Na kruchym lodzie. Opowieść o Arktyce i zmianach klimatu

Przeczytać i (koniecznie!) podać dalej.

Dla większości ludzi Arktyka to kompletna terra incognita, leżąca gdzieś... na północy? W kategorii obecności w świadomości ludzkiej zdecydowanie przegrywa z Antarktydą.

Arktyczna ekologia (czyli realcje i zależności między przyrodą, tą ożywioną jak i nie). Rzecz napisana profesjonalnie, z pasją, inteligentym humorem, z finezją. Od początku lektury człek wpisuje Arktykę na drugą pozycję na liście miejsc, które musi zobaczyć przed śmiercią. Pomimo temperatur nie dla ludzi, pomimo twardych warunków i przyrody trwającej niestrudzenie przy swej fudamentalnej zasadzie: trzeba zabijać żeby żyć.

Głównym tematem są niedźwiedzie polarne, na drugim miejscu - ptaki. Książka obala wiele "powszechnie znanych" mitów dotyczących fauny a przede wszystkim pokazuje rzeczywiste relacje ze środowiskiem i powiązania międzygatunkowe. Miejscami przezabawna (teksty dla najlepszych kabaretów),miejscami nostalgiczno-refleksyjna. Coś dla rządnych rzetelnej wiedzy, płynącej z doświadczenia i coś dla miłośników dramatycznych losów zwierzątek. Na koniec stonowana (!) wizja arktyczniej przyszłości. Publikacja przebogato ilustrowana.

No i oberwało się Attenboroughowi, za dziennikarską amatorszczyznę (działanie na emocjach widzów),który w ostatnich latach mocno naruszył swój posągowy autorytet kategoryczną jednostronnością przekazów.

ps. Człowiek stara sie polubić ruskich, ale oni sami na to nie pozwalają. Przytoczone przez Stempniewicza historie kontaktów z badaczami rosyjskimi tylko w tym utwierdzają.

Przeczytać i (koniecznie!) podać dalej.

Dla większości ludzi Arktyka to kompletna terra incognita, leżąca gdzieś... na północy? W kategorii obecności w świadomości ludzkiej zdecydowanie przegrywa z Antarktydą.

Arktyczna ekologia (czyli realcje i zależności między przyrodą, tą ożywioną jak i nie). Rzecz napisana profesjonalnie, z pasją, inteligentym humorem, z finezją. Od...

Ciekawa opowieść z perspektywy doświadczonego badacza o Arktyce, Misiach Polarnych i wybranych zwierzętach surowego klimatu podbiegunowego. Nie zabraklo też fragmentów poruszających tematykę globalnego ocieplenia, zmian klimatu i topnienia lodowców i ich wpływu na żyjące w tym regionie świata zwierzęta.
Książkę należy czytać uważnie, bo autor serwuje nam ogrom informacji i ciekawostek. Jestem zachwycona ilością opisów dotyczących niedźwiedzi polarnych (to dla nich sięgnęłam po te lekturę). Nie są one popularnym tematem literackim.
Zakończenie skłaniające do refleksji.

Ciekawa opowieść z perspektywy doświadczonego badacza o Arktyce, Misiach Polarnych i wybranych zwierzętach surowego klimatu podbiegunowego. Nie zabraklo też fragmentów poruszających tematykę globalnego ocieplenia, zmian klimatu i topnienia lodowców i ich wpływu na żyjące w tym regionie świata zwierzęta.
Książkę należy czytać uważnie, bo autor serwuje nam ogrom informacji i...

"Na kruchym lodzie" to pełna przepięknych zdjęć, ciekawostek, przeżyć autora i przygód książka. Zdjęcia przedstawiają przepiękne krajobrazy skutej lodem części ziemi, małych i dużych mieszkańców tych terenów, a także w tym wszystkim autor porusza bardzo ważny temat, jakim jest ocieplanie klimatu, opisuje też ciemną stronę Arktyki i wiele, wiele innych. Bardzo dobrze napisana i ciekawa książka nie tylko dla fanów takich tematów.

"Na kruchym lodzie" to pełna przepięknych zdjęć, ciekawostek, przeżyć autora i przygód książka. Zdjęcia przedstawiają przepiękne krajobrazy skutej lodem części ziemi, małych i dużych mieszkańców tych terenów, a także w tym wszystkim autor porusza bardzo ważny temat, jakim jest ocieplanie klimatu, opisuje też ciemną stronę Arktyki i wiele, wiele innych. Bardzo dobrze...

