Za murami Broadmoor. Najsłynniejszy szpital psychiatryczny na świecie

Książka jest ciekawa, ale raczej dla osób, które mają już pewną wiedzę w tym temacie. Dla pozostałych może sprawiać wrażenie napisanej trochę „po łebkach”. Brakowało mi większej liczby szczegółów, choć zastanawiam się, czy nie wynika to z faktu, że dla dobra i bezpieczeństwa instytucji nie było zgody na ujawnienie pewnych działań. Chętnie przeczytałabym więcej o bohaterach – nie chodzi mi o naruszenie prywatności, ale o pokazanie ich codzienności, emocji i motywacji.

To książka „na raz” – szybko się ją czyta, ale równie szybko ulatuje z pamięci, poza kilkoma makabrycznymi ciekawostkami o niektórych więźniach/osadzonych.

Książka jest ciekawa, ale raczej dla osób, które mają już pewną wiedzę w tym temacie. Dla pozostałych może sprawiać wrażenie napisanej trochę „po łebkach”. Brakowało mi większej liczby szczegółów, choć zastanawiam się, czy nie wynika to z faktu, że dla dobra i bezpieczeństwa instytucji nie było zgody na ujawnienie pewnych działań. Chętnie przeczytałabym więcej o bohaterach...

Napis na okładce głosi: "Pozwoliło im [autorom] to stworzyć wyczerpujące studium przeszłości, teraźniejszości i przyszłości Broadmoor u progu nowej epoki, ujawnić pilnie skrywane tajemnice. Ich książka to frapująca, mroczna podróż w głąb umysłów przestępców leczonych w Broadmoor".
Kompletnie się z tym opisem nie zgadzam. Jest płytko, po łebkach, byle jak, w ogóle nie było to straszne czy mroczne. Ani to studium przypadków leczonych w Broadmoor, ani historia tego miejsca. Mam poczucie jakby autorom kazano napisać byle jaką rozprawkę na zajęcia z literatury, więc zrobili to byle jak, żeby tylko profesorka się odczepiła.
Bardzo słaba pozycja, niesamowicie chaotycznie napisana. Mnóstwo powtórzeń - w jednym rozdziale czytamy o jakimś pacjencie/pracowniku, żeby za chwilę przeczytać to samo w drugim rozdziale. Podział na rozdziały sensowny, ale treść w nich zawarta jak taka nieokreślona breja słowna. Mało faktów, raczej rzucanie nazwiskami bez ładu i składu. Dużo chaosu, miałam poczucie, że jakiś wątek jest zaczynany i po jednym akapicie zaraz się go przerywa. Po tej lekturze nadal mam poczucie, że nic nie wiem o placówce oprócz tego, że to stary wiktoriański budynek, pacjenci "mieli trudne dzieciństwo", a starzy pracownicy odnoszą się do miejsca z sentymentem.

Napis na okładce głosi: "Pozwoliło im [autorom] to stworzyć wyczerpujące studium przeszłości, teraźniejszości i przyszłości Broadmoor u progu nowej epoki, ujawnić pilnie skrywane tajemnice. Ich książka to frapująca, mroczna podróż w głąb umysłów przestępców leczonych w Broadmoor".
Kompletnie się z tym opisem nie zgadzam. Jest płytko, po łebkach, byle jak, w ogóle nie było...

Książka nie jest zła, chociaż miałam wobec niej większe oczekiwania. Pasjonuje mnie tematyka ludzkiej psychiki i jej zaburzeń . Broadmoor to stary, wiktoriański szpital psychiatryczny w Anglii. Jego pacjentami są przeważnie osoby o przeszłości kryminalnej, niebezpieczne dla otoczenia, o stwierdzonych zaburzeniach psychicznych. Z tej książki dowiadujemy się trochę o historii Broadmoor, trochę o współczesnym procesie leczenia zarówno z perspektywy pacjentów,jak i personelu. Szkoda,że książka pozbawiona jest ilustracji, ponieważ ponury gmach szpitala widoczny na okładce robi wrażenie.

Książka nie jest zła, chociaż miałam wobec niej większe oczekiwania. Pasjonuje mnie tematyka ludzkiej psychiki i jej zaburzeń . Broadmoor to stary, wiktoriański szpital psychiatryczny w Anglii. Jego pacjentami są przeważnie osoby o przeszłości kryminalnej, niebezpieczne dla otoczenia, o stwierdzonych zaburzeniach psychicznych. Z tej książki dowiadujemy się trochę o historii...

