Śmierć na blogowisku

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Od samego początku nie czułam tego flow z tą książką :(
Sama intryga być może byłaby interesująca, jednak postaci oraz język jakim jest napisana opowieść kompletnie mi nie pasowały.
Ta pozycja została przeczytana, tylko dlatego, że nie lubię zostawiać niedokończonych lektur. Niestety, było nam bardzo nie po drodze, ale nie zrażam się do autorki.

Od samego początku nie czułam tego flow z tą książką :(
Sama intryga być może byłaby interesująca, jednak postaci oraz język jakim jest napisana opowieść kompletnie mi nie pasowały.
Ta pozycja została przeczytana, tylko dlatego, że nie lubię zostawiać niedokończonych lektur. Niestety, było nam bardzo nie po drodze, ale nie zrażam się do autorki.

Miał być integracyjny zjazd blogerów i blogerek, miały się zwiększyć zasięgi w neci, miały być wykłady o zbrodni i miała być gra w morderstwo. Gra stała się rzeczywistością, ktoś zabił jedną z blogerek. Kto i dlaczego to zrobił? Jak odnajdzie się w tym całym blogerskim szaleństwie Sebastian, policjant który ma znaleźć mordercę, oraz Paulina, jego dziewczyna, którzy myślą racjonalnie. Pełna humoru, śmiesznych tekstów, absurdalnych zachowań i nieoczekiwanych zdarzeń historia, która zapewnia kilka godzin rozrywki. Polecam!!!

Miał być integracyjny zjazd blogerów i blogerek, miały się zwiększyć zasięgi w neci, miały być wykłady o zbrodni i miała być gra w morderstwo. Gra stała się rzeczywistością, ktoś zabił jedną z blogerek. Kto i dlaczego to zrobił? Jak odnajdzie się w tym całym blogerskim szaleństwie Sebastian, policjant który ma znaleźć mordercę, oraz Paulina, jego dziewczyna, którzy myślą...

To było dziwne. Fabuła to totalny chaos. Blogerzy, pisarze z przerostem ego, nawiedzona świnia, ciotka z zaświatów i Maniutek. Nie wiem jak ocenić tą książkę, ale doczytałam do końca. Za pierona nie mogłam się domyślić kto zabił. Może w tym szaleństwie jest metoda… 😁

To było dziwne. Fabuła to totalny chaos. Blogerzy, pisarze z przerostem ego, nawiedzona świnia, ciotka z zaświatów i Maniutek. Nie wiem jak ocenić tą książkę, ale doczytałam do końca. Za pierona nie mogłam się domyślić kto zabił. Może w tym szaleństwie jest metoda… 😁

"Pisarze sami w sobie nie istnieją, nawet jeżeli w szufladach ich biurka zalegają całe tomy powieści. Do bycia pisarzem nie wystarczy też rodzina i przyjaciele. Czytelnik jest nieodzowny"

Iwona Banach ma ten sam dar, który miała Joanna Chmielewska. Rozśmiesza czytelnika od pierwszej do ostatniej strony jej powieści.
Jeden z blogerów Rapacholin, by zwiększyć swoje zasięgi w sieci i tym samym popularność, wymyślił grę w morderstwo w plenerze. Do jej udziału zaprosił blogerów, którzy nie znali się osobiście, ale rywalizują ze sobą w sieci. I oczywiście wszystko poszło nie tak...nie tak jak sobie zaplanował.
Na blogowisku dochodzi do morderstwa. Ginie jedna z zaproszonych do gry blogerek. Dziewczyna z roli mordercy stała się ofiarą - bardzo nieżywą.
Na miejsce przybywa para policjantów - Sebastian i Paula - i rozpoczynają żmudne śledztwo. Wkrótce zostaje znalezione kolejne ciało. Zbrodni dokonane w ten sam sposób jak pierwszej - nóż w piersi. Każdy z blogerów zaczyna bać się o swoje życie. W dochodzeniu najwięcej miesza jeszcze ciotka z zaświatów...
Autorka bierze pod lupę środowisko pisarzy i ich recenzentów. W bardzo zabawny sposób opisuje absurdalne sytuacje z internetu. Na podstawie tych dwóch grup pokazała skomplikowane relacje, układy i układziki, siłę postów i jakość, hejt, klikalność, serduszkowalność i anonimowość.
Z przyjemnością śledziłam poczynania bohaterów, zabawne sytuacje oraz przebieg śledztwa. A zagadka morderstw okazała się nie łatwa do rozwiązania. Akcja biegnie szybko i jest zakręcona. Momentami naprawdę się ubawiłam.
Polecam!!! Czysty relaks i przyjemność. :D

"Pisarze sami w sobie nie istnieją, nawet jeżeli w szufladach ich biurka zalegają całe tomy powieści. Do bycia pisarzem nie wystarczy też rodzina i przyjaciele. Czytelnik jest nieodzowny"

Iwona Banach ma ten sam dar, który miała Joanna Chmielewska. Rozśmiesza czytelnika od pierwszej do ostatniej strony jej powieści.
Jeden z blogerów Rapacholin, by zwiększyć swoje zasięgi...

