Absurdalne fakty z historii. Mózg Lenina, zwłoki Chaplina i ostatni dodo

Książka Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu autorstwa Emma Southon to błyskotliwa, momentami bezczelna, a przede wszystkim niezwykle wciągająca podróż przez najmroczniejsze zakamarki historii starożytnego imperium. Już sam tytuł zapowiada ton opowieści – będzie krwawo, ale też przewrotnie i z przymrużeniem oka. Southon udowadnia, że Rzym można opowiadać inaczej: nie jako pomnikową cywilizację marmuru i prawa, lecz jako świat obsesyjnie zafascynowany śmiercią. Autorka wychodzi od najbardziej znanych przykładów – mitu o Romulusie i Remusie, zabójstwa Juliusza Cezara czy spektakularnych końców kolejnych cesarzy. Pojawiają się tu postacie takie jak Juliusz Cezar, Kaligula, Klaudiusz czy Galba – ale nie w formie szkolnego streszczenia. Southon zdejmuje z nich patynę podręcznikowej powagi i przygląda się faktom: kto zginął, dlaczego, komu to się opłacało i jak bardzo przemoc była wpisana w codzienne funkcjonowanie państwa. Największą siłą książki jest jej styl. Autorka pisze z humorem, ironią i wyraźnym dystansem do patosu, który zwykle towarzyszy opowieściom o starożytności. Potrafi jednym akapitem rozbroić mit „wzniosłej” republiki, by za chwilę pokazać, że rzymska polityka była brutalną grą interesów, w której morderstwo stanowiło legalne – lub półlegalne – narzędzie działania. Jej narracja jest dynamiczna, pełna współczesnych odniesień i celnych komentarzy. Dzięki temu czytelnik nie ma wrażenia obcowania z suchą monografią, lecz z pasjonującą opowieścią historyczną. Southon przekonująco pokazuje, że zabijanie w Rzymie nie było wyłącznie wynikiem chaosu czy degeneracji elit. Było częścią systemu. Egzekucje publiczne, walki gladiatorów w Koloseum, polityczne czystki – wszystko to wpisywało się w kulturę, która śmierć traktowała jako widowisko, ostrzeżenie i narzędzie kontroli społecznej. Szczególnie interesujące są fragmenty dotyczące prawa i społecznego przyzwolenia na przemoc. Autorka zadaje niewygodne pytania: czy Rzym był bardziej brutalny niż inne cywilizacje, czy po prostu lepiej udokumentowany? Książka nie jest jednak wyłącznie zbiorem makabrycznych anegdot. To przemyślana analiza mechanizmów władzy i propagandy. Southon obnaża sposób, w jaki historycy antyczni – tacy jak Swetoniusz czy Tacyt – kreowali wizerunki cesarzy, często wyolbrzymiając ich okrucieństwo, by nadać historii dramatyzmu lub moralnej lekcji. Dzięki temu czytelnik dostaje nie tylko opowieść o zbrodniach, lecz także refleksję nad tym, jak powstaje historia. „Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu” to pozycja dla tych, którzy lubią historię podaną bez akademickiego zadęcia, ale z solidnym zapleczem badawczym. Humor może momentami wydawać się ostry, a język – bezpośredni, jednak właśnie to nadaje książce charakter. Southon udowadnia, że przeszłość nie musi być śmiertelnie poważna, nawet jeśli opowiada o śmierci. To pełnokrwista, inteligentna i odświeżająca opowieść o imperium, które budowało swoją potęgę nie tylko na prawie i infrastrukturze, lecz także na przemocy. Po tej lekturze trudno patrzeć na starożytny Rzym wyłącznie przez pryzmat marmurowych ruin – w ich cieniu zawsze czai się jakiś trup.

