Pływające miasto

Czasem człowiek musi, inaczej się udusi Pośród zbioru książek, jakie mam w kartonie "nie wiem, co z nimi zrobić", znalazłam trochę zniszczone, trochę obszarpane cudo - egzemplarz klasycznej książki przygodowej, na podstawie której nakręcono jeden z moich ulubionych filmów (dobra, po prostu do dziś mi kolana miękną na widok wówczas wyglądającego Chamberleina...),a który, choć tylko odrobinę bazował na oryginale - do dziś jest jedną z tych przygodowych perełek, do których lubię wracać. Skuszona więc wizją "sprawdźmy, jak się to ma do pierwowzoru", zasiadłam więc z kawą... I na litość boską, jakież to było urokliwie rasistowskie i kolonialnie brytyjskie w swoim wydaniu! Krótko, ale zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/12/1062025-henry-rider-haggard-kopalnie.html

"Zaginiony świat" nie jest być może arcydziełem, jednak ma w sobie tak wiele ciekawych elementów, które z czasem zainspirowały innych twórcy, że nie sposób odmówić autorowi kreatywności. Ponadto dobrze jest przeczytać nareszcie dzieło Doyla, które nie należy do zbioru "Sherlocku Holmes" aby porównać jego warsztat pisarski.

Wspaniała książka! Przeczytałem ją ponownie (tym razem w 2025 roku) dla czystej rozrywki i odświeżenia pamięci. Znajdziesz w niej wartką akcję i dzielnych bohaterów stawiających czoła licznym niebezpieczeństwom w Ameryce Południowej. To oczywiście nie jest "Winnetou" – książka, którą każdy musi przeczytać – ale jest to lektura, którą można przeczytać i która z pewnością zapewni wiele przyjemności. Jeśli lubisz książki podróżnicze, to wiesz, że nigdy ich za wiele. Brak tu nudnych opisów (są tylko te naprawdę ciekawe!),a już w pierwszym rozdziale czeka głównego bohatera EMOCJONUJĄCA przygoda. Serdecznie polecam! To część cyklu książek osadzonych w Ameryce Południowej, więc po lekturze warto sięgnąć również po "W Kordylierach" (część 2) i "Skarb Inków" (część 3).

Akcja powieści rozgrywa się na początku XVIII wieku w czasie powstania jakobitów. Frank wbrew woli ojca pragnie związać swoją karierę z literaturą i sztuką. Za karę zostaje wysłany do krewnych, gdzie przez przypadek trafia w środek konfliktu. Na jego drodze staje tytułowy Rob Roy. Książka początkowo była dla mnie trudna w odbiorze przez swój nieco archaiczny styl, do którego można się jednak szybko przyzwyczaić. Wydarzenia w fabule następują jedno po drugim w takim tempie, że momentami się gubiłam. To nie jest szybka lektura na jedno posiedzenie. To zdecydowanie powieść dla fanów literatury klasycznej, którzy posiadają minimum wiedzy na temat historii Szkocji. Ta książka zawiera w sobie wszystko: dynamiczną akcję, intrygi, zdrady, romans. Autor przepięknie maluje słowem obrazy szkockich gór. Frank to bohater romantyczny, uwikłany w niezwykle przygody, z opresji których ratuje go wyjęty spod prawa, szlachetny Rob Roy. Wzorowany na postaci historycznej, który nazywany jest szkockim odpowiednikiem Robin Hooda, pełni w powieści rolę drugoplanową, ale niemalże mityczną, wokół której rozgrywa się akcja. Moim ulubionym elementem była jednak kobieca bohaterka Diana. Tajemnicza, inteligenta, świetnie skonstruowana, która przeczy stereotypom epoki.

