Wbrew rozsądkowi

Pierwsze spotkanie z komisarz Sarą Lipner, znaną szerzej jako Szajba, to literacki odpowiednik mocnego espresso wypitego w biegu: pobudza, ma swój charakterystyczny gorzki posmak, ale nie każdemu zasmakuje od pierwszego łyku.

Sara Lipner to bohaterka, której nie da się polubić „trochę”. Jest zacięta, bezkompromisowa i zgodnie z pseudonimem, balansuje na granicy zawodowego szaleństwa. Po tragicznej stracie partnera Sara powinna odpoczywać na zwolnieniu, jednak brutalne morderstwo znajomego wyrywa ją z letargu. Ignorując procedury, rozpoczyna prywatne śledztwo, które prowadzi ją prosto w paszczę lwa.

Książkę czyta się naprawdę szybko. Autorka nie traci czasu na zbędne opisy przyrody, tutaj liczy się akcja, dialog i dążenie do celu. To idealna lektura na jeden, góra dwa wieczory.

Wykorzystanie Gdańska jako tła dodaje opowieści surowego, nadmorskiego klimatu, który świetnie koresponduje z charakterem głównej bohaterki.

Wbrew rozsądkowi to poprawny kryminał, który pełni funkcję przystawki. To obiecujący wstęp do serii, który pokazuje, że autorka ma pomysł na bohaterkę, ale wciąż szuka idealnej równowagi między akcją a głębią psychologiczną. Czyta się to dobrze, ale bez efektu „wow”, który rzuca na kolana.

Pierwsze spotkanie z komisarz Sarą Lipner, znaną szerzej jako Szajba, to literacki odpowiednik mocnego espresso wypitego w biegu: pobudza, ma swój charakterystyczny gorzki posmak, ale nie każdemu zasmakuje od pierwszego łyku.

Sara Lipner to bohaterka, której nie da się polubić „trochę”. Jest zacięta, bezkompromisowa i zgodnie z pseudonimem, balansuje na granicy zawodowego...

#books_consumption_2025: 077

Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle… W przypadku Sary „Szajby” Lipner diabła nie trzeba, sama pani komisarz wystarczy. Będąc na urlopie po wcześniejszych dramatycznych wydarzeniach dowiaduje się o zamordowaniu znajomego z siłowni. I cóż… Usiedzieć na czterech literach nie potrafi, rozpoczyna prywatne śledztwo, regularnie podnosząc ciśnienie prowadzącemu oficjalnie dochodzenie komisarzowi Piotrowi Sulichowi. Komisarzowi, który przez długie tygodnie wyciągał Szajbę z marazmu, a który (prawdopodobnie) niejednokrotnie pluł sobie z tego powodu w brodę. Sytuacja w życiu prywatnym zaś… No też jest u Sary taka, jaka jest.

Sama historia? Powiem tak. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Owszem trzeba trochę przymknąć oko na pewne nieścisłości, np. to, że raz mowa o tym, że Sara jest na urlopie bezpłatnym, a w innym miejscu mowa, że co miesiąc wpływa jej na konto wypłata, czy to, że jej kiepska kondycja psychiczna nie przeszkadza jej w dorabianiu jako kierowca Ubera… Poza tym Szajba pcha palce między drzwi, wychodzi cało z każdej opresji, Sulich chronią ją niczym kwoka kurczęta jednocześnie dzieląc się informacjami o prowadzonym dochodzeniu. No jednak troszku to wszytko naciągane.

Nie jest to kryminał wybitny, historia nie jest jakiś wyszukana, nie wciągający tak, że wypieki na twarzy się pojawiają, a oderwać się od czytania nie można. Po prostu w miarę solidnie napisany tytuł, dobra pozycja na lekturę np. w trakcie podróży. Jak będzie w kolejnych częściach cyklu? Poczytam, to zobaczę. Na razie „Wbrew rozsądkowi” dostaje ode mnie 6/10.

#books_consumption_2025: 077

Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle… W przypadku Sary „Szajby” Lipner diabła nie trzeba, sama pani komisarz wystarczy. Będąc na urlopie po wcześniejszych dramatycznych wydarzeniach dowiaduje się o zamordowaniu znajomego z siłowni. I cóż… Usiedzieć na czterech literach nie potrafi, rozpoczyna prywatne śledztwo, regularnie podnosząc ciśnienie...

