Neurochirurdzy. Sekrety polskich wszechmogących

Książkę czytałam na raty, nie była w stanie mnie wciągnąć. Pokazanych jest wiele ratowniczych perspektyw (konflikt wojenny, zamach terrorystyczny, wszelkigo rodzaju katastrofy). Minusem takiego posunięcia jest jednak konieczność skracania relacji. Myślę, że ta książka to fajny początek zgłębiania konkretnej tematyki.

Książka została wydana po wyroku Sądu I instancji, który uznał Roberta Janczewskiego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności. Dziś (2026 rok) wiemy, że Robert Janczewski został uniewinniony, wyrok jest prawomocny. Lektura tej książki skłania do wielu refleksji, ale chyba najistotniejszą jest fakt, że ta historia mogła spotkać każdego z nas, a zwykły człowiek w starciu w machiną wymiaru sprawiedliwości (lub niesprawiedliwości) nie ma szans. Działania organów ścigania, które były podejmowane wobec Roberta Janczewskiego były skandaliczne, horror jaki przeżył (on i jego rodzina) jest niewyobrażalny. Jeżeli chodzi o sam reportaż - to moje drugie spotkanie z Moniką Górą, książka napisana całkiem sprawnie, choć na początku ciężko było mi się skupić, czułam, że treść jest nieco chaotyczna. Osoba Leszka L., której autorka poświęca naprawdę wiele uwagi - myślę, że zastanawiająca, ale warto zaznaczyć, że Leszek L. nie żyje, więc nie ma się jak bronić. Całość oceniam na mocne 7.

Dla mnie to książka o osobach, które intensywnie przeżywają emocje i są bardziej wrażliwe na bodźce, relacje i codzienne sytuacje. Opowiada o tym, jak wygląda życie z taką wrażliwością, jakie niesie trudności, ale też jakie daje mocne strony. Pokazuje, że „czucie mocniej” nie jest czymś złym, to po prostu inny sposób doświadczania świata. Najważniejsze z tej książki to to, że nie trzeba się „naprawiać”, żeby pasować do świata, można nauczyć się żyć po swojemu, nawet jeśli czuje się mocniej niż inni.

Książka świetna, szybko pochłonięta. Minus za tzw wypełniacze w postaci cytatu z książki na całą stronę, stąd nie ma oceny 10. Najlepiej podsumowała książkę Katarzyna Bonda " Nie liczcie na komedyjkę z lat 80. Śledztwo Wiktora Krajewskiego ujawnia nieznane fakty z życia niegodziwca. Wstrząsająca, odrażająca historia, którą autor słusznie odziera z mitu" I tak faktycznie jest, bo sami twórcy serialu "Tulipan" mówią, że postać wykreowana przez Jana Mączkę, nie ma wiele wspólnego z Kalibabką. A czytając książkę, do czego zachęcam, dowiecie się że Kalibabka to damski bokser, dopuszczał się czasami gwałtów, a jego ofiarami w większośc to nieletnie w wieku 16-17 lat ( najmłodsza miała 14),które bajerował, wykorzystywał seksualnie i okradał z jakiś złotych pierścionków czy łańcuszków. Starsze też były, takie po dwudziestce, ale to zdecydowana mniejszość. To miłej lektury.

