12 ptaków ratujących życie

"Każda minuta staje się cenna, nie możemy tracić jej na nieporozumienia, niecierpliwość, zazdrość, małostkowość i całą masę innych głupstw, które psują relacje. Tak naprawdę tę formułę należałoby stosować w każdym wieku, bo nasze dni zawsze są policzone. Gdybym robiła to wcześniej, nie miałabym na koncie dwóch rozwodów"

Myślę, że najlepszą książka z tej serii pod względem zamysłu. Samych historii mamy mniej, ale są bardziej treściwe oraz jest w nich znacznie więcej kobiet, o które tu w końcu chodziło. Książka skupiała się głównie na artystkach i modelkach z xix i xx wieku dlatego to wszystko jest pełniejsze

Jeśli oglądaliście słynny film „Lista Schindlera”, prawdopodobnie pamiętacie scenę, kiedy wśród szarego tłumu „ewakuowanego” getta pojawiła się mała dziewczynka w czerwonym płaszczyku. Tak bardzo jej niewinność i kolor ubrania kontrastowały z okrucieństwem tego czarno-białego filmu. Tą dziewczynką była Roma Ligocka, a scena z filmu uruchomiła jej wspomnienia, które zaowocowały licznymi książkami opisującymi jej życie w getcie i traumę, jaką wojna powoduje w dziecku i jaka rzutuje na jego późniejszym życiu. Taką właśnie książką jest „Dziecko wojny”. Więcej na https://konfabula.pl/dziecko-wojny-nowa-ksiazka-romy-ligockiej/

121/52/2025 "A song for you. Moje życie z Whitney Houston" Robyn Crawford Agora #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Ja i gwiazda Autorka była blisko Whitney Houston, była jej przyjaciółką, współpracowniczką, a momentami partnerką. Dzięki temu czytelnik ma dostęp do emocji, codzienności, relacji i decyzji, które często nie docierały do mediów. Książka pokazuje ciemną stronę sławy, presję, manipulacje, wykorzystywanie talentu, trudne relacje, uzależnienia, a także rasizm i uprzedzenia wobec orientacji seksualnej. To rzadko pokazywana, ale bardzo potrzebna część historii gwiazd. Choć książka porusza ciężkie tematy: miłość, uzależnienie, zdrady, samotność, opowieść robi wrażenie szczerej i surowej. To nie jest idealizująca biografia, to opowieść o człowieku z talentem, lękami i błędami. Dla kogoś, kto zna karierę Whitney tylko z nagrań i mediów, to może być jak spojrzenie zza kulis: sukces, który lśnił, miał cenę, często tragiczną. Taka perspektywa nadaje jej głębi i skłania do refleksji. Nie jest klasyczną biografią, to opowieść Robyn, jej życie, jej doświadczenia, jej relacja z Whitney. Więcej tu właśnie życia autorki niż Houston, ona zdaje się być jedynie tłem opisywanego życia autorki, widać to od samego początku książki. Za mało jest tu Whitney w książce o niej. Wygląda to tak, jakby jej niby przyjaciółka, a nawet partnerka, czego dowiadujemy się z tej książki, chciała zarobić na zmarłej bliskiej osobie. Autorka ujawnia, że relacja z Whitney miała charakter intymny. Dla niektórych czytelników to może być cenna szczerość; inni mogą uznać to za obciążające lub kontrowersyjne, szczególnie, że temat homoseksualności w show-biznesie lat 80. był tabu. Dla części czytelników narracja może wydać się oszczędna, nieco pozbawiona dramatyzmu, brakuje zdjęć, być może też bardziej rozbudowanych wspomnień lub dokumentacji. Jeśli ktoś zna historię Whitney, jej sukcesy, problemy, medialne i prywatne, książka może nie odkryć znacząco nowych faktów. Inni czytelnicy podkreślają, że jest to raczej komentarz i świadectwo przyjaciółki niż gruntowna biografia, a spotkałam się nawet z zarzutem, że jest to autobiografia Crawford. Nie wiem komu można polecić tę książkę? Dla fanów Whitney, którzy pragną poznać losy autorki i jej relacji z piosenkarką. Dla tych, którzy interesują się mechanizmami show-biznesu, presją rozpoznawalności, problemami psychicznymi, uzależnieniem, z perspektywy bliskiej osoby, która wszystko widziała. Jednak ci, którzy szukają standardowej biografii i znają życie Houston będą rozczarowani lekturą tejże publikacji. "A song for you" ukazuje światła i cienie wielkiej sławy, siłę przyjaźni, skomplikowane relacje, presje, które mogą zniszczyć. Daje głos osobie długo stojącej w cieniu i skłania do myślenia, o sukcesie, jego cenie, kumulacji emocji i o tym, co zostaje, gdy gasną reflektory. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Agora i portalowi Lubimyczytac.pl.

