Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie

Zacznijmy od wyjściowego pomysłu autora, by następnie przejść do oceny merytorycznej wiedzy w niej zawartej. I na dziś to będzie wszystko.

Autor wpadł na pomysł, aby krótką przebieżkę po starożytności ubrać w dialog pomiędzy nim samym (archeologiem- historykiem),a przypadkowym człowiekiem spotkanym w windzie. Winda się psuje. Panowie mają parę godzin do zabicia, zaczynają rozmawiać o dawnych czasach. Sęk w tym, że taki dialog choć początkowo ożywczo wpływa na próbę "wykładania wiedzy", to jego formuła bardzo szybko się wyczerpuje. Czuć jego sztuczność, wymuszone odpowiedzi pod "linię narracji" narratora i ogólnie po 40 stronie i tak wracamy do schematu "ja opowiadam, a Ty zadawaj pytania pod temat". Mam wrażenie, że autor nawet nie zadał sobie trudu, by zaszaleć z dialogami, błyskotliwie je podkręcić. Całą swoją energie włożył w to, żeby w miarę lekko opowiedzieć o czasach starożytnych.

I mógłbym w sumie powiedzieć, że mu się to udało. Poleciłbym tą książkę, każdemu kto chce się czegoś dowiedzieć o najdawniejszych historycznych czasach (a nawet tych je poprzedzających)...z jednym zastrzeżeniem, ta osoba w życiu historią się nie interesowała, a w czasach szkolnych, podczas lekcji historii smacznie sobie spała, lub wagarowała. Wiedza zawarta w "Jak zmieścić..." to można by rzec "podstawowego podstawy" oraz parę ciekawostkę, plus - w bonusie - kilka ciekawych spostrzeżeń samego autora na to, po co nam historia, jak na nią patrzeć, czy też ją oceniać. Mnie, człowiekowi z historią raczej zaprzyjaźnionego - tylko te spostrzeżenia właśnie, zapadły głębiej w pamięć.

Zacznijmy od wyjściowego pomysłu autora, by następnie przejść do oceny merytorycznej wiedzy w niej zawartej. I na dziś to będzie wszystko.

Autor wpadł na pomysł, aby krótką przebieżkę po starożytności ubrać w dialog pomiędzy nim samym (archeologiem- historykiem),a przypadkowym człowiekiem spotkanym w windzie. Winda się psuje. Panowie mają parę godzin do zabicia, zaczynają...

[PL below]

🇬🇧 When it comes to Popular Science books, the style is almost as important as the knowledge the author tried to hammer into the reader’s brain.

In the case of “How to Fit All of Ancient Greece in an Elevator”, the style is not as good as it could be, and the whole book takes a tumble because of that.

The knowledge we get here is a wonderful, nicely divided story, which allows us to take a look into the ancient times (not only Ancient Greece as the English title might suggest). The issue remains the style which feels unnatural, clunky, and at times takes you out of the book.

There was also one, epically terrible claim made by the author. And it made me almost DNF the book.

While I didn’t mind the style as much, its quality limits the audience of potential readers.

Giving it 7.5/10 ⭐️

🏛️🏛️🏛️

🇵🇱 Jeśli chodzi o książki popularnonaukowe, style jest prawie tak samo ważny jak wiedza, którą autor próbuje wcisnąć czytelnikowi do głowy.

W przypadku „Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie” styl nie jest tak dobry jaki mógłby być, a na tym traci całą książka.

Wiedza opisana jest w niesamowitej, dobrze podzielonej historii, która odsłania nam rąbek starożytności. Tylko problemem pozostaje nienaturalny styl, potykający się sam o siebie, gdy wytrąca czytelnika z rytmu.

W książce była też pewna opinia, tak katastrofalnie zła, że prawie zrobiłam DNF.

Osobiście nie miałam wielkiego problemu ze stylem, ale ogranicza on grupę potencjalnych czytelników.

Dejta 7.5/10⭐️

[PL below]

🇬🇧 When it comes to Popular Science books, the style is almost as important as the knowledge the author tried to hammer into the reader’s brain.

