jednej z głównych bohaterek pojawia się dopiero pod koniec książki. Choć książka jest pełna trudnych treści, jak śmierć, wyrzucenie queerowego dziecka z domu, nastoletnia ciąża, szykanowanie niebinarnej osoby uczniowskiej w klasie, to jednak czuć w niej takie ciepło, dzięki przyjaźni głównych osób bohaterskich. Myślę, że niejedna młoda queerowa osoba chciałaby mieć takich przyjaciół. Cóż, po raz kolejny zazdroszczę pokoleniu Z, że, dojrzewając, mieli/mają tak bogatą reprezentację osób queerowych w literaturze.

Porządne queerowe young adult osadzone w realiach śląsko-zagłębiowskich. Widać, że osoba autorska jeszcze pamięta, jak to jest dojrzewać, bo czuć w książce taki vibe zbuntowanej nastolatki - większość dorosłych w tej książce jest naprawdę beznadziejna (oprócz rodziców Rico),choć pod koniec zaczyna się to zmieniać. Muszę przyznać, że trochę do mnie ten vibe przemawia,...

Katuchna nie ma łatwego życia. Ojciec nie żyje, a matka ucieka w pracę po to, aby jak najmniej czasu spędzać z córką. Nastolatka jest w spektrum autyzmu, co utrudnia jej życie wśród rówieśników, bo ci zwyczajnie nie rozumieją świata Katuchny. A przynajmniej większa część z nich.
Riko od dawna czuło, że jest inne. Dla wszystkich dotąd było Bogną, miłą i ułożoną dziewczyną, ale coś się zmieniło. Gdy Riko i Katuchna zaczynają się bliżej poznawać, a nawet powoli zaprzyjaźniać, Riko zaczyna coraz lepiej poznawać siebie. I pojmować, że świat nie jest wcale tak prosty, jak się mu wydawało.

Anouk Herman to „Katowiczańce i autorze”, jak informuje nas wydawca. Język inkluzywny w naszym kraju jest nowością, a sposoby zwracania się do osób niebinarnych nadal są w fazie rozwojowej. Dlatego z góry przepraszam, jeśli w tej recenzji pojawi się nieprawidłowa odmiana, bo – wiadomo, człowiek nie jest nieomylny. Tak samo zresztą, jak postacie występujące w tej powieści.

„Nigdy nie będziesz szło samo” jest historią o licealistach, którzy próbują odnaleźć się w systemie szkolnym. Nie są oni jeszcze całkiem dorośli, ale nie czują się już dziećmi, co rodzi wiele konfliktów wewnętrznych w ich sercach. Osoba autorska doskonale pamięta, jak wygląda nastoletni bunt, a także jak trudne są próby dopasowania się do grupy.

Podczas czytania miałam w głowie wspomnienia z tamtego czasu i bardzo kibicowałam Katuchnie, Riko, Łanieczce i innym postaciom w ich zmaganiach z szarą rzeczywistością. Wiele emocji wzbudziły we mnie też kontrasty w relacjach rodzinnych, które wyraźnie widać na przykładzie kontaktu, jaki mają główne osoby bohaterskie ze swoimi matkami. Dobrym zabiegiem jest też częsta zmiana narracji, dzięki której książka nabiera dynamizmu i utrzymuje zainteresowanie czytelnika.

Anouk Herman w swojej powieści opisuje też w bardzo plastyczny sposób Katowice, wskazując pozytywne i negatywne strony tego miasta. Z zaciekawieniem śledziłam ścieżki bohaterów tej historii, którzy często chodzili tymi samymi ulicami, co ja. Przyznam, że było to niecodzienne, ale także ciekawe doświadczenie. Uwiarygodniało to też w jakimś stopniu fabułę i sprawiało, że łatwiej mi było się polubić z niektórymi postaciami.

„Nigdy nie będziesz szło samo” to powieść, która może nie znajdzie się w gronie moich ulubieńców, ale z pewnością spędziłam przy niej dobrze czas. Polubiłam postacie, a fabuła też mnie wciągnęła na tyle, że nawet się nie zorientowałam, gdy skończyłam całą książkę. Nie spodobał mi się jeden fragment z zakończenia, ale nie wpłynęło to jakoś bardzo na mój ogólny odbiór tej historii. Myślę, że warto po nią sięgnąć, ale z pewnością trafi ona bardziej do grupy lubiącej young adult. Jednak uważam, że każdy może po nią sięgnąć – bo zwyczajnie warto.

Współpraca barterowa z Księgarnią TakCzytam Katowice.