Lech Stempniewicz to ceniony profesor ekologii, jeden z najlepszych specjalistów w swojej dziedzinie, od pół wieku obserwujący polarne rejony Ziemi. Skupia się na życiu tamtejszych zwierząt oraz śledzeniu wpływu, jakie mają na nie zmiany klimatu. Potrafi jednak pisać przystępnie, a nawet ze swadą i poczuciem humoru. Dlatego też przez „Na kruchym lodzie” nie brnie się z mozołem, lecz lekko pomyka, przyswajając przy tym, jakby mimochodem, sporą dawkę informacji.

Te ważne i poważne przeplatane są lekkimi, zabawnymi anegdotami, z czego spora część dotyczy niedźwiedzi polarnych, gospodarzy tych rejonów. Czy macie choćby pojęcie, co te żarłoki, bez żadnych przykrych dla ich żołądków konsekwencji, potrafią włączyć do swojej diety? „Poza resztkami jedzenia furorę robią takie delicje, jak baterie 9od paluszków po akumulatory samochodowe),które lubią popić olejem napędowym, płynem hamulcowym lub innym mazutem. Jakby im instynkt podpowiadał, że substancje te mają organiczny rodowód i są wysokoenergetyczne.”

Autor przywołuje wspomnienia swoich licznych wypraw badawczych w różne rejony Arktyki, wypraw podejmowanych wspólnie z międzynarodowymi ekipami, w różnym czasie, niekiedy również politycznie trudnym. Nawiązania do współpracy z ludźmi, z którymi trzeba się przez ileś miesięcy jakoś dogadywać, są pełne ciekawych i skrzących się dowcipem spostrzeżeń.

Jednak moje serce skradły fragmenty, których bohaterami są zwierzęta. Biała, mroźna, nieprzyjazna Arktyka ma bogatą faunę, o której niewiele wiemy. Autor, jako że biolog, dzieli się z nami swoją godną podziwu wiedzą. W jaki sposób w warunkach arktycznych zwierzęta polarne radzą sobie z regulacją rytmu dobowego? Jak wygląda rozpoczynanie dojrzałego życia w koloniach nurzyków, a jak u pingwinich maluchów? Co to są lamparty morskie i skąd akurat taka nazwa?

Nie ma tu nudy. Okazuje się, że zwierzęce zwyczaje i sposoby na przetrwanie w Arktyce są równie pomysłowe i zaskakujące, co w innych regionach globu. Sama zaś Arktyka potrafi być podobnie hałaśliwa i ożywiona w pewnych okresach czasu. Polowania drapieżników na bezbronne mniejsze zwierzęta, np. Adelki, przypomina jatkę. Petrylce olbrzymie „są zdeklarowanymi padlinożercami, z potężnym dziobem, na tyle ostrym i silnym, że potrafią rozpruć skórę martwego słonia morskiego czy innej foki bądź uchatki, co nie jest łatwe.” Bardzo smakują im też pingwinie maluchy.

Widać, że król Arktyki – niedźwiedź polarny zajmuje poczesne miejsce w sercu autora. Nie ma się też czemu dziwić. To duże, puszyste zwierzę, groźne, ale zarazem urocze w swoich upartych zwyczajach, nawiedzające zamieszkałe rejony, by w ludzkich siedzibach buszować w poszukiwaniu pożywienia. Jest największym z żyjących niedźwiedzi. Przejawia też upodobanie do higieny. Jego ogon „to właściwie futrzana klapka na odbyt, zapobiegająca ucieczce ciepła z „rury wydechowej”. Wiecie, ze można w skrócie powiedzieć, iż niedźwiedzie polarne „cierpią na chroniczną bulimię”, a kanibalizm w postaci dzieciobójstwa to u nich wcale nie rzadkość?