Michał Rusinek po raz trzeci bierze na tapet język polityków (wcześniej zajmował się nim w "Mrocznym Erosie" oraz w "Dobrej zmianie", którą napisał z profesor Katarzyną Kłosińską). Tym razem nie ogranicza się wyłącznie do polskich aferek politycznych, choć nadal są one głównym tematem jego zainteresowania. Rusinek ma dość złośliwe poczucie humoru, ale mimo to nie pozbawione smaku. Nie można mu też odmówić erudycji i błyskotliwości. Jego analiza wypowiedzi Barbary Nowak jakby to była szkolna rozprawka rozbawiła mnie do łez! Wyjątkowo rozbawiły mnie też retoryczne rozważania nad wypowiedziami Mejzy oraz dosłowna interpretacja metafor Glapińskiego. Spośród innych reportaży, które szczególnie zwróciły moją uwagę, był też ten poświęcony świątecznym życzeniom prezydenta Dudy, metanoje i poezje Morawieckiego (Zenku Martyniuku, dołączam się do prośby autora - wykorzystaj jego tekst i nagraj do tego piosenkę!), przedstawienie afery z Pegazusem w formie greckiego mitu (Zeusem, jak można się spodziewać, został Kaczyński), a także rozłożenie na czynniki pierwsze wypowiedzi Czarnka na pogrzebie księdza-egzorcysty i na jej podstawie powołanie do życia nowej dziedziny nauki - sakrogeografii. Wyjątkowo zaintrygowała mnie też analiza haseł na plakatach podczas czarnych protestów i osadzenie ich w szerszym kontekście historycznoliterackim. To, w czym najbardziej doceniłam wiedzę Rusinka, to felieton o rosyjskich zapożyczeniach w polszczyźnie wraz z propozycjami zamienników. Bardzo ciekawe było też porównanie: propaganda Putina - PR Zelensky'ego. Cieszę się, że autor podjął się przeanalizowania wypowiedzi tych polityków. Uważam też, że ostatni z felietonów - w którym przytacza się historię kremówki w kontekście Jana Pawła II - to idealne domknięcie tego zbioru felietonów. Ironiczne, ale schodzące nieco z tonu, który narzuciły tematy dotyczące polityki amerykańskiej i rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Nie mogłabym sobie wyobrazić lepszego zakończenia książki, tej książki.

Mam bardzo mieszane odczucia wzgledem tej ksiazki. Pozycja jak najbardziej potrzebna, pelna wiedzy i przykladow. Autorka do znudzenia przypomina o ruchu, niepaleniu i zdrowym odzywianiu. No a lyzka dziegciu? Sluchalem audiobooka i ton pani lektorki w ogole mi nie podszedl. Jakbym byl na nudnym wykladzie. I chyba forma tej ksiazki jest taka wykladowa z cala masa powtorzen. Do tego polecam posiadac co najmniej podstawowa wiedze z biologii komorki lub genetyki, zeby sie nie pogubic. Po lekturze nie mam wiecej nadziei, moze wiecej zrozumienia trudnego zadania onkologii...

Mamy tutaj fascynujące śledztwo historyczne, które zabiera nas w mroczne realia przełomu XVI i XVII wieku. Jarosław Molenda nie kreśli tu fabuły w tradycyjnym sensie, lecz prowadzi czytelnika przez labirynt dowodów, zeznań i politycznych intryg, których centrum stanowi zamek w Czejte. Autor rzuca wyzwanie jednej z najtrwalszych czarnych legend Europy: opowieści o arystokratce, która miała zamordować setki dziewcząt, by zażywać kąpieli w ich krwi w pogoni za wieczną młodością. Molenda osadza postać hrabiny w szerokim kontekście epoki – świecie brutalnych wojen z Turkami, ogromnych długów Habsburgów wobec rodu Batorych oraz religijnych napięć, udowadniając, że prawda historyczna bywa znacznie bardziej złożona niż makabryczna baśń. 🎭 Bohaterowie Główną bohaterką jest Elżbieta Batory, postać tragiczna i niejednoznaczna. Molenda odchodzi od wizerunku psychopatycznej morderczyni, ukazując ją jako dumną, niezwykle bogatą i niezależną kobietę, która w męskim świecie władzy stała się niewygodna. Autor analizuje także postacie jej oskarżycieli oraz króla Węgier, Macieja Habsburga, sugerując, że motywy stojące za procesem „Krwawej Hrabiny” mogły mieć podłoże czysto ekonomiczne i polityczne. Bohaterowie tej opowieści to ludzie uwikłani w bezwzględną grę o wpływy, w której plotka staje się najpotężniejszym narzędziem zniszczenia. ✨ Zalety tekstu Rewizjonistyczne podejście: Największą wartością książki jest krytyczna analiza źródeł. Molenda punktuje absurdy w zeznaniach świadków i pokazuje, jak mechanizmy propagandy stworzyły mit wampirzycy. Bogaty kontekst historyczny: Autor świetnie oddaje realia epoki, tłumacząc zawiłości ówczesnego prawa i obyczajowości, co pozwala lepiej zrozumieć izolację i upadek Batory. Przystępny styl: Mimo naukowego zacięcia, książkę czyta się jak dobry reportaż śledczy. Autor potrafi utrzymać napięcie, prowadząc czytelnika przez kolejne etapy historycznego „procesu poszlakowego”. ⚠️ Uwagi i niedociągnięcia Przyznając ocenę 7/10, muszę wskazać na pewną powtarzalność argumentacji, która momentami sprawia, że narracja kręci się w kółko. Autor tak bardzo chce dowieść niewinności Elżbiety, że momentami traci niezbędny dystans, ocierając się o jednostronną obronę, co może budzić opór u czytelnika szukającego pełnego obiektywizmu. 💡 Myśl przewodnia „Zło, o które oskarżamy innych, jest często jedynie cieniem naszych własnych ambicji i długów, których nie chcemy spłacić”. 🎯 Podsumowanie „Elżbieta Batory” Jarosława Molendy to rzetelna i odważna próba rehabilitacji jednej z najbardziej zniesławionych kobiet w historii. To lektura obowiązkowa dla fanów historii, którzy lubią kwestionować „oczywiste” prawdy i zaglądać za kulisy wielkiej polityki dawnych wieków. Książka zostawia nas z niepokojącą refleksją nad tym, jak łatwo można wymazać człowieka, zastępując go krwawym mitem.

