Oko Horusa. Kobieta, która została faraonem #8

Wyobraźcie sobie, że najpierw dostajecie od życia odpychający wygląd, który konsekwentnie buduje waszą wycofaną osobowość by na dobitkę w najgorszym momencie dorastania odebrać Wam jedyna osobę, która żywiła dla Was jakieś lepsze odczucia - matkę. Jest jednak w tym na tyle nadal przewrotne, że przez ducha wspomnianej mamusi przekazać Wam magię, która pozwoli skraść twarz tym, na których ustach złożycie pocałunek. Jak możecie się domyślić nie jest to jednak bez konsekwencji, bo co zrobić z tymi którym skradło się piękno? W tym tomie dostajemy więcej niewiadomych niż odpowiedzi, a kończy się on tragicznie zostawiając nasza bohaterką ze sporym brzemieniem i nie pewnością. I cóż zrobić? Trzeba czytać dalej ;) Do tego kreska bardzo ładna.

Hoho.. czyżby właśnie nam się zapowiadał Fudanshi? Mam nadzieję, że tak. Bardzo fajny tom i bardzo przyjemnie się go czytało. Chętnie polecałabym tę serię dalej, gdyby nie fakt, że tomy są tak chude. Czułabym się dziwnie jakby ktoś sobie to zamówił przeze mnie, a później miał wyrzuty, że jest to 2 razy chudsze od zwykłej mangi. Mimo wszystko czyta się to bardzo dobrze i nie żałuję zakupu. (Aż szkoda, że ma to tylko 5 tomów) ❤️

Jak dużą rolę odgrywa dla was kteska w komiksie? Dla mnie dużą, bo uważam, że jeśli fabuła jest średnia to kreska może ją podciągnąć lub wyeksponować jej braki. A dzisiaj będzie o komiksie z przepiękną i wyjątkową kreską, zwłaszcza pod względem różnorodności pociągnięć pędzla, interpretacji postaci, bo część jest typowo komiksowa, a część malarska - w końcu manga "Malarz Demonów" [współpraca reklamowa z @wydawnictwokotori @mangastore_pl ] opowiada o młodym malarzu ukiyo-e, więc wszystko co namaluje i wychodzi z jego obrazów jest rysowane kreską jak spod pędzla. Ta trzytomowa historia opowiada historię malarza demonów-a właściwie chłopca z niepełną dusza, który swoją mocą wydobywa z tego, co namaluje duchy, demony i bóstwa. Kiedy był młody zapragnął mieć przyjaciela i ściągnął na siebie boga o imieniu Tsuki, który w momencie pojawienia się przed nim zapomniał kim jest. Teraz czeka na rozwinięcie umiejętności Malarza Demonów, aby móc odzyskać wspomnienia i prawdziwą postać. Choć Malarz Demonów nie cieszy się zbyt dużą renomą to interesują się nim siogun i ludzie z jego otoczenia, masa pomniejszych i większych demonów oraz ludzie, którzy mają problemy z ponadnaturalnymi mocami. I choć zrozumiałam każdą z opowieści to mam wrażenie, że tylko "liznęłam" motywów przedstawianych w komiksie - pewnie gdybym była Japończykiem legendy te byłyby dla mnie tak oczywiste jak ta o smoku wawelskim. Komiks odbywający się w epoce "jakby Edo" jest przesiąknięty japońskością i jej kulturą, a jednocześnie to fantastyka, więc nie wszystko musi się tam zgadzać. Muszę przyznać też, że podziewałam się tu zamkniętej historii, a dostałam taką w stylu "i jak żyli dalej to tajemnica" - może i dobrze, bo dzięki temu wiem, że historia po zakończeniu nadal jest żywa. Każdy rozdział przedstawia tu inną historię o innym przypadku czy demonie- mamy tu demony chroniące dom, duchy zmarłych krewnych, demony potrzebujące pomocy, przedmioty wymagające oczyszczenia. Wiem, że słysząc "demony" automatycznie uznajemy je za coś złego, ale w kulturze japońskiej bardziej chodzi o duchy, bóstwa, chochliki itp., które nie zawsze są złe, nie zawsze szkodzą i bardzo wiele zależy od tego jak były traktowane przez ludzi.