Do kilku książek z mojego dzieciństwa mam duży sentyment. Miałem wtedy kolegę, który miał starszego brata w dość dobrze zaopatrzoną młodzieżową biblioteczkę. Musiałem być wtedy na granicy między bajkami, a już " poważną " literaturą. Czytać płynnie jeszcze nie potrafiłem. Kolega pożyczał mi te książki. Pierwszą, pamiętam do dziś, był " Winnetou ", i jego kontynuacje, a następne to właśnie " Trzej muszkieterowie ". Mam przed oczami moją śp. babcię siedzącą na skraju mojego łóżka, przy nocnej lampce i odkrywającą przede mną nowy dla mnie świat. Po skończeniu kolejnego rozdziału, babcia mówiła : " To koniec na dzisiaj. Oczy mnie już bolą ". I moje błagania. " Babciu, babciu, jeszcze jeden rozdział. Naprawdę ostatni " I tak kilka razy. Babcia zawsze ulegała. Niezapomniane wspomnienia i pierwsze prawdziwe książkowe wzruszenia !!! Jako dorosły " czternastolatek " miałem wszystkie te książki w mojej biblioteczce, parę setek. Doszedłem wtedy do wniosku, że już czas na dorosłą literaturę i urządzanie nowej biblioteczki. Sprzedałem wszystkie książki w antykwariacie. Żal i wyrzuty sumienia prześladują mnie do dzisiaj. Zastanawiam się, czy dzisiaj młodzież czyta takie książki, jeśli w ogóle coś czyta ? To arcydzieło światowej literatury, wielokrotne adaptacje filmowe. Czy naprawdę muszę POLECAĆ ???

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Aleksander Dumas chyba jednoznacznie kojarzy się z awanturniczymi opowieściami spod znaku płaszcza i szpady, żeby tylko wspomnieć jego flagową powieść ,,Trzej muszkieterowie". Więc chyba sporym zaskoczeniem będzie informacja, że spod jego pióra wyszła także opowieść, która nijak ma się do tego z czego jest znanym. ,,Opowieści o duchach" to bardzo kameralna opowieść, formą zbliżona do Dekameronu. Dramatyczne wydarzenia w wiosce Fontenay Aux Roses zbierają grupę zupełnie przypadkowych ludzi. Jeden z tamtejszych mieszkańców w przypływie emocji zabija żonę, odcinając jej głowę. Potem przerażony oddaje się w ręce sędziego, przekonany że głowa go ugryzła. Na świadków miejsca zbrodni zostaje wybranych kilka osób z tłumu, który się zbiera. Później obradując każdy za tych osób sama opowiada niezwykłe, tajemnicze i niewytłumaczalne zdarzenia jakich doświadczyła w trakcie życia. Tworzy się z tego pełna gotyckiej grozy, tajemnic i ludowych podań opowieść. Chyba najlepszy w tej powieści jest klimat. W prawdzie już nie tak straszny czy przerażający ale w pewien sposób wywołujący dreszczyk emocji. Przypomina się dzieciństwo, opowiadanie strasznych historii pod kołdrą i kończenie ich kultowym ,,i wtedy wyleciały nietoperze". I chociaż strachy Dumasa trącą myszką bo da się wytłumaczyć naukowo, niektóre wsadza się między bajki ale mimo wszystko wzbudzają klimat nostalgii, przypominają, że kiedyś świat był dużo bardziej niezrozumiały, tajemniczy i zamieszkały przez mary, zwidy, duchy. Książka wprowadza nastrój gawędziarski. Jest mieszaniną różnych punktów widzenia i doświadczeń czy nawet kultur. Miłym zaskoczeniem jest nawet polski wątek i odniesie się do karpackich legend. Jeśli ktoś szuka czegoś lekkiego ale równocześnie nieszablowego to gorąco polecam. Bardzo współczesny język zachęca do lektury i przenosi w świat dzieciństwa. Jest klimatycznie, gotycko. Wręcz samo nasuwa się skojarzenie z mrocznym zamkiem i szalejącą burzą. Absolutnie idealna przygoda czytelnicza.