Iwona Kienzler to jedna z najpłodniejszych polskich autorek biografii i książek popularnonaukowych, znana z rzetelnego podejścia do historii życia codziennego oraz umiejętności wyłuskiwania pikantnych detali z życiorysów wielkich postaci. W swojej publikacji „Dyktatorzy mody. Wzloty, upadki, skandale” bierze pod lupę tytanów wybiegów, odzierając ich z blichtru i pokazując, że za fasadą luksusu często kryły się dramaty. Moja ocena to solidne 7/10 – to książka fachowa, napisana z dużym profesjonalizmem, stanowiąca doskonałe kompendium wiedzy o mroczniejszej stronie haute couture. Autorka zaczyna z wysokiego C, przywołując najważniejsze skandale, które wstrząsnęły branżą. Czytelnik dowie się o kontrowersyjnych powiązaniach Coco Chanel z Abwehrą podczas wojny, tragicznej śmierci Gianniego Versace czy mrocznych kulisach imperium Gucci, gdzie rodzinna chciwość doprowadziła do morderstwa. Kienzler rzetelnie opisuje także upadek Johna Galliano, którego kariera załamała się po antysemickim incydencie, przypominając, że w świecie mody granica między uwielbieniem a banicją jest niezwykle cienka. Fabuła: Historia tkanina po tkaninie Książka nie posiada klasycznej fabuły, lecz jest fachowo skonstruowanym zbiorem esejów biograficznych. Autorka prowadzi nas przez dekady, pokazując, jak moda zmieniała się wraz z obyczajowością. Kienzler rzetelnie analizuje, jak wielcy projektanci – od Christiana Diora po Yves Saint Laurenta – nie tylko tworzyli ubrania, ale kreowali nowe typy kobiecości i męskości. Każdy rozdział to zamknięta opowieść o ambicji, która często prowadziła do uzależnień, samotności i finansowych ruin. Atuty: Profesjonalizm i lekkość pióra Największą siłą publikacji jest profesjonalizm autorki w łączeniu faktów historycznych z anegdotą. Kienzler wykazuje się dużą fachowością, nie oceniając swoich bohaterów, lecz pokazując ich jako ludzi z krwi i kości, często uwięzionych w pułapce własnego geniuszu. Książka jest rzetelnie udokumentowana, co czyni ją wartościową pozycją dla każdego, kto interesuje się socjologią mody. Przeglądowy charakter: Ze względu na dużą liczbę opisanych postaci, niektóre życiorysy mogą wydawać się potraktowane zbyt skrótowo. Brak ilustracji: W książce o modzie rzetelny materiał ikonograficzny jest kluczowy; jego niedosyt może być odczuwalny dla czytelników wizualnych. „Dyktatorzy mody” to rzetelna i wciągająca lektura, która udowadnia, że najciekawsze w modzie jest to, co dzieje się za kulisami. Iwona Kienzler wykonała fachową pracę, zamieniając suche fakty w porywającą opowieść o ludzkich słabościach.

