Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu. Kryminalne zagadki starożytnych

To jedna z tych książek, które świetnie sprawdzają się jako audiobook do słuchania w trakcie jazdy samochodem czy sprzątania. Wystarczająco wciągająca żeby uchronić przed nudą ale nie aż tak angażująca, żeby stracić kontakt z rzeczywistością. Autor naprawdę się postarał wybierając ok. 100 ciekawostek z historii, głównie z XX wieku. Przedstawia je w sposób krótki, barwny i intrygujący, ale bez tabloidowej sensacyjności. Jest tu po trochu wszystkiego: wojen, wielkich odkryć geograficznych, zagadnień obyczajowych a nawet nieco makabry i niewielka szczypta erotyki – nadal jednak bez zniesmaczania czytelnika. Oczywiście nie jest to książka dla zapalonych miłośników historii poszukujących głębokich analiz związków przyczynowo-skutkowych. Ale jestem przekonana, że gdyby ją podetknąć nastolatkowi nie pałającemu miłością do przedmiotów humanistycznych, to mogłaby go skłonić do dania drugiej szansy tak historii, jak i czytelnictwu w ogóle. Słuchało się jej przyjemnie – towarzyszyła mi w dłuższej trasie i droga sama leciała.

Mamy tutaj fascynujące śledztwo historyczne, które zabiera nas w mroczne realia przełomu XVI i XVII wieku. Jarosław Molenda nie kreśli tu fabuły w tradycyjnym sensie, lecz prowadzi czytelnika przez labirynt dowodów, zeznań i politycznych intryg, których centrum stanowi zamek w Czejte. Autor rzuca wyzwanie jednej z najtrwalszych czarnych legend Europy: opowieści o arystokratce, która miała zamordować setki dziewcząt, by zażywać kąpieli w ich krwi w pogoni za wieczną młodością. Molenda osadza postać hrabiny w szerokim kontekście epoki – świecie brutalnych wojen z Turkami, ogromnych długów Habsburgów wobec rodu Batorych oraz religijnych napięć, udowadniając, że prawda historyczna bywa znacznie bardziej złożona niż makabryczna baśń. 🎭 Bohaterowie Główną bohaterką jest Elżbieta Batory, postać tragiczna i niejednoznaczna. Molenda odchodzi od wizerunku psychopatycznej morderczyni, ukazując ją jako dumną, niezwykle bogatą i niezależną kobietę, która w męskim świecie władzy stała się niewygodna. Autor analizuje także postacie jej oskarżycieli oraz króla Węgier, Macieja Habsburga, sugerując, że motywy stojące za procesem „Krwawej Hrabiny” mogły mieć podłoże czysto ekonomiczne i polityczne. Bohaterowie tej opowieści to ludzie uwikłani w bezwzględną grę o wpływy, w której plotka staje się najpotężniejszym narzędziem zniszczenia. ✨ Zalety tekstu Rewizjonistyczne podejście: Największą wartością książki jest krytyczna analiza źródeł. Molenda punktuje absurdy w zeznaniach świadków i pokazuje, jak mechanizmy propagandy stworzyły mit wampirzycy. Bogaty kontekst historyczny: Autor świetnie oddaje realia epoki, tłumacząc zawiłości ówczesnego prawa i obyczajowości, co pozwala lepiej zrozumieć izolację i upadek Batory. Przystępny styl: Mimo naukowego zacięcia, książkę czyta się jak dobry reportaż śledczy. Autor potrafi utrzymać napięcie, prowadząc czytelnika przez kolejne etapy historycznego „procesu poszlakowego”. ⚠️ Uwagi i niedociągnięcia Przyznając ocenę 7/10, muszę wskazać na pewną powtarzalność argumentacji, która momentami sprawia, że narracja kręci się w kółko. Autor tak bardzo chce dowieść niewinności Elżbiety, że momentami traci niezbędny dystans, ocierając się o jednostronną obronę, co może budzić opór u czytelnika szukającego pełnego obiektywizmu. 💡 Myśl przewodnia „Zło, o które oskarżamy innych, jest często jedynie cieniem naszych własnych ambicji i długów, których nie chcemy spłacić”. 🎯 Podsumowanie „Elżbieta Batory” Jarosława Molendy to rzetelna i odważna próba rehabilitacji jednej z najbardziej zniesławionych kobiet w historii. To lektura obowiązkowa dla fanów historii, którzy lubią kwestionować „oczywiste” prawdy i zaglądać za kulisy wielkiej polityki dawnych wieków. Książka zostawia nas z niepokojącą refleksją nad tym, jak łatwo można wymazać człowieka, zastępując go krwawym mitem.