"Jeździec bez głowy" Thomasa Mayne’a Reida to powieść, która ma w sobie klimat dawnych historii – egzotyczna sceneria Teksasu, namiętności, zazdrość, honor i tajemnica, która spaja całą fabułę. Widać, że książka miała kiedyś ogromną siłę oddziaływania: osnuta wokół romansu, rywalizacji i zbrodni, rozgrywa się na tle dzikiej przyrody, mustangów i słońca południa. Autor umiejętnie buduje intrygę, a sama postać tytułowego jeźdźca przyciąga uwagę i daje tej historii mroczny, nieco gotycki posmak. Przyznam jednak, że spodziewałam się czegoś więcej. Miejscami akcja dłuży się, a styl, mimo całej barwności opisów, bywa nieco ciężki i archaiczny. To, co kiedyś mogło zachwycać rozmachem i egzotyką, dziś chwilami wydaje się zbyt rozwlekłe. Postacie też nie zawsze nabierają głębi – są raczej figurami podporządkowanymi fabule i dramatowi niż żywymi bohaterami. Mimo to, powieść ma swój urok. Można ją czytać jako podróż w czasie – do epoki, kiedy literatura przygodowa miała przede wszystkim bawić i trzymać w napięciu. I rzeczywiście: mimo moich zastrzeżeń, intryga ciągle wciąga, a tajemnica „jeźdźca bez głowy” sprawia, że chce się dobrnąć do końca. Dla mnie to książka ciekawa jako doświadczenie literackie i spotkanie z dawną klasyką. Nie zachwyciła tak, jak oczekiwałam, ale też nie rozczarowała całkowicie – pozostawiła raczej wrażenie solidnej, przygodowej historii, która ma swoje momenty, ale nie wybija się ponad przeciętność współczesnych oczekiwań.

Miłosno-przygodowa opowieść osadzona w XVII-wiecznej Francji. Baron de Sigognac, zubożały szlachcic, przyjmuje w progi swojego zamku trupę aktorską, zakochuje się w Izabeli - jednej z członkiń - i postanawia do niej dołączyć, przyjmując sceniczny pseudonim kapitana Fracasse. Razem przemierzają Francję i stawiają czoło przygodom, bo piękna Izabela przyciąga kłopoty. Typowa historia spod znaku płaszcza i szpady. Nie moje klimaty, ale czyta się dość płynnie.

Nie jest to ten rodzaj literatury przygodowej, który porywa czytelnika od pierwszych stron. Akcja zawiązuje się wolno, fabuła się dłuży, a styl – archaiczny, poukładany - także potrafi uśpić swoistą monotonią. Sama treść często jest bardzo naiwna, naciągana i zdolna oszukać co najwyżej ośmiolatka. A mimo to historia przebiła się do popkultury i osadziła się w niej tak mocno, że Tarzan po ponad stu latach wciąż jest niezwykle rozpoznawalnym bohaterem. I przyznam, że choć lekturze nie towarzyszył wybuch endorfin, jest jakaś bliżej nieuzasadniona pokusa, żeby sprawdzić kolejne tomy. Byłoby to szkodliwe, gdyż jest ich 24, ale kto wie.

Widać, słychać i czuć, że jest to książka z innej epoki. Przekartkowałam ostanie 40% książki żeby tylko się dowiedzieć jak się skończy ta historia. I jeśli jest to w dalszym ciągu lektura szkolna to współczuję tym dzieciom, trudny język, zawiłe opisy bardzo prostej historii.

Dawno nie czytałem tak rozlazłej książki. Co chwilę autor przenosił mnie w inne miejsce. Akcja rewelacyjna, naprawdę trudno powiedzieć, co wydarzy się na następnej stronie. Ogromny zasób wiedzy autora widać na każdym kroku. Gorąco polecam te 300 stron pisanych drobnym maczkiem. A dalej będzie SPOJLER: Nie rozumim jak można tak świetną książkę popsuć, tak dennym zakończeniem. Pierwsze co przyszło mi na myśl to, że ktoś wyrwał ostatnie kartki. Zakończenie = tragedia. Autor nie wyjaśnił do końca historii kanclerza Luttnera. Eh. Nie oczekiwałem takiego zakończenia.

(Audiobook - czyta Mako_new) --- Ciekawie poprowadzone opowiadanie SF z elementami fantasy, choć wątki są tu potraktowane dość skrótowo. Fabularnie intrygi, jakie snuje porwany z Terry (planeta pod rządami ziemskiego imperium) i uwięziony na Scotha (planeta pod rządami barbarzyńskiej monarchii) kapitan Dominic Flandry, zakrawają swym rozmachem i mnogością bohaterów przynajmniej na pełnokrwistą powieść...