In the case of “How to Fit All of Ancient Greece in an Elevator”, the style is not as good as it could be, and the whole book takes a tumble because of that.

The knowledge we get here is a wonderful, nicely divided...

Bliżej nieznany młodzieniec i archeolog wchodzą do windy... która się zacina! Tak się właśnie zaczyna ta poprowadzona dialogiem rozprawa o historii starożytnej Grecjii, od samego początku, aż do powstania Konstantynopola. Dobry pomysł, śliczne ilustracje, nieco "na siłę młodzieżowy" ton, czasami bije od niego sztucznością. Trochę nowych informacji, ale przede wszystkim świetny sposób, jak w łatwo i przyjemnie usestymatyzować wiedzę. Bonus - każdy rozdział daje nam tytuł nowej greckiej piosenki do przesłuchania :)

Bliżej nieznany młodzieniec i archeolog wchodzą do windy... która się zacina! Tak się właśnie zaczyna ta poprowadzona dialogiem rozprawa o historii starożytnej Grecjii, od samego początku, aż do powstania Konstantynopola. Dobry pomysł, śliczne ilustracje, nieco "na siłę młodzieżowy" ton, czasami bije od niego sztucznością. Trochę nowych informacji, ale przede wszystkim...

Lekcja historii o starożytnej Grecji w pigułce poszerzona o niezwykłe ciekawostki, których nie poznamy w szkolnej ławce. Tak w wielkim skrócie można opisać tą książkę.

Dwójka mężczyzn zostaje uwięziona w zepsutej windzie w centrum handlowym. W oczekiwaniu na pomoc rozpoczynają rozmowę, okazuje się, że jeden z nich jest archeologiem, a drugi niezwykle ciekawy starożytności. Przy paczce chipsów rozpoczyna się historia od czasów paleolitu, aż po początek Konstantynopolu.

Wszystko zostało wytłumaczone w zabawny, a zarazem prosty sposób, bardzo obrazowy i ciekawy, łatwy do zrozumienia. W książce można znaleźć odpowiedzi na rozmaite pytania, nawet te, które wcześniej nawet nie istniały w głowie.

Muszę przyznać, że jestem zauroczona w tej książce. Nie dość, że ma bardzo interesująco treść to posiada prześliczne obrazki, a także każdy tytuł rozdziału to fragment znanej greckiej piosenki.

Gorąco polecam ❣️

Lekcja historii o starożytnej Grecji w pigułce poszerzona o niezwykłe ciekawostki, których nie poznamy w szkolnej ławce. Tak w wielkim skrócie można opisać tą książkę.

Dwójka mężczyzn zostaje uwięziona w zepsutej windzie w centrum handlowym. W oczekiwaniu na pomoc rozpoczynają rozmowę, okazuje się, że jeden z nich jest archeologiem, a drugi niezwykle ciekawy...

Fajna ale nie spodobał mi się zbardzo styl narracji w postaci dialogu z tym slangiem szczególnie.

Fajna ale nie spodobał mi się zbardzo styl narracji w postaci dialogu z tym slangiem szczególnie.

Książka, która bawi i uczy :)

Książka, która bawi i uczy :)

Kupiłam dla syna, zaczęłam przeglądać i mimochodem przeczytałam calutką.
Bo to rzeczywiście zgrabnie podana historia starożytnej Grecjii z przyległościami.

Kupiłam dla syna, zaczęłam przeglądać i mimochodem przeczytałam calutką.
Bo to rzeczywiście zgrabnie podana historia starożytnej Grecjii z przyległościami.

„Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie” autorstwa Theodore’a Papakostasa to fascynująca podróż przez historię, która zabiera czytelnika w podróż w czasie i przestrzeni, opowiadając historię prehistorii, starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu. Akcja rozgrywa się w windzie, gdzie główny bohater, archeolog, przypadkowo spotyka nieznajomego i zaczyna opowiadać mu historię ludzkości. Papakostas nie tylko przedstawia fascynujące wydarzenia i fakty historyczne, ale także skupia się na archeologii, co dodaje głębi i autentyczności opowieści. Autor szczególnie skupia się na starożytnej Grecji, co stanowi centralny punkt książki. Wiedza przekazywana jest w przystępny sposób, co sprawia, że czytelnik może z łatwością zanurzyć się w tematyce i czerpać z niej wiedzę. Osobiście doceniam tę książkę nie tylko ze względu na jej bogactwo wiedzy, ale również dlatego, że studiuję historię i książka ta bardzo ułatwia mi naukę. Gorąco polecam tę książkę wszystkim miłośnikom historii, zarówno tym doświadczonym, jak i początkującym, oraz każdemu, kto pragnie poznać tajemnice i bogactwo starożytnego świata.

„Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie” autorstwa Theodore’a Papakostasa to fascynująca podróż przez historię, która zabiera czytelnika w podróż w czasie i przestrzeni, opowiadając historię prehistorii, starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu. Akcja rozgrywa się w windzie, gdzie główny bohater, archeolog, przypadkowo spotyka nieznajomego i zaczyna opowiadać mu...

Krótka, treściwa, luźny styl pisania.

Krótka, treściwa, luźny styl pisania.

„Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie?”
Theodore Papakostas

Odkąd pamiętam czasy starożytne leżały w obszarze moich zainteresowań. Nie szło to jednak w parze z łatwym przyswajaniem faktów historycznych, dlatego publikacje stricte naukowe były czymś, czego unikałam. Po największej fascynacji kulturą starożytnego Egiptu przyszedł czas na zwrócenie się ku antycznej Grecji. Szukając lektury skierowanej do odbiorców niebędących wyłącznie naukowcami z tej dziedziny, natrafiłam na książkę „Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie?” Theodore Papakostasa. Należy jednak zaznaczyć, że chociaż tytuł mówi o całej starożytności, to autor zawęża jej tematykę głównie do historii starożytnej Grecji.

Nie jest to niczym zaskakującym, biorąc pod uwagę fakt, że Theodore Papakostas jest Grekiem i doktorem archeologii od lat związanym z jej grecką stroną. W ciągu swojej kariery pracował między innymi w Eforacie Starożytności Kilkis czy Muzeum Archeologicznym w Salonikach, a także gościnnie prowadził zajęcia na uniwersytetach – Uniwersytecie Narodowym w Atenach, Uniwersytecie Jońskim i Uniwersytecie w Janinie. Brał również udział w wykopaliskach w Grecji i Wielkiej Brytanii, w której uzyskał tytuł licencjata, a później magistra, kolejno na University of Reading i University of Nottingham. Swoją rozprawę doktorską obronił na Uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach. Jako popularyzator nauki najbardziej rozpoznawalny jest ze swojego instagramowego profilu Archaeostoryteller, na którym w przystępnej formie dzieli się faktami historycznymi zarówno w języku greckim, jak i angielskim, i którego, jak sam pisze w notce od autora, ta książka jest naturalną konsekwencją.

„W tej książce znajdziesz odpowiedzi na pytania, które zawsze chciałeś zadać. I na te, które nawet nie przyszły ci do głowy.”

Książka Papakostasa to dialog pomiędzy dwoma nieznajomymi, których na dłuższą chwilę połączył wspólny wypadek – zepsuta winda. Ich rozmowa z pewnością nie trwałaby długo, gdyby nie fakt, że jeden z nich jest archeologiem i podejmuje wyzwanie przedstawienia drugiemu dziejów antycznych w najprostszych możliwych słowach. W taki właśnie sposób, czekając na naprawę windy, przy akompaniamencie greckiej muzyki i paczce chipsów, cofają się w czasie, zaczynając opowieść o starożytności.