„WYSYŁAŁA NA ŚMIERĆ, ZASTRASZAŁA, PRZYMUSZAŁA DO STERYLIZACJI”. Książka Marka Łuszczyny to nie tylko same sylwetki tytułowych Złych, kobiet oddanych służbie Hitlerowi i III Rzeszy. To także opis zbrodniczych instytucji, w których pracowały lub którym przewodziły. Autor zamieścił wiele ciekawych informacji, między innymi o bardzo tajemniczej i do dziś nie do końca zbadanej akcji „14 f 13”, w której czynny udział brała pielęgniarka Pauline Kneissler. To właśnie rozdział dotyczący Pauline, noszący tytuł „W stronę mroku. Pielęgniarka. Opowieść o kobiecie, która chciała przypodobać się mężczyznom” najbardziej mnie zainteresował, zaraz po historii Inge Viermetz, należącej do struktur kierowniczych instytucji Lebensborn. Zaznaczyłam w nich mnóstwo cytatów, ale z racji ograniczonego miejsca niech przemówią tylko dwa: 1. „Przeznaczono mnie do tego, co już dobrze umiałam, niszczeniu życia niegodnego życia”. 2. „Zalałam wodą tysiące niepełnosprawnych. Moje życie było poświęceniem, wielkim poświęceniem dla ludzi. Nigdy nie byłam dla niech surowa. Za to muszę dzisiaj cierpieć”. (Tak broniła się oskarżona Pauline Kneissler podczas procesu sądowego. Brak słów, aby to skomentować!) Lektura nie należała do łatwych i przyjemnych, ale warto było poświęcić jej czas. Tak wiele napisano o niemieckich mężczyznach, żołnierzach i ich perspektywie. A gdzie były kobiety? Co robiły podczas wojny, czy i one ulegały narodowosocjalistycznej propagandzie? Tego można dowidzieć się z tej książki.

Szału nie ma. Temat ciekawy, ale potraktowany bardzo pobieżnie, wręcz stereotypowo. Moim zdaniem język autorki nie przykuwa uwagi i po prostu jest nudny, taki na siłę zabawny i skracający dystans. Daje 6, bo uważam, że warto byłoby przyjrzeć się bliżej światu stomatologii, ale ta książka na pewno nie zagłębia się w ten świat.

Bardzo dobry reportaż o pracy nauczyciela w Polskich szkołach nie tylko publicznych. Warta przeczytania dla każdego rodzica, nauczycielki pedagoga, polityka czy każdej dorosłej osobie polecam. Niestety obecne czasy dla edukacji są dramatyczne, a niestety wiele utrudniają sami rodzice. Polecam.

Bardzo potrzebna książka. Książka, która problem wad ciąży przedstawia z każdej strony. Każdy chciałby wierzyć, że go to nie dotyczy, ale ten fatalny w skutkach optymizm przynosi konsekwencje tym najbardziej skrzywdzonym. Autorka tłumaczy sytuację kobiet od strony emocjonalnej matek, które najbardziej potrzebuję możliwości podjęcia świadomej decyzji oraz gwarancji opieki. A co mają? Zakaz. Dlaczego? Bo tak. Oprócz tego bardzo czytelnie wyjaśniono sytuację prawną tego zagadnienia. Wiadomo, ze politycy, a zaraz po nich osoby, które chyba nie zadają sobie zbyt wiele trudu, żeby coś doczytać, będą krzyczeć o morderczyniach... To straszne, że fala takich kretynów śmie kogokolwiek oceniać. Będą wyolbrzymiać sytuację, używać fałszywej narracji, aproksymować problem do "zabijania dzieci" podczas, gdy nie rozumieją nawet czego prawo zabrania, a na co zezwala. Jest we mnie ogrom złości z tego powodu. Jest także przedstawiony punkt widzenia personelu medycznego, który jest najbliżej tych trudnych spraw. A na koniec organizacje pozarządowe, które biorą konsekwencje systemu na swoje barki. Dobrze czytacie POZARZĄDOWE! Mam nadzieję, że odeślemy prawicę w diabły za to co nam zrobili!

Przerażające statystyki, które na długo zapadną mi w pamięć. Książka rozprawia się z mitami i pomaga przybliżyć ten temat z różnych perspektyw. Daje również podstawowe narzędzia, które pozwalają lepiej zrozumieć, jak można pomóc, jak się zachować i jak reagować, a także jak dostrzegać sygnały ostrzegawcze świadczące o tym, że dzieje się coś niedobrego.