Przygody Lisioła Nasreddina . Po wielu latach, a nawet godzinach tułaczki, Lisioł postanowił powrócić do rodzimego miasta Hodży Nasredina: Buchary – oczywiście w towarzystwie samego Hodży. Nie od dziś wiadomo, że ten obieżyświat ma gadane, a język jego rani niczym sztylety, obnażając dumę i słabości. Idealne towarzystwo dla Lisioła! „Przygody Hodży Nasreddina” autorstwa Leonida Sołowiowa to książka fabularna z dużą dozą humoru. Nie będziecie się nudzić. . Hodża Nasreddin potrafi siać niemały chaos, ALE wyobraźcie sobie, co się dzieje, gdy oprócz osła ma też przy sobie Lisioła. To dopiero lisiogedon! Już wjazd do Buchary nie obył się bez szerzenia porządku i/lub niepokoju (niepotrzebne skreślić). Poborcy podatkowi zawsze byli chciwi, ale podatek od ogona! Bezczelność! Lisioł nie zapłaci! Na szczęście osły całkiem szybko biegają. Pora na znalezienie obiadu. Sprawa nie będzie prosta. Hazard, tłoczne miejsca i arabski koń, co może pójść nie tak? . Podróżując po mieście, ewidentnie można zauważyć, że ludzie cierpią. Są biedni, nieszczęśliwi, wspominają Hodże jak zbawienie. Trzeba będzie coś z tym zrobić. Plan A nie wypalił. Wszystko przez osła, jak zawsze. Plan B również wziął w łeb. Lichwiarzy się przecież topi, a nie ratuje! Został plan C. Dobrać się do samej góry, do sprawcy wszelkich nieszczęść czyli tłustego Emira. Lisioł już zaciera łapki, czas się z wieprzem policzyć, bo przecież skazywanie dziesięciolatka na baty za nasikanie pod pałacem toż to LEKKA przesada. Zwłaszcza gdy najświętsze słońce świata, miłościwy Emir serwuje wyroki przez sen, a dowódca gwardii odczytuje werdykty z oblicza władcy. Lisioł sądzi, że muszą być ze sobą bardzo blisko, skoro dowódca patrzy, jak Emir śpi. . Jeśli chcecie wiedzieć, jak Lisioł i Hodża postanowili uzdrowić Bucharę, to koniecznie bierzcie się do lektury. Już teraz możecie obstawiać, w jakim stanie tę przygodę zakończy mości Emir, no i oczywiście podły lichwiarz, o szpiegach nie wspominając. Książka ubawi Was do łez, a różnice kulturowe przejdziecie jak po maśle. Dodatkowym plusem jest też fakt, że „Przygody Hodży Nasreddina” to nie zbiór anegdot tylko jedna długa opowieść o wyczynach Nassredina.

