Opowieści z Narnii. Tom 1-7 (Pakiet)

Książki do których chce się wracać.

Książki do których chce się wracać.

Więc tak, zacznijmy od tego, że dla wielu osób Opowieści z Narnii są niesamowitą serią książek... natomiast według mnie jest po prostu średnia.

Przede wszystkim bohaterom za każdym razem wszystko się udaje, praktycznie za każdym razem, gdy pojawia się jakiś problem to po kilku zdaniach cudownie pojawia się idealne rozwiązanie problemu. Aż czasem odechciewa się czytać, gdy kolejny raz z rzędu po kilku zdaniach pojawia się rozwianie problemu.

Tak jak sam świat Narnii w wielu miejscach jest pięknie zaprojektowany, tak autor nie wykorzystał pełnego potencjału tego uniwersum. Pod koniec tomu "Podróż "Wędrowca do Świtu"" możemy przeczytać o cywilizacji żyjącej na dnie oceanu. Według mnie byłby to genialny motyw na cały osobny tom, by rozwinąć ten motyw. A co robi autor? Kompletnie to olewa, jakby to nigdy nie miało miejsca. W kolejnych tomach ani razu nie wspomina o tej cywilizacji.

Drugi taki przypadek był w tomie "Srebrne Krzesło" gdzie pojawił się motyw cywilizacji żyjącej w podziemnych częściach Narnii. Owszem, rozumiem że bohaterowie musieli się spieszyć, by uciec z tuneli, ale mógłby pojawić się tom dziejący się w przeszłości, co już miało miejsce dwa razy, gdyż "Siostrzeniec Czarodzieja" jest przedostatnim tomem, a mimo to dzieje się w przeszłości, pokazując nam powstanie Narnii, tak więc nic nie stało na przeszkodzie, by stworzyć tom o tej podziemnej krainie. A także motyw z ukazaniem przeszłości widzimy w tomie "Koń i jego Chłopiec", więc tym bardziej nie jestem w stanie pojąć, czemu autor nie rozwinął wątku podziemnej krainy.

Jaki tom według mnie jest najgorszy? Zdecydowanie Wędrowiec do Świtu. Eustachy jako jeden z głównych bohaterów był niesamowicie irytujący. Podczas czytania tego tomu miałem największe przerwy w czytaniu, ponieważ tak niesamowicie nudne to było. Fabuła to w zasadzie podróż od wyspy do wyspy bez większego powiązania ze sobą, co sprawia wrażenie jakby przygoda z poprzedniej wyspy była bez znaczenia. Największym pozytywem tej części jest zdecydowanie Ryczypisk, który został moją ulubioną postacią z uniwersum Narnii.

Natomiast jeśli chodzi o moją ulubioną części to ewidentnie będzie to "Książę Kaspian". Bardzo podobał mi się motyw tego, że pierwotni mieszkańcy Narnii zostali wybici i dopiero z pomocą Kaspiana udało im się przywrócić dawną świetność Narnii. Akcja była intensywna, lecz zrównoważona z lżejszymi i bardziej komediowymi momentami.

Również bardzo podobał mi się tom "Koń i jego Chłopiec". Szasta kompletnie mi się nie spodobał z uwagi na brak jakiegokolwiek charakteru, po prostu jest strasznie nijaki. Natomiast Bri podobał mi się, gdyż jego z konia, który uważał się za doświadczonego i mądrego uczy się pokory i zaufania... choć wciąż ma zbyt dużą dumę, gdy pod koniec specjalnie opóźnił podróż, ponieważ miał uszkodzony ogon, mimo że był w pełni świadomy, że ta podróż to wyścig z czasem o dużej skali. Gdyby Szasta nie zdążył to wyłącznie z winy zbyt dużej dumy konia. Awaris również mi się spodobała, gdy z dumnej księżniczki (już nie pamiętam, czy konkretnie była księżniczką, ale kimś szlachetnego pochodzenia) stała się osobą bardzo wartościową, która była gotowa wyruszyć w podróż, by pomóc Szaście. Gdyby nie Ryczypisk to właśnie Awaris byłaby moją ulubioną postacią z serii Narnii.