Po raczej słabych „Antyfaktach” (przegadanych i niezbyt konkretnych) miałam niedosyt wiedzy o teoriach spiskowych, i z przyjemnością stwierdzam, że „Spisek” to strzał w dziesiątkę. A miałam pewne obawy, bo wcześniej czytałam inną książkę Toma Philipsa, „Prawda. Krótka historia wciskania kitu” i to był tylko zbiór luźno powiązanych anegdot bez próby zdefiniowania czy głębszego zanalizowania problemu. Właśnie tych problemów jest pozbawiony „Spisek”, przez co tworzy naprawdę przyzwoite studium z mocnym rysem historycznym i niewymuszonym humorem. Dużym plusem jest zdefiniowanie „teorii spiskowej” – to może być definicja kontrowersyjna, bo oparta na dosłownym znaczeniu obu członów tego zestawienia. Teoria spiskowa musi zatem zawierać element spisku – nie jest nią samo twierdzenie, że kosmici wylądowali w czyimś ogródku albo że brokuły powodują raka, musi pojawić się grupa ludzi chcąca celowo ukryć fakty lub spreparować nowe. Koniecznym skutkiem jest uznanie za teorie spiskowe wielu twierdzeń bardzo rozsądnych i prawdopodobnych – na przykład że kręgi zbożowe powstają na skutek świadomego działania ludzi, którzy chcą zasymulować wydarzenia nadprzyrodzone. Takie rozumienie teorii spiskowej może być kontrintuicyjne, bo instynktownie rozumiemy pod nią tylko rzeczy nieprawdziwe i absurdalne, ale pozwala uniknąć błędnego koła w stylu „teorią spiskową jest to, co absurdalne, a to jest absurdalne, bo to teoria spiskowa”. Dzięki temu możemy zachować chłodny umysł badając domniemane spiski i przyznać, że niektóre z nich były prawdziwe (np. celowe nieleczenie grupy zarażonych syfilisem Afroamerykanów w celu sprawdzenia, jak ta choroba się rozwija), skupiając się na dowodach i prawdopodobieństwie, a nie emocjach. Bardzo podobało mi się, że większość opisanych teorii jest opatrzona w rys historyczny – brakowało mi tego w „Antyfaktach”. Poznajemy zatem korzenie płaskiej ziemi (ku mojemu zdziwieniu, zaledwie dziewiętnastowieczne), iluminatów (i to jak byli mieszani z masonerią, Żydami, rewolucją francuską, komunizmem i ogólnie wszystkim, co się danemu tropicielowi nie podobało) czy antyszczepionkowców. Pokazuje, jak często uzasadnione obawy i brak ufności (choćby pierwsze podejmowane środki antyepidemiczne były nieraz wprost nieludzkie) przeradzają się w najdziksze fantazje o depopulacji i świtowym spisku. O większości opisanych teorii już kiedyś słyszałam – ale o tym, że Finlandia nie istnieje albo o czasie widmowym (czyli że cały okres od szóstego do dziewiątego wieku został wymyślony przez cesarza Ottona III do spółki z papieżem) jeszcze nigdy, i to było naprawdę zabawne.

Rzecz o kulisach sprawowania władzy współcześnie. O przejściu od rządzenia siłą do rządzenia manipulacją. Nieco śmieszna miejscami bo pisana jeszcze przed powrotem żółtego do władzy. Ale tak jak autorzy pokazują - w sprawowanie władzy czasem prowadzi do regresów gdzie po demokracji (która w teorii jest najwyższą formą jej sprawowania) rządzący wracają do rządów siły. Bo ta właśnie demokracja im na to pozwala.

Jak powiedział Janusz Dymek, pracujący przy serialu "Tulipan", inspirowanym postacią Kalibabki - to był w gruncie rzeczy bardzo nieciekawy facet. I ja mam dokładnie takie same odczucia po przeczytaniu jego biografii, zastanawiając się wraz z samym autorem, czy był w ogóle wart upamiętnienia w formie biografii. Jerzy Kalibabka był po prostu żałosnym narcystycznym manipulatorem, który potrafił te nieciekawe przecież cechy, przekuć w sens życia i motor napędowy działania. Miałam tą wątpliwą przyjemność pracować z osobą o psychopatyczno-narcystycznej osobowości, stąd tym większym obrzydzeniem napawała mnie postać Tulipana. Za to muszę oddać autorowi, że napisał tą książkę w taki sposób, że czyta się świetnie i chętnie sięgnę po pozostałe jego autorstwa. Jak powiedziała Katarzyna Bonda - autor słusznie odarł z mitu największego uwodziciela PRL-u przedstawiając go "nagiego", jakim rzeczywiście był. I zrobił to naprawdę po mistrzowsku.

