Srebrna Zatoka

W samym środku polskiej zimy przeczytałam „Francuskie lato” i dobrze mi to zrobiło. To taka urlopowa powieść, przy której można odpocząć, wzruszyć się, ale także zastanowić nad życiowymi problemami. Catherine Isaac posyła swoją bohaterkę do uroczego hotelu mieszczącego się z odrestaurowanym przez jej byłego chłopaka pałacu. Ich syn ma już 10 lat, a Adam do tej pory nie poczuwał się do ojcostwa. Zawiódł Jess nie tylko podczas porodu, ale wiele razy, dlatego podjęła decyzję o samotnym wychowaniu dziecka. Dlaczego więc teraz decyduje się odnowić kontakt z ojcem swojego syna i przyjęła zaproszenie do jego ośrodka wypoczynkowego? Niezbyt skomplikowana fabuła daje autorce okazję do przedstawienia złożonych relacji międzyludzkich, na które duży wpływ mają wszelkie niedomówienia i tajemnice. Nie da się zbudować zdrowego związku, tkwiąc w spirali nieujawnionych prawd, a nawet kłamstw. Tym, co uniemożliwia nawiązanie zdrowej relacji jest także schematyczne postrzeganie drugiego człowieka i uparte umieszczanie go w konkretnej szufladce. Dla Jess Adam to nieodpowiedzialny bawidamek, który przestraszył się dorosłości, co oznacza, że nigdy nie będzie można mu zaufać i oczekiwać od niego poważnego podejścia do życia. Dopiero przyznanie się do niesprawiedliwego osądzenia i wysłuchanie wyjaśnień stanie się dla nich drogą do ułożenia sobie poprawnych relacji i wybaczenia dawnych krzywd. Ważną rolę pełnią tu także postaci drugoplanowe, bo dają autorce możliwość do opisania kwestii wpływu trudów rodzicielstwa na związek małżeński. Przyjaciele Jess, którzy dołączają do niej na urlopie borykają się z kryzysem spowodowanym zmęczeniem wychowywaniem trójki nieznośnych dzieciaków. Również Jess zmaga się z wyzwaniami bycia samotną matką, która z każdym wyzwaniem musi poradzić sobie sama. Na okładce zaznaczono, że ta powieść powinna spodobać się miłośnikom „Zanim się pojawiłeś” Jojo Moyes, do których ja również się zaliczam. Rzeczywiście, jest w niej podobny nastrój, ale to, co pozwala zestawić ze sobą te dwie powieści to motyw nieuleczalnej choroby, z którą skonfrontowani zostają bohaterowie. U Jojo bohaterka zakochała się w sparaliżowanym po wypadku mężczyźnie, a u Catherine Isaak Jess boryka się z chorobą Huntingtona swojej ukochanej mamy. I właśnie ta choroba ma ogromny wpływ na wszystko, co wydarzy się podczas francuskiego lata. „Francuskie lato” nie pretenduje do miana wielkiej literatury, ale w swoim gatunku trzyma przyzwoity poziom i sprawia przyjemność czytającemu. Autorka umieszcza akcję w malowniczym miejscu i ładnie je opisuje, tworzy też galerię ciekawych postaci, które poznajemy coraz lepiej i które nas zaskakują. Dlatego polecam tę powieść jako przyjemną rozrywkę wakacyjno- urlopowo- weekendową.

Pokazana jest siła mediów społecznościowych, jak rozesłanie jednego zdjęcia może zmienić przyszłość nastolatka. Książka skłania do refleksji, czy mamy stać murem za swoimi dziećmi mimo ich przewinień, czy zawsze zasługują na obronę? Czy bogactwo jest gwarantem szczęścia? W książce mamy 2 narratorów, rzeczywostość widziana jest z perpektywy Niny i Toma. Zabrakło mi środka książki. Chętnie dowiedziałbym się jak przebiegał rozwd Niny, jak układały się relacje między Finchem i Lylą. Wszystko to zaostało pominięte. Zakończenie za szybko nastąpiło.