Bardzo ciekawa książka, w przystępny sposób podająca historyczne fakty i ciekawostki o Henryku VIII i jego żonach, ale rysująca również obraz epoki panowania Tudorów, ówczesnych obyczajów i realiów. Bardzo lubię styl pisania pani Iwony, jej książki są zawsze wciągające od pierwszej do ostatniej strony, stanowiąc zaprzeczenie stereotypu nudnych historycznych opowieści :)

Książka raczej z kategorii "zbiór ciekawostek", jedne znałem, jednych nie. Powstała ledwie kilka lat temu, a już wydaje się przestarzała bo można dopisać sporo nowych rzeczy. Ale niestety, muszę ponarzekać na literówki, które w książkach drażnią mnie jak nic innego. Naprawdę, nie było żadnych edytorów, testerów, kogokolwiek kto mógłby sprawdzić ten tekst pod tym kątem? Dokładnie nie liczyłem, ale w całej książce z 15-20 razy zostałem wybity z rytmu przez źle wstawioną literę. Może to tylko moje przewrażliwienie, a może to tylko otwieranie furtki na to, by książki były wydawane coraz mniej starannie?

Zagadki ludzkiego umysłu od wieków stanowią jedną z najbardziej fascynujących i niepokojących domen nauki, a książka „Śpiące królewny. Tajemnicze przypadki ze świata neurologii” jest tego najlepszym dowodem. Suzanne O’Sullivan, ceniona lekarka neurolog, zabiera nas w podróż do miejsc, gdzie granica między ciałem a psychiką ulega całkowitemu zatarciu. Omawiana tematyka skupia się na tzw. zaburzeniach psychosomatycznych, które manifestują się w sposób spektakularny i masowy. Fabuła tej popularnonaukowej opowieści prowadzi nas od szwedzkich klinik, gdzie dzieci uchodźców zapadają w wielomiesięczny letarg (tytułowy syndrom rezygnacji), przez Nikaraguę dotkniętą zbiorowymi drgawkami, aż po amerykańskie szkoły średnie, w których nastolatki nagle zaczynają cierpieć na tiki przypominające zespół Tourette’a. To detektywistyczne śledztwo, w którym narzędziem nie jest skalpel, lecz empatia i wnikliwa obserwacja kulturowego kontekstu choroby. Daję 7/10 ponieważ mamy do czynienia z błyskotliwą i głęboko humanistyczną analizą tego, jak nasz mózg potrafi „wyłączyć” ciało, by chronić nas przed traumą, której nie jesteśmy w stanie udźwignąć. O’Sullivan napisała książkę, która jest równie fascynująca, co przerażająca, rzucając wyzwanie zachodniemu, czysto biologicznemu podejściu do medycyny. Ciało, które krzyczy milczeniem Największym atutem książki jest jej zdolność do odczarowania chorób psychosomatycznych. Autorka z ogromną pasją i szacunkiem do pacjentów tłumaczy, że „to tylko w twojej głowie” nie oznacza, że choroba jest zmyślona. Przeciwnie – ból, paraliż czy śpiączka są najzupełniej realne, choć ich źródło tkwi w nieuświadomionym cierpieniu psychicznym. O’Sullivan pokazuje, jak wielką rolę w kształtowaniu objawów odgrywa kultura i społeczne oczekiwania. Globalne spojrzenie: Autorka nie zamyka się w