Chyba z rok temu kupiłem tę książkę w jakiejś internetowej księgarni wraz z kilkoma innymi i zawsze myślałem, sugerując się tytułem, że to będzie o ludziach z plemion Indian, Eskimosów, Aborygenów, których porywano z rodzinnych wiosek i wystawiano później w klatkach w stolicach Europy. Ale to nie jest o tym. To o ludziach głównie z wadami wrodzonymi, np. kobieta z 4 nogami, bliźniacy syjamscy itp. Przeważnie pracowali w cyrkach, których tourne organizowano po Stanach lub Europie. Czyta się w miarę dobrze, historię raczej krótkie, poza może trzema osobami. W książce nie ma zdjęć, ale wszystkie osoby pokaże Wam wujaszek Google.

Xi Jinping. Najpotężniejszy człowiek świata i jego imperium Autor: Stefan Aust, Adrian Geiges Moja ocena: 7/10 Publikacja ta okazała się dla mnie interesującą i wartościową lekturą, która w przystępny sposób przybliżyła sylwetkę Xi Jinpinga oraz pozwoliła lepiej zrozumieć współczesne Chiny. Autorzy starają się nie tylko nakreślić portret osobisty przywódcy, lecz także ukazać jego wizję państwa – wizję mocarstwowości, determinacji, ale i bezwzględnej skuteczności, która w dużym stopniu definiuje dzisiejszą politykę Chin. Książkę czyta się szybko i bez większego trudu – język jest prosty i komunikatywny, a narracja płynnie prowadzi przez kolejne etapy życia i kariery Xi. Publikacja pokazuje go zarówno jako polityka konsekwentnie realizującego własne cele, jak i symbol przemiany Państwa Środka w globalne imperium. Z minusów – mimo licznych przypisów i komentarzy, zabrakło bibliografii, co zmniejsza jej naukową wartość i sprawia, że pozostaje raczej dobrze przygotowanym reportażem politycznym niż opracowaniem stricte historycznym. Mimo tego uważam, że książka zasługuje na uwagę. To solidne wprowadzenie w temat dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć współczesne Chiny oraz mechanizmy władzy kształtowane przez Xi Jinpinga. ** 19:06 * 08.09.2025 * 80/2025 *

„Statystycznie rzecz biorąc 2” to niezwykle lekka, a jednocześnie merytoryczna podróż po świecie statystyki, która pokazuje, że liczby mogą bawić równie mocno, co dobra komedia. Janina Bąk z humorem i dystansem obala mit statystyki jako nudnej dziedziny, udowadniając, że można nią mierzyć nie tylko poważne zjawiska, ale i siłę tornada za pomocą gofra. Książka pełna jest anegdot, ciekawostek i przykładów z popkultury, dzięki czemu nawet najbardziej oporne umysły znajdą w niej coś dla siebie. To doskonała lektura zarówno dla tych, którzy chcą odświeżyć wiedzę, jak i dla tych, którzy nigdy wcześniej nie mieli do czynienia z analizą danych. Zabawna, przystępna i jednocześnie pouczająca – takiej statystyki chce się uczyć!

Bardzo ciekawa książka, w przystępny sposób podająca historyczne fakty i ciekawostki o Henryku VIII i jego żonach, ale rysująca również obraz epoki panowania Tudorów, ówczesnych obyczajów i realiów. Bardzo lubię styl pisania pani Iwony, jej książki są zawsze wciągające od pierwszej do ostatniej strony, stanowiąc zaprzeczenie stereotypu nudnych historycznych opowieści :)