Po tę książkę sięgnąłem, bo lubię krótką formę eseju. Obok opowiadania to moim zdaniem najlepsza forma literacka na obecne czasy. Twórczości Margaret Atwood nie znałem, i pomyślałem, że zanim sięgnę po którąś z jej powieści, to chcę się przekonać jak pisze, jaki ma styl, i eseje się świetnie do tego nadały. Wiedziałem jedynie, że jest autorką "Opowieści podręcznej" i że to ważna książka i że na jej podstawie powstał serial. Czytałem też wywiad z nią w książce "Z niejednej półki" Michała Nogasia, który mnie zachęcił do tego by zapoznać się z dokonaniami tej pisarki nieco bliżej. Bardzo dobrze mi się czytało te eseje. Pani Atwood pisze tak porywająco, zgrabnie i ciekawie, że nawet teksty, które z początku wydawały mi się mało zajmujące, po zagłębieniu w nie okazywały się fascynujące. Tematy najczęściej poruszane to literatura, bo pani Atwood jest nie tylko pisarką ale i krytyczką literacką; jest więc sporo o jej własnych książkach i o tym jak powstawały, ale też o dziełach innych autorów; jest o procesie pisania, życiu pisarki itp.; pojawiają się też sprawy mocno zaangażowane społecznie, odnośnie praw kobiet, środowiska naturalnego - i w tym przypadku to jest potwornie przykre, że eseje napisane kilkanaście lat temu nadal są aktualne. Niby coś się rusza, ale chciwość, brak pokory, niektórych rządzących polityków, ale i różnych milarderów, a także ich brak etyki, uczciwości, wykorzystywanie słabszych.. to wszystko jest potwornie przygnębiające i dobijające. "Palące pytania" to lektura w pełni satysfakcjonująca. Wyłania się z niej osoba oczytana i niezwykle elokwentna. To zbiór tekstów, do których warto i chce się wracać. Trudno mi wybrać ulubione eseje, bo wszystkie są znakomite, pragnę jednak wyróżnić: -"Państwo niewolnicze?" (O prawie kobiet do samostanowienia, bardzo ważny tekst) -"Witajcie, Ziemianie! Co to wlaściwie są te prawa człowieka, o których ciągle mówicie?" (Humorystyczny, lecz wciąż skłaniający do refleksji, tekst napisany z punktu widzenia kosmity i jego zapatrywanie na ludzkość, bardzo ciekawy to zabieg) - "Refleksje na temat "Opowieści Podręcznej" -"Sztuka w czasach Trumpa" -"Czy jestem złą feministką?" -"Literatura a środowisko" - "Jak powstawały "Testamenty" -"W krainie przekładu" (o tłumaczach) Warto też wspomnieć, że na Youtubie dostępna jest rozmowa Duy Lipy z Margaret Atwood, w ramach jej klubu książki. Widząc to, pomyślałem, że to cudowne spotkanie dwóch pokoleń i jakie to fantastyczne, że dochodzi jeszcze do takich spotkań, nawet jeśli tylko online. Na koniec dodam, że bardzo bym się cieszył, z kolejenego wydania esejów. I pod koniec czytania trochę mi było smutno, że nie znam nikogo, z kim mógłbym o tym fantastycznym zbiorze porozmawiać. Jeden z moich ulubionych cytatów: "Czy rację ma Ciotka Lydia z mojej książki "Opowieść Podręcznej", że to, co dla jednego lepsze, dla drugiego zawsze jest gorsze? A może istnieją pewne rodzaje zmian, pomyślanych jako korzystne, które wszystkim wychodzą na dobre? Miejmy nadzieję, że tak".