Ta książka mnie rozbroiła. Czytałam ją z tym specyficznym ściskiem w klatce piersiowej, który pojawia się wtedy, kiedy czuję za dużo naraz i nie bardzo wiem, co z tym zrobić. To nie jest historia, którą się tylko „poznaje” — ją się przeżywa gdzieś pod skórą, między jednym oddechem a drugim. Momentami miałam ochotę ją odłożyć, bo emocje były zbyt intensywne, zbyt bliskie. A jednak wracałam. Bo jest w niej coś niebezpiecznie prawdziwego — taka czułość pomieszana z bólem, nadzieja, która nie jest naiwna, tylko trochę poszarpana przez życie. To mnie właśnie ujęło najbardziej. Czytałam ją jako kobieta, która rozumie, jak bardzo można się bać i jednocześnie jak bardzo można pragnąć. Jak łatwo się pogubić w uczuciach, a jednocześnie kurczowo się ich trzymać. I jak ogromną siłę ma w sobie delikatność, nawet jeśli wydaje się krucha. Nie jest to książka, która zostawia mnie „zadowoloną”. Zostawia mnie raczej poruszoną, trochę zmęczoną emocjonalnie, ale też dziwnie wdzięczną. Bo przypomina, że wrażliwość to nie słabość. I że czasem jedno spojrzenie, jedno słowo, jeden oddech — znaczą więcej niż wszystko inne.

Podobała mi się książka, wciągająca. Podobało mi się jak jest zbudowana, jak wątki się przeplatały żeby w finale wątki się wyjaśniły. Ja jestem emocjonalna więc wywołała we mnie trzy razy wzrusz :) Czytając komentarze mam wrażenie że ludzie chcą czytać tylko wesołe, wątki i pozytywne postacie, a główna bohaterka jest „trudna”. Jest trudna, co ma swoje podłoże w przeszłości ale mnie osobiście ogarniało do niej współczucie. Postać Jessi była dla mnie ciekawa, ale serce skradała Suzanna. Jest to pierwsza moja książka tego autora, więc ciekawa jestem bestsellerów skoro to jest takie dobre. Polecam

Ciekawa historia i oryginalny pomysł na fabułę. Jednak napisana bez finezji, bez próby pozostawienia czytelnikowi pola do domysłu: wszystko wyłożone kawę na ławę. Jako przerywnik pomiędzy ambitniejszymi pozycjami, może być. Jako książka na wakacje lub w okresie Bożego Narodzenia, może być także.

Tytuł: Moje serce w dwóch światach Autor: Jojo Moyes Gatunek: Romans Ocena: 8/10 Lou zaczyna pracę jako asystentka. Wiele kilometrów dzieli ją od Londynu, w którym mieszka jej nowy chłopak. I może wszystko byłoby nawet w porządku, gdyby kobieta nie poznała Josha, który wygląda zupełnie jak Will. To miesza Lou w głowie, choć okazuje się, że każda decyzja jaką podejmie diametralnie zmieni jej życie. Czy jednak na dobre? A może wszystko się zepsuje? Drugi i trzeci tom zdecydowanie nie utrzymały poziomu pierwszego, co strasznie mnie zawiodło. Lou w wielu momentach tak mnie irytowała, że miałam ochotę ją uderzyć. Zamiast walczyć o siebie pozwalała traktować się jak popychadło. Dopiero pod koniec zrozumiała co musi zrobić, żeby w końcu zacząć żyć tak jak chce. Druga połowa tego tomu podobała mi się znacznie bardziej, w szczególności, gdy Lou "zaprzyjaźniła" się z pewną starszą sąsiadką i jej psinką. Wątek z ratownikiem Samem był genialny. Miłość na odległość jest strasznie trudna, a ja sama mam o tym duże pojęcie. Rozumiałam, więc i jedną, i drugą stronę. Cieszę się, że chociaż w ich wypadku zakończyło się szczęśliwie. Książkę fakt faktem czyta się szybko, ale zabrakło tutaj wielkiego wow. Zakończenie jest jednak satysfakcjonujące. Całą trylogię oceniam na 9 gwiazdek.

audio - Magdalena Szejbal - świetnie Każda kobieta powinna tę książkę przeczytać. Jest o tym jak sprytnie mąż stopniowo zawłaszcza, odcina od rodziny i przyjaciół oraz depcze poczucie własnej wartości swojej drugiej żony. A wspólne dziecko, które nie dorasta do wymagań "tatusia" jest wyśmiewane, poniżane i terroryzowane. Na szczęście przyjaźń i solidarność jeszcze istnieją.

