Zbuduj swój dom wokół mojego ciała

Ta powieść to dla mnie realizm magiczny rodem z Sajgonu. To powieść obyczajowa o ludziach i ich życiach. Mamy tu taki zabieg dość dobrze już znany, kiedy poznajemy pozornie niezwiązane ze sobą postacie, ale powoli odkrywamy zależności, powiązania i przecinające się ścieżki. Jest tu mnóstwo nieoczywistości, niedopowiedzeń, a historię poznajemy powoli, zmieniając perspektywy i miejsca. Zakończenie to już, powiedziałabym, czysta magia. Nie mam pojęcia, czy to jest oparte na mitologii Wietnamu, bo kompletnie jej nie znam. To historia z tych, którym warto pozwolić płynąć, ale trzeba zachować pewne skupienie, by wyłapać wątki i fragmenty, które łączą pozornie różne fabuły. Nie przeczytacie na raz, ale powolne zagłębianie się w strony może przynieść całkiem sporo satysfakcji.

Jak na książkę, którą kupiłam tylko i wyłącznie ze względu na okładkę i tytuł, to jestem zaskoczona pozytywnie. Obawiam się tylko, że szczegóły szybko ulecą mi z pamięci.

Ta powieść to dla mnie realizm magiczny rodem z Sajgonu. To powieść obyczajowa o ludziach i ich życiach. Mamy tu taki zabieg dość dobrze już znany, kiedy poznajemy pozornie niezwiązane ze sobą postacie, ale powoli odkrywamy zależności, powiązania i przecinające się ścieżki. Jest tu mnóstwo nieoczywistości, niedopowiedzeń, a historię poznajemy powoli, zmieniając perspektywy...

Azjatyckie szamaństwo, kompletne rozczarowanie czytelnicze. W skrócie : historia socjopatki, która zamieniła się w szczura, Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Azjatyckie szamaństwo, kompletne rozczarowanie czytelnicze. W skrócie : historia socjopatki, która zamieniła się w szczura, Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Debiutancka powieść Violet Kupersmith jest książką wyraźnie wymagającą, która od samego początku stawia czytelnikowi wysokie oczekiwania. Lektura wymaga nie tylko skupienia i cierpliwości, lecz także gotowości do poruszania się po tekście pełnym niedopowiedzeń, aluzji i kulturowych odniesień. To proza, która konsekwentnie odmawia prostych odpowiedzi i nie oferuje komfortu jasnej interpretacji.

Silne osadzenie w azjatyckim folklorze i lokalnych wierzeniach buduje sugestywną, mroczną atmosferę, ale jednocześnie może stanowić barierę dla czytelników niezaznajomionych z tym kręgiem kulturowym. Kupersmith nie tłumaczy kontekstów ani nie upraszcza symboliki - wymaga od odbiorcy samodzielnego wysiłku interpretacyjnego. Dla jednych będzie to największa zaleta powieści, dla innych jej istotna słabość.

Fabuła celowo pozostaje fragmentaryczna i rozmyta, co wzmacnia poczucie niepokoju, ale momentami prowadzi również do narracyjnego chaosu. Brak wyraźnych punktów odniesienia sprawia, że łatwo stracić orientację, a tajemniczość bywa odczuwalna raczej jako strategia niż naturalny efekt opowieści. Bohaterowie pozostają zdystansowani i nieprzeniknieni, co utrudnia emocjonalne zaangażowanie.

Język powieści jest poprawny i płynny, jednak nawet on nie niweluje wrażenia lektury wymagającej stałej koncentracji. „Zbuduj swój dom wokół mojego ciała” fascynuje tytułem i przyciągającą wzrok okładką, ale jako całość okazuje się propozycją skierowaną do wąskiego grona odbiorców - tych, którzy cenią literacką niejednoznaczność i są gotowi zaakceptować narracyjną nieprzystępność. Fakt, że książka znalazła się w finale First Novel Prize 2021, potwierdza jej ambicje, lecz nie czyni jej lekturą uniwersalną.