murach londyńskiego gabinetu. Podróżuje po świecie, by zrozumieć, dlaczego konkretne społeczności wypracowują specyficzne sposoby chorowania. Literacki kunszt: Historie pacjentów są opisane z wrażliwością godną najlepszej prozy, co sprawia, że skomplikowane terminy neurologiczne stają się zrozumiałe i bliskie czytelnikowi. Ważna lekcja pokory: Książka uczy nas, że mimo ogromnego postępu technicznego, wciąż niewiele wiemy o potędze podświadomości i o tym, jak mocno jesteśmy połączeni z naszym otoczeniem. Od strony warsztatu „Śpiące królewny” to lektura bardzo sprawna, choć momentami jej powolne, analityczne tempo może zniecierpliwić czytelnika szukającego prostych recept. Największym problemem, a zarazem cechą tej literatury, jest to, że neurologia często pozostaje bezradna wobec opisywanych przypadków. O’Sullivan częściej stawia pytania, niż udziela odpowiedzi, co oddaje realia medycyny, ale w strukturze książki popularnonaukowej może pozostawiać pewien niedosyt informacyjny. Niektóre rozdziały wydają się nieco zbyt rozwleczone, powtarzając tezę o wyższości kontekstu nad biologią. Myśl przewodnia tej książki mogłaby brzmieć: Gdy język zawodzi, a dusza nie może już dłużej znosić cierpienia, to ciało przejmuje stery i zaczyna opowiadać historię, której nie odważył się wypowiedzieć człowiek. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się psychologią, medycyną i socjologią. Suzanne O’Sullivan przypomina nam, że mózg to nie tylko komputer sterujący mięśniami, ale skomplikowany narrator naszego życia, który czasem decyduje się na „wymuszoną pauzę”, by nas uratować. Książka zostaje w myślach na długo, zmuszając do refleksji nad tym, jak wiele naszych codziennych dolegliwości może mieć źródło w niewypowiedzianych emocjach.

Dość długo czytałam tę książkę, bo nie jest to pozycja łatwa w odbiorze. Autor - neurochirurg, bardzo drobiazgowo opisuje sposoby przeprowadzania operacji i trzeba się skupić, żeby "nie odlecieć" myślowo. Czytelnik może się poczuć jak uczestnik opisywanych zabiegów, a podczas tych, cały zespół również jest skoncentrowany... Czytając-uczestniczymy więc milimetr po milimetrze w każdej operacji. Ten zabieg albo się podoba albo odstrasza - mnie się spodobał. Książka "Co by pan zrobił na moim miejscu?" to giga dawka wiedzy o cudownej maszynerii jaką jest człowiek oraz o ludzkiej twarzy neurochirurga - tego mechanika naprawiającego najbardziej tajemniczy narząd w naszym ciele - mózg. Okazuje się, że im więcej badań nad mózgiem prowadzimy, tym bardziej obnażamy swoją niewiedzę na jego temat. Mózg bardzo niechętnie odkrywa swoje tajemnice. Dzisiaj wiadomo, że ma swój osobny układ immunologiczny. A czy w układzie limbicznym faktycznie mieszka nasza dusza? Na to pytanie nie potrafią odpowiedzieć nawet tacy wybitni lekarze jak Peter Vajkoczy.