Książka zainspirowana prawdziwym zdarzeniem, które miało miejsce w 2010 roku, gdy po śmierci właścicielki odkryto apartament w Paryżu, który pozostawał zamknięty przez ok. 70 lat. Wcześniej należał do znanej damy do towarzystwa i bywalczyni salonów Marty de Florian. W swojej powieści autorka przedstawia historię rzeczoznawczyni z domu aukcyjnego Sotheby's dokonującej inwentaryzacji niezwykle ciekawego, pełnego historii i tajemnic wyposażenia apartamentu oraz zmagającej się z życiowymi zawirowaniami, April Vogt. Przeplata ją scenami z życia Marty, pełnego blichtru, dekadencji i zbytku okresu belle epoque, gdy w Paryżu królowały Folies Bergère, Moulin Rouge, literackie salony i kluby. Życie Marty obfitowało w dramatyczne przeżycia, romanse ze znanymi pisarzami, malarzami i postaciami z paryskiego półświatka. I ta część powieści, barwna, pełna historycznych szczegółów podobała mi się najbardziej. Perypetie współczesnej bohaterki charakterystyczne dla amerykańskich filmów obyczajowych lżejszego gatunku, lekkie, ale niebanalne. Ciekawa i wciągająca lektura dla oderwania od codzienności.

Gdybym miała wynająć mieszkanie z takimi tajemnicami, pewnie uciekłabym po pierwszej nocy, ale u Musso czyta się o tym świetnie! To dobra książka na jeden-dwa wieczory – szybka akcja, ciekawi bohaterowie i klimat Miasta Świateł, który tym razem ma dość mroczny odcień.

„Skradzione małżeństwa” Diane Chamberlain to powieść, która zaczyna się jak szept, by z każdą stroną stawać się coraz głośniejszym krzykiem o prawo do szczęścia i własnych wyborów. Tess DeMello, główna bohaterka, zdaje się uosabiać życiową ironię – jedna noc, jeden błąd, a jej uporządkowany świat w jednej chwili rozsypuje się jak domek z kart. Autorka zabiera nas do dusznego, nieprzyjaznego miasteczka na południu Stanów Zjednoczonych w latach 40., gdzie uprzedzenia i tajemnice są codziennością, a społeczność rządzi się swoimi surowymi zasadami. Tess, próbując odnaleźć się w nowej roli żony, jest niczym obcy ptak wrzucony do klatki – wrogie spojrzenia, chłodne relacje i mąż, który zamiast być oparciem, jest zagadką, której rozwiązanie przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Chamberlain jednak nie osadza swojej bohaterki wyłącznie w roli ofiary. Tess, choć złamana, zaczyna walczyć – najpierw o innych, pracując w szpitalu polowym, a potem o siebie, rzucając wyzwanie swojemu losowi. To nie tylko opowieść o małżeństwie, ale o tym, jak często w życiu musimy budować siebie na nowo, czasem na zgliszczach własnych decyzji. Książka zachwyciła mnie nie tylko bogatym tłem historycznym, ale przede wszystkim subtelnym ukazaniem emocji – tęsknoty, rozczarowania, odwagi. To historia, która pokazuje, że nawet w najciemniejszych momentach można odnaleźć światło, jeśli tylko ma się odwagę spojrzeć w głąb siebie.

"Amerykański sen" dobrze się czyta , płynnie za to 7 pkt. To chyba moje drugie spotkanie z autorem. Zastanawiam się czy fikcja literacka też powinna traktować o tym ilu ludzi jest na tym świecie naiwnych bo "sprzedawane marzenia" to było oszustwo. Będę kontynuować serię ale dla czytelników, którzy twardo stąpają po ziemi nie polecam.