Dobrze, że taka książka powstała. Jest to wywiad Justyny Dżbik - Kluge z ratownikiem i nauczycielem akademickim AM we Wrocławiu Jarosławem Sowizdraniukiem. Główny bohater wywiadu to ratownik z powołania, z dużą dozą wiedzy medycznej i ogromnym doświadczeniem. Odkrywa kulisy pracy ratowników w bardzo szczerej rozmowie z dziennikarką. Podaje wiele różnorodnych przykładów własnych interwencji ratownictwa medycznego. Nie tuszuje swoich błędów, czy też błędów kolegów, czy lekarzy, ale podkreśla również bardzo ważną rolę ratowników medycznych w ratowaniu życia pacjentów. Opowiada też o sytuacji w czasie pandemii Covid -19. Warto przeczytać, bo wiele na ten temat krążyło teorii spiskowych. On opisuje prawdziwą sytuację z tego okresu, bo sam wtedy pracował jako ratownik medyczny. Język jakim się posługuje Sowizdraniuk pozostaje ,,soczysty" - z jednej strony może on drażnić z drugiej zaś podkreśla emocje, jakie dominują podczas ratowania życia ludziom lub w czasie bezsensownych wezań karetek, których obsada mogłaby w tym czasie uratować komuś zdrowie lub życie. Polecam tę książkę o życiu na granicy wytrzymałości.

Magda i Piotr Mieśnikowie w swojej książce postanowili zajrzeć tam, skąd większość z nas odwraca wzrok z lękiem lub odrazą. „Jesionka dla trupa” to zbiór reportaży i rozmów z ludźmi, dla których śmierć jest codzienną rutyną, rzemiosłem i – co autorzy podkreślają z całą stanowczością – potężnym biznesem. To portret branży, która operuje na styku sacrum i profanum, gdzie wielkie emocje i żałoba zderzają się z chłodną kalkulacją zysków. Autorzy oddają głos grabarzom, balsamistom, właścicielom domów pogrzebowych oraz pracownikom krematoriów. Dzięki temu czytelnik otrzymuje obraz niezwykle plastyczny i surowy. Dowiadujemy się o technicznych aspektach przygotowania zwłok do pochówku, o tym, jak „ceruje się” ciało po sekcji, oraz o ewolucji estetyki pogrzebowej w Polsce. Mieśnikowie nie boją się pytań trudnych i niewygodnych, drążąc tematykę nadużyć, walki o „klienta” pod szpitalami czy specyficznego czarnego humoru, który dla pracowników branży jest jedynym sposobem na zachowanie zdrowia psychicznego. To pozycja bardzo solidna, która zaspokaja ciekawość, ale zachowuje odpowiedni dystans. Odwaga i bezpośredniość: Autorzy nie stosują eufemizmów. Piszą o rozkładzie, zapachu i fizjologii śmierci w sposób naturalistyczny, co może być wyzwaniem dla wrażliwszych czytelników, ale stanowi o autentyczności reportażu. Ludzki wymiar branży: Najciekawsze są momenty, w których Mieśnikowie przebijają się przez cynizm swoich rozmówców, pokazując ich jako ludzi, którzy mimo oswojenia ze śmiercią, wciąż potrafią być poruszeni tragedią. Dynamika narracji: Książka jest napisana stylem reporterskim – krótkie zdania, konkret, brak zbędnego patosu. Powoduje to, że przez te trudne tematy przechodzi się zaskakująco szybko. Pewnym mankamentem, który wpływa na ocenę, jest momentami zbyt duży nacisk na sensacyjność. Niektóre anegdoty wydają się dobrane pod kątem „szoku”, co sprawia, że szerszy kontekst społeczny czy etyczny schodzi czasem na drugi plan. „Jesionka dla trupa” to lektura, która odczarowuje tabu. Mieśnikowie pokazują, że śmierć to nie tylko koniec drogi, ale skomplikowana machina, w której każdy trybik ma swoją cenę. To książka dla osób o mocnych nerwach, które chcą zrozumieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami kaplic i prosektoriów. Choć bywa turpistyczna, ostatecznie uczy szacunku do życia i do tych, którzy wykonują tę niewdzięczną, a przecież niezbędną pracę.

Pozycja, dzięki której można sporo się dowiedzieć. Jako fance ciekawostek lubiącej posiadać wiedze o ciele człowieka, przypadła mi do gustu i chętnie po nią sięgałam. Miałam jednak wrażenie jakby pierwsza połowa książki była pisana przez inną osobę. Początkowe odkrycia były opisane w sposób bardzo (momentami aż za bardzo) szczegółowy. Pojawiała się duża mnogość dat i nazwisk, co sprawiało, że czytanie trochę się ciągnęło. Druga część natomiast dużo bardziej mnie wciągnęła. Pojawiało się więcej konkretów, ciąg przyczynowo skutkowy był opisany przystępnie, nie samymi suchymi faktami jak często było to wcześniej. Czułam się generalnie bardziej zaciekawiona i czytanie szło dużo szybciej.