Przyjemna lektura. Niby nic wielkiego, bo oparta na źródłach stosunkowo łatwo dostępnych, do których dotarcie i ich obróbka z pewnością nie wymagały od takiego fachowca jak red. Łyś długiej, żmudnej kwerendy. Jednak brawa za podjęcie tematu i uniesienie go. Książka, mimo że lekka i publicystyczna jest bowiem ważna z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze obnaża całą absurdalność naszych niegdysiejszych kolonialnych mrzonek, niemożliwych do zrealizowania, bo tort został już dawno podzielony, wtórnie i ostatecznie w Wersalu. A opisywane w książce próby są po prostu tragikomiczne. Przeważnie kończyły się na wzniosłym ględzeniu, z rzadka rozkręcano jakąś imprezę, która zwykle miała taki finał, że ten, czy inny cwaniak znikał z kasą zebraną na "zbożny" cel. Po drugie, ukazuje się w czasach, kiedy gombrowiczowskie spojrzenie jest w odwrocie i znowu wokół narodowa tromtadracja. Może spełni rolę małego kubełka zimnej wody na rozpalone hurrapatriotyczną gorączką głowy. Przeczytawszy, powinniśmy westchnąć z ulgą: dobrze, że nic z tego nie wyszło, przynajmniej nie musimy się dziś zmagać z postkolonialnym balastem.

Michael Palin, znany całemu światu jako członek legendarnej grupy Monty Pythona i charyzmatyczny podróżnik, w książce „Szaleństwo w ciemnościach. Tragiczna historia zaginięcia statku Erebus” występuje w roli dociekliwego detektywa historii. To nie jest kolejny suchy podręcznik historyczny napisany zza biurka. Palin osobiście wyruszył śladami zaginionej ekspedycji sir Johna Franklina, docierając do mroźnych zakątków Arktyki i na Tasmanię, by fizycznie poczuć przestrzeń, w której operował tytułowy statek. Jego śledztwo to fascynujący splot analizy archiwalnych dzienników, listów oraz najnowszych odkryć podwodnej archeologii, które w 2014 roku doprowadziły do odnalezienia wraku „Erebusa” na dnie morza. Biografia statku przed tragedią Zanim „Erebus” stał się symbolem arktycznego koszmaru, był jednostką o niezwykle barwnej i pełnej sukcesów historii. Palin, z charakterystyczną dla siebie swadą, opisuje wcześniejszą wyprawę okrętu na Antarktydę pod dowództwem Jamesa Clarka Rossa. To wtedy „Erebus” udowodnił swoją niesłychaną odporność, wpływając tam, gdzie nikt wcześniej nie dotarł. Autor z wielką dbałością o detale rekonstruuje codzienność na pokładzie – od zapachu dziegciu i wilgoci, po specyficzne poczucie humoru marynarzy. Dzięki takiemu podejściu, gdy w 1845 roku statek wyrusza w swoją ostatnią misję poszukiwania Przejścia Północno-Zachodniego, czytelnik nie patrzy na niego jak na maszynę, ale jak na bohatera, którego los jest nam bliski. Anatomia arktycznej katastrofy Kiedy ekspedycja Franklina wpływa w labirynt lodowych pól Arktyki, Palin mistrzowsko buduje atmosferę narastającego osaczenia. Korzystając z pozostawionych zapisków i relacji, autor analizuje, jak wiktoriańska pycha i wiara w nieomylność brytyjskiej techniki zderzyły się z bezwzględną potęgą natury. „Szaleństwo w ciemnościach” to studium powolnego upadku – od entuzjazmu pierwszych miesięcy, przez dwa lata uwięzienia w lodzie, aż po desperacki marsz ocalałych ku pewnej śmierci. Palin nie ucieka od trudnych tematów: zatrucia ołowiem z wadliwych konserw, szkorbutu, a w końcu aktów kanibalizmu, o których przez dekady brytyjska opinia publiczna nie chciała słuchać. Rehabilitacja pamięci Inuitów Jednym z najmocniejszych punktów śledztwa Palina jest przyznanie racji Inuitom. Przez blisko 170 lat relacje rdzennych mieszkańców Arktyki, którzy widzieli umierających „białych ludzi”, były ignorowane lub wyśmiewane przez Admiralicję jako niewiarygodne. Palin pokazuje, że to właśnie ich ustna tradycja najdokładniej opisywała miejsce spoczynku statków. Współczesne odnalezienie wraku dokładnie tam, gdzie wskazywały inuickie legendy, jest dla autora momentem dziejowej sprawiedliwości. Styl Palina jest barwny, pełen empatii i plastycznych opisów, które sprawiają, że czytelnik niemal fizycznie czuje przenikliwy mróz arktycznej nocy. To opowieść o ambicji, która przerodziła się w obsesję, i o odwadze, która nie wystarczyła w starciu z lodową pustynią. Powieść faktu Michaela Palina to monumentalne dzieło, które przywraca godność załodze „Erebusa” i pozwala nam zrozumieć, dlaczego ta historia do dziś tak mocno działa na naszą wyobraźnię. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto kocha wielkie wyprawy i tajemnice, które po latach oddaje nam lód