Dobrissimo! Opera od kuchni jest książką nie tylko dla wielbicieli opery. Rozmowa Marzeny Rogalskiej z najwybitniejszą polską sopranistką Aleksandrą Kurzak jest rozmową pełną pasji, pełną smaków, pełną energii. Każdy tu znajdzie coś dla siebie- ja znalazłam anegdoty i ciekawostki z operowego świata, ale i przepisy sprawdzone przez naszą śpiewaczkę. Książka ma też piękną oprawę graficzną. Bez dwóch zdań - godna polecenia.

Książka inna od wszystkich. Autorka opisuje układ mieszkania w Nowym Yorku, która dzieliła z pisarzem i byłym mężem Januszem Głowackim. Opisy poszczególnych pomieszczeń łączy ze wspomnieniami które towarzyszyły emigrantom okresu stanu wojennego. Dobra pozycja

Kontynuacja losów Mai Angelou. W tej części Maia jest już dorosła i ma małego synka. Próbuje ułożyć sobie życie i zapewnić podstawowy byt. W desperacji szuka pracy. Para się różnymi zajęciami. Ogromnie poruszająca proza. Czytając, byłam zatopiona w książce. Polecam.

Ta książka to taka podkręcona piłka, bo czy wolno czytelnikowi oceniać czyjeś życie? A jednak autorzy sami dokonują pewnej wiwisekcji i to w dodatku ekshibicjonistycznej. Ja osobiście nie lubię oceniać, czy ktoś dobrze żyje, czy źle, ale autorzy niejako sami stawiają się w pozycji bohaterów tej opowieści i to z ich poczynaniami przychodzi nam się konfrontować. Ogólnie Peszki budzą moją sympatię. To artyści z powołaniem, lekkoduchy z domieszką mroku, barwne ptaki, co latają tam gdzie chcą. Świetnie mi się słuchało licznych anegdot ze świata sztuki, wspomnień z minionego wieku. Otrzymujemy tu masę humoru, dosadnego najczęściej, ale i również próbę uchwycenia imponderabiliów. Nie wiem, czy udaną czy nie, ale wydaje mi się, że coś można z tej rozmowy wziąć na przyszłość. Do tego w sensie jakościowym też oceniłbym tę pozycję wysoko. Mam na myśli warstwę stylistyczną oraz realizację audiobooka. To co budzi moje zastrzeżenia to pewna publiczna terapia, którą fundują nam bohaterowie. Nie chcę powiedzieć, że nie można o takich rzeczach rozmawiać, ale skoro Jan, całkiem słusznie gromi miałkość polskich artystów, to pojawia się pytanie, czy to aby nie jest aby całkiem tani zabieg dramatyczny? Maria niejako stara się wykrzyczeć jakąś krzywdę. Jan próbuje odpowiedzieć, Maria mu przerywa, później znów pyta i robi się z tego mały chaos. Drugą rzeczą, która mi się nie do końca podobała, to przedstawienie alkoholu. Jan przyznaje, że w latach 1975-79 mocno popłynął, ale jak twierdzi później to już było w normie, a jednak właściwie nie ma opowieści, która byłaby „trzeźwa”, a finalnie przyznaje się, że codziennie pije co najmniej 4-5 porcji alkoholu (minimum, bo podczas którejś z rozmów robią razem drugą flaszkę wina). I znów… nie moja sprawa, natomiast nie podoba mi się powielanie tego mitu artysty pijaka… jakie to ciekawe życie na bani można wieść. I rzeczywiście nie da się ukryć, że Jan może się poszczycić bogatymi i barwnymi przeżyciami, ale jeśli ktoś nieco żyje i nieco orientuje się w temacie, ten wie, że takie życie niesie ze sobą również bardzo ciemną stronę. I tego w tej książce nie ma, a raczej jest, tylko między wersami, z których jak mniemam sami bohaterowie sprawy sobie nie zdają. Niemniej wprawny terapeuta po przeczytaniu tej książki wychwyciłby kilka zdań, po których zaleciłby test w kierunku diagnozy alkoholizmu, DDA jest więcej niż pewne u obojga, w dodatku chad u Marii całkiem możliwy. I dla mnie to było takie trochę nieudane. Bo w sumie nie jest to jakaś drama rodem z telenoweli, ale Maria niby coś zarzuca ojcu, lecz po chwili stwierdza, że w sumie to nie ma mu nic za złe, bo w końcu depresja jest jej twórczym paliwem. W rezultacie można to sparafrazować: odczuwam wobec ciebie bardzo wielką krzywdę, ale boję się ją wyrazić by cię nie zranić. Albo: skrzywdziłeś mnie, ale lubię moją krzywdę. A później dziesiątki anegdot, jak w domu trwała niekończąca się impreza przy małych dzieciach, albo ta historia z nad morza - przecież to jest lęk przed porzuceniem, który wystąpił już w wieku niemowlęcym, który utrwalił się, bo nieustannie trwał, aż do dorosłości... Nie ważne, nie będę prowadził psychoanalizy, ale wcale nie uwierzyłem, że wszystko było tak kolorowo i wesoło, a bohaterów łączy zdrowa relacja. Tak czy inaczej takich oryginałów występuje w naszym środowisku coraz mniej, życie Jana to kopalnia anegdot, Maria ma również ciekawą osobowość. I mimo wspomnianych mankamentów, to mile spędziłem czas z Peszkami, podoba mi się ich humor, ich brak krępacji, otwarta krytyka pewnych kręgów, a nade wszystko barwność.

