Toksyczna pozytywność. Jak zachować zdrowy rozsądek w świecie ogarniętym obsesją bycia szczęśliwym

„Toksyczna pozytywność” to praktyczny przewodnik i poradnik, który zawiera przykłady z życia i badania. Dzięki nim można podjąć próbę zmiany podejścia do trudnych emocji i relacji. Autorka próbuje wyjaśnić, dlaczego wymuszone optymistyczne podejście do życia szkodzi. Książka uczy, jak akceptować trudne uczucia, wspierać innych i budować autentyczną odporność psychiczną. Zainteresował mnie ten temat i polecam.

„Toksyczna pozytywność” to praktyczny przewodnik i poradnik, który zawiera przykłady z życia i badania. Dzięki nim można podjąć próbę zmiany podejścia do trudnych emocji i relacji. Autorka próbuje wyjaśnić, dlaczego wymuszone optymistyczne podejście do życia szkodzi. Książka uczy, jak akceptować trudne uczucia, wspierać innych i budować autentyczną odporność psychiczną....

Sięgnęłam z ciekawości jednak nie porwała mnie. Jakoś nie dowiedziałam się niczego nowego chociaż może komuś pomoże w dniu codziennym.

Sięgnęłam z ciekawości jednak nie porwała mnie. Jakoś nie dowiedziałam się niczego nowego chociaż może komuś pomoże w dniu codziennym.

Książkę kupiłam bez większego przekonania, ale ostatecznie zrobiła na mnie dobre wrażenie. To wszystko prawda. Nie możemy odcinać się od siebie, od tego, co czujemy i udawać, że wszystko jest ok, jeśli nie jest. Wychodzenie z problemów nie polega na śmianiu się beztrosko i wmawianiu sobie setek afirmacji, które często wywołują efekt przeciwny do zamierzonego. Jesteśmy tylko ludźmi, przeżywamy zarówno dobre, jak i złe chwile i książka ta doskonale to pokazuje.

Książkę kupiłam bez większego przekonania, ale ostatecznie zrobiła na mnie dobre wrażenie. To wszystko prawda. Nie możemy odcinać się od siebie, od tego, co czujemy i udawać, że wszystko jest ok, jeśli nie jest. Wychodzenie z problemów nie polega na śmianiu się beztrosko i wmawianiu sobie setek afirmacji, które często wywołują efekt przeciwny do zamierzonego. Jesteśmy tylko...

Idea ogólnie bardzo słuszna, ale materiału starczy raczej na długi artykuł niż na książkę. Jeśli przeczytasz pierwszy rozdział, to tak jakbyś przeczytał już wszystko – każde zdanie jest mielone niezliczoną ilość razy, brakuje konkretów (choćby rysu historycznego wykraczającego poza banalne stwierdzenie „kult szczęścia jest reakcją na moralność purytańską”, polemiki z konkretnymi publikacjami, wyników badań naukowych). Dlatego czuję się cokolwiek oszukana – bo te ponad trzysta stron dałoby się zmieścić na dziesięciu, a przy odrobinie wysiłku na trzech.
Trudno mieć pretensje, że to książka specyficznie amerykańska – mocno osadzona w kulturze nieustannej pogoni za szczęściem, gdzie od każdego oczekuje się podskoków i uśmiechów, w przeciwieństwie do polskiej kultury, gdzie na pytanie „jak leci” standardowo oczekuje się raczej odpowiedzi w rodzaju „bywało lepiej” albo „jakoś idzie” niż „cudownie”. Odróżnia się choćby stosunek do pieniędzy – u nas zamożność traktuje się raczej jako powód do wstydu „bo pewnie ukradł” niż dowód nadzwyczajnej łaski Boga. Ale pewne trendy są uniwersalne, więc ogólna myśl jest warta rozważenia. Z tym, że warto przeczytać wstęp, może pierwszy rozdział i nic więcej, a resztę zostawić, bo to zwykłe marnotrawstwo czasu.

Idea ogólnie bardzo słuszna, ale materiału starczy raczej na długi artykuł niż na książkę. Jeśli przeczytasz pierwszy rozdział, to tak jakbyś przeczytał już wszystko – każde zdanie jest mielone niezliczoną ilość razy, brakuje konkretów (choćby rysu historycznego wykraczającego poza banalne stwierdzenie „kult szczęścia jest reakcją na moralność purytańską”, polemiki z...

„Jak nie pomagać”

Po opiniach widzę, że nie ja jeden spodziewałem się książki przynajmniej ocierającej się o dziedzinę socjologii – która jednak okazała się poradnikiem dla amatorów dawania dobrych rad. Da się z niego skorzystać w charakterze negatywnym: czego nie robić, czego nie mówić, czego unikać, jeśli ma się wysoką żołądkową tolerancję na ciężkostrawne hamerykańskie poradniki, zwłaszcza będące w rzeczywistości politycznym manifestem.

Pretensjonalność, toporność i groteskowe spłaszczanie i upraszczanie podejmowanych zagadnień. W swojej krytyce „pozytywnego myślenia” autorka jest tak zawzięta, że czytelnik odnosi wrażenie, że żaden człowiek nie może być szczęśliwy, a każdy, kto ma czelność się takim nazwać, ordynarnie kłamie (mistrzowie podejrzeń lubią to).

Zdecydowanie za dużo "walidacji". Odnosi się wrażenie, że autorka ma jakiegoś fioła na tym punkcie.