Ostatni tom serii stanowi zwieńczenie historii Hatszepsut. Cała seria opowiadała o jej życiu i pragnieniu jakim było sprowadzenie na swój kraj dobrobytu i pokoju. Jako faraon panowała długo. Każdy znał jej imię. Ale historia bywa brutalna i nawet najwięksi z władców mogą zostać wymazani z jej kart dla dobra ogółu. Czy to słuszne? Czy właściwe? Każdy sam sobie musi odpowiedzieć na to pytanie. Nie ma jednak wątpliwości że determinacja Hatszepsut by osiągnąć zamierzone cele była godna podziwu i zapamiętania.

Pałam sympatią do autorki i pierwszy raz spotkałam z komiksem w nie-komediowej odsłonie z jej ręki. Historie zawarte w tym tomie, pomimo, że są dość przewidywalne to jednak mają ' to coś', że chce się dalej czytać i siegnąć po kolejny tom opowieści. Polecam :)

Recenzja dotyczy tomów 4, 5 i 6 Naprawdę uwielbiam tę serię. Każdy tom czytam z wielką przyjemnością. Cudownie się odkrywa nowe elementy świata i kultury, kolejne zakątki Biblioteki Centralnej i bliżej poznaje nowe postaci. Choć bohaterów pobocznych jest sporo, to wiele jest naprawdę charakterystycznych i ciekawych. Niestety jednak w niektórych tomach (jak choćby szóstym) duża ilość postaci jest dość przytłaczająca i niektóre bardzo łatwo się mylą. Na szczęście większość łatwo od siebie rozróżnić. Te tomy skupiają się na wątku akademickiej rywalizacji, ale też na zawieraniu przyjaźni, pokonywaniu własnych ograniczeń i odkrywaniu własnych pragnień. Każdy z tych aspektów otrzymuje swoje pięć minut i choć akcja nie pędzi przez to do przodu, nie mam z tym problemu - pozwala to na spokojne odkrywanie historii. Nie zabrakło tu zwrotów akcji i niespodziewanych wątków, które tylko podsycają ciekawość dalszego ciągu "Wielkiego strażnika biblioteki". Tomy 4 i 5 mają moje 10/10, a tom 6 - 9/10 Seria będzie odpowiednia dla osób 12+.

Kolejna świetna część. Na początku Kirishima odwozi panienkę do przyjaciółek , a potem jedzie na spotkanie grupy jako ochroniarz szefa. I tam inni szefowie gadają o Yaece i chcą ją poznać , a jej ojciec mówi , że przedstawi ją w swoim czasie , a Kirishima stoi obok i się śmieję. I nagle spotyka członka innej grupy - Mashiro , który uwielbiał jego metody. A Kirishima go nie znosi. I po chwili Mashiro wychodzi. Potem Sugihara , Sara, Jej ojciec , panienka , ojciec panienki i Kirishima są w łaźni. I ojciec Sary ciągle wielbi ojca Yaeki. A Kirishima i Sugihara się wygłupiają. Później Sugihara zastępuję Kirishimę na spotkaniu biznesowym z jakimś prezesem i ten chcę wykorzystać to , że nie ma Kirishimy i próbuję oszukać Sugiharę , ale ten nie daję się nabrać mimo , że z początku wydawało się , że się nabierze. I mówi , że od dawna wiedzieli , że prezes ich oszukuję i Sugihara spuszcza mu łomot. A , gdy wychodzi zjawia się Mashiro i prawdopodobnie wyrzuca prezesa przez okno mówiąc , że ma w tym swój plan. Potem Kirishima uczy panienkę przewrotów i robi bardzo trudny przewrót , a Sugihara mówi , że takie przewroty robią w świecie demonów z którego pochodzi Kirishima:D A bohater go atakuję i mówi panience , że to tylko zabawa , a Sugihara błaga ją o pomoc:D Następnie widzimy jak Yaeka w szkolę zrobiła przewrót taki jak Kirishima i wszyscy ją chwalą , a Ona jest szczęśliwa. Potem Sugihara chcę dokończyć swój tatuaż i razem z Kirishimą idą do Rei , bo On tym się zajmuję i ten jest podniecony ich wizytą. A , gdy Kirishima idzie po panienkę to Sugihara prosi Rei , że gdy będzie mu robił tatuaż opowiedział mu wszystko o Kirishimie. I Rei się zgadza. Następnie w domu panienka prosi Kirishimę by poszedł z nią do kwiaciarni po kwiaty dla mamy. I idą tam i bohater widzi kwiaty , które jego mama zawsze kupowała i Yaeka widzi wzrok bohatera i chcę kupić te kwiaty by Kirishima mógł je dać mamie. I mężczyzna się zgadza , ale potem siedzi w domu i patrzy na te kwiaty i pali papierosa. A na koniec mamy dodatek z rodzicami Yaeki , gdy się poznali , a konkretnie kobieta dorabiała w kwiaciarni i zjawił się mężczyzna po kwiaty , które lubił układać i na kolejnym spotkaniu kobieta poprosiła go by gdzieś wyszli i dzięki temu będą mogli porozmawiać o kwiatach i potem jej szefowa , a także Kanami mówią jej , że to randka , ale Ona nie chcę tego przyjąć do wiadomości i w końcu się spotkali i bardzo dobrze się bawili , a na pożegnanie kobieta przypomniała sobie , że nawet nie rozmawiali o kwiatach i nagle nazwała ich spotkanie randką , a gdy mężczyzna się na nią spojrzał zawstydziła się , ale ten po chwili dał jej wizytówkę i powiedział by zadzwoniła jeśli będzie chciała się spotkać i będą mogli porozmawiać o kwiatach albo o czymś innym i na koniec widzimy oboje w domach i widać , że są szczęśliwi. W tym tomie oczywiście na plus relacja Kirishimy i Yaeki. Ciekawe też o co chodzi Mashiro. Wcale się nie zdziwię jak po tym incydencie z prezesem Sugihara będzie miał kłopoty , bo na niego spadnie wina za wyrzucenie mężczyzny z okna. Intryguję też wątek matki Kirishimy. No i świetny był dodatek z rodzicami Yaeki. Bardzo polubiłem mamę dziewczynki i naprawdę mam nadzieję , że się obudzi z tej śpiączki. Jednak zważywszy na fakt , że manga jest napisana w luźnym tonie podejrzewam , że mimo wszystko kobieta się obudzi i przytuli córkę. Już nie mogę się doczekać 6 tomu