Reasumując warto sięgnąć po tę powieść, jeśli ceni się literacką niejednoznaczność, folklor i narrację opartą na atmosferze, a nie fabule. Nie warto, jeśli oczekuje się klarownej historii, wyraźnych sensów i łatwej lektury - to książka ambitna, ale wymagająca i momentami nieprzystępna.

Debiutancka powieść Violet Kupersmith jest książką wyraźnie wymagającą, która od samego początku stawia czytelnikowi wysokie oczekiwania. Lektura wymaga nie tylko skupienia i cierpliwości, lecz także gotowości do poruszania się po tekście pełnym niedopowiedzeń, aluzji i kulturowych odniesień. To proza, która konsekwentnie odmawia prostych odpowiedzi i nie oferuje komfortu...

Bardzo zmęczyła mnie ta książka i choć starałam się z całych sił, nie doczytałam do końca. Przeczytałam 3/4. Strasznie dużo wątków i miałam wrażenie, że nie dążą do scalenia. Klimat: Japońskie duchy, wierzenia - mnie nie przekonał.

Bardzo zmęczyła mnie ta książka i choć starałam się z całych sił, nie doczytałam do końca. Przeczytałam 3/4. Strasznie dużo wątków i miałam wrażenie, że nie dążą do scalenia. Klimat: Japońskie duchy, wierzenia - mnie nie przekonał.

Książka nierówna - początek i koniec wybitny, środek wątki mieszają się nudząc.

Książka nierówna - początek i koniec wybitny, środek wątki mieszają się nudząc.

Dla mnie to ciekawa opowieść o Wietnamie pełnym tajemnic i mistyczności. Nie poznasz w nim kraju jako takiego, ale nie o to w niej chodzi. Fabuła jest momentami zagmatwana i niezrozumiała, ale czytało mi się ją dobrze.
Winnie, pół amerykanka, pół wietnamka, wyjeżdża z USA i jedzie do Wietnamu. Szuka swego miejsca, chce tam znaleźć szczęście. Ale tu też nie czuje się dobrze. Pewnego dnia znika.
20 lat wcześniej gubi się w lesie kauczukowym młoda dziewczyna. Odnajduje się, lecz nie jest już tą samą osobą.
Long, Tan i Binh- to trójka przyjaciół. Razem rosną, bawią się. Gdy dorastają, ich drogi rozchodzą się. A z czasem splatają znowu, ale z bardzo różnymi konsekwencjami.
Losy tych wszystkich bohaterów wiążą się, choć oni sami nie zdają sobie z tego sprawy. Duchy przeszłości ciągle krążą po świecie. I przenikają do ich życia. I zmieniają je, nie zawsze na dobre.
Nic tu jest wyjaśnione na 100%. I bardzo dobrze. Moim zdaniem pozostawienie nas z niedomówieniem, magią i legendą jest dobrym zakończeniem.

Dla mnie to ciekawa opowieść o Wietnamie pełnym tajemnic i mistyczności. Nie poznasz w nim kraju jako takiego, ale nie o to w niej chodzi. Fabuła jest momentami zagmatwana i niezrozumiała, ale czytało mi się ją dobrze.
Winnie, pół amerykanka, pół wietnamka, wyjeżdża z USA i jedzie do Wietnamu. Szuka swego miejsca, chce tam znaleźć szczęście. Ale tu też nie czuje się dobrze....

Wspaniała książka. Choć bałam się czytać do końca. Myślę, że długo zostanie w mojej pamięci...

Wspaniała książka. Choć bałam się czytać do końca. Myślę, że długo zostanie w mojej pamięci...

Wietnamski folklor, duchy i inne nadprzyrodzone istoty oraz sam tytuł, który okazuje się na wpół poetycki na wpół dosłowny... dla mnie okazało się to świetną lekturą!

