Oko Horusa. Kobieta, która została faraonem #4

Mistrz romansu Nozaki to typowa życiowa historia o tym jak młoda dziewczyna Chiyo, chce wyznać swoje uczucia chłopakowi. Bohaterka jednak robi to na tyle nieudolnie, że zamiast znaleźć partnera, zdobywa pracę jako asystentka mangaki. Okazuje się bowiem, że jej obiekt zainteresowań tworzy mangi o miłości skierowane dla dziewczyn. Chiyo zostaje wciągnięta w świat tworzenia mangi i przeżywa zakręcone przygody z Nozakim, który nie jest świadom jej uczuć. Bohaterka ma okazję do lepszego poznania Nozakiego i poznaje niecodziennych przyjaciół chłopaka. Humor mangi skupia się na relacjach pomiędzy postaciami, braku zrozumienia różnych tematów i życiowych sytuacjach.

Bardzo przyzwoity zbiór one-shotów. Wiadomo przecież, że jedne historyjki są lepsze a inne gorsze, nie obiecuję jednak, że mogą się one każdemu spodobać. Kreska jest śliczna, typowa dla fantasy mang shoujo. Polecam i z chęcią bym sięgnęła po inne mangi od tej autorki

Manga dla miłośników książek ;) Główna bohaterka, Kaho, nie widzi świata poza książkami. Zamiast spotykać się z rówieśnikami, woli zaszyć się z książką w kącie i dać się pochłonąć opisanemu w niej światu. Nie dziwi więc, że postanawia pomóc w swojej szkolnej bibliotece. Wkrótce okaże się, że na tyłach pomieszczenia znajduje się ukryte przejście do sekretnej biblioteki - pokoju pełnego magicznych ksiąg, w tym wielu białych kruków. Sęk w tym, że kiedy Kaho otwiera drzwi do tej biblioteki, kilka książek (w końcu to magiczne księgi) ucieka spomiędzy regałów na teren szkoły, wypuszczając ze swoich kart bohaterów literackich. Od tego momentu zadaniem Kaho (oraz poznanego w bibliotece strażnika, Hayamy) będzie odnalezienie wszystkich tych postaci i doprowadzenie ich z powrotem do swoich książek. Wyszła z tego całkiem sympatyczna, pełna humoru historia, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim bibliofilom ;)

Nie ma co ukrywać - czuję niedosyt, ale nie oznacza to że mi się nie podobało. Wydaje mi się, że lepiej by wyszło gdyby autorka pociągnęła tą serię przez przynajmniej jeszcze jeden tomik bo wszystkie odpowiedzi zostały upchnięte na ostatnich stronach. Historia była lekka i przyjemna. Idealna na odmóżdżenie i relaks. +zabrakło mi większego rozwoju w relacji Enry i Kamachi.

Jak skomentować ten tom jednym słowem? Po prosto... Wow! W jednej części doświadczamy tyłu wydarzeń, ilu często jedna książka na stu stronach nie mieści. A zakończenie - chociaż oczywiste dla znających historię - naprawdę jest mocne. Jestem urzeczona coraz mocniej całą serią i jej wykonaniem!

Czy przypadkowe spotkania dojrzałej kobiety i ucznia, obojga po trudnych doświadczeniach, może wpłynąć na los któregoś z nich? Czego dorosły może nauczyć się od nastolatka? Ciepła, piękna, jednotomowa opowieść o przekraczaniu własnych ograniczeń... i walce o marzenia.

Manga magiczna, małą czarownica, i duża czarownica jej mama, i jeszcze masa innych magicznych postaci. Ale pod tą otoczką uroczej mangi dla dzieci, z dziećmi i miłej sympatycznej kreski, kryje się taki rodzaj zboczeństw i deprawacji.. albo za dużo ero-mang czytam. No, ale mała dziewczynka a nagle, laska taka, że szprycha że hej! No to samo to o czymś świadczy.