Celna diagnoza i przypomnienie historii sławy i niesławy polskiego Kościoła. Zgadzam się z większością tez autora, choć jego wiara w naprawę i przemianę, choć oczywiście zrównoważona trzeźwą wizją realnej sytuacji i wcale nie wyidealizowana, jest mi trochę obca. Terlikowski nie poprzestaje na historii i diagnozie, ale również proponuje pewne rozwiązania, np. większe uczestnictwo świeckich w decyzjach dotyczących funkcjonowania Kościoła. Autor też składa na łamach książki swoistą samokrytykę odnosząc się do prezentowanych przez niego w swoim czasie mocno radykalnych tez. Umie przyznać się do błędu, czego niestety nie potrafią hierarchowie polskiego Kościoła, którzy oddalili się już dawno od wartości chrześcijańskich, które głoszą. Ciekawa była teza o tym, że faryzeizm (czyli hipokryzja i rozdźwięk między tym co jest głoszone, a rzeczywistymi czynami głoszącego) był kiedyś wentylem bezpieczeństwa w Kościele i jego tolerowanie pozwalało odrzucać zło czynione przez faryzeusza, nie negując głoszonych wartości. A teraz odrzuca się zarówno faryzeusza, jak i same wartości, czyli nie tylko fałszywych biskupów, ale i chrześcijańskie wartości głoszone przez Kościół.

Wciąga od pierwszych stron, żeby opowiedzieć historię klapy największej inwestycji w Polsce. Napisana w sposób jednocześnie przejrzysty i bogaty w fakty. Autor oddaje głos uczestnikom tej historii oraz nakreśla szersze tło wydarzeń, po kolei przeprowadza nas przez kolejne lata nadziei, ambicji i ostatecznego rozpadu tego, na co tyle lat pracowało tysiące Polaków. Polecam serdecznie każdej osobie zainteresowanej gospodarką, historią najnowszą i dobrze napisanym reportażem.

Książka „Nad trumną. Wyznania pracowników branży pogrzebowej” Todd Harra, Kenneth McKenzie. Historia osób zarabiających na śmierci oraz ludzi, których dotknęła śmierć kogoś bliskiego. Opowieści zostały zebrane w całość z USA, bo to tylko tam śmierć i podejście do tego tematu jest innym wymiarem. Zdecydowanie nie dla osób, które właśnie kogoś straciły. Niektóre opowieści dawały do myślenia, inne szokowały, intrygowały. Nad niektórymi dosłownie można przewracać oczami. Były także takie, które zmuszały do refleksji. Specyficzny humor amerykanów i podejście do tego tematu było wyczuwalne. Ich z pewnością śmieszyły pewne porównania, a mnie wprawiały w osłupienie. Lektura lekka, nic nie wnoszącą do naszego życia. Takie dziwne historie zmiksowane, a nawet uwypuklone absurdy z życia grabarza. To zawód jak wiele innych.

Najlepsza książka o religii jaką czytałem. Jest to podróż psychologiczno-geologiczno-ewolucyjno-historyczno-biologiczno-antropologiczna! Traktuje ona o genezie religii, nie traktując jej jako czegoś niezwykłego, czy transcendencyjnego, a jako pewnego rodzaju wytworzone na potrzeby społeczne narzędzie do rozładowywania stresu w grupie. Dostajemy niesamowity opis historii i elementów religii, jej genezy szamanistycznej a następnie powodów dla których staje się ona religią doktrynalną i jeszcze następnie monoteistyczną. Nie zabrakło również charakteryzacji sekt i schizm oraz ich anatomii powstania. Książka do której pewnie nieraz wrócę, jest ona wartościowym, bezstronnym poradnikiem po religii ogólnie jako takiej (autor przytacza przykłady wielu religii ze wszystkich zakątków świata), która nie odpowiada na pytanie czy jest sens istnienia nadprzyrodzonego bytu, a raczej opisuje sens samej religii. Można się tutaj jeszcze spotkać z bardzo ciekawymi odniesieniami do psychologii grupowej (z której autor słynie, tak zwana liczba Dunbara), która wyjaśnia aspekty naszego codziennego życia. Plusy i minusy religii również są zawarte w tej książce. Lepiej broni samej idei religii niż niejeden ,,kapłan" lub ,,reprezentant" swojej frakcji.

