Że niby to wszystko istnieje naprawdę? Jest tuż obok nas, ukryte za jakąś niewidzialną zasłoną utkaną z czasu i przestrzeni?

Czy można usnąć we śnie?

Spokój, skup się, opanuj myśli. Oddychaj. Na spokojnie.

Ludzie gonią tego pieprzonego królika, a jak już go dogonią i złapią, co się tylko niektórym zdarza, to szybko się okazuje, że całe to gonienie jest gówno warte.

Usilnie starał się przekonać sam siebie, że wcale się nie boi, że wszystko jest pod kontrolą, że to tylko wybujała wyobraźnia (...).

Lepiej nie nawiązywać kontaktu, nie pokazywać, że sie widzi. Lepiej przemknąć anonimowo i rozpłynąć się we mgle obojętności.

Wszyscy pewnego dnia umrzemy, to niestety jedna z niewielu rzeczy, których możemy być absolutnie pewni.

Życie poza pociągiem toczyło się spokojnie dalej. Nikt nie był świadom dramatu, jaki przeżywał spanikowany mężczyzna.

To, co za nim, nie miało znaczenia. Liczyło się tylko to, co było przed nim.

Jakiś paskudny podszept w głowie stwierdził, że jest już integralną częścią pociągu i nigdy go nie opuści.

Pociąg mijał rogatki z autami kierowanymi przez niecierpliwych kierowców, którym trzyminutowy postój niszczy cały plan dnia, rozwala tydzień, miesiąc i zapewne przekreśla wszystkie ich życiowe plany.