⛵️ Nieczęsto zdarza mi się sięgać po prozę autobiograficzną, tym bardziej jeśli jest powiązana z tematem, o którym nie mam zielonego pojęcia. Zdarzyło się jednak tak, że w końcu zabrałam się za tę książkę i muszę przyznać, że (jak zwykle) mam mieszane uczucia. Z jednej strony emocje i wartości, jakie za sobą niesie są autentyczne i szczere, ale prosta narracja przy równoczesnym nagromadzeniu specjalistycznego słownictwa okołożeglarskiego nie dała pozytywnego efektu. Tym gorzej, jeśli (tak jak ja 🙈) odkryło się słowniczek, kończąc lekturę. ⛵️ Historia rozpoczyna się w momencie gdy żeglarka Tami wybiera się ze swoim ukochanym w kolejny rejs - tym razem, by dostarczyć łódź do klienta. Bohaterowie niespodziewanie muszą się zmierzyć z żywiołem wody, tak przez siebie ukochanym. Huragan zabiera Richarda, a dziewczyna jest zmuszona do samotnej tułaczki na zniszczonym jachcie po bezkresnym oceanie. Tami opisuje każdy swój dzień, wspomina szczęśliwy związek, rozmawia z tajemniczym Głosem i stara się nie zwariować. ⛵️ To opowieść przede wszystkim o wytrwałości, nadziei, walce, ale również o miłości i pasji. Tami nie wyobraża sobie życia bez żeglowania i bez Richarda. Wbrew woli zostaje pozbawiona człowieka, którego kochała nad życie, z wzajemnością. W czasie tych 41 dni nie tylko robi wszystko, by dotrzeć do brzegu, ale też wielokrotnie rozmyśla o swojej możliwej przyszłości bez ukochanego, jak teraz poskłada sobie życie i czy ktokolwiek kiedykolwiek ją zrozumie. Uświadamia sobie również, że to doświadczenie zmieniło ją na zawsze. ⛵️ To nie jest historia przez którą się płynie. W pierwszym momencie ktoś, kto z określeń żeglarskich kojarzy jedynie maszt i żagiel, poczuje się przytłoczony ilością specjalistycznego słownictwa, jednak z czasem to przestaje mieć znaczenie i zostaje uproszczone z głowie. W zakończeniu kilka momentów można by pominąć lub opisać trochę inaczej. Na trudność w odbiorze wpływa też brak warsztatu - zdania nie są zbyt ładne, jednak mam wrażenie, że przez to próbowano pokazać jak największą autentyczność, ponieważ to wszystko jest autorce bliskie. ⛵️ Pamiętam, że gdy oglądałam film nie byłam za bardzo zadowolona. Coś mi tam ewidentnie nie zagrało, natomiast książka jest ciut lepsza. Uważam, że w papierowej wersji mnogość emocji Tami zasługuje na olbrzymi plus. Czytanie mogło być przyjemniejsze przy większych umiejętnościach pisarskich, ale chyba nie to było najważniejsze dla narracji i dla samej autorki-bohaterki. Upór i determinacja w obliczu takiej tragedii przy jednoczesnym poczuciu winy i niemocy są warte poznania.