Coraz mocniej wgryzam się w komiksy erotyczne, które wylądowały na półkach polskich księgarń. Wiadomo, raz się trafi coś lepszego innym razem słabsze dzieło. A w tym wypadku mamy dzieło, gdzie autor na wstępie postawił sprawę bardzo klarownie. To mocna satyra erotyczna, ale nie pornograficzna, nabijająca się z stereotypów fantasy i samego seksu. Jest nieco kontrowersyjna, zboczona oraz ma bardzo specyficzny humor. Innymi słowy, skierowana do bardzo konkretnego typu odbiorcy. I co ważniejsze - robi to świetnie. Całość to zbiór krótkich historyjek, które pierwotnie były publikowane w Internecie. Ostatecznie doczekały się wydania zbiorczego, uzupełnionego o kilka nowych opowiadań, aby wszystko płynnie połączyć. Fabuła jest absurdalnie prosta. Ona jest zboczoną, elfią dziewicą, marzącą tylko o tym, aby wygrzmocił ją porządnie silny, brutalny ork. On jest orczym prawiczkiem, ostatnim z swego gatunku na kontynencie i poprzysiągł, że nie będzie gwałcić, aby zmyć plamę na honorze orków. Tych dwoje się spotyka i zaczyna się komedia omyłek, gdzie dziewczyna na wszystkie sposoby próbuje zaciągnąć do... no, niekoniecznie łóżka, swego samczego wybranka. W tym momencie należy bardzo wyraźnie zaznaczyć jedną rzecz, na którą ogrom kobiet jest, zresztą słusznie, wyjątkowo wrażliwa. Mianowicie nasza zboczona elfka wprost mówi, od pierwszych stron zresztą, że chce być zgwałcona. Nie każda osoba odbierze to bezkrytycznie. Wiadomo, to słowo budzi, szczególnie dziś, strasznie dużo negatywnych emocji. Jednak warto spojrzeć na całość przez pryzmat satyry, do tego w świecie fantasy. Nasza elfia panna jest wiecznie napalona i nasłuchała się opowieści, jak to 50 lat temu, orki brutalnie gwałciły elfki. Przy czym prawda była nieco inna, co dość szybko zaczyna się wyłaniać w toku całej historii. Do tego to ona chce zgwałcić naszego orka-prawiczka, który za wszelką cenę stara się zachować cnotę. Zatem gdy do całości podejdziemy na luzie, a nie na poważnie szukając Bóg wie czego, wtedy dostaniemy udaną, pełną sprośnych gier słownych, komedię erotyczną, która potrafi bawić. Jedyne do czego faktycznie mogę się przyczepić to bardzo ubogie scenografie. Ja wiem. Nie na nich ma się czytelnik skupiać. Tutaj sednem sprawy są nagie ciała, a te są narysowane ładnie. Z drugiej strony nie jeden komiks erotyczny czy pornograficzny (w to wliczam hentai) ma dość bogatą scenerię. Tak - czepiam się :) "On zimny, ona gorąca" to naprawdę udana satyra erotyczna osadzona w świecie fantasy. Nie dla każdego, ale mimo wszystko warto przełamać stereotypy, dać na luz i sięgnąć po tą mangę. Jest spora szansa, że wam się spodoba.

Oceniam całą serię. Jest to interesująca, dość nietypowa opowieść. Chłopak, który w wieku lat dwudziestu stwierdza, że nic nie osiągnął i jego życie jest nic nie warte, godzi się je sprzedać - nie wiadomo komu dokładnie i po co, ale wiadomo, że dostaje pewną sumę pieniędzy, a na zakończenie spraw zostawia sobie tylko trzy miesiące. Trzy ostatnie miesiące swojego życia spędza pod okiem "obserwatorki" - dziewczyny, która ma się upewnić, że w czasie, który mu pozostał, nie zrobi nic przesadnie głupiego. Jest to opowieść o godzeniu się ze sobą, akceptowaniu rzeczy, których nie można zmienić oraz... o paru innych ciekawych kwestiach. I jest warta przeczytania. Manga została narysowana na podstawie powieści. Nawet mam ochotę po nią sięgnąć, mimo że już znam fabułę. Ogólnie - polecam.