Książka w pigułce przedstawia dział nauki jakim jest antropologia sądowa. Sięgając po książkę tak jak inni spodziewałam się historii i opowieści w których ta wiedza jest wykorzystywana a jest ich niewiele. Pomijając to rozczarowanie i tak mam problem z tą pozycją. Autorka z jednej strony próbuje wiele rzeczy wytłumaczyć prosto i ogólnie a w innych fragmentach jest bardzo szczegółowa i używa terminologii nie przystępnej dla kogoś bez poszerzonej wiedzy medycznej/biologicznej. Książka przypomina mi trochę pracę naukową i myślę, że była by świetna dla przyszłych i obecnych studentów biologii człowieka, antropologii itd. lecz dla przeciętnego czytającego może być męcząca

Rzecz o kulisach sprawowania władzy współcześnie. O przejściu od rządzenia siłą do rządzenia manipulacją. Nieco śmieszna miejscami bo pisana jeszcze przed powrotem żółtego do władzy. Ale tak jak autorzy pokazują - w sprawowanie władzy czasem prowadzi do regresów gdzie po demokracji (która w teorii jest najwyższą formą jej sprawowania) rządzący wracają do rządów siły. Bo ta właśnie demokracja im na to pozwala.

Chyba z rok temu kupiłem tę książkę w jakiejś internetowej księgarni wraz z kilkoma innymi i zawsze myślałem, sugerując się tytułem, że to będzie o ludziach z plemion Indian, Eskimosów, Aborygenów, których porywano z rodzinnych wiosek i wystawiano później w klatkach w stolicach Europy. Ale to nie jest o tym. To o ludziach głównie z wadami wrodzonymi, np. kobieta z 4 nogami, bliźniacy syjamscy itp. Przeważnie pracowali w cyrkach, których tourne organizowano po Stanach lub Europie. Czyta się w miarę dobrze, historię raczej krótkie, poza może trzema osobami. W książce nie ma zdjęć, ale wszystkie osoby pokaże Wam wujaszek Google.

Rozjechała mnie ta książka jak walec. Warto przeczytać, by przejść tę ścieżkę życia razem z pisarzem. Skąd brał pomysły, jak ciężko pracował, jak się nie poddawał. Historia życia Terrego pokazuje, że można z tego garnka zwanego życiem nalać pysznej odżywczej botwinki, żeby później skosztować niebieskiej brei.

Książka „must have” wśród reportaży. Uwielbiam taką literaturę - dużo rozmów, dużo faktów, jest świat współczesny, jest też historia. Droga Autorko, gratuluję Ci tak udanej książki! A wszystkich zachęcam do przeczytania, specjalnie czytałam powoli, żeby delektować się tak świetną pozycją.