Powieść pt. „Bez słowa” angielskiej pisarki Rosie Walsh ukazała się w 2018 roku, nie jest zatem najświeższą propozycją czytelniczą, niemniej jednak bardzo się cieszę, że na nią trafiłam. Przypadki, a nie zaś zaplanowane tytuły, także potrafią być przyjemne i udane. Żałuję wyłącznie tego, że autorka jak dotąd wydała dopiero dwie powieści, a tylko „Bez słowa” otrzymaliśmy w polskim tłumaczeniu. Widzę, że Rosie Walsh ma potencjał twórczy i oby go nie zmarnowała. „Bez słowa” to powieść obyczajowa podzielona na trzy części, natomiast łącznie mamy do odkrycia aż 51 rozdziałów. Główny wątek dotyczy nagłego uczucia między zranioną przez życie Sarah i tajemniczym Eddim. Spotykają się oni w jednej z londyńskich wiosek, gdzie mieszkają rodzice Sarah. Ich pierwsze zetknięcie się ze sobą można nawet uznać za nieco śmieszne, ale późniejszy rozwój wydarzeń jest bardzo dynamiczny. Zakochani od pierwszego wejrzenia spędzają ze sobą siedem intensywnych i upojnych dni, po czym obiecują sobie dozgonną miłość. Na razie brzmi to wszystko dość banalnie i sądziłam, że fabuła mnie nie zainteresuje, lecz popełniłabym ogromny błąd, gdybym nie zagłębiła się w dalsze dialogi. Eddie, po powrocie z Hiszpanii, ma nawiązać na nowo kontakt z Sarah. Niestety, mężczyzna przepada jak kamień w wodę. Nie odbiera on telefonów, nie odpowiada na wiadomości, maile. Sarah zostaje nawet wykluczona z jego znajomych na Facebooku. Dlaczego tak się dzieje? Czy Eddie to typowy macho, który zawrócił w głowie zakochanej kobiecie i teraz poszukuje nowej zdobyczy? A może autorka postawiła jednak na coś bardziej ambitnego i zawiłego? Obiecuję, że warto się temu przyjrzeć, gdyż w historii tej nie ma nic, co przypominałoby serial brazylijski z lat dziewięćdziesiątych. Poza historią Sarah i Eddiego, która momentami bardzo mnie wciągała, autorka postanowiła wpleść jeszcze inne, ale równie interesujące wątki. Poczęstowała czytelników ogromną dawką empatii i szczerej, ludzkiej pomocy. Dowiemy się, że Sarah była niegdyś mężatką, ale po rozwodzie ona i jej były mąż, Reuben, nie zerwali całkowicie kontaktu. Łączy ich wspólna działalność charytatywna. Doktorzy Klauni to w ich firmie wyszkoleni ludzie, którzy w strojach cyrkowych klaunów odwiedzają chore dzieci w szpitalach, hospicjach czy innych placówkach medycznych. Może się wydawać, że taka działalność to nic trudnego, jednak jestem pewna, że tylko człowiek bez serca nie wzruszy się przy tym temacie. Rosie Walsh udowodniła także, na czym polega prawdziwa, stuprocentowa przyjaźń, o którą dziś bardzo trudno. Sarah nie szuka Eddiego sama. Ma obok siebie dwójkę oddanych przyjaciół, choć zarówno Tommy, jak i Jo, mają odmienne zdanie na temat sytuacji uczuciowej Sarah. Raz kobieta słyszy, żeby przestać się przejmować i na siłę szukać ukochanego, a innym znowu razem jest zagrzewana do walki. Kogo ma słuchać? Czy ktoś odpowie na jej rozpaczliwe posty? Tego zdradzić nie mogę, jednak przyjaciółką Sarah numer jeden jest dla mnie Jenni. Zwykle jest to niemal prawa ręka w firmie Sarah i jej byłego męża, jednak prywatnie kobieta robi wszystko, by pocieszyć przyjaciółkę. Co więcej, sama ma ogromne kłopoty, a mimo to nie widzi tylko czubka swojego nosa. To coś wspaniałego i bardzo nietypowego w dzisiejszych czasach. Muszę też pochwalić autorkę za dodanie do swojej powieści formy epistolarnej. Który z bohaterów pisze listy i do kogo? Tego nie zdradzę, jednak dla mnie słowa własnoręcznie pisane na papierze mają niebagatelną wartość. Papier w końcu ścierpi wszystko, dlatego sama kocham prowadzić pamiętnik, a marzę o tym, by jeszcze kiedyś w swojej skrzynce pocztowej zobaczyć prawdziwy list. Niestety, to się chyba już nie spełni, niemniej jednak bardzo dziękuję pisarce za tak mocno romantyczny wątek. Co mogę powiedzieć na zakończenie? „Bez słowa” to doskonały obyczaj, pełen niespodzianek, powrotów do przeszłości. Z całą pewnością czytelnicy zrozumieją, że świat rzeczywiście jest bardzo mały. Polecam.