Katuchna nie ma łatwego życia. Ojciec nie żyje, a matka ucieka w pracę po to, aby jak najmniej czasu spędzać z córką. Nastolatka jest w spektrum autyzmu, co utrudnia jej życie wśród rówieśników, bo ci zwyczajnie nie rozumieją świata Katuchny. A przynajmniej większa część z nich.
Riko od dawna czuło, że jest inne. Dla wszystkich dotąd było Bogną, miłą i ułożoną dziewczyną,...

Od razu złapało mnie to za serce. A zaczęło się w dyskoncie, cena żałosna, a taka perełka... Zobaczyłam dziecko na okładce, w bluzie - na plecach tytuł: "Nigdy nie będziesz szło samo". No więc już to chciałam przytulić. I przytuliłam. Anouk Herman, nie słyszałam, bo więcej piszę, niż czytam w życiu, sorki. Myślałam w pierwszej chwili, że to jakieś północne imię, że zagraniczna powieść. Miłe zakończenie, że to klimaty około - katowickie! Ucieszyłam się.
Zawartość poruszająca, nastoletnia, trochę rodzicielska, bardzo queerowa, zimowa. Przepiękna. Wiele razy miałam świeczki w oczach, a nawet łzy. Wiersz Sobaki, siedemnastoletniego squotersa, geja wyrzuconego z domu mnie rozwalił 🥺 Za los tej postaci zresztą uduszę szanowne Autorze, jeśli spotkam...
Było mi zimno przy czytaniu. Sugestywne opisy warunków życia. Przekrój nastolatków, kilkoro bohaterów, wrażliwe osoby - to je łączy. Mają też różnych rodziców. Polecam młodym i starym.

Od razu złapało mnie to za serce. A zaczęło się w dyskoncie, cena żałosna, a taka perełka... Zobaczyłam dziecko na okładce, w bluzie - na plecach tytuł: "Nigdy nie będziesz szło samo". No więc już to chciałam przytulić. I przytuliłam. Anouk Herman, nie słyszałam, bo więcej piszę, niż czytam w życiu, sorki. Myślałam w pierwszej chwili, że to jakieś północne imię, że...

"Nigdy nie będziesz szło samo" to pozycja oryginalna i domowa. Akcja dzieje się na śląsku i jako ślązak od siebie dodam, że każda wzmianka o moim mieście wydawała się w jakiś sposób ekscytująca. Bardzo dobrze rozwinięty temat żałoby, różnorodne formy relacji i odkrywanie siebie definitywnie na plus. Pomimo wszystko czuję, że zbyt dużo wątków zostało porzuconych lub niedociągniętych a to jako czytelnika bardzo mnie nie satysfakcjonuje. Przykładowo, jedna z głównych bohaterek na początku opowieści kłamie w pewnej kwestii - jest to tak dokładnie, wielokrotnie i precyzyjnie określone że wydaje mi się, że będzie to miało jakieś konsekwencje w fabule. Spoiler:nie ma. W połowie książki zaczynam się zastanawiać czy osoba autorska przypadkiem zapomniała o tym wątku, pod koniec jednak obwieszczony jest stwierdzeniem jednej z okłamywanych postaci - a ta postać jest jak "o, xyz kłamała, w sumie się domyślałam" i koniec. Niekoniecznie rozumiem, dlaczego ten temat miał takie natężenie na początku opowieści, jeżeli nie wnosił absolutnie nic i szybko został zmieciony z planszy. Odnoszę wrażenie, że fabuła na końcu się po prostu urywa - bo absolutnie nie czuję, że książka w tym miejscu powinna zostać zakończona. Czytelnik zostaje randomowo zostawiony bez oparcia - nie wiem o co chodzi, nie mam żadnych nakierowań na to, o co chodzi, nie wiem w jakich stopniach relacji są osoby bohaterskie i nie mam żadnych domysłów, które mogłbyby mi to zasugerować. Chociaż nie wiem, może to ja nie umiem czytać ze zrozumieniem i nie łapię podtekstów wplecionych w historię.
Tak, pomimo tego wszystkiego wciąż zostawiam tej opowieści sześć gwiazdek - bo uważam że była dobra. Miała niepowtarzalną, oryginalną atmosferę i całkiem ciekawie mi się ją czytało.

"Nigdy nie będziesz szło samo" to pozycja oryginalna i domowa. Akcja dzieje się na śląsku i jako ślązak od siebie dodam, że każda wzmianka o moim mieście wydawała się w jakiś sposób ekscytująca. Bardzo dobrze rozwinięty temat żałoby, różnorodne formy relacji i odkrywanie siebie definitywnie na plus. Pomimo wszystko czuję, że zbyt dużo wątków zostało porzuconych lub...

Polecam każdemu myślącemu

Polecam każdemu myślącemu

Przesłuchana w audio, taka o niczym i wszystkim zarazem. Często gubiłam się w fabule.

Przesłuchana w audio, taka o niczym i wszystkim zarazem. Często gubiłam się w fabule.