„Pieniądz przyszłości okazał się najstarszym oszustwem świata, ubranym jedynie w cyfrowe szaty i obietnicę wolności, której nikt nie zamierzał dotrzymać”. 📖 Fabuła i świat przedstawiony Fabuła książki „Królowa kryptowaluty” to porywający reportaż śledczy, który czyta się niczym najlepszy thriller szpiegowski. Jamie Bartlett rekonstruuje historię OneCoin – projektu, który miał stać się „zabójcą Bitcoina”, a okazał się jedną z największych piramid finansowych w dziejach, wyłudzającą od inwestorów ponad 4 miliardy dolarów. Autor zabiera nas w podróż od luksusowych apartamentów w Londynie i Dubaju, przez huczne gale w Dubaju, aż po slumsy w Ugandzie, gdzie ludzie oddawali ostatnie oszczędności w nadziei na lepsze jutro. To świat nowoczesnych technologii, które służą za parawan dla prymitywnej chciwości, oraz globalna sieć manipulacji, w której brak regulacji prawnych stał się idealnym podłożem dla przestępstwa na niewyobrażalną skalę. Bartlett nie tylko opisuje mechanizm przekrętu, ale prowadzi czynne śledztwo, próbując wytropić kobietę, która zapadła się pod ziemię. 🎭 Bohaterowie Centralną postacią jest dr Ruja Ignatova – charyzmatyczna, wykształcona na Oksfordzie „Kryptoqueen”, która oczarowała świat swoją wizją finansowej rewolucji. Ignatova to postać fascynująca i przerażająca zarazem; genialna manipulatorka, która potrafiła sprzedać marzenia zarówno rekinom biznesu, jak i najbiedniejszym rolnikom. Obok niej pojawia się autor, Jamie Bartlett, który staje się naszym przewodnikiem po tym labiryncie kłamstw. Jako detektyw-amator (ale z profesjonalnym zacięciem dziennikarskim) spotyka się z ofiarami, sygnalistami i byłymi współpracownikami Ruji. Poznajemy też postacie tragiczne – ludzi, którzy stracili wszystko, oraz „wyznawców”, którzy nawet po ujawnieniu prawdy odmawiali przyjęcia faktów do wiadomości, co rzuca ciekawe światło na kultowy charakter współczesnych oszustw finansowych. ✨ Zalety tekstu Niesamowite tempo: Książka jest napisana niezwykle dynamicznie. Bartlett umiejętnie przeplata fakty ekonomiczne z elementami śledztwa terenowego, co sprawia, że od lektury trudno się oderwać. Analiza psychologiczna tłumu: Autor świetnie tłumaczy, dlaczego miliony ludzi uwierzyło w OneCoin. To nie jest tylko opowieść o pieniądzach, ale o psychologii chciwości, potrzebie przynależności i sile marketingu wielopoziomowego (MLM). Rzetelność dziennikarska: Mimo sensacyjnego charakteru historii, Bartlett trzyma się faktów, precyzyjnie wyjaśniając zawiłości technologii blockchain (lub jej braku w przypadku OneCoin) i mechanizmów prania brudnych pieniędzy. Przyznając ocenę 8/10, muszę zauważyć, że dla osób, które słuchały autorskiego podcastu Bartletta o tym samym tytule, książka może wydać się nieco wtórna. Choć zawiera dodatkowe szczegóły i uporządkowaną strukturę, trzon historii pozostaje ten sam. Momentami autor zbyt mocno skupia się na własnych emocjach i trudach podróży, co nieznacznie odciąga uwagę od samej Ruji i mechanizmów OneCoin, jednak nie psuje to ogólnego odbioru tej niesamowitej historii. 💡 Myśl przewodnia „Największym zagrożeniem w świecie kryptowalut nie jest haker czy wirus, lecz nasza własna wiara w to, że można stać się bogatym bez wysiłku, jeśli tylko znajdziemy odpowiedniego proroka”. „Królowa kryptowaluty” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się współczesnym światem, nie tylko finansami. To przestroga przed ślepym zaufaniem do charyzmatycznych liderów i przypomnienie, że w dobie cyfryzacji najsłabszym ogniwem wciąż pozostaje ludzka natura. Bartlett stworzył rzetelny, przerażający i niesamowicie wciągający portret zła, które uśmiecha się do nas z ekranów smartfonów.

Xi Jinping. Najpotężniejszy człowiek świata i jego imperium Autor: Stefan Aust, Adrian Geiges Moja ocena: 7/10 Publikacja ta okazała się dla mnie interesującą i wartościową lekturą, która w przystępny sposób przybliżyła sylwetkę Xi Jinpinga oraz pozwoliła lepiej zrozumieć współczesne Chiny. Autorzy starają się nie tylko nakreślić portret osobisty przywódcy, lecz także ukazać jego wizję państwa – wizję mocarstwowości, determinacji, ale i bezwzględnej skuteczności, która w dużym stopniu definiuje dzisiejszą politykę Chin. Książkę czyta się szybko i bez większego trudu – język jest prosty i komunikatywny, a narracja płynnie prowadzi przez kolejne etapy życia i kariery Xi. Publikacja pokazuje go zarówno jako polityka konsekwentnie realizującego własne cele, jak i symbol przemiany Państwa Środka w globalne imperium. Z minusów – mimo licznych przypisów i komentarzy, zabrakło bibliografii, co zmniejsza jej naukową wartość i sprawia, że pozostaje raczej dobrze przygotowanym reportażem politycznym niż opracowaniem stricte historycznym. Mimo tego uważam, że książka zasługuje na uwagę. To solidne wprowadzenie w temat dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć współczesne Chiny oraz mechanizmy władzy kształtowane przez Xi Jinpinga. ** 19:06 * 08.09.2025 * 80/2025 *