Mam jeszcze jeden problem z tą serią, a mianowicie to, że autor tak często stereotypizuje postacie. Gdy ktoś jest zły to często jest opisywany jako brzydki w jakikolwiek wizualny sposób, jak garb. Bardzo nie podoba mi to, bo biorąc pod uwagę, że seria jest stworzona dla dzieci w wieku 7+ to może się zdarzyć tak, że czytając tę książkę dzieciom mogą one dojść do wniosku, że brzydcy ludzie są zawsze źli.

Jeszcze jedną zauważoną przeze mnie niekonsekwencją jest to, że w "Siostrzeńcu Czarodzieja" to Aslan stworzył świat Narnii, a jako że Aslan jest wzorowany na postaci Biblijnego Jezusa to nie powinno tak być. To Władca-zza-Morza powinien stworzyć Narnię jako Bóg, a nie Aslan będący jego synem.

Jeśli chodzi o zakończenie całej serii w "Ostatniej Bitwie" to... Szczerze? Bardzo nudne zakończenie, jakby autor sam nie miał pojęcia, w jaki sposób to skończyć.

Więc tak, zacznijmy od tego, że dla wielu osób Opowieści z Narnii są niesamowitą serią książek... natomiast według mnie jest po prostu średnia.

Przede wszystkim bohaterom za każdym razem wszystko się udaje, praktycznie za każdym razem, gdy pojawia się jakiś problem to po kilku zdaniach cudownie pojawia się idealne rozwiązanie problemu. Aż czasem odechciewa się czytać, gdy...

książka, do której wracam co kilka lat. gdybym miała czas, czytałabym ciągle na nowo.

książka, do której wracam co kilka lat. gdybym miała czas, czytałabym ciągle na nowo.

Znakomicie się czyta, nawet po pięćdziesiątce.
"Ale biorąc rzecz w ogólności, posłuchajcie mojej rady i kiedy spotkacie kogoś, kto zamierza być człowiekiem, a jeszcze nim nie jest, albo kiedyś był człowiekiem, a już nim być przestał, albo też powinien być człowiekiem, a nim nie jest — to nie spuszczajcie go z oka i przypomnijcie sobie, gdzie macie siekierę".
*
więcej cytatów z początku książki na moim blogu:
https://lion-system.blogspot.com/2026/01/narnia.html

Znakomicie się czyta, nawet po pięćdziesiątce.
"Ale biorąc rzecz w ogólności, posłuchajcie mojej rady i kiedy spotkacie kogoś, kto zamierza być człowiekiem, a jeszcze nim nie jest, albo kiedyś był człowiekiem, a już nim być przestał, albo też powinien być człowiekiem, a nim nie jest — to nie spuszczajcie go z oka i przypomnijcie sobie, gdzie macie siekierę".
*
więcej...

nie wiem czy to kwestia ze pierwszy raz czytalem w wieku 30+, czy o co chodzi ale dawno mnie tak zadna ksiazka nie zmeczyla. Nie zlicze ile razy w trakcie czytania zasnalem. "Im dalej w las", tym gorzej, kazdy tom po 1-3 które zostały zekranizowane był mordęgą.

nie wiem czy to kwestia ze pierwszy raz czytalem w wieku 30+, czy o co chodzi ale dawno mnie tak zadna ksiazka nie zmeczyla. Nie zlicze ile razy w trakcie czytania zasnalem. "Im dalej w las", tym gorzej, kazdy tom po 1-3 które zostały zekranizowane był mordęgą.

Boże! Ta książka jest piękna, te wszystkie siedem opowieści zawartych w dwóch tomach. Bogu dziękuję, że miałem okazję przeczytać „Opowieści z Narnii” mając lat 43. Dzięki temu wyczytałem to czego nie wyczytałbym będąc dzieckiem. To nie oznacza jednak, że dzieci nie mogą czytać tego moim zdaniem dzieła, a szczególnie z rodzicami.
Jestem świeżo po przeczytaniu i piszę w emocjach.
To piękna biblijna treść. Dobro, piękno, miłość.
Dziękuję Ci Boże i przepraszam za wiele błędów w swoim życiu.