Można coś tam wyciągnąć z porad dotyczących akceptacji, afirmacji, wdzięczności, zarządzania emocjami, tylko po co się męczyć? No i nie oszukujmy się, jakichś genialnych spostrzeżeń tu nie znajdziemy. Zdaje się, że autorka po uzyskanym wykształceniu wiedzę czerpie już tylko z rozmów z pacjentami. Braki widać jaskrawo przy wkraczaniu w sferę religii, a jeśli chodzi o filozofię, to chyba nawet nie jest świadoma wkraczania w taką domenę.

Pomimo ogromnych mankamentów, mógłbym nawet dać ze 3/10, ale politycznego manifestu w rozdziale ósmym wybaczyć nie mogę.

Za to w podobnej tematyce mogę polecić „Szczęście. Poradnik dla pesymistów” Oliver Burkeman – bez porównania lepsze, niż ta politycznie zaangażowana szmira.

„Jak nie pomagać”

Po opiniach widzę, że nie ja jeden spodziewałem się książki przynajmniej ocierającej się o dziedzinę socjologii – która jednak okazała się poradnikiem dla amatorów dawania dobrych rad. Da się z niego skorzystać w charakterze negatywnym: czego nie robić, czego nie mówić, czego unikać, jeśli ma się wysoką żołądkową tolerancję na ciężkostrawne hamerykańskie...

https://www.kawaiksiazki.pl/2025/03/toksyczna-pozytywnosc-jak-zachowac.html

https://www.kawaiksiazki.pl/2025/03/toksyczna-pozytywnosc-jak-zachowac.html

Autorka ukazuje, że co za dużo to niezdrowo i że nawet z pozytywnością można przesadzić. I mówimy tu nie o zwykłym optymizmie, ale o toksycznej pozytywnosci, w której zmuszamy się do ciągłego bycia pogodnym i widzącym świat w jasnych barwach. A to, że na siłę będziemy pozytywni nie zmieni naszej sytuacji życiowej czy nie rozwiąże naszych problemów - jedynie włączymy mechanizm zamiatania pod dywan czy wyparcia. Bo czasem jak coś wydaje się trudne może takie właśnie jest i nie oznacza, że jesteśmy słabi czy zbyt wrażliwi...

Autorka ukazuje, że co za dużo to niezdrowo i że nawet z pozytywnością można przesadzić. I mówimy tu nie o zwykłym optymizmie, ale o toksycznej pozytywnosci, w której zmuszamy się do ciągłego bycia pogodnym i widzącym świat w jasnych barwach. A to, że na siłę będziemy pozytywni nie zmieni naszej sytuacji życiowej czy nie rozwiąże naszych problemów - jedynie włączymy...

Typowy amerykanski poradnik. Jedno zdanie czytane na kilkaset sposobów, z wyjaśnieniami dla ludzi... no... nie chcę nikogo obrażać, bo może komuś się podobało. Ja miałem wrażenie, że czytam bez przerwy to samo. Cała zawarta w tej książce mądrość sprowadza się do tezy: jeśli chcesz komuś pomóc, to nie wymądrzaj się, tylko go posłuchaj. Kogo zachęciłem niech czyta :)

Typowy amerykanski poradnik. Jedno zdanie czytane na kilkaset sposobów, z wyjaśnieniami dla ludzi... no... nie chcę nikogo obrażać, bo może komuś się podobało. Ja miałem wrażenie, że czytam bez przerwy to samo. Cała zawarta w tej książce mądrość sprowadza się do tezy: jeśli chcesz komuś pomóc, to nie wymądrzaj się, tylko go posłuchaj. Kogo zachęciłem niech czyta :)

Być może czytałam ją przez zbyt długi okres czasu, ale miałam wrażenie, że kręcę się w kółko i czytam wciąż to samo. Niby książka ma podział na rozdziały, ale każdy z nich był bliźniaczo podobny do pozostałych. Żyjemy w takich czasach, gdzie z każdej strony wszyscy mówią nam, co powinniśmy robić, jak to powinniśmy robić, jednak myślę, że powinniśmy bardziej wsłuchać się w siebie, czy to na pewno my tego chcemy, czy może wydaje nam się, że inni tego od nas oczekują. Czasami musimy być egoistami i pomyśleć o sobie.

Być może czytałam ją przez zbyt długi okres czasu, ale miałam wrażenie, że kręcę się w kółko i czytam wciąż to samo. Niby książka ma podział na rozdziały, ale każdy z nich był bliźniaczo podobny do pozostałych. Żyjemy w takich czasach, gdzie z każdej strony wszyscy mówią nam, co powinniśmy robić, jak to powinniśmy robić, jednak myślę, że powinniśmy bardziej wsłuchać się w...

Czytałam ponad 1.5 roku. Poleciła i pożyczyła mi ją Moja przyjaciółka, ale nie wiem czy nie kupię sobie swojego egzemplarza.
Pokazuje, że nie zawsze, szukanie pozytywnych stron w każdej, nawet najgorszej sytuacji jest najlepszym rozwiązaniem. Czasem trzeba przyjąć, że jest źle, przepracować to i iść dalej. Takie moje podsumowanie w 2 zdaniach. Ale książka jest bogatsza w treść i myślę, że warta przeczytania i wyciągania własnych wniosków.

Czytałam ponad 1.5 roku. Poleciła i pożyczyła mi ją Moja przyjaciółka, ale nie wiem czy nie kupię sobie swojego egzemplarza.
Pokazuje, że nie zawsze, szukanie pozytywnych stron w każdej, nawet najgorszej sytuacji jest najlepszym rozwiązaniem. Czasem trzeba przyjąć, że jest źle, przepracować to i iść dalej. Takie moje podsumowanie w 2 zdaniach. Ale książka jest bogatsza...