Kiedy bierzemy do ręki książkę o tak prowokacyjnym tytule jak „Ile kosztuje żona? Mroczne sekrety rynku małżeńskiego”, spodziewamy się sensacji. Jednak Violetta Rymszewicz, psycholożka i doradczyni HR, serwuje nam coś znacznie głębszego i bardziej przerażającego niż tani clickbait. To rzetelny, bolesny i niezwykle potrzebny reportaż, który rozbija naszą zachodnią bańkę przekonania o powszechnym postępie cywilizacyjnym. Autorka z brutalną szczerością pokazuje, że w wielu zakątkach globu – a także tuż za naszym progiem – kobieta wciąż jest traktowana jak towar, inwestycja lub po prostu przedmiot użytkowy. Podróż przez targowiska ludzkiego losu Rymszewicz zabiera czytelnika w podróż, która nie ma nic wspólnego z turystyką. Odwiedzamy targi żon w Bułgarii, gdzie młode dziewczęta są wystawiane na sprzedaż przez własne rodziny, przyglądamy się rynkowi „żon z katalogu” w Azji i badamy tragiczne losy wdów w Indiach czy Afryce Subsaharyjskiej. Każdy rozdział to inna szerokość geograficzna, ale ten sam mechanizm: ekonomizacja relacji międzyludzkich. Autorka genialnie łączy perspektywę globalną z lokalną. Udowadnia, że systemowa przemoc i uprzedmiotowienie kobiet to nie tylko domena „egzotycznych” krajów. Rymszewicz odważnie zagląda na polskie podwórko, punktując szkodliwe wypowiedzi polityków czy celebrytów, które normalizują agresję i umacniają patriarchalne struktury. Incele i seksroboty: Nowe oblicze samotności Niezwykle ciekawym i nowoczesnym wątkiem jest analiza środowiska inceli oraz rosnącego rynku seksrobotów i silikonowych lalek. Autorka nie ocenia tych zjawisk jedynie przez pryzmat moralności, ale analizuje je jako skutek kryzysu męskości i zmieniającej się dynamiki społecznej. Pytanie postawione w tytule nabiera tu nowego znaczenia: ile kosztuje zastąpienie żywej kobiety technologią, która nigdy nie powie „nie”? Ocena 8/10 odzwierciedla ogrom pracy dokumentalnej i emocjonalny ładunek tej pozycji. To reportaż, który „boli” podczas czytania, ale jest to ból oczyszczający, zmuszający do refleksji nad tym, w jakim świecie żyjemy. Zalety: Wybitna umiejętność łączenia danych statystycznych z poruszającymi historiami konkretnych osób. Reportaż jest wzbogacony o zdjęcia, co nadaje opisywanym dramatom ludzką twarz. Styl Rymszewicz jest dynamiczny, niemal filmowy, co sprawia, że mimo trudnej tematyki, od książki trudno się oderwać. Drobne mankamenty: Momentami autorka pozwala sobie na dygresje polityczne, które – choć zrozumiałe w kontekście jej poglądów – mogą wydać się niektórym czytelnikom zbyt subiektywne w zestawieniu z rzetelnym materiałem reporterskim. Także wielowątkowość sprawia, że niektóre tematy (jak chociażby kwestia wdów) pozostawiają niedosyt i zasługiwałyby na osobne tomy. „Córka to ciężar dla rodziny i wyraźny dowód na to, że bogowie nie byli łaskawi”. Podsumowując, „Ile kosztuje żona?” to lektura obowiązkowa nie tylko dla kobiet, ale przede wszystkim dla mężczyzn. To książka o empatii, a raczej o jej drastycznym braku w świecie rządzonym przez pieniądz i tradycję. Violetta Rymszewicz stworzyła dzieło, które działa jak kubeł zimnej wody – budzi z letargu i przypomina, że walka o godność drugiego człowieka nigdy się nie kończy. Jeśli szukasz lektury, która zmieni Twój sposób patrzenia na instytucję małżeństwa i współczesne społeczeństwo, ten reportaż jest właśnie dla Ciebie. To nie jest książka do kawki; to książka, która po przeczytaniu nie pozwoli Ci spokojnie zasnąć.

