Żegnaj Afryko. Dalsze losy Białej Masajki

Druga część fascynującej trylogii kenijskiej opowiada dalsze losy Corinne i jej córeczki po ich ucieczce z Kenii do Szwajcarii. Wszystko to odbyło się w ogromnych nerwach, konspiracji i niepewności czy w ogóle uda się opuścić Kenię i wsiąść do samolotu. Nawet na lotnisku przed samym odlotem piętrzyły się przed nimi trudności. Co się zaś wydarzyło już po przylocie do Szwajcarii?

Kobieta nie mogąc dłużej znieść życia z mężczyzną, który zrobił się chorobliwie zazdrosny, zaborczy, w dodatku trwoni pieniądze, które ona z takim trudem zarabia – na alkohol i zioło, postanawia razem z córeczką Napirai porzucić go na zawsze i wrócić do domu matki. Organizm Corinne jest wycieńczony przebytą malarią oraz głodem jaki panował w Afryce. Jednak pod skrzydłami matki i jej partnera, szybko powraca do zdrowia. Ma też ,mnóstwo szczęścia, gdyż błyskawicznie znajduje pracę, przytulne mieszkanie oraz opiekę dla córki na czas pobytu w pracy. Nie mniej jednak powrót do cywilizacji po kilku letnim pobycie w buszu wcale nie jest taki prosty. Pomocne w załatwieniu wielu spraw okazują się znajomości nawiązane w klubie dla matek samotnie wychowujących dzieci. Co ciekawe, kobieta wciąż utrzymuje korespondencyjny kontakt ze swoją afrykańską rodziną i przez cały czas wspomaga ich finansowo. Na początku trochę mnie to irytowało, że łoży na ich utrzymanie, jednak zrozumiałam, że ona autentycznie kocha tych ludzi i się o nich troszczy. Pomimo tego, że z czasem zaczyna odbudowywać swoje życie w rodzinnej Szwajcarii, wciąż tęskni za Kenią, jednak ma świadomość, iż nie dałaby rady już tam żyć, tym bardziej, że jej mąż tak bardzo się zmienił na gorsze. Znajoma namawia ją aby spisała swoje wspomnienia i wydała książkę. Początkowo ma opory, jednak w końcu decyduje się na ten krok i ku jej zaskoczeniu, książka staje się bestsellerem, przetłumaczonym na wiele języków a historia jej życia sfilmowana. W ostatnim rozdziale książki obserwujemy jej katharsis, którym jest wejście na szczyt Kilimandżaro, aby stamtąd spojrzeć na Afrykę. Przy okazji warto przytoczyć cytat, mówiący, iż:” Trzeba po prostu robić coś, co odwraca uwagę. W przeciwnym razie człowiek zajmuje się tylko swoim złym stanem i wyczerpaniem.” Dzielna Corinne kierowała się ta zasadą zarówno żyjąc w buszu jak i podczas ekstremalnej wspinaczki na Kilimandżaro.

Mogę śmiało powiedzieć, że urzekła mnie ta historia. Dalsze losy Corinne okazały się równie ciekawe i dramatyczne jak w części pierwszej, pomimo że akcja toczy się wyłącznie w Europie, nie licząc zagranicznych urlopów kobiety. Jej losy są tak nieprawdopodobne, że aż trudno uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Jest tu wiele silnych emocji, wzruszeń, emocjonalnych powrotów do przeszłości. Targa nią tyle sprzecznych ze sobą uczuć, że czasami aż „serce klęka” i te emocje przechodzą na czytelnika. Jestem ciekawa czy ciemnoskóra córeczka spotka się kiedyś z ojcem, dlatego od razu zabieram się za część trzecią.

Druga część fascynującej trylogii kenijskiej opowiada dalsze losy Corinne i jej córeczki po ich ucieczce z Kenii do Szwajcarii. Wszystko to odbyło się w ogromnych nerwach, konspiracji i niepewności czy w ogóle uda się opuścić Kenię i wsiąść do samolotu. Nawet na lotnisku przed samym odlotem piętrzyły się przed nimi trudności. Co się zaś wydarzyło już po przylocie do...

Nuda przez duże N. Serio, można sobie ją śmiało darować. Uważam, że nie wnosi nic do całej historii...

Nuda przez duże N. Serio, można sobie ją śmiało darować. Uważam, że nie wnosi nic do całej historii...

Fajnie dowiedzieć się co wydarzyło się dalej w użyciu Corinne.
Ostatni rozdział o wyprawie w góry jakoś mnie znudził 😅 ale cała reszta na plus. Pozytywne wrażenia, właśnie czytam kolejną część :)

Fajnie dowiedzieć się co wydarzyło się dalej w użyciu Corinne.
Ostatni rozdział o wyprawie w góry jakoś mnie znudził 😅 ale cała reszta na plus. Pozytywne wrażenia, właśnie czytam kolejną część :)

W drugiej części - kontynuacji - dowiadujemy się, jak Corinne powoli i stopniowo powróciła do życia w Europie. Powróciła z córeczką, na nowo musiała znaleźć dom i pracę oraz załatwić sprawy rozwodowe z afrykańskim mężem - wojownikiem Samburu. Ta książka już nie była tak wciągająca jak jej poprzedniczka. Człowiek czytał z czystej ciekawości, jak się potoczyły dalsze losy Corinne i jak sobie poradziła ze zdrowiem oraz powrotem do "cywilizacji".