Wietnamski folklor, duchy i inne nadprzyrodzone istoty oraz sam tytuł, który okazuje się na wpół poetycki na wpół dosłowny... dla mnie okazało się to świetną lekturą!

Piękna okładka tej książki zaprasza do środka, gdzie jest dziwnie, tajemniczo, gęsto od węży i ... jakoś niezrozumiale. Autorka zaczyna opowieść ciekawie, zachęca do wejścia głębiej, ale" im dalej w las tym więcej drzew", dosłownie, jest gęsto od opisów, zjawisk, historii, które dzieją się w plątaninie czasowej, co nie zawsze udawało mi się rozpoznać. W książce jest mnóstwo atmosfery wierzeń, miejscowych obrzędów, charakterystycznych dla Wietnamu odniesień, czego nieznajomość może stanowić problem w lekturze. Kiedy już pogubiłam się z otoczeniem, czasem, bohaterami, generalnie zawiłościami tej opowieści odłożyłam książkę. Rzadko mi się to zdarza, ale jednak.

Zastanawiałam się z czego wynikało moje niezrozumienie tej książki, czy z braku wiedzy o miejscu akcji, czy o skomplikowanej materii tej opowieści, czy z jeszcze jakieś nieumiejętności debiutantki? A może odpowiedź jest prostsza, po prostu nie wszystkie książki każdemu się podobają. Każda książka ma swój czas dla czytelnika i najwyraźniej to nie był mój czas dla niej.

A tak na marginesie, czytając i słuchając opowieści innych o tej książce przyszła mi na myśl książka Radka Raka "Baśń o wężowym sercu...", ze względu na las, węża, tylko, że mój odbiór każdej z nich był inny.

Piękna okładka tej książki zaprasza do środka, gdzie jest dziwnie, tajemniczo, gęsto od węży i ... jakoś niezrozumiale. Autorka zaczyna opowieść ciekawie, zachęca do wejścia głębiej, ale" im dalej w las tym więcej drzew", dosłownie, jest gęsto od opisów, zjawisk, historii, które dzieją się w plątaninie czasowej, co nie zawsze udawało mi się rozpoznać. W książce jest mnóstwo...

Przeczytałam ponad 115 stron (z 462) i zrezygnowałam. Nie było sensu brnąć dalej. To zupełnie nie moje klimaty, zero satysfakcji, za to nagły wzrost rozczarowania i irytacji.
Początkowo powieść mi się podobała: pokazuje przeżycia młodej Amerykanki Winnie, z mieszanej rodziny, po przyjeździe do Wietnamu, kraju ojca. Ciekawy był dla mnie koloryt lokalny, tajemniczość, trochę dziwaczne zachowanie dziewczyny i jej chłopaka. Na początku cieszyłam się, że poznam wietnamski folklor, wierzenia i obrzędy z tej części Azji.
Ale kiedy zaczęła się historia z Wróżbiarzem, czarami, egzorcyzmami, rozłącznymi wędrówkami ducha i materii – stwierdziłam, że szkoda mojego czasu.
Zaznaczam, że podobał mi się styl i barwny, bogaty język. Za to opracowanie redakcyjne mocno szwankowało.
Nie lubię w ten sposób kończyć lekturę, ale cóż... Nie mogę dać oceny.
Nie polecam, przynajmniej umysłom racjonalnym. Chociaż bardzo lubię s-f i realizm magiczny.

Przeczytałam ponad 115 stron (z 462) i zrezygnowałam. Nie było sensu brnąć dalej. To zupełnie nie moje klimaty, zero satysfakcji, za to nagły wzrost rozczarowania i irytacji.
Początkowo powieść mi się podobała: pokazuje przeżycia młodej Amerykanki Winnie, z mieszanej rodziny, po przyjeździe do Wietnamu, kraju ojca. Ciekawy był dla mnie koloryt lokalny, tajemniczość, trochę...