No dobra... Zapowiadała się dość fajnie...na początku nawet mnie bawiła...Jakiś potencjał ma, ale za dużo nakombinowane...Były momenty, że mnie wręcz usypiała....

No dobra... Zapowiadała się dość fajnie...na początku nawet mnie bawiła...Jakiś potencjał ma, ale za dużo nakombinowane...Były momenty, że mnie wręcz usypiała....

Z pozoru powieść odzwierciedla środowisko pisarzy, recenzentów i blogerów, ale czy rzeczywiście tak jest? Czy tylko tu zbyt łatwo, bezkarnie się ocenia, podważa wiarygodność, poddaje krytyce?
Miało być przyjemnie, zafundowano grę integracyjną, ale okazało się, że jej fabuła staje się rzeczywistością.
Czy Sebastian z Paulą odkryją, kto jest mordercą? Czy zdołają zapobiec kolejnym zbrodniom?

Z pozoru powieść odzwierciedla środowisko pisarzy, recenzentów i blogerów, ale czy rzeczywiście tak jest? Czy tylko tu zbyt łatwo, bezkarnie się ocenia, podważa wiarygodność, poddaje krytyce?
Miało być przyjemnie, zafundowano grę integracyjną, ale okazało się, że jej fabuła staje się rzeczywistością.
Czy Sebastian z Paulą odkryją, kto jest mordercą? Czy zdołają zapobiec...

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2022/05/56-22-smierc-na-blogowisku-iwona-banach/

Pani Iwona w “Śmierci na blogowisku” w sposób karykaturalny ukazała świat blogerów i pisarzy. Blogowisko jawi się jako bardzo nieprzyjazne środowisko, w którym każdy, kto chce parać się czy pisaniem opinii o książkach czy pisarstwem, to musi być przygotowany na ataki konkurencji. I nie jest to tylko czcze gadania autorki. Wielu z was pewnie widziało takie akcje na facebooku czy instagramie. Często afera jak szybko wybuchła, tak szybko wygasła, ale za to jak podniosła zasięgi!

Polecam waszej uwadze “Śmierć na blogowisku”, ale jest jeden warunek. Musicie mieć ogromny dystans do siebie i otaczającej was rzeczywistości, ponieważ wiele sytuacji jest tu przerysowanych i absurdalnych. Niektóre spostrzeżenia są sformułowane w sposób bardzo zawiły, co utrudnia płynne czytanie. Akcja powieści jest mega zakręcona. Momentami będziecie mieli wrażenie, że prowadzone śledztwo nie posuwa się, a śledczy tylko kręcą się nie potrafiąc wytypować zabójcę i ustalić jego motywu zbrodni. Bo jak okazuje się zazdrość prowadzi do zabójstwa.

Jako ciekawostkę dodam, że wśród plejady bohaterów powieści “Śmierć na blogowisku” znalazły dwa prawdziwe blogi Pieprzyć z fantazją i Kociołek Panoramiksa 😍.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2022/05/56-22-smierc-na-blogowisku-iwona-banach/

Pani Iwona w “Śmierci na blogowisku” w sposób karykaturalny ukazała świat blogerów i pisarzy. Blogowisko jawi się jako bardzo nieprzyjazne środowisko, w którym każdy, kto chce parać się czy pisaniem opinii o książkach czy pisarstwem, to musi być przygotowany na ataki konkurencji. I nie jest...

W książce ,,Śmierć na blogowisku" mamy zlot pisarzy, blogerów i instagramerów, na którym zorganizowano grę integracyjną pt. Kto zabił? Niestety szybko okazało się, że naprawdę ktoś został zabity, a ofiarą została jedna z blogerek. Na miejsce zbrodni przybywają policjant Sebastian i jego dziewczyna Paula, aby złapać zabójcę. Tymczasem zostaje znalezione kolejne ciało. Każdy z blogerów zaczyna się obawiać o swoje życie, a rozwiązanie zagadki komplikuje ciotka z zaświatów i plątająca się pod nogami wietnamska świnka.:)
Tym razem autorka pokazuje w krzywym zwierciadle środowisko pisarzy i blogerów, recenzentów. Opisując w zabawny przerysowany sposób sytuacje mające miejsce w mediach społecznościowych.
Mamy tu dość specyficzny, mocno absurdalny humor, który trzeba lubić. Zagadka kryminalna jest dość ciekawa i wciągająca.
Może jedynie doczepiłabym się trochę zbyt przekombinowanej fabuły. Poprzednią część ,,Wakacje z truchłami" czytało mi się trochę lepiej, ale to może wina czytania od razu jednej książki po drugiej.
Jeśli lubicie mocno odjechany, absurdalny humor i chcecie trochę pośmiać się z blogerów, oraz szukacie czegoś lekkiego dla relaksu i poprawy nastroju to myślę, że warto spróbować. Zabawa jest tutaj na całego.😀

W książce ,,Śmierć na blogowisku" mamy zlot pisarzy, blogerów i instagramerów, na którym zorganizowano grę integracyjną pt. Kto zabił? Niestety szybko okazało się, że naprawdę ktoś został zabity, a ofiarą została jedna z blogerek. Na miejsce zbrodni przybywają policjant Sebastian i jego dziewczyna Paula, aby złapać zabójcę. Tymczasem zostaje znalezione kolejne ciało. ...