W drugiej części - kontynuacji - dowiadujemy się, jak Corinne powoli i stopniowo powróciła do życia w Europie. Powróciła z córeczką, na nowo musiała znaleźć dom i pracę oraz załatwić sprawy rozwodowe z afrykańskim mężem - wojownikiem Samburu. Ta książka już nie była tak wciągająca jak jej poprzedniczka. Człowiek czytał z czystej ciekawości, jak się potoczyły dalsze losy...

Druga część w przeciwieństwie do pierwszej taka sobie. Naciągana i rozmydlona, trochę się nudziłam ; )

Druga część w przeciwieństwie do pierwszej taka sobie. Naciągana i rozmydlona, trochę się nudziłam ; )

Chętnie przeczytałem aby dowiedzieć się co było dalej po powrocie z Afryki.

Chętnie przeczytałem aby dowiedzieć się co było dalej po powrocie z Afryki.

"Żegnaj Afryko" to kontynuacja "Białej Masajki". Corinne opisuje tutaj swój powrót do Szwajcarii oraz to, jak odnalazła się w nowym-starym miejscu. Wspomina również, jak to się stało, że jej książka odniosła tak wielki sukces. Lektura krótka i lekka.

"Żegnaj Afryko" to kontynuacja "Białej Masajki". Corinne opisuje tutaj swój powrót do Szwajcarii oraz to, jak odnalazła się w nowym-starym miejscu. Wspomina również, jak to się stało, że jej książka odniosła tak wielki sukces. Lektura krótka i lekka.

Bardzo kiepska książka. Pierwsza część była ciekawa , druga jest jednym wielkim rozczarowaniem. Szkoda

Bardzo kiepska książka. Pierwsza część była ciekawa , druga jest jednym wielkim rozczarowaniem. Szkoda

Druga część "Białej Masajki" jest dobrym uzupełnieniem życiowej historii Corinne a niekoniecznie nadającym się faktycznie do pierwotnej opowieści. Autorka opowiada o tym, jak stanęła na nogi, odzyskała pewność siebie, na powrót przystosowywała się do życia w zachodniej cywilizacji.

Z jednej strony widać, że odbudowanie standardu życiowego sprzed migracji do Kenii zajęło jej lata, podczas których nie oszczędzała się i dawała z siebie wszystko, godząc pracę, opiekę nad córką i znajdując czas na przyjaźnie i rozrywkę.
Z drugiej trudno uwierzyć w jej brak pewności siebie, kiedy osiąga swój sukces w oparciu o pracę akwizytorki. Ale już wcześniej dała się poznać jako energiczna kobieta interesu, więc do jej subiektywnej opinii na własny temat podchodzę jakkolwiek z dystansem. Skłaniam się wręcz ku opinii, że Corinne była właściwym człowiekiem na właściwym miejscu - by przeżyć to wszystko (z akcentem na "przeżyć"),nie złamać się i odbudować dobrobyt dla córki i siebie. Ma wyraźnie silną psychikę, jest odważna, ktoś inny mógłby nie dać temu wszystkiemu rady. To dobrze, że tacy ludzie dzielą się swoją siłą, by inspirować innych do pokonywania trudności czy własnych ograniczeń.

(Ale jednocześnie trudno oprzeć się wrażeniu, że miała nieprzyzwoicie dużo szczęścia.)

Szczególnie interesujące wydają mi się fragmenty o genezie powstania "Białej Masajki" oraz o życiu debiutującej autorki, która z dnia na dzień praktycznie stała się celebrytką i woda sodowa nie uderzyła jej do głowy.
Oraz o wyprawie na Kilimandżaro.

Styl narracji poprawił się niewiele o ile w ogóle. W ogóle nie dziwię się problemom wydawniczym, a jednocześnie sukcesowi - pierwszy tom zaskarbił sobie uznanie czytelników dzięki swojej autentyczności, szczerości i niewymuszonej wdzięczności za dobro okazywane przez obcych ludzi. Drugi też taki jest, ale z innych przyczyn. Z pewnością wielu czytelników rozczaruje brak czynnego elementu "Afryki" w tym żegnaniu Afryki. Ale sporo wynagradza relacja ze wspinaczki, tutaj klaruje się już nawet coś na kształt stylu i czyta się wcale dobrze.
Nie wiem, czy jest to dostateczna motywacja, by sięgać po tom trzeci, ale gdyby Napirai opowiedziała tam o swoich doświadczeniach ze spotkania czarnej części rodziny, to myślę, że byłoby warto.

Druga część "Białej Masajki" jest dobrym uzupełnieniem życiowej historii Corinne a niekoniecznie nadającym się faktycznie do pierwotnej opowieści. Autorka opowiada o tym, jak stanęła na nogi, odzyskała pewność siebie, na powrót przystosowywała się do życia w zachodniej cywilizacji.

Z jednej strony widać, że odbudowanie standardu życiowego sprzed migracji do Kenii zajęło...

W pierwszej części fatalny styl autorki rekompensowały ciekawe historie i opowieści o innej kulturze. Niestety, tutaj jedynym interesującym fragmentem jest wyprawa na Kilimandżaro na samym końcu książki, cała reszta była dla mnie męczarnią.

W pierwszej części fatalny styl autorki rekompensowały ciekawe historie i opowieści o innej kulturze. Niestety, tutaj jedynym interesującym fragmentem jest wyprawa na Kilimandżaro na samym końcu książki, cała reszta była dla mnie męczarnią.