Zwyczajna przysługa, która się zmienia w zagadkę kryminalną. Kiedyś byłam na tym w kinie i szczerze nie pamiętam tego filmu, muszę to nadrobić . I nie pamiętam czy był tak słaby, że nie zapamiętałam czy zbyt zwyczajny. Książkę kupiłam dawno temu. Odkładam na półkę z książkami i refleksją że do niej nie wrócę i raczej jej nie polecę ale na bank nie odradzę . Niech każdy wyda opinię sam .

„Drzewo anioła” jawi się jako nastrojowa opowieść o tym, jak głęboko potrafią sięgać korzenie rodzinnych sekretów i jak bolesne bywa ich wyrywanie na światło dzienne. Historia skupia się na Grecie, która po trzech dekadach życia w sferze amnezji powraca do walijskiej posiadłości Marchmont Hall. Miejsce to, spowite powojennym mrozem i nostalgią, staje się katalizatorem dla jej powracających wspomnień, powoli wypełniających luki w jej tożsamości. ​Powieść zręcznie splata dwa plany czasowe. Z jednej strony śledzimy młodzieńcze lata Grety w powojennym Londynie, gdzie blichtr wielkiego świata miesza się z osobistymi dramatami, z drugiej - poznajemy losy jej córki, Cheski, której życie staje się przejmującym studium kruchości psychicznej i destrukcyjnej siły sławy. Skomplikowana, pełna niedomówień relacja między matką a córką stanowi emocjonalne serce książki, pokazując, że milczenie o przeszłości może stać się toksycznym dziedzictwem dla kolejnych pokoleń. ​Całość przesiąknięta jest specyficznym, brytyjskim klimatem – od surowych krajobrazów Walii po eleganckie wnętrza dawnych rezydencji. Fabuła nie stroni od dramatycznych splotów i niespodziewanych zbiegów okoliczności, a pod warstwą obyczajową kryje się uniwersalna prawda o potrzebie odkupienia i pogodzenia się z własnymi błędami. Lektura ta, mimo swojej objętości, wciąga spokojnym rytmem odkrywania kolejnych kart historii, prowadząc do momentu, w którym wszystkie dawne winy zostają nazwane, a bohaterowie mogą wreszcie zaznać spokoju...

Tajemnica pod jemiołą Richarda Paula Evansa to wzruszająca, nasączona świątecznym klimatem opowieść o odwadze, nadziei i poszukiwaniu miłości. Bohater – pogrążony w żalu po rozwodzie – wyrusza w symbolicznie zimową podróż, by odnaleźć autorkę poruszających wpisów blogowych. Książka czyta się lekko i z przyjemnością, a czytelnik niemal czuje mróz i zapach choinki w tle. Choć momentami przewidywalna, ujmuje szczerością, zrozumieniem ludzkiej samotności i przekonaniem, że czasem trzeba zaryzykować, by znaleźć szczęście. Lektura wzruszająca oraz szybko się ją czyta . Polecam każdemu.

„Okruch” to poruszająca powieść o miłości, tajemnicach i mierzeniu się z własnymi lękami. Autorka przedstawia historię dwojga ludzi, których życie zmienia się nagle po jednym spotkaniu. Główna bohaterka, Sara, to osoba zamknięta w sobie, zmagająca się ze strachem przed bliskością i trudnymi doświadczeniami z przeszłości. Jej droga pokazuje, jak trudno jest zaufać drugiemu człowiekowi, ale też jak ważne jest zmierzenie się z własnymi emocjami. Bohater Maks, również przechodzi dużą przemianę. Wraz z rozwojem akcji odkrywa prawdę o sobie i swojej rodzinie, co nie jest dla niego łatwe. Relacja między Sarą a Maksem rozwija się stopniowo i pełna jest napięcia oraz silnych uczuć. W pewnym momencie można było spodziewać się zakończenia historii, jednak mimo to finał okazał się dla mnie zaskakujący. Książka pokazuje, jak ważna jest odpowiedzialna miłość i siła dobra w życiu człowieka. Styl Anny Ficner-Ogonowskiej jest ciepły, emocjonalny i przystępny, a jednocześnie skupiony na uczuciach bohaterów. „Okruch” pokazuje, jak ważne są wzajemne zaufanie, odpowiedzialna miłość i siła dobra w życiu człowieka. Po skończeniu książki czułam lekki niedosyt, a jednocześnie ciekawość, co będzie dalej z Sarą i Maksem. Mimo że w pewnym momencie można było przewidzieć zakończenie, finał okazał się zaskakujący i pozostawił silne wrażenie. Uważam, że historia bohaterów daje do myślenia o relacjach międzyludzkich i o tym, jak radzić sobie z własnymi emocjami. To powieść, która długo zostaje w pamięci i zdecydowanie warto po nią sięgnąć, nawet jeśli jest dość obszerna.