Fani docenią tę książkę. To zbiór esejów który naprawdę świetnie się czyta. Bardzo osobista i emocjonalna podróż przez proces twórczy każdego z wymienionych w niej utworów. Bono pokazuje swój sposób patrzenia na świat i to jak wpływa on na jego kreatywność. Nie jest to górnolotne mędrkowanie, raczej męskie dojrzewanie, od chłopaka do mężczyzny, a w końcu do roli ojca. To wciąż ten prosty chłopak z Ballymun, który patrzy na świat jednak nieco szerzej niż przeciętny amator Guinnessa w Dublińskim pubie, zamieniając to co widzi w poezję swoich tekstów. Paul Hewson to wrażliwiec - społeczny, muzyczny, artystyczny, także duchowy. Cieszę się, że dzięki tej książce możemy zajrzeć nieco głębiej do jego głowy oraz serca.

Bardzo przemawia do mnie styl Ernaux. Jej proza jest prosta, a jednak wysublimowana - niesamowity talent. To trzecia książka autorki po którą sięgnęłam i ponownie wbiła mnie w fotel i zostawiła z mnóstwem refleksji. Dwa pierwsze opowiadania opisujące relacje z rodzicami, to dla mnie majstersztyk. Trzecie - list do siostry - wywołuje inne odczucia, jest bardziej 'suche', momentami jakby pozbawione autentyczności, jednak to przelanie trudnych myśli na papier pewnie miało wymiar autoterapeutyczny, więc czytałam starając się nie oceniać. Uwielbiam jak Annie odnosi się do historii, jak opisuje małe detale, które są jednocześnie ważnymi elementami wspomnień i odczuć. Jej styl, choć często może wydawać się chłodny, dla mnie jest plejadą emocji, świetnie przedstawionych przez udane zabiegi literackie. To książka dotykająca wielu ważnych tematów: relacji, historii rodzinnych, emocji, straty, przemijania, buntu, pokory, choroby, wspomnień, walki, determinacji, adaptacji, mentalności, uprzedzeń, kompleksów, troski (w różnych obliczach),trudów życia, a wreszcie życiowej drogi, która przynosi tak wiele różnorodnych momentów. Wspaniała porcja literatury! 8.5

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2025/07/moje-bieguny-dzienniki-z-wypraw-marek.html „Moje Bieguny” to książka, która na pewno znajdzie rzesze fanów. Rozdział dodany do drugiego wydania uważam za najsłabszy, ale lektura zdobywania prawdziwych biegunów była naprawdę ciekawym doświadczeniem, które całkiem mi się podobało. Wprawdzie nie zamierzam się tam wybrać (wystarczy mi regularne zwiedzanie całej Skandynawii),spisy co ze sobą zabrać przydadzą się nie tylko na bieguny, ale też na dłuższe wycieczki po lesie, czy górach. Oczywiście po wcześniejszym odfiltrowaniu rzeczy, które potrzebne są tylko w śniegu. Czy polecam? Fanom podróżnika nie muszę, zaś tym, którzy zainteresowali się okładką – nie będziecie żałować lektury.