Kolejna książka z tego obszaru za mną. Mam wrażenie, że wszystkie poruszają te same tematy, choć różnymi słowami. Ta pozycja wyróżnia się jednak szerszym zakresem oraz tym, że bezpieczeństwo i prywatność w sieci nie są tutaj przedstawiane w formie straszenia, lecz rzetelnego opisu rzeczywistości, której często nie dostrzegamy. To podejście bardzo mi odpowiadało. Ponieważ temat cyberbezpieczeństwa jest mi bliski, książka nie wywarła na mnie dużego wpływu – raczej potwierdziła niektóre moje wcześniejsze przekonania i dostarczyła kilku nowych informacji. Uważam jednak, że to świetna pozycja na początek dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć, jak dbać o swoją prywatność i mieć większą kontrolę nad swoimi danymi w sieci. Choć pewnych rzeczy nie da się już usunąć – to, co raz trafiło do internetu, nigdy z niego nie zniknie – warto uświadomić sobie, jak nasze przyszłe decyzje mogą wpłynąć na bezpieczeństwo. Ta książka pomaga dostrzec nieoczywiste zagrożenia i unikać błędów, które mogą naruszyć naszą prywatność.

Książka o robieniu filmu jest jak robienie filmu - ciekawie jest tego doświadczyć, choć to jednocześnie nudne. Tom Hanks w kwestii kinematografii jest nieskończonym autorytetem, więc to właściwa osoba do opowiedzenia o tym, jak tworzy się film. Dla fanów aktora z pewnością ciekawe będzie odnajdywanie w „Arcydziele” nawiązań do rzeczywistości oraz odgadywanie, które z opisanych historii bazują na życiorysie autora. Akcja jednak nie jest zbyt wartka, co w sumie można traktować jako atut, bo dobrze oddaje mozolną pracę przy tworzeniu filmu. Autor bardzo szczegółowo opisuje wprowadzane postaci, zajmuje to wiele stron, dzięki czemu czytelnik dobrze zapamiętuje kim jest dany bohater. Jednocześnie bywa to nużące i opóźnia właściwą akcję. Ciekawym zabiegem jest zawarcie w jednej książce wielu gatunków literackich. Jest to oczywiście powieść, ale znajdują się w niej także komiksy, scenariusze, a także elementy wywiadu. Te ostatnie zaskakiwały najbardziej, były niespójne z resztą, ale ogółem nie było czuć przerostu formy nad treścią. Wśród recenzji książki pojawiają się opinie, iż jest to hołd dla całej ekipy filmowej, która zwykle pracuje w cieniu. Owszem, nie tylko o reżyserze i aktorach traktuje „Arcydzieło”, ale jednak są oni głównymi postaciami powieści. Wspominanych jest wiele osób z cienia, lecz to nadal tylko ułamek ludzi pracujących przy filmie. To oczywiste, że trudno opowiedzieć o wszystkich bez szkody dla dynamiki fabuły, ale jeśli książka ma ponad pół tysiąca stron, to możnaby się tego spodziewać. Opis ekipy filmowej jest też mocno naiwny, jeżeli spośród kilkuset osób pracujących przy tworzeniu obrazu tylko jedna jest rozwydrzoną gwiadeczką, a pozostali współpracują w przyjaźni. Bardziej realistycznie byłoby odwrócenie proporcji, choć to zrozumiałe, że Tom Hanks nie chciał kalać własnego gniazda. „Arcydzieło” w polskim wydaniu ma dobry tytuł (lepszy od oryginału), ładną okładkę i niewiele literówek. Małym problemem jest, że kod QR na końcu powieści zamiast do scenariusza prowadzi do pustej strony. Podsumowując, debiutancką powieść Toma Hanksa warto przeczytać głównie dlatego, że jest debiutancką powieścią Toma Hanksa. Ot, z ciekawości, żeby samemu sprawdzić, czy geniusz aktorski może być geniuszem literackim. Ostatecznie czyta się nieźle, nie żałuję.