Akcja mangi przenosi nas do fantazyjnego świata, gdzie ludzie muszą sobie radzić z zagrożeniem ze strony smoków. Na potężne bestie polują wyszkoleni do tego łowcy, którzy starają się zapewnić ludziom bezpieczeństwo. Jednym z nich jest tytułowy Ragna. Chłopak pomimo swoich starań i ciężkiego treningu, nie może się określić mianem najlepszego. Wiele mu brakuje do topowych wojowników, do których na pewno należy jego niezwykła towarzyszka Leo. Mocno niepozorna dziewczyna, która jest w stanie pokonać każdego smoka na jej drodze. Ragna głównie dba o jej przyziemne potrzeby, co noc będąc dręczonym przez koszmary, w których widzi on śmierć towarzyszki i swoją bezradność. Wszystko zmienia się pewnego dnia kiedy miasto, w którym przebywają zostanie zaatakowane przez potężną bestię. Pewne wydarzenie sprawi, że uwolni się potencjał Ragny, którego celem stanie się pozbycie wszystkich smoków ze świata. Ma to jednak swoją dość wysoką cenę, którą będzie musiał on zapłacić. Historia rozpoczyna się bardzo klasycznie. Fantazyjny świat, smoki, słaby bohater pragnący potężnej mocy, aby ratować innych. Nic nie wskazuje na to, aby tytuł mógł czymś zaskoczyć i zachwycić czytelnika. Wystarczy jednak przebrnąć przez prolog ukazujący zarys świata i relacje bohatera z Leo, aby fabuła nabrała znaczącego tempa. Scenariusz nie tylko nabiera swoistej głębi, ale również zaczyna być dla czytelnika mocno intrygujący. Przewracając kolejne strony, widzimy znaczący rozwój „słabego bohatera”. Samo w sobie nie jest to niczym nowym (motyw znany z wielu innych tytułów). Tutaj jednak twórca ewolucję tą podaje w ciekawej otoczce z ogromnym potencjałem na przyszłość. Wartością dodaną tytułu jest również niezły klimat. Prosta fantazyjna historia szybko zaczyna robić się o wiele bardziej „mroczna”, co z pewnością powinni docenić fani dark fantasy. Sięgając po dzieło tego typu, wielu odbiorców oczekuje również solidnej dawki widowiskowości. Pod tym względem tytułowi nie można niczego zarzucić. Sceny walk niemal od samego początku są pokazane z wielką dbałością o ich dynamikę i szczegółowość. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-ragna-crimson-tom-1/