Po fatalnej "Rodzinie Monet" wróciłam do klasyki i w drodze nad Bałtyk doczytałam "Przygody księdza Browna"🙂 z tym literackim bohaterem spotkałam się dawno temu i niewiele pamiętam z tego spotkania, za to lubimy się z jego serialową wersją. I choć nieliczne książkowe historie rozpoznaję w produkcji BBC, a akcja z początku XX wieku została przeniesiona w lata 50., to okazuje się, że sama postać ojca Browna jest zaskakująco wierna swojemu książkowemu pierwowzorowi. Podobnie zresztą jak inny bohater tych historii - Flambeau. A to naprawdę rzadkość wśród dzisiejszych absurdalnych adaptacji, w których z książki często pozostaje tylko tytuł. Opowiadania Chestertona to klasyczne historie kryminalne, których nie sposób nie omawiać bez Sherlocka Holmesa, jest to bowiem niewątpliwie odpowiedź na postać wykreowaną przez Conan Doyle'a (podobnie zresztą jak Flambeau, nawrócony złodziej dzieł sztuki i przyjaciel księdza Browna, jest odpowiedzią na Arsene'a Lupina). Zanim jednak zajmiemy się różnicami, trzeba powiedzieć parę słów o podobieństwach. U obu tych autorów osią fabularną jest zagadka kryminalna. I u obu zagadki te są zręcznie skonstruowane. Sprytny detektyw rozwiązuje sprawę, dobro wygrywa. Poza tym zawsze śledztwo wymaga logicznego myślenia, kojarzenia faktów i wyciągania wniosków. Zawsze powtarzam moim uczniom, żeby czytali klasyczne kryminały, bo logika to niestety w dzisiejszych czasach towar deficytowy. Tyle, jeśli chodzi o podobieństwa, a różnice? Przede wszystkim różni są główni bohaterowie. Ojciec Brown, w odróżnieniu od Holmesa, jest zupełnie zwyczajny - malutki, grubiutki księżulo, nawet nazwisko ma pospolite, a jego imienia nie znamy. Pod tą niepozorną powierzchownością kryje się jednak bystry umysł i kryształowy charakter - prosty księżulo jest osobą, która z równym zapałem dyskutuje na tematy filozoficzne, jak i ubiera lalki, siedząc z dziećmi na podłodze. Jakże to różna postać od próżnego Sherlocka! Ksiądz Brown to uosobienie pokory, on wie, że, parafrazując Ala Pacino z "Adwokata Diabła", próżność to ulubiony grzech szatana. Chesterton uważa więc, że przymioty ojca Browna nie są jego zasługą, są owocem działania Boskiej łaski, na którą ojciec Brown otwiera się dzięki swojej pokorze. Autor, nawrócony katolik, pokazuje, czym to wyznanie różni się od innych - ta różnica polega na idealnym balansie między pokorą a pewnością siebie, między głośną radością a cichą kontemplacją, między mądrością a świadomością własnej niewiedzy. Ten balans jest możliwy dzięki otwarciu na Bożą łaskę. Co więcej, dzięki tej łasce nawet największy zbrodniarz może zostać rozgrzeszony, pod warunkiem, że stanie w prawdzie i zrozumie swoje błędy. Ksiądz Brown nie usprawiedliwia zła, wprost przeciwnie, nazywa je po imieniu, czasem nie przebierając w słowach, ale równocześnie nie potępia grzesznika i pozwala mu na nawrócenie. I znów mamy idealny balans między potępieniem a miłosierdziem. Znam wielu takich księży jak ojciec Brown i bardzo bym chciała, żeby było ich jak najwięcej. Dobrze się złożyło, że przeczytałam "Przygody księdza Browna" akurat po "Rodzinie Monet", dzięki temu jeszcze wyraźniej widzę pustkę intelektualną i tandetę tej drugiej pozycji. Czyli że Herbert miał rację: czytajmy klasyków!

To że jestem miłośniczką "starszych roczników" książek jest wiadome nie od dziś. Uwielbiam po nie sięgać,czasami w starych "rozklekotanych" egzemplarzach ledwo przypominających pozycję książkową skrywają się fantastyczne przygody. Takie zapomniane ,pisane językiem nieco odmiennym ,zwrotami utartymi i utraconymi przenoszącymi w nieco inny świat i pozostawiając fantastyczne wrażenia. Szczególnie cenię sobie możliwość porównawczą starego stylu pisarskiego z odmiennym współczesnym... Dziś przenosimy się w Himalaje z trójką bohaterów,dwoma braćmi botanikami i hinduskim przewodnikiem,jak sam tytuł wskazuje uwięzionymi w dolinie bez wyjścia. Ciekawe przygody z przyrodą w tle ,determinacja i pomysłowością bohaterów,których odnaleźli ocalenie ze strony majestatycznych ptakow-marabutów. Przyjemnie się tę książkę czytało...

6,7/10. Archer to dla mnie gwarancja przyzwoitego poziomu. Jego debiut zdradzał przyzwoite pióro i potencjał, ale jednocześnie czuć było, że to dopiero początki. Nieprzypadkowo pod koniec jest odniesienie do filmu "Żądło", ponieważ fabuła gra na podobnym schemacie. Czwórka oszukanych gości postanawia sposobem i sprytem "odkraść" swoje, a ich przeciwnikiem jest doświadczony kombinator polskiego pochodzenia. Na plus brak przemocy i agresji, co daje przyjemność czytania i sprawia, że przy powieści można się zrelaksować. Natomiast nie ma co ukrywać, że akcja była przewidywalna, a bohaterowie dość jednowymiarowi i papierowi. Aczkolwiek było czuć trochę ducha przyjaźni, doprawionego szczyptą humoru. To nie jest książka, o której się będzie długo pamiętać po przeczytaniu, ale sprawdzi się jako porcja solidnej i niezobowiązującej rozrywki.