Krótkie felietony na bardzo różne i ciekawe tematy. I jak mi to we wcześniej książce nie przeszkadzało przeskakiwanie z tematu na inny temat to w tej bardzo. Reporterką i dziennikarką Pani Justyna jest bardzo dobrą, ale nie do końca rozumiem połączenie niektórych tematów w tak zwanej "wojnie". Jednak część związana z polityką i wyborami - choć nie dotycząca teraźniejszości- to jakże aktualna 🙃

Oj co to była za piękna nostalgiczna podróż do młodości, kiedy kostkę Rubika nosiło się wszędzie. Twórca kostki Erna Rubik napisał swoją biografię i jak to się stało, że wymyśli swoją kostkę. No i mamy tu opisany "cud" związany z jej marketingiem i jak kostka zawojował świat, Bardzo fajna lektura. Polecam.

Książkę czyta się dosyć przyjemnie. Jest lekka i łatwa w odbiorze. Brakuje mi jednak bardzo podpisów pod zdjęciami oraz więcej ikonografii związanej z projektami Hanny Lachert. Jestem projektantką i o wiele ciekawsze byłoby dla mnie głębsze spojrzenie na to, co Hanna projektowała, być może związane z projektami historie. Ciekawe są opisy czasów dawnej Warszawy i więcej zdjęć obrazujących te fragmenty również moim zdaniem urozmaiciłoby książkę. Ogólnie książkę oceniam jako średnią ale ważną z tego względu, że jej lekka forma i przyciągająca uwagę okładka na pewno wpłynęła pozytywnie na popularyzację opisanej postaci.

Pamiętnik o prozie życia, o społeczności LGBT, o rodzinie i przodkach, o miłości do zwierząt i o pracy w zoo, o Holokauście, społeczności żydowskiej i sentymencie do Krakowa. Ciepła, swojska, przeplatana humorem historia. Forma pamiętnika sprawia że ciężko momentami się połapać w mnogości poruszanych tematów – o tym kto z rodziny zmarł a kto jeszcze żyje. Liczba przewijających się imion i konekcji rodzinnych momentami przytłaczająca, zwłaszcza że dana osoba często wspomniania jest tylko w postaci jednego zdania. Z fragmentów o pracy w Zoo czuć wypływającą pasję i zanagażowanie, lecz ponownie – bez żadnego wchodzenia w szczegóły o wymogach zwięrzęcia, jego stylu życia, naturalnego środowiska. Z drugiej strony – mamy możliwość śledzenia historii zapisanej w pamiętniku na przestrzeni 10 lat, można więc niemal że poznać Autora - a ciężko go podczas lektury nie polubić. Krótko – lekka lektura na weekend czy wypad na plażę, lecz bez głębszego morału.

Fascynująca podróż przez lata panowania Elżbiety. Dużo uwagi poświęcono, nawet więcej niż Elżbiecie, jej siostrze Małgorzacie. Czytając tę historię nasuwało się jednoznacznie, to nie życie, to ciągły przymus. Małgorzata buntowała się, chciała żyć pełniej, co niekiedy się udawała ale płaciła za to wysoką cenę, zarówno ona jak i monarchia. Warte poznania. Polecam, nie tylko miłośnikom historii Anglii czy biografii.