Szlakiem chmur na północny zachód #1 to kolejny mocno intrygujący tytuł, który znalazł niedawno w ofercie wydawnictwa Studio JG. Manga ma ogromną szansę mocno namieszać na rynku i stać się jedną z tych pozycji, które zostaną zapamiętane na długie lata. Autorka komiksu przenosi czytelnika do dość nietypowego jak na mangę rejony świata – Islandii. To właśnie tam zaczyna się cała akcja, która początkowo jest dość enigmatyczna. Na pierwszych stronach tytułu mamy okazję obserwować przepiękne pustkowia malowniczej i mroźnej wyspy. To właśnie w takiej scenerii znalazł się kierowca pewnego samochodu, który zaliczył „mały” wypadek. Nieprzewidziane zdarzenie drogowe przerwało jego ważne „zadanie”. Minie kilka stron, zanim otrzymamy informację, że owym pechowcem jest Kei, nastoletni Japończyk, który przeprowadził się na Islandię do swojego dziadka i dorabia on jako „detektyw” specjalizujący się w odnajdywaniu przeróżnych rzeczy. Wielce pomocna w tego rodzaju „pracy” okazuje się jego ponadprzeciętna i ponadnaturalna zdolność rozumienia rzeczy martwych. Dzięki możliwości słyszenia wspomnień maszyn/przedmiotów jest on, wstanie wykonać naprawdę wiele powierzonych mu zadań. Pierwsza połowa mangi skupia się głównie właśnie na takich czynnościach, które nie zawsze są mocno ekscytujące. Później robi się jednak o wiele bardziej tajemniczo i ciekawie. Ma to związek z jego młodszym bratem, który pozostał w Japonii i nagle przestał się z nim kontaktować (tak samo, jak pozostała część rodziny). Kei musi rozwiązać tę zagadkę, która z każdą kolejną chwilą i nowo odkrytymi faktami, staje się mroczniejsza, bardziej tajemnicza i zwiastująca poważne problemy. Mamy tutaj do czynienia, z którego tytułem pierwsza część jest swoistym połączeniem sensacji i okruchów życia. Nie zachodzi tutaj jednak do mocniejszego wymieszania owych gatunków. Początek mangi to bardzo powolna narracja, która swoim stylem przypomina wiele innych „okruchów życia”. Stopniowo poznajemy głównego bohatera, kolejne zadania. Na drugim planie mamy okazję obserwować jego dziadka, który pomimo swojego wieku nadal mocno zainteresowany jest młodymi pięknymi kobietami, jego młodą ukochaną oraz jej nastoletnią siostrzenicę, której serce jest równe mroźne jak okoliczne tereny. Do tego dochodzi pewna dawka humoru (czasem z podtekstem),rodzinne perturbacje i gdzieś daleko w tle być może rodzący się „romans”. W drugiej części manga przeradza się w rasową sensację, gdzie akcja jest mocno wartka i zaskakująca. Kolejne pojawiające się wątki, które potęgują wielką tajemnicę, dużo bardziej wyrazisty klimat i nowi intrygujący bohaterowie. Po przekroczeniu pewnej bariery tytuł staje się naprawdę mocno ciekawy i potrafi utrzymać odbiorcę w napięciu, zaskakując go nowymi wydarzeniami. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-szlakiem-chmur-na-polnocy-zachod-1/