Cała rozmowa została podzielona na dwanaście rozdziałów będących chronologicznie ułożoną historią dawnych czasów, od epoki kamienia aż do okresu rzymskiego. Każdy z nich rozpoczyna się cytatem z greckich piosenek ostatnich lat, co wprowadza harmonię między przeszłością a teraźniejszością i stanowi doskonałą klamrę spinającą cały dorobek greckiej kultury. Nieszablonowy pomysł na zatytułowanie poszczególnych rozdziałów nie wprowadza jednak zamieszania. Każdy z nich opatrzony jest jednocześnie ogólnie przyjętymi nazwami omawianych okresów. Papakostas w lekki sposób wprowadza czytelnika w świat starożytny, stroniąc od zbędnej terminologii znanej jedynie ekspertom. Każde mniej oczywiste pojęcie jest od razu wyjaśniane, przez co nie trzyma czytelnika w niepewności i nie zniechęca go do dalszej lektury. Autor, pisząc tę książkę, bazował zapewne na przekonaniu, że niektóre wydarzenia z mitologii czy nawiązania kulturowe są dla Greków oczywiste. Z tego właśnie powodu przypisy pochodzące od tłumaczki polskiej wersji pozwalają na jeszcze lepsze zrozumienie poruszanych tematów i odniesień pojawiających się w rozmowie, ze szczególnym uwzględnieniem tych związanych ze znaczeniem greckich bądź starogreckich słów.

Pomiędzy poszczególnymi rozdziałami zostały umieszczone sekcje FAQ, dotyczące, w głównej mierze, technicznej strony archeologii. Każde z przytoczonych pytań spotyka się z rzetelną odpowiedzią archeologa, jednak sam sposób wprowadzenia ich w treść książki pozostawia wiele do życzenia. Na koniec każdego omawianego okresu słuchający wywodu naukowca nieznajomy zadaje pytanie. Teoretycznie nie ma w tym nic złego, w końcu na tym polega dialog. Niemniej jednak, czytając fragmenty książki wieńczące dane rozdziały, odnosi się wrażenie, że pytania zostają zadane w nienaturalny, naciągany sposób, byleby znaleźć punkt zaczepienia do stworzenia kolejnej części FAQ. Nie jest to jednak kwestia wyłącznie wymiany zdań pod koniec każdej z dwunastu części. Ogólnie patrząc, pisanie dialogów stylizowanych na prosty, luźny, znany z codzienności styl mówienia nie jest mocną stroną Papakostasa. Z założenia miały one zapewne pomóc w wystylizowaniu tekstu na niewymagającą lekturę o zrozumiałym języku i chociaż ten zabieg się udał, niektóre fragmenty, przez swój infantylny charakter, przywodzą na myśl rozmowę z dzieckiem, a nie dorosłym mężczyzną.

Sama książka jest lekka w odbiorze, a jej czytanie jest płynne i nie sprawia trudności. Obeznanie z mitologią czy faktami historycznymi może pomóc w szybszym usystematyzowaniu zgromadzonych informacji, ale nie jest konieczne do pełnego zrozumienia przekazywanych w niej treści, gdyż żadna wcześniejsza wiedza na temat starożytności nie jest wymagana. To właśnie ta książka ma stanowić, i stanowi, bazę, od której powinno się zacząć zaznajamianie z historią antycznego świata. Z tym zadaniem Papakostas poradził sobie bardzo dobrze, dlatego każdy, kogo interesuje poruszana przez niego tematyka, powinien po nią sięgnąć. Uważam, że nawet osoby o rozległej historycznej wiedzy znajdą w niej dla siebie garść mniej znanych starożytnych ciekawostek, a sama lektura będzie dla nich przyjemną formą spędzenia czasu. Co więcej, dla osób, które zaciekawi starożytny grecki świat, autor przygotował zestawienie sugestii bibliograficznych, stanowiących punkt wyjścia do dalszego zgłębiania tematu.