Biografia wielkiego pisarza rosyjskiego napisana jest po bożemu, zaczyna Sokołow od młodzieńczych lat Sołżenicyna, pisze o jego studiach matematycznych w Rostowie nad Donem, o służbie w armii w czasie wojny, o krytyce Stalina w prywatnych listach, wreszcie o uwięzieniu w łagrach na 8 lat. Jeśli chodzi o czas uwięzienia, to autor w zasadzie posiłkuje się 'Archipelagiem GUŁag' w którym Sołżenicyn dosyć dokładnie opisał swój czas za drutami. Ciekawie, wręcz frapująco opisuje Sokołow okoliczności publikacji 'Jednego dnia Iwana Denisowicza' w 1962 r., zgodę na druk wydał Chruszczow, ówczesny władca ZSRR. To była wielka sensacja literacka i polityczna, po raz pierwszy bez ogródek opisano życie więźnia Gułagu, od razu wszyscy zrozumieli, że narodził się wielki pisarz. A potem mamy pełną inwigilację pisarza przez KGB i zaczyna się jego samotna walka z władzą sowiecką, w tym czasie napisał swoje epokowe dzieła: 'Krąg pierwszy', 'Oddział chorych na raka' i 'Archipelag GUŁag'. Sołżenicyn był twardym przeciwnikiem i komuniści nie mogli sobie z nim poradzić, chociaż próbowali go otruć rycyną, na szczęście im się nie udało. Sprawę pogorszyło przyznanie mu Literackiej Nagrody Nobla w 1970 r. Wtedy już obawiano się jego aresztowania i sprawy karnej – wrzawa na świecie byłaby zbyt duża. Więc go przymusowo wydalono z ZSRR w 1973 r. Ciekawe, że to, co stanowiło o sile Sołżenicyna w sporze z komunistami: odwaga, upór, przekonanie o własnej nieomylności, stało się jego słabością na Zachodzie: apodyktyczność i niezdolność do kompromisu zraziła do niego wielu ludzi. Z czasem popadł w megalomanię, uważał wszystkich, którzy się z nim nie zgadzali za idiotów. Pod koniec życia, po powrocie do ojczyzny, poparł Putina, wierząc, że pod jego rządami nastąpi powrót wielkiej Rosji. Przy okazji okazało się, że jest wielkoruskim nacjonalistą, twierdził na przykład, że Ukraina jest częścią Rosji i nie zasługuje na niepodległość. W ogóle pod koniec życia wygłaszał okropne poglądy. Niestety Sokołow jest bezkrytyczny wobec swego bohatera, broniąc go na siłę. Poza tym w drugiej części książka traci swój impet, przeważają długie cytaty z dokumentów partyjnych czy kagiebowskich oraz wystąpień i listów Sołżenicyna, ciężko się to czyta. W sumie jest to zbyt hagiograficzna biografia tego wielkiego pisarza i kontrowersyjnego człowieka.

RE-WE-LA-CJA!! 😍 Przesłuchałam "Storytellera" w audiobooku – w błyskotliwej interpretacji samego Dave'a Grohla – i jestem totalnie zwalona z nóg. To portret artysty, ojca i człowieka. Przyjaciela, syna i muzyka. Kogoś, kto jest idolem i fanem jednocześnie. Niesamowitej osobowości, wrażliwej duszy, żywej legendy. I choć bardzo trudno zamknąć go w ciasnych ramach, to jedno stwierdzić można na pewno: David Eric Grohl jest postacią absolutnie nietuzinkową – a jego życiowo-muzyczne wspomnienia tylko to potwierdzają. Kocham „Storytellera” za oceany emocji, których dostarcza: za wzruszenia, radości i smutki. Za autentyczność, czułe opowieści o życiu oraz przepełnione ekscytacją i zachwytem opowieści o muzyce. Grohl pokazuje siebie, jako artystę, który wraca na scenę po tym, jak chwilę wcześniej złamał nogę; jako ojca, który leci 20 godzin na bal swoich córek i niedługo potem wraca do Australii; jako fana podekscytowanego widokiem wielkich muzyków, do których sam się zalicza. Dużo tu humoru, ale też dużo słodko-gorzkich wspomnień o ludziach, którzy odeszli. Albo o tych, którzy byli, ale... wiecznie nieobecni. A opowiedziane jest to tak, że... naprawdę poczułam się zwalona z nóg. I nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek miałam do czynienia z ciekawszą, bardziej błyskotliwą i lepszą (auto)biografią. - - - PS Pozostawiam swoją opinię z listopada 2022 roku, choć pewnie dziś pewne kwestie straciły już na aktualności.