3.5

3.5

Czytałam już wcześniej powieści Pani Agnieszki. Tym razem jestem trochę rozczarowana. Miło było poznać Sarę Lipner, zwaną Szajbą, która jest nieaktywną, przebywającą na zwolnieniu śledczą. To bezkompromisowa, uparta, pracowita, odważna, dociekliwa i odporna na korupcję gdańska policjantka. To plusy. Drażniło mnie, że rozmawiała sama ze sobą, chyba że chciała rozmawiać z mądrym człowiekiem. Poza tym pojawiły się pewne nieścisłości. Już na samym początku dowiadujemy się, że Sara przebywa na urlopie bezpłatnym. A za chwilę mamy informację, że nie musi pracować, ponieważ na jej konto co miesiąc wpływa wypłata. Tymczasem już nazwa tegoż urlopu wskazuje, że ma wolne ale wypłaty nie otrzymuje. Męczyło mnie, że Sara prowadziła prywatne śledztwo pozbawiona dostępu do policyjnych baz i laboratoriów, wsparcia osobowego czy chociażby jakiejkolwiek broni. I tak przygotowana "wpycha palce między drzwi". Z jej charakterem i samozaparciem chciałabym ją widzieć w pracy policyjnej. Polubiłam kobietę, jak również jej kolegę Piotra Sulicha, z którym nadzieję nawiąże bliższe kontakty. Standardowo Sara nie ma ułożonego życia prywatnego i obecnie jest sama. Szału nie ma ale czyta się szybko i lekko. A ponieważ mam już w domu kolejne tomy z cyklu to dam autorce jeszcze kolejną szansę.

Czytałam już wcześniej powieści Pani Agnieszki. Tym razem jestem trochę rozczarowana. Miło było poznać Sarę Lipner, zwaną Szajbą, która jest nieaktywną, przebywającą na zwolnieniu śledczą. To bezkompromisowa, uparta, pracowita, odważna, dociekliwa i odporna na korupcję gdańska policjantka. To plusy. Drażniło mnie, że rozmawiała sama ze sobą, chyba że chciała rozmawiać z...

Spodobała mi się, szczególnie pan komisarz przypadł mi do gustu

Spodobała mi się, szczególnie pan komisarz przypadł mi do gustu

„Wbrew rozsądkowi” to pierwsze spotkanie z Szajbą i twórczością Agnieszki Pruskiej, która w SM nie rzucała mi się za często w pole widzenia. „Wbrew rozsądkowi. Szajba” to historia o zdeterminowanej policjantce, która pomimo trudnych przeżyć związanych ze służbą nie potrafi odpuścić dochodzenia ws. śmierci swojego znajomego. Jest to historia trochę zagmatwana, wymagająca  od nas skupienia, chwila nieuwagi i zaczynają się mieszać bohaterowie, tylu ich tu jest. Słuchałam, ale nie czułam się bardzo wciągnięta w tę historię ponieważ czułam tutaj lekki chaos oraz to, że akcja była rozciągnięta. Na pewno jest to książka z tych lżejszych.

„Wbrew rozsądkowi” to pierwsze spotkanie z Szajbą i twórczością Agnieszki Pruskiej, która w SM nie rzucała mi się za często w pole widzenia. „Wbrew rozsądkowi. Szajba” to historia o zdeterminowanej policjantce, która pomimo trudnych przeżyć związanych ze służbą nie potrafi odpuścić dochodzenia ws. śmierci swojego znajomego. Jest to historia trochę zagmatwana, wymagająca  od...