Reportaż prawie doskonały. Świetnie opisany kontekst i historia regionu, dogłębne przedstawienie tego dlaczego do tak dramatycznych sytuacji w ogóle mogło dojść. Omówienie nie tylko samego dramatu ofiar, ale również niewydolności polskiego systemu i społeczeństwa. Jedynie w połowie książki przez chwilę za dużo było dla mnie szczegółów historycznych w których zaczęłam się gubić, jednak bez tego elementu książka straciłaby sporo wartości.

Patolog, lekarz medycyny sądowej i koroner to wbrew pozorom nie są synonimy. Choć wszystkie te osoby zajmują się wyjaśnieniem okoliczności i przyczyn śmierci osób, co do których zaistniało podejrzenie, że nie zmarły śmiercią naturalną ale koroner nie musi mieć wykształcenia kierunkowego. Ot, taka ciekawostka. O blaskach i cieniach tego zawodu w książce "Oko w oko ze śmiercią" opowiada dr. Louis Cataldie. Opowieść ta równie dobrze mogłaby się nazywać "Z pamiętnika młodego koronera", gdyż opowiada on o początkach swojej kariery, która trwała latami a jej kulminacyjnym punktem była tytaniczna praca podczas ustalania przyczyny śmierci dziesiątek ofiar huraganu Katrina, który w 2005 roku praktycznie zrównał z ziemią Nowy Orlean w stanie Luizjana. Zaangażowanie, empatia i poczucie misji to cechy, które doskonale oddają charakter dr. Louisa Cataldie. Jako koroner uczestniczył on w wielu śledztwach, będąc świadkiem najgorszych zbrodni. Przekładał swoją pracę nad życie prywatne: zawsze w gotowości, zawsze pod telefonem. Ofiary morderstw, zaniedbań, pożarów czy innych klęsk żywiołowych zawsze były dla niego priorytetem. Książka to opisy wybranych spraw, w które na przestrzeni lat był zaangażowany. To najczęściej krótkie (ja bym nawet powiedziała zdawkowe) historie, z których mi najbardziej utknęła w głowie ta, w której ofiara żyła w domu pełnym szczurów. Opowieścią, która przewija się przez całą książkę jest historia seryjnego mordercy Derricka Todda Lee, którego przez lata terroryzował okolice Baton Rouge i Lafayette w Luizjanie, dopuszczając się morderstwa co najmniej siedmiu kobiet. Autor uczestniczył w śledztwach jako koroner, dokładając starań aby jego praca przyczyniła się do złapania zwyrodnialca. Nie zachwyciła mnie ta książka. Zabrakło mi w niej pewnej spójności i ciągłości jeśli chodzi o fabułę. Radykalność poglądów dr. Louisa Cataldie, zadeklarowanego zwolennika kary śmierci, również budziła mój wewnętrzny sprzeciw. Nie pomogła również interpretacja książki. Głos lektora brzmiał jak głos wirtualnego asystenta na infolinii. Audiobook (czytał Konrad Biel)

Książkę „Śmierć all inclusive. Jak Polacy umierają na wakacjach” czytałam z perspektywy osoby pracującej w turystyce i muszę przyznać, że to lektura, która jest potrzebna. Pokazuje wakacje nie jako kolorowy katalog marzeń, ale jako rzeczywistość, w której obok beztroski istnieje też ryzyko. To zbiór krótkich reportaży - konkretnych, rzeczowych, pozbawionych sensacji. Każda historia opisuje inną tragedię: wypadek, utonięcie, brawurę, zlekceważenie zasad. Ta krótka forma działa bardzo mocno, bo nie ma tu zbędnych ozdobników, są fakty i konsekwencje. Z zawodowego punktu widzenia szczególnie uderzające jest to, jak często dramat zaczyna się od czegoś pozornie niewielkiego: braku ubezpieczenia, alkoholu, ignorowania ostrzeżeń czy przecenienia własnych możliwości. W branży turystycznej wielokrotnie powtarzamy klientom zasady bezpieczeństwa, a ta książka pokazuje, że to nie są formalności. To trudna, ale potrzebna lektura. Nie ma w niej moralizowania, jest za to przypomnienie, że wakacje nie zwalniają z odpowiedzialności ani turystów, ani osób pracujących w turystyce.