Boże! Ta książka jest piękna, te wszystkie siedem opowieści zawartych w dwóch tomach. Bogu dziękuję, że miałem okazję przeczytać „Opowieści z Narnii” mając lat 43. Dzięki temu wyczytałem to czego nie wyczytałbym będąc dzieckiem. To nie oznacza jednak, że dzieci nie mogą czytać tego moim zdaniem dzieła, a szczególnie z rodzicami.
Jestem świeżo po przeczytaniu i piszę w...

Piękne opowieści - dla mnie rewelacyjne z dwóch powodów.
Po pierwsze niesamowite jest to, że tam się wszystko udaje - plany są realizowane, wyznaczane cele osiągane, pomysły stają się rzeczywistością. I to jest piękne, bo przecież w wielu książkach główny motyw polega na tym, że nie ma się tego czego się chce. W Narni jest inaczej - jest trudno, są głodni, zmęczeni, brudni i niewyspani, ale wszystko układ się po ich myśli.
Druga rzecz to mnóstwo podobieństw do "Władcy pierścieni" - i drużyna pierścienia, i same pierścienie, które miały zostać zniszczone, i Biała Czarownica (dla mnie Saruman),i Aslan - zawsze ratujący z opresji (dla mnie Gandalf) i wszystkie stworzenia - mówiące drzewa, karły, orły itd.,, i zejście do podziemi, i przejście przez góry. Nie wiedziałam że to pierwowzór.
Polecam :)

Piękne opowieści - dla mnie rewelacyjne z dwóch powodów.
Po pierwsze niesamowite jest to, że tam się wszystko udaje - plany są realizowane, wyznaczane cele osiągane, pomysły stają się rzeczywistością. I to jest piękne, bo przecież w wielu książkach główny motyw polega na tym, że nie ma się tego czego się chce. W Narni jest inaczej - jest trudno, są głodni, zmęczeni, brudni...

Cykl rozwijający wyobraźnię u dzieci i u dorosłych. Poza tym pozwala uciec od codzienności, szczególnie tej przykrej.

Cykl rozwijający wyobraźnię u dzieci i u dorosłych. Poza tym pozwala uciec od codzienności, szczególnie tej przykrej.

Tom drugi „Opowieści z Narnii” zawiera kolejną porcję fantastycznych przygód, które przeżywamy razem z bohaterami. Dwójka jest równie dobra co jedynka a może nawet lepsza i myślę, że nie bez powodu książkę zalicza się do klasyków literatury. Co ciekawe Lewis był bliskim przyjacielem Tolkiena co oznacza, że na pewno wzajemnie siebie inspirowali i nie bali się sobie wytykać błędów co powodowało, że ich pisarstwo było jeszcze doskonalsze. Zarówno w pierwszym jak i w drugim tomie widać inspirację Pismem Świętym i żeby nie być gołosłownym to przytoczę przykład. Mówiący lew imieniem Aslan symbolizuje według mnie samego Boga, który tak samo jest absolutem, istotą idealną i nieskończoną. Takich odniesień naturalnie jest więcej, ale to już zachęcam do samodzielnej lektury, aby je wyłapać. Książka według mnie arcyciekawa i skierowana nie tylko do dzieci. Warto poznać jej bogactwo zanurzając się w ten fantastyczny świat. Ode mnie tyle. Osiem gwiazdek (rewelacyjna).

Tom drugi „Opowieści z Narnii” zawiera kolejną porcję fantastycznych przygód, które przeżywamy razem z bohaterami. Dwójka jest równie dobra co jedynka a może nawet lepsza i myślę, że nie bez powodu książkę zalicza się do klasyków literatury. Co ciekawe Lewis był bliskim przyjacielem Tolkiena co oznacza, że na pewno wzajemnie siebie inspirowali i nie bali się sobie wytykać...

Prezent na Święta Bożego Narodzenia dla naszej 9 letniej córki. Jako, że nigdy nie czytałem zabrałem się wiedząc jaka to klasyka. Czyta się szybko i przyjemnie. Dużo nawiązań do religii chrześcijańskiej. Fajnie. Bardzo ciekawe zakończenie całej serii.

Prezent na Święta Bożego Narodzenia dla naszej 9 letniej córki. Jako, że nigdy nie czytałem zabrałem się wiedząc jaka to klasyka. Czyta się szybko i przyjemnie. Dużo nawiązań do religii chrześcijańskiej. Fajnie. Bardzo ciekawe zakończenie całej serii.