⭐RECENZJA⭐

Akcja #atrament_mroku nadal mobilizuje mnie do sięgania po nieznane mi autorki, czy autorów 😎 Powiem Wam, że lubię to i nie żałuję żadnego, nowego spotkania! 😁
"Wbrew rozsądkowi" od pisarki @agnieszka.pruska.autor to pierwszy tom serii kryminalnej z komisarz Sarą Lipner, zwaną także Szajbą. Od początku autorka oferowała mi trzymającą w napięciu, dynamiczną akcję oraz jej zaskakujące zwroty. Mamy tutaj brutalne morderstwo, mamy tutaj prywatne śledztwo oraz wiele, wiele innych elementów, które na końcu łączą się w jedną, wspaniałą całość. Także mamy wielowątkową narrację, która naprawdę wciąga, przyciąga i nie chce puścić do samego zakończenia. Wszystko było perfekcyjnie dopracowane, dzięki czemu przez tę książkę się "płynęło", a każda kartka czytała się wręcz sama.
Jeśli chodzi o kreację Sary Lipner, to powiem Wam, że była ona fantastycznie wykreowana. Miała w sobie ogrom sprzeczności, tutaj mająca traumatyczną przeszłość i ogrom bólu w sobie oraz wrażliwość, a za chwile była niebywale zacięta, bez jakichkolwiek ograniczeń w działaniu i zdeterminowana, żeby osiągnąć ten wytyczony cel. Ona nadawała tej historii takiego pędu, nie pozwoliła choćby na chwilę odpocząć, czy nudzić się. Podziwiałam ją za tę siłę, chęci do działania na własną rękę i nie poddanie się, mimo przeróżnych przeciwności losu. Czułam od niej te wszystkie emocje, uczucia, taką głębię oraz realność. Chciałabym ją spotkać, spędzić z nią czas, brać udział w akcji. Szajba to mega babka z jajem, którą polubiłam 😁 Inne postacie również były świetne, jedni byli ci pozytywni, inni negatywni, ale każdy był tutaj potrzebny i wniósł wiele do tej lektury.
Końcówka książki była zaskakująca oraz pełna emocji, które spowodowały, że chcę sięgnąć już po kolejną część, ale niestety to musi troszkę poczekać, bo pierw obowiązki 🤪 W każdym razie zostałam z takim niedosytem, którego nie lubię czuć.
"Wbrew rozsądkowi" to solidna powieść, która porwie każdego fana kryminałów. W szczególności z taką silną kobiecą bohaterką 😁 Ja jestem zadowolona z tego wszystkiego, co tu dostałam. Polecam Wam tę lekturę z całego Szpakowatego serca! 😎

⭐RECENZJA⭐

Akcja #atrament_mroku nadal mobilizuje mnie do sięgania po nieznane mi autorki, czy autorów 😎 Powiem Wam, że lubię to i nie żałuję żadnego, nowego spotkania! 😁
"Wbrew rozsądkowi" od pisarki @agnieszka.pruska.autor to pierwszy tom serii kryminalnej z komisarz Sarą Lipner, zwaną także Szajbą. Od początku autorka oferowała mi trzymającą w napięciu, dynamiczną akcję...

OCENA - 5/10 PRZECIĘTNA

„WBREW ROZSĄDKOWI” to pierwszy tom cyklu o komisarz Sarze Lipner potocznie zwanej „Szajbą”. Czy sięgnę po kolejne części?. Zobaczę. Nie przekreślam autorki. W tej powieści ewidentnie coś nie zagrało. Przeczytałem szybko i szybko zapomnę. Podrzędny kryminał, ze słabą fabułą. Główna bohaterka niczym superman wszystko wie, niczego się nie boi, każdemu da radę i ma cholerne szczęście bo z każdej opresji wychodzi cało. Czasami stawia czoło nawet trzem krzepkim mężczyznom. Trochę autorkę poniosła wyobraźnia. Brak w historii ciekawej zagadki i wyszukanego śledztwa. W połowie książki dopadła mnie nuda i przysypiałem nad treścią. Powieść wyzuta z emocji. Fani gatunku poczują się zawiedzeni. Ja jestem rozczarowany liczyłem na lepszą książkę. Niezależnie od moich negatywnych spostrzeżeń, czytać zawsze warto dlatego mimo wszystko polecam powieść innym czytelnikom. Pozdrawiam. Jack_

OCENA - 5/10 PRZECIĘTNA

„WBREW ROZSĄDKOWI” to pierwszy tom cyklu o komisarz Sarze Lipner potocznie zwanej „Szajbą”. Czy sięgnę po kolejne części?. Zobaczę. Nie przekreślam autorki. W tej powieści ewidentnie coś nie zagrało. Przeczytałem szybko i szybko zapomnę. Podrzędny kryminał, ze słabą fabułą. Główna bohaterka niczym superman wszystko wie, niczego się nie boi, każdemu...

Piątka to najwyższa ocena jaką mogę wystawić. Kryminał który wziąłem dla zabicia czasu w podróży jest prosty i nie wciąga, dialogi takie sobie . Raczej nie polecam.

Piątka to najwyższa ocena jaką mogę wystawić. Kryminał który wziąłem dla zabicia czasu w podróży jest prosty i nie wciąga, dialogi takie sobie . Raczej nie polecam.

tragedii nie ma, ale szału też nie

tragedii nie ma, ale szału też nie