Najlepsza książka o religii jaką czytałem. Jest to podróż psychologiczno-geologiczno-ewolucyjno-historyczno-biologiczno-antropologiczna! Traktuje ona o genezie religii, nie traktując jej jako czegoś niezwykłego, czy transcendencyjnego, a jako pewnego rodzaju wytworzone na potrzeby społeczne narzędzie do rozładowywania stresu w grupie. Dostajemy niesamowity opis historii i elementów religii, jej genezy szamanistycznej a następnie powodów dla których staje się ona religią doktrynalną i jeszcze następnie monoteistyczną. Nie zabrakło również charakteryzacji sekt i schizm oraz ich anatomii powstania. Książka do której pewnie nieraz wrócę, jest ona wartościowym, bezstronnym poradnikiem po religii ogólnie jako takiej (autor przytacza przykłady wielu religii ze wszystkich zakątków świata), która nie odpowiada na pytanie czy jest sens istnienia nadprzyrodzonego bytu, a raczej opisuje sens samej religii. Można się tutaj jeszcze spotkać z bardzo ciekawymi odniesieniami do psychologii grupowej (z której autor słynie, tak zwana liczba Dunbara), która wyjaśnia aspekty naszego codziennego życia. Plusy i minusy religii również są zawarte w tej książce. Lepiej broni samej idei religii niż niejeden ,,kapłan" lub ,,reprezentant" swojej frakcji.

Przyjemna lektura. Niby nic wielkiego, bo oparta na źródłach stosunkowo łatwo dostępnych, do których dotarcie i ich obróbka z pewnością nie wymagały od takiego fachowca jak red. Łyś długiej, żmudnej kwerendy. Jednak brawa za podjęcie tematu i uniesienie go. Książka, mimo że lekka i publicystyczna jest bowiem ważna z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze obnaża całą absurdalność naszych niegdysiejszych kolonialnych mrzonek, niemożliwych do zrealizowania, bo tort został już dawno podzielony, wtórnie i ostatecznie w Wersalu. A opisywane w książce próby są po prostu tragikomiczne. Przeważnie kończyły się na wzniosłym ględzeniu, z rzadka rozkręcano jakąś imprezę, która zwykle miała taki finał, że ten, czy inny cwaniak znikał z kasą zebraną na "zbożny" cel. Po drugie, ukazuje się w czasach, kiedy gombrowiczowskie spojrzenie jest w odwrocie i znowu wokół narodowa tromtadracja. Może spełni rolę małego kubełka zimnej wody na rozpalone hurrapatriotyczną gorączką głowy. Przeczytawszy, powinniśmy westchnąć z ulgą: dobrze, że nic z tego nie wyszło, przynajmniej nie musimy się dziś zmagać z postkolonialnym balastem.