Jeśli lubicie: książki o książkach (wielu książkach),motyw "od zera do bohatera", rozbudowane światy, orientalny klimat i przygody, to "Wielki strażnik biblioteki" powinien przypaść Wam do gustu! Bardzo cieszę się, że zdecydowałam się sięgnąć po tę mangę. Pierwszy tom jest jak prolog do całej serii. Przedstawia on losy pewnego chłopca, który pochodzi z ubogiej rodziny w małej wiosce, przez co nie ma wstępu do biblioteki, a przez elfie uszy jest szykanowany przez rówieśników i innych mieszkańców wioski. Sam zabieg, że przez cały tom nie znamy imienia "długouchego" i poznajemy je dopiero na samym końcu, jest bardzo ciekawy. Chłopiec ten szybko wzbudza sympatię - ma w sobie duże pokłady empatii, odwagi i wytrwałości, jest bardzo ciekaw świata, ma intelekt i wyobraźnię, a do tego ma w sobie zadatki na maga. Sama manga jest bardzo klimatyczna, a styl kreski ładny i bardzi szczegółowy. W dodatku kreacja świata jest bardzo ciekawa, nawet jeśli w pierwszym tomie jest pokazany zaledwie jego skrawek. Manga powstała na podstawie powieści, ale tak czy inaczej zasługuje na pochwałę, gdy idzie o wyjaśnianie wielu rzeczy. Zawsze jest jasne "co, jak i dlaczego". Przy "Wielkim strażniku biblioteki" bawiłam się wspaniale i bardzo go polecam! Moja ocena to 10/10 i manga będzie odpowiednia dla osób 12+

Przyjemny wizualnie początek długiej serii mangowej. Bohaterów dopiero się poznaje, ale już mam wobec nich mieszane odczucia. Sympatyczni, ale... No zobaczmy jak się sytuacja rozwinie, bo sama historia ma w sobie i jasne wesołe i mroczne wątki, a tak lubię.

Mieszanie przeszłości z teraźniejszością jest zabiegiem niezwykle popularnym w literaturze, jednak nie zawsze wychodzi to autorom dobrze. Jak spisał się więc autor mangi "Im wielki kapłan Imhotep"? Główną bohaterką serii jest dziewczyna, która zieje ogniem. W pewnym momencie do jej domu wprowadza się wielki Imhotep, który swoją obecnością wprowadza dziewczynę w zdenerwowanie, a jego poczynania na zawsze zmienią życie bohaterki. Dlaczego? Co jest przyczyną stanu dziewczyny? Manga ma całkiem ciekawą i wbrew pozorom zaskakującą fabułę, pełną ciekawych zwrotów akcji- niekiedy nieco schematyczną, jednak dość urokliwą. Mówiąc o tej serii należy wspomnieć o wielu zabawnych wątkach i wykorzystaniu bóstw w całkiem ciekawy sposób, który dość mocno mnie rozczulił. Kreska i sposób przedstawienia dialogów na początku jest dość niezrozumiały, jednak z czasem nabiera uroku, a z odczytaniem go nie ma większego problemu. Mangę mogę polecić każdemu kto lubi motyw walki dobra ze złem, oraz nie straszny mu jest starożytny Egipt!

Początek mrocznej, epickiej i pełnej tajemnic historii. Manga niewiele tłumaczy; zwyczajnie od razu rzuca nas w wir wydarzeń i każe się w im odnaleźć. Ma to swój urok. Jest co prawda chaotycznie, ale dopracowana kreska, ciekawa fabuła i odpowiedni klimat zdecydowanie przyciągają i zachęcają do poznania większej ilości szczegółów. Niepoznany, brutalny i poniekąd przerażający świat tej serii powoli, acz skutecznie się przed nami odkrywa.

Intryga się zagęszcza, główny zły sięga po władzę, a uciekinierzy szukają czegoś co pomoże ich przetrwać. Nadal nie wiem, jak podchodzić do bohaterów. Niektóre ich cechy czy zachowanie są dla mnie lekko irytujące, ale i tak bardzo chętnie poznam ich dalsze losy.