Mocna rzecz. Historie kobiet żyjące w przemocowych związkach. Na końcu posłowie Jana Gołębiowskiego. Komentarze Pana Jana, co już zostało w wielu komentarzach na LC wspomniane, powinny się znaleźć po opowiadanych przez kobiety historiach, nie pamiętałam już historii kobiet jak natknęłam się na posłowie. Ale sama książka dobra. Może niektórym kobietom otworzy oczy na to z kim nie należy układać sobie życia. Opisane historie powinny przeczytać młode kobiety, tak by nie powtórzyły losu wielu kobiet, którym lata mijają u boku oprawcy a czasu się nie cofnie....POLECAM

Ok, przyznaję, że opis książki jest dużo bardziej sensacyjny niż treść ;) i rozumiem skąd głosy rozczarowania w stylu: "Nie ma tutaj głębokiej psychoanalizy przypadków ani ciekawych przypadków." - nie ma sensacyjek, to prawda. Nic dla fanów true crime ;) Ale moim zdaniem to jeszcze lepiej, ta książka jest po prostu głębsza. To może rozczarować, że autorka nie zajęła się najgłośniejszymi czy najbrutalniejszymi przypadkami, ale za to zajęła się ludźmi, którzy popełnili poważne przestępstwa (one są nadal poważne, tylko nie najpoważniejsze). Poza tym dość już chyba analiz tych najbardziej znanych przypadków, mnie już zaczynają nudzić ;) "Zarzut" z innej jeszcze opinii: "Autorka książki poświęca mało czasu ofiarom, " - to też prawda i to też dobrze, to nie jest książka o ofiarach, książka jest o pracy psychiatry ze sprawcami. Kiedy zacząłem ją czytać, to co pisze autorka o swojej pracy, co można wywnioskować, to pomyślałem sobie: Tak! TAK! Są jednak ludzie, którzy myślą tak jak ja i na szczęście oni zajmują się pracą w zawodzie, w którym są na miejscu! - to takie miłe, ciepłe uczucie i myśl, że ten świat w dobrym kierunku zmierza ;) to przyjemne uczucie ;) "Brutalne przestępstwo to za każdym razem tragedia dla ofiar i ich rodzin, ale także dla sprawców. Nie zamierzam przekonywać, że każde brutalne działanie należy usprawiedliwić, a więzienie i szpitale o zaostrzonym rygorze powinno się opróżnić. Mocno wierzę w sprawiedliwość oraz konieczność poniesienia konsekwencji w ramach humanitarnych struktur prawnych, a biorąc pod uwagę straszliwe rzeczy, które widziałam i o których słyszałam, nie mam wątpliwości, że pewna grupa wyjątkowo agresywnych przestępców powinna znaleźć się w ośrodkach o zaostrzonym rygorze. Jednocześnie rozumiem, dlaczego wiele osób czuje potrzebę potępienia sprawców przemocy: zemsta to podstawowy ludzki odruch, akt prymitywnej sprawiedliwości, który nie pozwala nam się uwolnić od strachu i gniewu, odbijając w sobie to samo okrucieństwo, które napełnia nas takim obrzydzeniem. Bywa to dla nas bolesne, ponieważ jak mówi pewne porzekadło, nienawidzić kogoś to jak wypić truciznę i czekać, aż to ten drugi od niej umrze. A jak zauważył Gandhi, miarą sprawiedliwego społeczeństwa jest to, że nawet najgorszych spośród nas traktujemy ze współczuciem." (pdf.str. 15) Najciekawsza (i też jakoś chyba najbardziej dramatyczna) była historia ojca skazanego za molestowanie swoich synów. Taka "dziwna" historia, bo właściwie nie wiadomo dlaczego to zrobił. Nie miał wcześniej takich ciągot, fantazji, sam nie był molestowany. I był to dramat, dla dzieci, dla całej rodziny, dla niego. I dramatycznie się też skończyła - (spojler?) popełnił samobójstwo. Ktoś mógłby powiedzieć, że słusznie, ale teraz jego syn nigdy już nie będzie miał okazji na konfrontację z ojcem (czego chciał) i zapytanie "dlaczego?". (cyt.: "Był przecież moim tatą, a potem wydarzyło się to wszystko i nagle z dnia na dzień zniknął… Wiem, że nie jest już moim tatą… ale kim jest teraz?"). To nie jest książka o ofiarach ale to jest przypadek, w którym pomoc sprawcy mogłaby przynieść ulgę też ofierze. Inny cytat dotyczący tej historii: "Mam świadomość, że niektórzy czytelnicy mogą doświadczać silnych negatywnych uczuć, wyobrażając sobie spotkanie Iana z synem. To zrozumiałe i ludzkie, że budzi się w nas słuszny gniew, kiedy ktoś krzywdzi dziecko, kiedy wykorzystuje jego niewinność i ufność. Jakim więc prawem pedofil