Taka właśnie jest ta książka. Mnóstwo wiedzy podanej w przystępny, arcyciekawy sposób, okraszonej przykładami, które zapadają w pamięć, zilustrowanej pięknymi, kolorowymi zdjęciami, na których nawet biel śniegu ma nieskończenie wiele odcieni. Gorąco zachęcam więc do lektury reportażu o skutej lodem i obsypanej śniegiem dalekiej Arktyce.
Książkę przeczytałam dzięki portalowi: https://sztukater.pl/

Lech Stempniewicz to ceniony profesor ekologii, jeden z najlepszych specjalistów w swojej dziedzinie, od pół wieku obserwujący polarne rejony Ziemi. Skupia się na życiu tamtejszych zwierząt oraz śledzeniu wpływu, jakie mają na nie zmiany klimatu. Potrafi jednak pisać przystępnie, a nawet ze swadą i poczuciem humoru. Dlatego też przez „Na kruchym lodzie” nie brnie się z...

Opowieść o Arktyce i zmianach klimatu.

Książka była fascynującą przygodą. Autor, który spędził kilkadziesiąt lat, badając rejony polarne, nie zasypuje nas suchymi faktami. Przedstawia zaś życie arktycznych mieszkańców od strony zupełnie (przynajmniej mi) nieznanej.
Możemy liczyć na mnóstwo anegdot, ciekawostek, historii do pośmiania się, ale także nie ominie nas solidna dawka wiedzy.

Temat ocieplenia klimatu nie powinien być nam obojętny. Ale ☝️ Nie możemy także wierzyć w każdą historię mediów "o wychudzonym skrajnie misiu (ocieplenie klimatu!) lub "o śmierci morsów spadających z klifu (ocieplenie klimatu!).
Prawdziwe przyczyny są zgoła inne. I ta książka idealnie Wam je przedstawi, nie umniejszając powagi zmian klimatycznych.

I choć autor wspaniałomyślnie zaznacza, że procesów związanych z ociepleniem Arktyki nie da się oceniać jednoznacznie negatywnie to podsumowuje to następująco:
,,Może to być jednak tylko tymczasowy scenariusz. Gdy zmiany osiągną nieodwracalny pułap, zniknie niepowtarzalny ekosystem arktyczny w takiej postaci, jaką znamy".

Książka uświadamia, a jednocześnie jest istną skarbnicą wiedzy. Każdy rozdział wnosi coś nowego, intrygującego...

Ostatecznie nie kończy się stwierdzeniem "Ocieplenie klimatu przyniesie pewną zgubę faunie arktycznej!"
I bardzo dobrze, bo bałam się tego po tej książce.
Autor z ogromnym doświadczeniem patrzy na tę sprawę z dystansu, z chłodnym racjonalizmem.
Ale jakie wnioski wysnuł - tego dowiecie się sięgając po tę książkę.
A zapewniam, że warto!

Opowieść o Arktyce i zmianach klimatu.

Książka była fascynującą przygodą. Autor, który spędził kilkadziesiąt lat, badając rejony polarne, nie zasypuje nas suchymi faktami. Przedstawia zaś życie arktycznych mieszkańców od strony zupełnie (przynajmniej mi) nieznanej.
Możemy liczyć na mnóstwo anegdot, ciekawostek, historii do pośmiania się, ale także nie ominie nas solidna...

Jestem w tej książce absolutnie zakochany. Pierwszy raz od dawna przeczytałem coś od początku do końca. Serdecznie polecam akurat na zimową aurę, która jeszcze panuje za oknami.

Jestem w tej książce absolutnie zakochany. Pierwszy raz od dawna przeczytałem coś od początku do końca. Serdecznie polecam akurat na zimową aurę, która jeszcze panuje za oknami.

Książka jest opowieścią emeryta naukowca, który wspomina swoje pobyty w Arktyce, skacząc między latami i miejscami. Można dowiedzieć się dużo o niedźwiedziu polarnym i ptakach tam żyjących. Ale największy mój zarzut to brak faktów, danych, przypisów, tabel, czegokolwiek potwierdzonego innymi dowodami, niż tylko pamięcią autora. Dużo rzeczy jest napisanych zbyt ogólnie. Czasem nawet nie wiadomo, o jakich latach czytamy, albo w którym wieku jesteśmy.
A opis zmian klimatu (ogólny aż za bardzo) zajmuje ostatni rozdział w książce… Tak więc nawet tytuł jest mylący.