“Moje życie zamiast fantazji odgrywa wewnętrzne konflikty, podobnie jak Nowy Jork. Pasujemy do siebie”. Jedną z wartości tej książki, najbardziej zbliżonej do autobiograficznego eseju, jest to, że dużo tu Miasta, którego trudno mi zapomnieć, choć chyba nie chciałbym tam wrócić. Zwłaszcza teraz. Bardzo to interesująca literatura, osobista w najlepszym tego słowa sensie i bardzo erudycyjna. Autorka flanuje po mieście, analizuje, rozmawia, wspomina, notuje scenki, do których N.Y.C. nadaje się idealnie. I opisuje swoje, jak pisze “chwile istnienia” - jako nowojorczanka, choć była “dzieckiem imigrantów z klasy robotniczej którzy nie mieli czasu ani chęci poświęcać nam należytej uwagi”. Zaczynała wszak na Bronksie, skończyła czas na Manhattanie, co samo w sobie można uznać za tzw. sukces. Mimo to, a może właśnie dlatego, z narracji nie wynika poczucie jakiegoś wielkiego osiągnięcia. Ona sama najwyraźniej to bagatelizuje, bo wie, co jest w życiu najważniejsze. Zarazem ma również poczucie jakiegoś braku, do pełni czegoś jednak zabrakło. “Cały sens miasta polegał na tym, że łatwiej było w nim znieść samotność” - pisze Gornick, dla której Miasto jest więcej niż pocieszeniem. “Co wieczór, gdy przed pójściem spać gaszę światło w moim salonie na piętnastym piętrze, doznaję przyjemnego wstrząsu na widok wznoszących się ku niebu rzędów rozświetlonych okien; otoczona przez nie czuję się tak, jakby obejmowała mnie gromada bezimiennych mieszkańców miasta. To mrowie ludzkich siedzib, zawieszonych jak moja w przestrzeni, to ukłon Nowego Jorku w stronę ponadjednostkowej więzi. Ukojenie płynące z tej przyjemności jest nie do opisania”. I spacerom, i Miastu Autorka zawdzięcza bardzo wiele. “Kiedy życie zaczyna mi się jawić jako suma niepowodzeń, idę spacerem na Times Square - plac będący domem najobrotniejszego magnesu społecznego na świecie – i tam szybko odzyskuję właściwą perspektywę”. “W czasach, gdy zbliżałam się coraz bardziej do magnesu społecznego, nic tak nie koiło bólu i złości w sercu jak spacer przez miasto. Obserwując ludzi, którzy na pięćdziesiąt różnych sposobów próbują pozostać ludźmi, widząc różnorodność i pomysłowość technik przetrwania, czułam jak schodzi ze mnie napięcie”. “Nigdy nie czułam się mniej samotna niż w trakcie samotnego spaceru zatłoczoną ulicą. (...) Chodziłam, by przewietrzyć umysł, zakosztować ulicznego życia, rozpędzić popołudniowe przygnębienie.” Pisarka postrzega miejski, no dobra - nowojorski, tłum jako rodzaj wspólnoty, zwłaszcza po 11.09.2001. “Po jedenastym września w mieście na długo zapanowała trudna do opisania atmosfera. Przez wiele tygodni Nowy Jork wydawał się nieobecny, zagubiony, wysiedlony. Ludzie chodzili półprzytomni, jak gdyby coś ich męczyło, ale nie umieli tego nazwać. (...) Jednocześnie utrzymywała się cisza jakby nie z tej ziemi”. “Przystanęłam na wysepce pośrodku, jak każdy nowojorczyk. Spojrzałam w prawo, aby wypatrywać w sznurze samochodów przerwy, która pozwoli mi bezpiecznie przemknąć na czerwonym. Okazało się jednak, że nic nie jedzie; jak okiem sięgnąć, ani jednego auta. Stałam tak jeszcze przez chwilę zahipnotyzowana tą wielką i straszną pustką. Nie mogłam sobie przypomnieć, żebym kiedykolwiek - może tylko z wyjątkiem śnieżnych zamieci - widziała Broadway bez jadących samochodów”. “Wszyscy jesteśmy na Piątej Alei z tego samego powodu, na tych samych prawach. Przemierzamy ulice światowych stolic od niepamiętnych czasów: aktorzy, urzędnicy przestępcy, dysydenci, uciekinierzy, nielegalni, geje z Nebraski, polscy intelektualiści, kobiety na krańcu czasu”. Świetnie opisana przewijająca się przez całą książkę relacja z pewnym Leonardem, wzorowy to udano-nieudany związek w