Powieść Bena Hopkinsa, Katedra, to ambitny projekt literacki, który w swoich założeniach miał stać się monumentalną panoramą średniowiecznego Strasburga. Autor, znany wcześniej głównie jako scenarzysta, podjął się próby stworzenia dzieła totalnego – opowieści o wierze, pieniądzach, władzy i architekturze, skupionej wokół wieloletniej budowy katedry. Efekt końcowy to pozycja, którą oceniam na 6/10. Choć książka olśniewa dbałością o detale historyczne i rozmachem, to jako spójna powieść ugina się pod własnym ciężarem, przypominając budowlę, której projektant zapomniał o solidnym spoiwie łączącym poszczególne kondygnacje. Ambicja kontra rzemiosło Hopkins bez wątpienia wykonał tytaniczną pracę badawczą. Czytelnik zostaje wrzucony w sam środek XIII-wiecznego miasta, czując zapach dziegciu, słysząc stukot młotów kamieniarskich i widząc skomplikowane układy handlowe rodzącego się mieszczaństwa. To rzetelny obraz epoki, w której religijna gorliwość nieustannie ściera się z pragmatyzmem kupców i ambicjami kleru. Jednak to właśnie tutaj zaczynają się schody. Mankamenty: Rozproszenie i brak centrum Największym mankamentem Katedry jest jej narracyjne rozproszenie. Hopkins wprowadza dziesiątki postaci – od biskupów i kamieniarzy, przez żydowskich lichwiarzy, aż po heretyków i ambitne kobiety. Choć każda z tych osób ma swój głos (dosłownie, bo narracja zmienia się w każdym rozdziale), żadna nie zostaje z nami na tyle długo, byśmy mogli się z nią w pełni utożsamić. Postacie stają się jedynie pionkami na szachownicy historii, funkcjami mającymi ilustrować konkretne procesy społeczne, a nie ludźmi z krwi i kości. W efekcie czytelnik często czuje się zagubiony w gąszczu imion i profesji. Kiedy już zaczynamy interesować się losem konkretnego bohatera, autor przeskakuje o kilka lat do przodu i oddaje głos komuś zupełnie innemu. Ta fragmentaryczność sprawia, że emocjonalny ciężar powieści jest niemal zerowy. Budowa katedry, która powinna być mistycznym i fizycznym sercem książki, paradoksalnie często schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca drobiazgowym, ale nużącym opisom sporów podatkowych czy prawnych kruczków. Styl: Scenariuszowy chłód Kolejnym słabszym punktem jest styl autora. Hopkins pisze poprawnie, ale bardzo zachowawczo. Widać w tym rękę scenarzysty – sceny są skonstruowane pod kątem wizualnym, dialogi są sprawne, ale brakuje tu literackiej magii, która wyróżnia dzieła takie jak Filary ziemi Kena Folletta czy proza Umberto Eco. Język jest przezroczysty do bólu, co przy tak monumentalnej objętości (ponad 600 stron) sprawia, że lektura staje się momentami męczącym obowiązkiem, a nie czystą przyjemnością.

Książka o robieniu filmu jest jak robienie filmu - ciekawie jest tego doświadczyć, choć to jednocześnie nudne. Tom Hanks w kwestii kinematografii jest nieskończonym autorytetem, więc to właściwa osoba do opowiedzenia o tym, jak tworzy się film. Dla fanów aktora z pewnością ciekawe będzie odnajdywanie w „Arcydziele” nawiązań do rzeczywistości oraz odgadywanie, które z opisanych historii bazują na życiorysie autora. Akcja jednak nie jest zbyt wartka, co w sumie można traktować jako atut, bo dobrze oddaje mozolną pracę przy tworzeniu filmu. Autor bardzo szczegółowo opisuje wprowadzane postaci, zajmuje to wiele stron, dzięki czemu czytelnik dobrze zapamiętuje kim jest dany bohater. Jednocześnie bywa to nużące i opóźnia właściwą akcję. Ciekawym zabiegem jest zawarcie w jednej książce wielu gatunków literackich. Jest to oczywiście powieść, ale znajdują się w niej także komiksy, scenariusze, a także elementy wywiadu. Te ostatnie zaskakiwały najbardziej, były niespójne z resztą, ale ogółem nie było czuć przerostu formy nad treścią. Wśród recenzji książki pojawiają się opinie, iż jest to hołd dla całej ekipy filmowej, która zwykle pracuje w cieniu. Owszem, nie tylko o reżyserze i aktorach traktuje „Arcydzieło”, ale jednak są oni głównymi postaciami powieści. Wspominanych jest wiele osób z cienia, lecz to nadal tylko ułamek ludzi pracujących przy filmie. To oczywiste, że trudno opowiedzieć o wszystkich bez szkody dla dynamiki fabuły, ale jeśli książka ma ponad pół tysiąca stron, to możnaby się tego spodziewać. Opis ekipy filmowej jest też mocno naiwny, jeżeli spośród kilkuset osób pracujących przy tworzeniu obrazu tylko jedna jest rozwydrzoną gwiadeczką, a pozostali współpracują w przyjaźni. Bardziej realistycznie byłoby odwrócenie proporcji, choć to zrozumiałe, że Tom Hanks nie chciał kalać własnego gniazda. „Arcydzieło” w polskim wydaniu ma dobry tytuł (lepszy od oryginału), ładną okładkę i niewiele literówek. Małym problemem jest, że kod QR na końcu powieści zamiast do scenariusza prowadzi do pustej strony. Podsumowując, debiutancką powieść Toma Hanksa warto przeczytać głównie dlatego, że jest debiutancką powieścią Toma Hanksa. Ot, z ciekawości, żeby samemu sprawdzić, czy geniusz aktorski może być geniuszem literackim. Ostatecznie czyta się nieźle, nie żałuję.