Yuta to nieśmiertelny, któremu udało się przeżyć po zjedzeniu syreniego mięsa. Tuła się po świecie już od 500 lat i szuka sposobu, aby odzyskać swoją śmiertelność. Jego samotną wędrówkę przerywają pewne wydarzenia, dzięki którym zyskuje kompankę w podróży, czyli dziewczynę imieniem Mana. Każdy tom składa się z kilku epizodów, w których poznajemy historię Yuty, jak i śledzimy jego bieżące losy. Wszystkie historie łączy wątek syren oraz motyw nieśmiertelności. Rumiko Takahashi jak zwykle tworzy wyjątkowy klimat, a sposób w jaki prowadzi fabułę sprawia, że całość czyta się niezwykle płynnie i lekko. W mandze mamy kreskę typową dla autorki, klasyczną, ale przy tym dynamiczną w scenach akcji i walki. Historie opisane w tych tomach utrzymane są w klimatach grozy i tajemnicy. Polecam wszystkim, którzy lubią mangi w mroczniejszym klimacie.

Znów jest błyskotliwie, znów jest lekko, ale pod tą lekkością czai się coś bardziej niepokojącego. Pałacowe intrygi zagęszczają się, pojawiają się sprawy poważniejsze, a Maomao – jak to Maomao – wchodzi w nie z ciekawością graniczącą z brakiem instynktu samozachowawczego. Uwielbiam jej sposób myślenia. Zero egzaltacji, maksimum logiki. Do tego te jej „nie na miejscu” reakcje i absolutny brak potrzeby przypodobywania się komukolwiek. Dalej jest pracowita, dociekliwa, momentami bezczelnie szczera – i właśnie dlatego tak dobrze się to czyta. Kreska niezmiennie zachwyca. Stroje, detale, pałacowa oprawa – wizualnie to uczta. A sama historia? Wciąga małymi krokami. Większa intryga rozwija się powoli i nadal nie mam pojęcia, dokąd to zmierza. I chyba właśnie to najbardziej mnie trzyma. Tematyka dworu, konkubin i politycznych gierek wciąż nie jest „moja”, ale przestaje mieć to znaczenie. Bo kiedy bohaterka jest tak wyrazista, reszta staje się tłem, a nie przeszkodą.

Opowieść o nieśmiertelnym zabójcy, ruszającym na krwawą wyprawę po zemstę z młodą dziewczyną, której rodzice zostali zabici przez członków nowej szkoły walki, zaciekawia fabułą, zachwyca kreską. O ile początek historii jest trochę przeszarżowany, lekko chaotyczny i w efekcie manga nie porywa od pierwszych stron (choć ma bardzo dobrą otwierającą scenę) to potem zaczyna się wsiąkać w opowieść i od połowy drugiego rozdziału (a w tomie jest osiem) z każdą stroną jest lepiej i ciekawiej. A kreska, w powiększonym wydaniu względem pierwszego, niekompletnego, które przed laty pokazał Egmont, wygląda wspaniale. Ołówkowy styl w najlepszym wydaniu, z bogatym tłem, szczegółami, dzięki któremu ożywa świat Japonii z końca osiemnastego wieku, sprawdza się także wspaniale w scenach dynamicznych, krwawych i okrutnych starć głównego bohatera. Kadry są bardzo czytelne, a gdy fabuła spowalnia, sięga po spokojny dialog, a nawet poezję, skłaniają do dłuższego przyglądania się twarzom i scenerii.

Po drugi tom sięgnęłam pchana niezdrową ciekawością i kończę go nadal nią motywowana. A niezdrową dla tego, że ta manga choć z ładna kreską zostawia mnie z mocno mieszanymi uczuciami. Hokuto jest dupkiem, a Chiwa trochę rozchwianą emocjonalnie osobą która choć przekroczyła próg dorosłości nadal ma w sobie więcej z nastolatki niż kobiety. I choć romanse z TYM złym bywają całkiem smaczne tu odnoszę wrażenie jakby obie postacie nie do końca zostały "dorobione" - wciąż mi coś w nich zgrzyta. Może to brak mocnego charakteru dziewczyny, który wprowadziłby jakąś równość w tym "związku", a tak chwilami jest fajnie i ciekawie by za chwilę sprawić, że odnoszę wrażenie jakiegoś rozmemłania całej tej historii. Na minus tez brak fajnych, znaczących postaci pobocznych. Czy sięgnę po trzeci tom? Tak. Masochizm we mnie ma jakąś potrzebę dowiedzenia się co będzie dalej i czy jest szansa na ewolucję charakterów.