wieku średnim: “Żadna inna bliska znajomość nie dała mi takiego wglądu w zagadkową naturę zwyczajnych relacji między ludźmi”. „Leonarda i mnie łączy polityka krzywdy. Płonie w nas jasnym ogniem głębokie przekonanie, że przyszliśmy na świat urządzony według niesprawiedliwych reguł. Naszym tematem jest życie, które nas ominęło. Oboje mierzymy się z pytaniem: gdyby ta nierówność nie istniała zawczasu – on jest gejem, ja kobietą osobną – czy sami byśmy ją sobie wymyślili, żeby mieć pożywkę dla swoich pretensji? Właśnie temu pytaniu poświęcona jest nasza przyjaźń. Ono ją definiuje – określa jej charakter oraz idiom…” “– To czym ostatnio jest dla ciebie życie? - pytam. – Kością stojącą w gardle - odpowiada. – Ani nie mogę jej połknąć, ani wykasłać. Mogę tylko próbować się nie udławić”. “W trakcie tych naszych dalekich spacerów nieraz ukradkiem zmieniał się charakter czasu i przestrzeni, Znikało pojęcie godzin. Ulice były jedną długą wstęgą ciągnącej się hen drogi, po której wędrowaliśmy bez przeszkód. Czas się rozrastał, zaczynał przypominać ten z dzieciństwa, nigdy się niekończący, a nie ten obecny, którego zawsze było za mało”. Inne cytaty “Oto mężczyzna usiłował mnie zmusić do czegoś, znaczy nie miałam ochoty [pewien rodzaj seksu - przyp. mój], i robił to w sposób, jakim nigdy by się nie posłużył wobec innego mężczyzny: próbował mi wmówić, że nie wiem czego chcę. (...) Uzmysłowiłam sobie, że mężczyźni należą do innego gatunku niż ja. Innego i obcego”. “Nadal byłam córką swojej matki. Ona była teraz negatywem, a ja odbitką, lecz obie zostałyśmy same, bez tego właściwego (po rozwodzie)”. “Przyjaźń dzieli się na dwie kategorie: taką, w której ludzie spotykają się ze sobą, bo potrzebują swojej energii i taką, w której ludzie potrzebują energii, żeby się spotkać. “Różnice osaczyły nas niczym bujny gąszcz zarastający leśną polanę. Przyjaźń, będąca przez lata źródłem podniety, nagle wyczerpała się jako potrzeba. Jednym długim susem przeskoczyła z rozedrganego centrum na wyczerpane peryferia”. “Dojrzałam do tego, by nie oczekiwać od przyjaciół rzeczy, których nie potrafią mi dać. Biorę każdą przyjaźń taką, jaka ona jest, bez dyktowania warunków”. “– Mam tylko jeden problem z chrześcijaństwem. Dlaczego oni nienawidzą Żydów za Śmierć Chrystusa? Kobieta zwraca mu niemu twarz i mówi: – A wie pan, że mnie też to zawsze zastanawiało. W końcu to Rzymianie go zabili. Dlaczego nie mają pretensji do Włochów? “Przekonanie, że jesteśmy tym, do czego się przyznajemy, to wielkie złudzenie naszej kultury”. “Przez całe życie porzucał wszystko z wyjątkiem kobiet”. “Odbierałam przez skórę zbiorowy opór przed pójściem na dno”. “Czuła się otępiona gadką szmatką, która dzień w dzień wypełniała jej uszy. To gorsze niż cisza, powiedziała. O wiele gorsze”. “Najbardziej żywotną poza seksem formą więzi jest rozmowa”. “Kończąc sześćdziesiąt lat, poczułam się tak, jakby ktoś mi powiedział, że mam przed sobą jeszcze tylko sześć miesięcy. W jednej chwili ucieczka w wyimaginowane jutro stała się przeszłością. Pozostał jedynie ogrom opustoszałej teraźniejszości. (...) Z bujaniem w obłokach skończyłam bez trudu, ale jak właściwie żyć w teraźniejszości, jeśli przez tyle lat się tego nie robiło?”. “​To gen anarchii, obecny w każdym człowieku, który urodził się w gorszej klasie, z gorszym kolorem skóry, z gorszą płcią – tyle że u niektórych pozostaje uśpiony, a u innych sieje spustoszenie – nikt nie wie tego lepiej niż ja”. Czytając, miałem skojarzenia z „Przyjacielem ” - dość podobną książką innej nowojorczanki Sigrid Nunez, której pozostałe rzeczy też biorę na cel. A teraz czas na kolejną książkę Gornick, podobno jeszcze lepszą - słynne “Przywiązania”...