Autor prowadzi swoją opowieść w niezwykle zręczny sposób, sprawiając, że wzrok sam sunie po literach i ciężko jest oderwać się od lektury. Fakty historyczne przeplatane są w niej z rozmyślaniami na temat filozofii czy obrazowo przedstawianymi przykładami będącymi odpowiedziami na niektóre pytania, jak chociażby po co i do czego przydaje się archeologia. Trudniejsze terminy i nazwy nie są objaśniane ogólnie przyjętymi definicjami, a tłumaczone na podstawie na przykład greckiej mitologii. To wszystko sprawia, że książka nieświadomie zmusza do myślenia i analizy przeszłości, tym samym układając w głowie wszystkie zdobyte w ten sposób informacje. Autor daje jednocześnie czas na ich przetworzenie postacią nieznajomego słuchacza. On, tak samo jak czytelnik, stara się zapamiętać jak najwięcej z tego, co słyszy. Zadaje archeologowi pytania, które mają mu w tym pomóc i powtarza własnymi słowami nowo zdobytą wiedzę. Najlepszym tego dowodem jest zawarte na końcu lektury szybkie podsumowanie, które streszcza i obrazuje całość przekazanych na jej stronach informacji. W przedmowie profesor Dimitris Plantzos twierdzi zresztą, że „starożytność nie mieści się w windzie, ale mieści się w naszej wyobraźni”. Tym właśnie zajmuje się Papakostas w swojej książce, rozbudzeniem wyobraźni czytelnika, odnosząc na tym polu niemały sukces.

Atutem publikacji, który wspiera go w tym zadaniu, są ilustracje umieszczone na początku każdego rozdziału i nawiązujące do jego treści. Kolejnym elementem wzbogacającym jest znajdująca się na końcu książki grafika z chronologicznie ułożonymi epokami, których charakterystyka została podjęta przez archeologa. Sądzę, że dobrym pomysłem byłoby również zawarcie map bądź zarysu wspominanych terenów, jednak niestety takie elementy nie znalazły miejsca w lekturze.

Na uznanie zasługuje za to próba obiektywnego przedstawienia informacji. Archeolog stara się odsunąć na bok własne uczucia. Zresztą sam mówi: „nie powiem ci, co ja myślę, bo to nie jest ważne”. Jednocześnie zwraca uwagę, że „nie da się usunąć czynnika ludzkiego z narracji o historii ludzkości”, dlatego, jeśli oczekuje się znalezienia odpowiedzi na konkretne pytania, można się ich nie doczekać. Wszystko to przez indywidualny dobór tematów i szczegółów, które Papakostas sam uznaje za ważne i najbardziej interesujące, by dało się je zmieścić w jednej windzie. Nie stanowi to jednak problemu dla osób będących na początku drogi do zrozumienia starożytności.

Reasumując moje przemyślenia, uważam, że książka Theodore Papakostasa jest lekturą wartą przeczytania. Jest połączeniem współczesnego stanu nauki i rozrywki w idealnych proporcjach. Każdy, kto choć w niewielkim stopniu interesuje się starożytnością, powinien po nią sięgnąć. „Ludzkość potrzebuje archeologii” a ta publikacja stanowi najlepszy wstęp do jej zrozumienia. Postać archeologa i jego sposób narracji sprawiają, że słuchanie jego opowieści mogłoby nie mieć końca, a lektura nie tylko się nie dłuży, ile wydaje się zbyt krótka. Niestety ograniczeniem jest tutaj nieszczęsna winda, która nie pomieści wszystkiego. Przepis na to, co powinno się w niej znaleźć, odkrył jednak Papakostas. Czytelnik może dowiedzieć się „jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie”, zagłębiając się w jej treści. I kto wie, może archeologowi uda się zmieścić ją nie tylko tam..

Milena Sarna

„Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie?”
Theodore Papakostas

Odkąd pamiętam czasy starożytne leżały w obszarze moich zainteresowań. Nie szło to jednak w parze z łatwym przyswajaniem faktów historycznych, dlatego publikacje stricte naukowe były czymś, czego unikałam. Po największej fascynacji kulturą starożytnego Egiptu przyszedł czas na zwrócenie się ku antycznej...