Zapowiadało się ciekawie, wyszło płytko i bez echa. Mam wrażenie, że mocny akcent na początku ma zrobić cała robotę. Książka opowiada historie dość chaotycznie (przy dość sensownym szkielecie rozdziałów),nie wiadomo czy już jesteśmy w latach współczesnych XXI wiek czy w latach 70/80tych wieku minionego. Trochę historii pacjentów, ale w bardzo dużym uproszczeniu i podsumowaniu „miał trudne dzieciństwo”. Ciekawie opisana strona pracowników i ich przywiązania do placówki. Lekka książka.

Zapowiadało się ciekawie, wyszło płytko i bez echa. Mam wrażenie, że mocny akcent na początku ma zrobić cała robotę. Książka opowiada historie dość chaotycznie (przy dość sensownym szkielecie rozdziałów),nie wiadomo czy już jesteśmy w latach współczesnych XXI wiek czy w latach 70/80tych wieku minionego. Trochę historii pacjentów, ale w bardzo dużym uproszczeniu i...

Nie udało mi się zmęczyć. Karygodne błędy tlumacza. Gdy dotarłam do fragmentu, gdzie "Ian Brady - the Moors murderer" zostało przetłumaczone jako "morderca Moorów" odechciało mi się czytać dalej.

Nie udało mi się zmęczyć. Karygodne błędy tlumacza. Gdy dotarłam do fragmentu, gdzie "Ian Brady - the Moors murderer" zostało przetłumaczone jako "morderca Moorów" odechciało mi się czytać dalej.

No raczej słaby reportaż. Dla osób mających jakąkolwiek wiedzę w temacie to totalnie bez sensu. Wiadomości zawarte w tej książce są dla osób, które nie mają zielonego pojęcia o funkcjonowaniu takich miejsc. Wiedza, która została przekazana jest podstawowa. Część informacji powtarza się kilkukrotnie. Brakowało mi też choćby paru zdjęć. Skoro zezwolono na nakręcenie dokumentu w takim miejscu, to nie powinno być problemu z umieszczeniem zdjęć w reportażu.

No raczej słaby reportaż. Dla osób mających jakąkolwiek wiedzę w temacie to totalnie bez sensu. Wiadomości zawarte w tej książce są dla osób, które nie mają zielonego pojęcia o funkcjonowaniu takich miejsc. Wiedza, która została przekazana jest podstawowa. Część informacji powtarza się kilkukrotnie. Brakowało mi też choćby paru zdjęć. Skoro zezwolono na nakręcenie dokumentu...

Największy szpital psychiatryczny w Wielkiej Brytanii otwiera przed nami swoje podwoje. Surowy wiktoriański styl, rozległa przestrzeń i kilkumetrowy mur. Obecnie z taką codziennością spotyka się około dwustu pacjentów. Ich stan psychiczny pozostawia wiele do życzenia. Są chorzy, ale nie wzbudzają litości. Nieuważne odwrócenie się do nich plecami może skończyć się podcięciem gardła, wybiciem oka czy wgryzieniem się przez delikwenta w ciało opiekuna czy pielęgniarza.

Książkę czytało się bardzo przyjemnie. Podzielona na 14 rozdziałów pozwalała na dogłębne poznanie instytucji szpitala. Historia powstania, losy osadzonych więźniów, procedury oraz sposoby leczenia. Wyszczególniono przypadki "celebrytów" psychopatów i jak byli traktowani przez otoczenie. Informacje wydawały się bardzo rzetelne i drobiazgowe. Było kilka ciekawych smaczków. Przytoczono ustawę klasyfikującą pacjentów, która funkcjonowała do początku XIX wieku, i w której dzielono pacjentów na idiotów, imbecylów, słabych na umyśle oraz osoby z defektem moralnym. Pokazano jak zwiększono sposoby diagnozowania zaburzeń a samych chorych zrobiło się o 75% mniej. Oczywiście nie zniknęli, jednak zamiast do ośrodka zaczęli również trafiać do więzień. Przy tej książce nie nudziłam się i nie przewracałam oczami. To miła odmiana po ostatnich kiepskich pozycjach. Bardzo wam polecam.