Manga "Malarz demonów" bazuje na świetnym pomyśle. Główny bohater ma niezwykły dar - każdy demon, jakiego wymyśli i przeniesie na płótno, ożywa. Za jednym razem trochę za mocno wczuł się w swoją sztukę i przywołał nawet boga! Niestety obraz nie wyszedł idealnie, bo młodemu malarzowi jeszcze brakuje wprawy, i bóg zapomniał jak się nazywa. Od tego czasu para trzyma się razem, połączona dosyć niepokojącą umową. Tradycyjna japońska religia, oparta na mitologii, pozwoliła na stworzenie takiego konceptu. Duchy mogą być wszędzie i pod wieloma postaciami, każdemu należy się szacunek. Podobało mi się, że w mandze pokazano ich istnienie jako coś naturalnego. Historia jednocześnie jest lekka i żartobliwa. Myślę, że miłośnicy japońskiego folkloru i okresu Edo będą zadowoleni z lektury.

“Znowu patrzysz w niebo? Powinienem cię nazwać psem, który strzeże gwiazd. To taki pies... Który z tęsknotą spogląda w gwiazdy, choć nigdy ich nie dosięgnie.” Kilka poruszających historii zawartych w jednej książeczce o uroczej szacie graficznej. Najbardziej poruszające było dla mnie pole słoneczników i odejście babci. Dość ciężko było mi się przestawić z kolejnością czytania okienek, nie jestem jeszcze zaprawionym czytelnikiem mangi.

Ciekawe podejście aby w mandze przedstawić historię dokumentalną. Warto pamiętać, że nie jest to historia o katastrofie i jej bezpośrednich skutkach a swoisty pamiętnik i wspomnienia autora po pracy na terenie reaktora przy jego naprawie i redukcji skażenia. Lekkim zaskoczeniem było to w jak lekkim tonie była przedstawiona całość. Zdecydowanie warte polecenia aby spojrzeć w jaki sposób Japończycy podchodzą do tego typu tematów.

W trzecim tomie „Zapisków zielarki” Maomao powraca do rodzinnego domu, dzięki czemu poznajemy otoczenie, w którym się wychowała. Pojawiają się nowi bohaterowie, jest też nieco więcej humoru niż w poprzednich tomach. Nie brakuje także kryminalnych zagadek, które musi rozwikłać główna bohaterka. Za każdym razem z wielkim zaciekawieniem śledzę tok myślenia Maomao — cudownie jest obserwować jej dedukcję; czuję się, jakbym sama odkrywała kolejne tajemnice, po nitce aż do kłębka! Zamykająca tom zagadka wina i śmierci oficera również jest ciekawa. Manga zdecydowanie trzyma poziom!