Świetna książka obyczajowo-historyczna o Chinach z II połowy XIX i początkach XX wieku. Mamy tu całą plejadę bohaterów z różnych warstw społecznych, różnych narodowości, których losy przeplatają się i łączą na różnych etapach życia. Choć książka jest niezłym tomiskiem, to czytało się ją lekko i przyjemnie. Dowiedziałam się z niej sporo na temat Chin i zwyczajów Chińczyków m.in. dlaczego niektóre Chinki miały bandażówane stopy, a inne nie (ponoć to męski fetysz.. ) albo dlaczego na dworze cesarskim pracowali głównie eunuchowie. Nie jestem dobra w historii, w szkole za nią nie przepadałam, ale gdyby była ona przedstawiana tak jak w tej książce, to człowiek z pewnością by więcej zapamiętał :) Mamy tu bowiem i wojnę opiumową i powstanie tajpingów, a potem bokserów. Te pojęcia gdzieś mi w głowie kołatały, ale nie pamiętałam dlaczego te bunty wybuchały i jak się skończyły. Teraz już wiem i na pewno zapamiętam! Jednym słowem - jeśli masz dużo czasu i nie przeraża Cię 920 stron tekstu - przeczytaj tę książkę!

Jak powiedział Janusz Dymek, pracujący przy serialu "Tulipan", inspirowanym postacią Kalibabki - to był w gruncie rzeczy bardzo nieciekawy facet. I ja mam dokładnie takie same odczucia po przeczytaniu jego biografii, zastanawiając się wraz z samym autorem, czy był w ogóle wart upamiętnienia w formie biografii. Jerzy Kalibabka był po prostu żałosnym narcystycznym manipulatorem, który potrafił te nieciekawe przecież cechy, przekuć w sens życia i motor napędowy działania. Miałam tą wątpliwą przyjemność pracować z osobą o psychopatyczno-narcystycznej osobowości, stąd tym większym obrzydzeniem napawała mnie postać Tulipana. Za to muszę oddać autorowi, że napisał tą książkę w taki sposób, że czyta się świetnie i chętnie sięgnę po pozostałe jego autorstwa. Jak powiedziała Katarzyna Bonda - autor słusznie odarł z mitu największego uwodziciela PRL-u przedstawiając go "nagiego", jakim rzeczywiście był. I zrobił to naprawdę po mistrzowsku.

Główną bohaterką książki jest Aria, dziecko znalezione na wysypisku śmieci. Dodatkowym bohaterem jest też sam Iran i jego mieszkańcy. Autorka również opisuje przemiany społeczne od lat 50. tych do czasów rewolucji. Powieść trochę smutna, czasem wesoła. Warto przeczytać.