Największy szpital psychiatryczny w Wielkiej Brytanii otwiera przed nami swoje podwoje. Surowy wiktoriański styl, rozległa przestrzeń i kilkumetrowy mur. Obecnie z taką codziennością spotyka się około dwustu pacjentów. Ich stan psychiczny pozostawia wiele do życzenia. Są chorzy, ale nie wzbudzają litości. Nieuważne odwrócenie się do nich plecami może skończyć się podcięciem...

Książka jest ogólnie dobrze napisana ale żeby ją przeczytać trzeba być naprawde zainteresowanym tego typu tematami. Kupiłam ją jako szybką lekture w przerwie między czymś cięższym. Faktycznie szybko ją przeczytałam, ale czy wciągnełą mnie jakoś niesamowicie? Nie.

Książka jest ogólnie dobrze napisana ale żeby ją przeczytać trzeba być naprawde zainteresowanym tego typu tematami. Kupiłam ją jako szybką lekture w przerwie między czymś cięższym. Faktycznie szybko ją przeczytałam, ale czy wciągnełą mnie jakoś niesamowicie? Nie.

W słynnym angielskim szpitalu psychiatrycznym Broadmoor, otwartym w 1863 roku przebywają najbardziej brutalni przestępcy Wielkiej Brytanii.
Wśród nich znajdują się James Kelly (Kuba Rozpruwacz),Peter Sutcliffe (Rozpruwacz z Yorkshire),kanibal Peter Bryan czy gangster Ronnie Kray.

Dziennikarz Jonathan Levi oraz Emma French przez blisko dekadę obserwowali życie toczące się za murami ściśle strzeżonego zakładu dla obłąkanych przestępców. Przez ten czas przeprowadzili setki rozmów zarówno z członkami personelu, jak i pacjentami.

To niezwykle rzetelny reportaż. Skupiający się na najważniejszych aspektach funkcjonowania szpitala. Ukazujący nam perspektywę pacjenta, pracownika i osoby postronnej.

Autorzy w najważniejszych punktach przeprowadzają nas przez:
—> historię szpitala,
—> życie za murami Broadmoor oczami personelu i pensjonariuszy,
—> oddziały, na jakie podzielono szpital wraz z ich charakterystyką,
—> typowy dzień z życia pacjenta,
—> losy najsłynniejszych pensjonariuszy,
—> ucieczki, do jakich doszło na terenie szpitala,
—> nadużycia wobec pacjentów,
—> regorystyczne procedury bezpieczeństwa,
—> zmiany jakie zaszły na przestrzeni ostatnich lat,
—> przyszłość jaka czeka Broadmoor.

Książka liczy 199 stron. Uważam, że napisana jest ona w bardzo ciekawy sposób, przede wszystkim nie ma tu nużących opisów, nic nie wnoszących do treści książki. Dostajemy niezbędne informacje, które jesteśmy w stanie przyswoić i sami wyrobić sobie zdanie o funkcjonowaniu Broadmoor.

Myślę, że tą książkę idealnie podsumowuje dawny dyrektor ds. medycznych Amlan Basu - „Pacjenci trafiający do Broadmoor często popełnili straszliwe przestępstwa. Bardzo łatwo dzielić ludzi na sprawców i ofiary. Znacznie trudniej przyjąć do wiadomości to, że ktoś może być zarówno sprawcą, jak i ofiarą”.

W słynnym angielskim szpitalu psychiatrycznym Broadmoor, otwartym w 1863 roku przebywają najbardziej brutalni przestępcy Wielkiej Brytanii.
Wśród nich znajdują się James Kelly (Kuba Rozpruwacz),Peter Sutcliffe (Rozpruwacz z Yorkshire),kanibal Peter Bryan czy gangster Ronnie Kray.

Dziennikarz Jonathan Levi oraz Emma French przez blisko dekadę obserwowali życie toczące się...

To była męczarnia. Kilka rozdziałów ominęłam, bo były zbędne. Za dużo dat i nazwisk (kto to zapamięta???). Powtarzanie po kilka razy tych samych faktów - po co? Beznadziejny reportaż.

To była męczarnia. Kilka rozdziałów ominęłam, bo były zbędne. Za dużo dat i nazwisk (kto to zapamięta???). Powtarzanie po kilka razy tych samych faktów - po co? Beznadziejny reportaż.