Książka jest opowieścią emeryta naukowca, który wspomina swoje pobyty w Arktyce, skacząc między latami i miejscami. Można dowiedzieć się dużo o niedźwiedziu polarnym i ptakach tam żyjących. Ale największy mój zarzut to brak faktów, danych, przypisów, tabel, czegokolwiek potwierdzonego innymi dowodami, niż tylko pamięcią autora. Dużo rzeczy jest napisanych zbyt ogólnie....

Opowieść wyprawowo-przyrodniczo-geograficzna, co do drugiej części tytułu to trochę na wyrost, owszem są wtrącenia, ale to bardziej historie z wypraw na Arktykę.

Opowieść wyprawowo-przyrodniczo-geograficzna, co do drugiej części tytułu to trochę na wyrost, owszem są wtrącenia, ale to bardziej historie z wypraw na Arktykę.

Pozycja prezentowana przez Lecha Stempniewicza jest dobrym wyborem do lektury. Nie jest wciągająca tak jak książka A. Wajraka, ale zawiera dużo merytorycznych informacji na temat arktycznych zwierząt. Trzeba przyznać, ze autor ma dużą wiedzę na temat biologii i zachowań zwierząt arktycznych. Niewysoka ocena wynika z ostatnich stron książki, autor kwestionuje narrację programu Davida Attenborough bez podanie bardziej konkretnych przyczyn. Czy gdyby lodu było więcej masakra morsów na skale miałaby aż tak tragiczne skutki?

Pozycja prezentowana przez Lecha Stempniewicza jest dobrym wyborem do lektury. Nie jest wciągająca tak jak książka A. Wajraka, ale zawiera dużo merytorycznych informacji na temat arktycznych zwierząt. Trzeba przyznać, ze autor ma dużą wiedzę na temat biologii i zachowań zwierząt arktycznych. Niewysoka ocena wynika z ostatnich stron książki, autor kwestionuje narrację...

"Na kruchym lodzie" Lecha Stempniewicza zabierze was w niesamowitą podróż po Arktyce.
Autor jest profesorem nauk biologicznych, a badaniom Arktyki poświęcił sporo czasu.
Opisuje wyprawy polarne, te pierwsze, jak i dzisiejsze.
Poza opisami fauny, pojawiają się anegdotki z wypraw, przeżycia autora i wiele ciekawostek.
Dzięki prostemu, przystępnemu językowi, czyta się ją z przyjemnością, wszelkie trudniejsze terminy zostają od razu obrazowo wyjaśnione.
Lekkość i humor autora pozwalają płynąć przez tekst.
Otrzymujemy sporą dawkę wiedzy na temat zwierząt zamieszkujących Arktykę. Tytuł i opis sugeruje, że głównym bohaterem będą niedźwiedzie polarne, jednak równie dużo dowiemy się np. o reniferach, fokach, morsach, czy ptakach. Właśnie te ostatnie zaintrygowały mnie najbardziej.
Szczególnie ich wymyślne i bardzo odważne metody obrony młodych przed drapieżnikami.
Autor opowiada o zwyczajach, rozwoju, nauce przetrwania, narodzinach, dziwnych zwyczajach oraz sposobach polowania tych zwierząt.
Wiele rzeczy mnie zaskoczyło i sprawiło, że słuchałam z żywym zainteresowaniem.
Oczywiście mówiąc o Arktyce nie da się pominąć zjawiska ocieplenia klimatu i jego skutków. Lech Stempniewicz poświęca im osobny rozdział, zachowując dość pozytywny punkt widzenia, bez typowych katastroficznych wizji.
Zdecydowanie jest to pozycja, którą warto mieć w papierze i do niej wracać. Przy najbliższej okazji zamierzam się w taką zaopatrzyć.
Zachęcam was do wybrania się na Arktykę razem z autorem i poznania jej bliżej. Myślę, że nie będziecie rozczarowani.

"Na kruchym lodzie" Lecha Stempniewicza zabierze was w niesamowitą podróż po Arktyce.
Autor jest profesorem nauk biologicznych, a badaniom Arktyki poświęcił sporo czasu.
Opisuje wyprawy polarne, te pierwsze, jak i dzisiejsze.
Poza opisami fauny, pojawiają się anegdotki z wypraw, przeżycia autora i wiele ciekawostek.
Dzięki prostemu, przystępnemu językowi, czyta się ją z...