Pamiętacie animowaną serię „Łowca dusz”, emitowaną na RTL 7 z dekadę temu? Ja do dziś mam do niej przeogromny sentyment i nie tak dawno odświeżyłam kilka odcinków. Lubię wracać do opowieści, które mnie inspirowały i zderzać je z obecnym postrzeganiem świata. Liczący 26 epizodów „Łowca dusz” wciąż się broni. Muzyka zachwyca, przygody bohaterów porywają, a gagi śmieszą (może mam dziwne poczucie humoru, ale jedzenie ciastka ryżowego okiem dalej mnie bawi). Konsternację wywołują natomiast imiona użyte w polskiej wersji językowej. Ok, może miana wymyślane postaciom są prostsze do przyswojenia widzom z nadwiślańskiego kraju i nie są tak z czterech liter jak Szatan Serduszko, ale quo polazłeś, tłumaczu z anime? Taikun? Fun Faze? Naza? Co tu się odtłumaczyło? Wiem, popełniłam wołanie na pustyni, ale musiałam. W listopadzie 2021 za sprawą warszawskiego wydawnictwa Studio JG na polskim rynku tytuł ten objawił się w formie komiksowego pierwowzoru. W chwili pisania na rynku dostępne jest 9 tomów z 23. Czytelnicy mogą zatem na nowo zejść z góry Kunlun i towarzyszyć bohaterom w przywracaniu spokoju na świecie. Zdecydowanie nie odniosą wrażenia, że wchodzą po raz kolejny do tej samej rzeki. Zaufajcie, nie dało się „upchnąć” wszystkich wątków i postaci do serii telewizyjnej. Nie wiem, jak w porównaniu wypada nowsza seria (z 2018 roku),bo tej za mocno się nie przyglądałam, ale też się nie łudzę, że wyczerpali temat. W starożytnych Chinach (takich zmodyfikowanych, więc proszę sinologów o spokój) rozpanoszyło się zło. Dynastia Shang (nazywana też Yin) chyli się ku upadkowi. Prosty lud głoduje i cierpi z powodu terroru. Cesarscy żołnierze napadają na wioski i porywają tych, którzy mogą przydać się do realizacji chorych pragnień małżonki władcy. Wcześniej było pięknie – młody, zdolny i waleczny król Chu rządził sprawiedliwie do czasu, gdy pojął za żonę piękną, lecz paskudną z charakteru Dakki. Od razu doprecyzuję, że charakter jest błahym problemem wobec faktu, że kobieta jest potężnym nieśmiertelnym bytem, przed którym inni nieśmiertelni czują respekt. I owa paskuda hobbystycznie zmienia tożsamość i wychodzi za chińskich władców, byleby tylko ciągle balować za hajs ludu. Do zainteresowań babska należą również wymyślne tortury, choćby takie z użyciem rozgrzanych słupów. Nie, Dakki „dzień dobry” na klatce by nie mówiła. Jej źle z oczu patrzy. Jej z pozoru uroczym siostrzyczkom też. I obcisłe kostiumiki wizerunku nie ocieplą. Tymczasem w domenie nieśmiertelnych, na górze Kunlun, Taikōbō obija się na treningach. To zdolny, lecz leniwy uczeń mistrza Genshi Tensona. Mimo że na początku sprawia wrażenie totalnego lesera, właśnie on został wybrany do misji przez duże „m”. Otrzymuje on zatem teleskopowy biczyk (takie nieślubne dziecko nauczycielskiego wskaźnika i słynnej „loli”) i zwój z nazwiskami osób, które ma w imię równowagi sprząt… zapieczętować w specjalnie przygotowanym do tego Świecie Bóstw. Bóg jest w swych niebiosach… Ok, nie ta bajka (ale jak złapiecie nawiązanie, to uszanowanko). Bliskim kumplem, a zarazem środkiem lokomocji protagonisty będzie przeuroczy „latający hipcio” Spushan. Chłopaki wyruszą z nastawieniem, że będzie to szybkie zleconko, fajrant i do domu, a przyjdzie im się z tematem „bujać” kilkanaście lat (i 23 tomy mangi, o czym wspominałam). Łatwo nie będzie. Szczególnie, że już na dzień dobry dostali „w ciry” od nosiciela pierwszego nazwiska z listy. Taki niepozorny przykurcz z kotem (przprszm),a jaki potężny troll. Manga Ryu Fujisakiego (znanego polskiemu czytelnikowi dzięki horrorowi „Shiki” wydanemu przez Waneko) to zakręcona historia fantasy, luźno oparta na szesnastowiecznej chińskiej powieści „Fengshen Yanyi” (z tego, co kojarzę, niedostępnej po polsku). Elementy komediowe mieszają się tu z ilustracjami wymyślnego okrucieństwa i gnającą na przód akcją. Plejada ciekawych, nieraz kuriozalnych i niejednoznacznych bohaterów przyciąga do lektury. Studio JG szczęśliwie nie poszło w tę stronę, co mości tłumacz z anime, dlatego też można się cieszyć kanonicznymi imionami i przydomkami bohaterów. I nie czytać, jak gderam. Z designami Fujisakiego nie zawsze mi po drodze. Stworzone przez niego postaci poznałam za pośrednictwem animowanego serialu ze Studa Deen. Bohaterów do wersji ruchomej zaprojektował Tadashi Kojima, człowiek pracujący między innymi przy anime „Emma”. Z takim obrazem wyrosłam i ciężko mi się teraz przestawić na te ogromne jak u klauna z cyrku buty. Próbuję usilnie, idzie tak sobie. Ogólnie z lektury pierwszego tomu „Łowcy dusz” wrażenia mam pozytywne. Na kartach tomiku spotkałam kilkoro dobrze mi znanych bohaterów i mogłam im się na nowo przyjrzeć. Staram się przyzwyczaić do kreski autora, co idzie mi średnio, ale sięgnę po następny tom. Nie wiem, co prawda, kiedy to nastąpi (bo egzemplarzy do recenzji nawał),ale z pewnością wkrótce. Tymczasem, gdybyście się zastanawiali, czy po ten komiks sięgać, ode mnie łapcie polecajkę. Łowca dusz 1 (z 23) Autor: Ryu Fujisaki Wydawnictwo (w Polsce): Studio JG Cena okładkowa: 29,99 zł Moja ocena: 7/10