Krótko: Znów żałuję, że lubimyczytać nie daje możliwości "dzielenia" ocen, bo dla mnie "Panowie z Pitchfork" to książka na 6.5/10. Początek nie wypadł zbyt dobrze, zakończenie trochę lepiej, ale wciąż co najwyżej przeciętnie, jednak środek był moim zdaniem co najmniej dobry i tym opowieść zdecydowanie się broni. Moim zdaniem dobrze wypadły opisy, fabuła i klimat, a za wady uznałbym postaci (do pewnego stopnia),wstęp i zakończenie. Ogólnie rzecz biorąc, pozytywnie się zaskoczyłem tą książką. Trochę dłużej: Zacznijmy od struktury wstęp-rozwinięcie-zakończenie. Wstęp moim zdaniem był po prostu zły. Prolog okazał się zwykłym info-dumpem, a po pierwszych kilku stronach byłem bliski odłożenia Panów z Pitchfork z powrotem do szafy. Jednakże, udało mi się przez niego przebrnąć, a co było dalej? Spore zaskoczenie. Rozwinięcie okazało się ciekawe i wciągające, a od około 1/3 książki ciężko mi było ją odłożyć. Na krańcu krzesła czekałem na wielki finał, który... Okazał się średni. Zwieńczenie wątków było błyskawiczne i uważam, że autor powinien był wziąć to "na spokojnie" i dać sobie jeszcze te 30-50 stron. Nie czułem się też specjalnie zachęcony do sięgnięcia po drugą część opowieści. Jeśli chodzi o konkretne elementy, to jak dla mnie najlepiej wypadły opisy i klimat. Widziałem oczami wyobraźni tą jesienną Francję i naprawdę się wczułem. Fabuła wyszła nieźle, choć tak jak pisałem wcześniej - trochę rozjechała się w zakończeniu. Dialogi poprawne, żadnego większego "polotu" raczej nie uświadczyłem, ale nie było w nich nic, co by mnie odrzuciło. Postaci moim zdaniem mogłyby być trochę lepiej zróżnicowane i podkreślone. Aż do połowy książki nie mogłem zapamiętać "kto jest kto". Czym bliżej końca coraz bardziej też czułem, że Jan Huxley ma jakiś swego rodzaju "plot armor", a w zakończeniu pojawiał się i znikał jak magik. Miałem przez to wrażenie, że autor bardzo chce go wcisnąć, nawet na siłę. Podsumowując: dobra książka z kilkoma błędami, moim zdaniem godna polecenia fanom gatunku i średniowiecznych scenerii. Nie miałem wielkich oczekiwań i cieszę się, że sięgnąłem po "Panowie z Pitchfork", bo pozytywnie się zaskoczyłem.

Cztery powieści, ale nie w całości. Tak sformułowane że wydają się spójne. KRYPTONIM KAFKI druga wojna światowa. Kobiety jako agentki walczą we Francji przeciw nazistom. SZEPCZĄCY WIATR to western o miłości i przeznaczeniu. Dwudziestokilkulatek wychowany przez Indian i w górach spotyka prawie po stu latach przeznaczoną mu kobietę. Ona bierze ślub ale ja porywa. SĄSIADKA małżeństwo stara się kilka lat o dziecko. Ich sąsiadka zachodzi w ciążę. Jest wdową. Pojawiają się spekulacje kto jest ojcem. PŁONĄCE ECHO były wojskowy, glina i detektyw w jednej osobie rozwiązuje sprawę morderstw i porwania dziecka. Wszystkie pozycje są w innym stylu pisarskim, a łączy ich akcja, nieprzewidywalność oraz dobre pióro.