Byłam na zlocie blogerów. Wróciłam z blogowiska. Uff… Co tam się działo?! Na początku nocowałam w baraku z innymi, ale z powodu braku sanitariatów musiałam wynająć pokój w „pałacu” księżnej Władzi. Teoretycznie blogowisko było bezpłatne, a praktycznie wyssało każdy grosz. Jedzenie parszywie drogie i parszywe też. Pisarze mieli się pławić w „poczytalności”, a dla blogerów przygotowano grę w zbrodnię i wykłady. Blogowisko miało podziałać klikogennie według organizatora Rapacholina.
Jednak życie weryfikuje plany. Okazji do robienia zdjęć do nie brakowało. Śmierć zbierała obfite żniwo wśród blogerów, a uczestnicy zlotu zostali naturalnie odcięci od mediów społecznościowych. Las ciął zasięgi i wszyscy czuli głód sieci. Za to duch ciotki i jej klątwa towarzyszyły im nieustannie, tak jak i kobieta w szlafroku i papilotach oraz czarna Skarbonka.
Autorka wpadła na świetny pomysł. Wymyśliła blogowisko – wydarzenie z pogranicza realu i wirtualu, zlot na luzie blogerów i pisarzy, w „pięknych” okolicznościach przyrody. Autorka nie oszczędziła kolegów po fachu, biorąc na tapet środowisko pisarzy oraz „współistniejących” z nimi blogerów, instagramerów. Na przykładzie tych dwóch grup pokazała (nie)doskonałą symbiozę. Przedstawiła skomplikowane relacje między grupami, układy i układziki, siłę postów i ich jakość, hejt, omówiła klikalność, serduszkowalność i anonimowość. Między wierszami poruszyła temat deklinacji nazwisk, ręcznego pisania kulfonami, stereotypowego postrzegania policjantów, ukazała wytwory teorii spiskowych, cycogrozę, zarabianie, na czym się da, domowe zwierzątko – Skarbonkę z Wietnamu, a na końcu zaserwowała WIELKĄ miłość.
Do gry o zbrodnię nie doszło, bo zbrodnia przyszła sama. Ktoś zamordował mordercę. Trupów przybywało. Rozwikłanie zagadki kryminalnej do prostych nie należy, o czym ponownie przekonał się Sebastian. Miał nadmiar podejrzanych, za to niedobór w zakresie motywów zbrodni. Sprawa śmierdziała, zresztą nie tylko ona. Jest (nie)wesoło, za to krwawo. Zagadka morderstw ubrana w kilkuwarstwową zdobioną suknię komedii kryminalnej okazała się niełatwa do rozwiązania. Akcja mknie, bohaterowie niedosypiają, a czytelnik ma szansę się zakręcić nie raz i nie dwa. Zaskakujący finał przynosi rozwiązanie wszelkich niejasności.
Iwona Banach faszeruje czytelników nie tylko trupami, ale też grzybkami halucynogennymi, kiełbasą z Marysią, wysoko przetworzonym jedzeniem po terminie. Tylko jeść! I się śmiać. Humor w powieści nie doprowadza czytelnika do wybuchów śmiechu. Jest subtelny, ukryty w absurdach, przejaskrawieniu, grze słownej, zakałapućkaniu i palecie barwnych postaci, komizmie sytuacyjnym. Każdy bloger powinien się przejrzeć w tej powieści jak w krzywym zwierciadle.
„Śmierć na blogowisku” to wirtualny zlot blogerów i pisarzy, którym dostaje się od autorki za wszystkie grzeszki w mediach społecznościowych. Szybkie tempo akcji, kilka trupów, mnogość podejrzanych, brak motywu zaserwowane w pięknych okolicznościach przyrody i pałacu rodem z horroru gwarantuje niezapomniane spotkanie. Komedia kryminalna z klikalnością i serduszkowalnością.

Byłam na zlocie blogerów. Wróciłam z blogowiska. Uff… Co tam się działo?! Na początku nocowałam w baraku z innymi, ale z powodu braku sanitariatów musiałam wynająć pokój w „pałacu” księżnej Władzi. Teoretycznie blogowisko było bezpłatne, a praktycznie wyssało każdy grosz. Jedzenie parszywie drogie i parszywe też. Pisarze mieli się pławić w „poczytalności”, a dla blogerów...