śmie przedstawiać się jako osoba smutna i bezbronna? Jakim cudem znajduję w sobie współczucie dla takiego człowieka, proponuję mu, że go wysłucham i zrozumiem, zwłaszcza jeśli ofiary przemocy seksualnej często nie otrzymują takiego wsparcia? I co dobrego może to w ogóle przynieść? Takie pytania słyszę stale, a odpowiadam, że pozbawiając pomocy takich ludzi jak Ian, wcale nie poprawimy opieki świadczonej ofiarom. Mało tego, jeśli skazani nie otrzymają pomocy w wysiłkach resocjalizacyjnych ani szansy na poprawę, może to jeszcze pogorszyć sytuację przyszłych ofiar. Zresztą jako lekarka wiem, czego się spodziewać, kiedy siadam do pracy ze sprawcą przestępstwa seksualnego na nieletnim, tak samo jak pulmonolog doskonale wie, że gdy wejdzie na oddział, zaraz usłyszy czyjeś kaszlnięcie." (pdf.str. 257) Jeszcze kilka cytatów zaznaczyłem: "Na podstawie ogromnej ilości książek, filmów, seriali i programów telewizyjnych łatwo odnieść wrażenie, że wielokrotne morderstwa to dość powszechne przestępstwa, do których dochodzi ciągle i wszędzie. Z danych wyłania się jednak inny obraz. Dowody wskazują na to, że seryjne morderstwa zdarzają się na całym świecie, z potwierdzonymi przypadkami z wszystkich kontynentów, ale nawet uwzględniając zaniżone szacunki, błędne lub celowo zafałszowane dane oraz te przypadki, które pozostają nieodnotowane, wiemy, że tego typu wielokrotne zabójstwa należą do rzadkości i zdają się zanikać. Podobnie jak w odniesieniu do większości form przemocy nie mogę podać ostatecznych statystyk dotyczących tych przestępstw; w tej dziedzinie nie ma nic pewnego poza niepewnością, a przyczyny tego są rozmaite, od niedoszacowania po różnice w normach klasyfikacji oraz metody gromadzenia danych występujące w zależności od czasu i miejsca. Wpisanie do wyszukiwarki internetowej zapytania o ogólnoświatową liczbę seryjnych morderstw przynosi ponad sześć milionów artykułów i wyników. Większość autorów zgadza się, że seryjni mordercy są w zdecydowanej większości mężczyznami i należą do gatunku wymierającego, bowiem w ostatnich latach ich liczba mocno spadła; odpowiada to globalnym statystykom przestępczości wszelkiego rodzaju, które pokazują, że w minionym ćwierćwieczu liczba aktów przemocy stopniowo się zmniejszała." (pdf.str. 31-32) "– Głowa jest odcięta – podjął na nowo. – Wkładam ją do jednej torby, a reszta ciała mieści się w drugiej, potem taszczę je obie po schodach, staram się nie robić zbyt dużego hałasu, uważam, żeby na nic nie wpaść ani ich nie upuścić. Dopiero wtedy Tony podniósł na mnie wzrok, żeby zobaczyć, jaka jest moja reakcja. Pamiętam, że udało mi się zachować spokojny wyraz twarzy, skinęłam tylko w zamyśleniu głową – nie było to tak trudne, jak mogłoby się wydawać, ponieważ rozumiałam, że dla Tony’ego była to praktyczna część całej „roboty”. Nauka kontrolowania emocjonalnych reakcji na to, co mówią pacjenci, stanowi absolutną podstawę przygotowania do zawodu lekarza. Freud porównał pracę terapeuty do operacji, a chyba nie mielibyśmy najlepszej opinii o chirurgu, który po rozcięciu brzucha pacjenta zbladłby i wybiegł z sali operacyjnej, krzycząc: „Co za straszliwy rak!”." (pdf.str. 64) - no jest to prawda :D "Przypomina mi się mądra uwaga przypisywana dość często Carlowi Jungowi: „myślenie jest trudne, dlatego większość ludzi osądza”." (pdf.str. 119) "Należy zdać sobie sprawę, że większość morderstw jest związana ze szczególną relacją łączącą sprawcę z ofiarą, natomiast poza tą relacją zagrożenie jest minimalne. Wbrew nieodpowiedzialnym relacjom medialnym ludzie, którzy dopuścili się morderstwa, nie są na ogół niebezpieczni dla ogółu społeczeństwa." (pdf.str. 162) "Przedstawienie powyższych opowieści o cierpieniu i przemocy miało służyć temu, że jeśli następnym razem przeczytacie wiadomość albo obejrzycie film o jakimś „potworze w ludzkiej skórze”, podejdziecie do sprawy z całkiem nową świadomością, wiedząc, że wszystkich o wiele więcej łączy, niż dzieli." (pdf.str. 412) (czytana/słuchana: 14-16.12.2025) 5-/5 [8/10]