"Wyśniłam cię córeczko" to książka, która wciągnęła mnie w emocjonalny wir, z którego długo nie mogłam się uwolnić. Diane Chamberlain opowiada historię Carly Sears, młodej kobiety, której świat wali się w gruzy, gdy dowiaduje się o nieuleczalnej wadzie serca swojego nienarodzonego dziecka. To, co z początku wydaje się nieodwracalnym wyrokiem, szybko zamienia się w pełną napięcia opowieść o nadziei, poświęceniu i miłości, która przekracza granice wyobraźni. Książka zmusza do refleksji nad tym, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by ocalić to, co dla nas najcenniejsze. Chamberlain z niezwykłą delikatnością, ale i siłą, maluje obraz kobiety, która odkrywa w sobie pokłady odwagi, o których nawet nie wiedziała, że istnieją. To lektura, która chwyta za serce i zostaje w nim na długo.

Zimą 1992 roku, z kampusu prestiżowego liceum Saint-Exupéry'ego znika bez śladu 19-letnia uczennica Vinca Rockwell, wraz z młodym nauczycielem filozofii. Po 25 latach z okazji zjazdu absolwentów do szkoły wracają Thomas i Maxime – najlepsi przyjaciele Vincy, których łączy mroczna tajemnica związana z jej zaginięciem. Niestety nad szkołą wisi groźba: stara hala sportowa, w której ukryte są zwłoki, ma zostać wyburzona, co nieuchronnie doprowadzi do ujawnienia prawdy i zniszczenia życia Thomasa i Maxime'a. Sprawy komplikują anonimy z groźbami i powrót wścibskiego dziennikarza, który za wszelką cenę chce odkryć, co stało się w 1992 roku. Guillaume Musso doskonale dawkuje informacje, stopniowo odsłaniając zasłonę milczenia, przez co początkowo czułam się zagubiona. Jednakże pomimo zagubienia czułam, że wciągam się w historię co raz bardziej. Książka porusza tematy szalonej miłości, zazdrości, siły uczuć rodzicielskich oraz konsekwencji błędów młodości i zatajania prawdy. Zmusza do refleksji nad moralnością i tym, czy winni ponoszą sprawiedliwą karę. "Zjazd absolwentów" to solidny thriller psychologiczny, który skutecznie gra na emocjach i ciekawości, utrzymuje w napięciu do samego końca. To świetna książka dla miłośników szybkich, intrygujących historii z mroczną tajemnicą w tle. Choć może rozczarować tych, którzy oczekują bardziej „magicznego” stylu znanego z wcześniejszych dzieł Musso. Dla osób szukających wciągającej zagadki i analizy ludzkich namiętności na tle malowniczej, choć ponurej scenerii Lazurowego Wybrzeża, będzie to udana lektura. Polecam!

Przepięknie napisana książka, przepięknie przetłumaczona. Cudowny dobór słów, niespotykanie piękne zdania. Historia też budująca. Czytanie jej to jak smakowanie wykwintnej potrawy, która z każdym kolejnym kęsem jest coraz lepsza. I mimo że z końcem uczty człowiek czuje się syty, to żal, że potrawa już się skończyła. Tylko żal, że postaci takich jak bohater książki Tin Win nie spotkałam dotąd w swoim życiu. A może spotkałam, ale brak mojej umiejętności słyszenia bicia serca nie pozwolił mi tej osoby rozpoznać?