Kto jest fanem spraw true crime i nie słyszał o rodzinie Wattsów z Kolorado, ten żył chyba pod kamieniem. Książka Johna Glatta opowiada o wydarzeniach z 2018 roku. Doszło tam do okrutnej zbrodni na trzydziestokilkuletniej ciężarnej Shanann oraz jej dwóch córeczkach Belli i Celeste. Autor podaje jak na tacy suche fakty, dotyczące przebiegu relacji Shanann i Chrisa od momentu poznania. Ich osobowości są rozłożone na czynniki pierwsze, dzięki czemu wiemy że Chris jest spokojny, nieśmiały, zamknięty i nieco wycofany a ona przebojowa, ambitna, z iskrą, dominująca businesswoman. I między tym dwojgiem nie znalazłam żadnych cech wspólnych. Ta książka potwierdza, że ci którzy są najbliżej zazwyczaj stoją także najbliżej zła. To co się wydarzyło w tej na pozór idealnej amerykańskiej rodzinie jest tak nieprawdopodobne, że ma się wrażenie ze to scenariusz filmu z ponurym zakończeniem. Trzeba to po prostu przeczytać, bo im dalej w las tym gęściej i ciemniej. Po lekturze zachęcam do zerknięcia na @netflixpl żeby zobaczyć dokument o Wattsach. Jest całkiem spory materiał z policyjnych kamer, z przesłuchania oraz fragmenty z sali sądowej. Sprawa Wattsów, choć zakończyła się tragicznie, jest tak bardzo fascynująca z tego względu że to była bardzo dobra rodzina i nic absolutnie nic nie zapowiadało wydarzeń, które rozdzierają serce. #panimcpoleca @pani_mc

Przykre świadectwo stanu naszego państwa i zbiorowej mentalności. Zawiedli nie tylko ludzie, którzy mieli przecież udzielać pomocy. Zawiódł także szereg instytucji, które przez lata dawały ciche przyzwolenie na zbrodniczy układ w imię ochrony własnych interesów. Zło karmi się obojętnością.