„Switched” nie zapowiadało jakoś wielce porywającej historii. O dziewczynie, która nagle znajduje się w innym ciele. I nic nie wskazywało na to, że ta seria miała być nasycona tak wartościowymi i mądrymi rzeczami. Oczywiście nie każdy musi popadać w zachwyty tak jak ja nad słowem rysowanym, ale znalazłam tutaj wiele różnych odczuć, a przecież seria liczy sobie ledwo 3 tomiki. Jak już wspomniałam poznajemy młodziutką Ayumi, która w końcu wiąże się ze swoim ukochanym. Pech jednak chce, że koleżanka, a raczej zwykła dziewuszka z jej klasy Umine postanawia ot tak skoczyć z dachu... Teoretycznie nastolatka powinna być świadkiem tragicznego samobójstwa, a okazuje się, że pada ofiarą zamiany ciał, która wywraca jej życie do góry nogami. I tu rozpoczynamy wraz z naszą bohaterką pogoń za odzyskaniem swojego ciała, swojego życia. Umine wcale nie zamierza jej tego ułatwiać, a Ayumi wbrew pozorom nie zostaje z tym sama. Najważniejszym aspektem całej historii jest to, że bohaterka nie zostaje osamotniona. Ma u swojego boku przyjaciela, który jako pierwszy sam okrywa co się wydarzyło, a jak można się domyśleć pociąga to za sobą masę zdarzeń, które nie raz nas wbiją w fotel (w porywach w łóżko, tak jak i mnie). W piękny sposób autorka ukazała to jak ludzie potrafią być dla siebie podli. Jak wygląd zewnętrzny potrafi być najważniejszą rzeczą pod słońcem. Jak spokojna, nikomu nie wadząca dziewuszka potrafi zbudować wokoło siebie ostrokół, który niemalże podłącza pod prąd. Słowa ranią bardzo mocno, dotykają duszy i zostawiają w niej blizny, których często – gęsto nie da się już zabliźnić. A mimo to jest światełko w tunelu, że kiedy się powie głośno o swoich pragnieniach, o swoich potrzebach, o tym, że przecież zawsze jest obok ktoś kto poda nam pomocną, bezinteresowną dłoń. Powiem Wam, że nawet się popłakałam na tej opowieści. Nie spodziewałam się, że tak mocno mnie dotknie, chodź już dawno temu wyleczyłam się z wszelakich parszywych myśli o sobie samej, bo przecież mam wokoło siebie ludzi, którzy zawsze mnie wesprą. I jeden jedyny zarzut jaki mam – to nie tak miało się skończyć! =D Liczyłam, że całość zakończy się zupełnie inaczej i mam do Autorki trochę żalu, że nie stworzyła końca takiego jaki miałam cały czas nadzieję spotkać, a tu taki psikus! Niemniej jednak, jak dla mnie, bardzo dobra historia, pięknie ilustrowana i z życiowymi prawdami.

Mama Komugi dostała nową pracę, więc, zamiast postarać się o lokum dla siebie i swoje córki, wysyła ją do eksmęża, z którym od 8 lat mają kontakt telefoniczno-korespondencyjny. Matka roku, brawo. A tak poza tym to dziewczyna oczywiście odkrywa ten wilczy sekret, zaczyna ją ciągnąć w stronę zoofilii i chwilami nie wiem, gubię się w czytaniu tego dzieła. Niby takie sobie szkolne romansidło, ale jakieś takieś... jakieś.

Wbrew opisowi z okładki Fusuke Shimomura nie jest młodym biznesmenem, tylko przeciętnym do bólu "salarymenem", najmniejszym i nieudolnym trybikiem w korporacyjnej machinie, niezbyt przy tym rozgarniętym, co tłumaczy jego desperackie i raczej żenujące próby wybicia się lub choćby przetrwania w zhierarchizowanym świecie japońskiego przedsiębiorstwa. Historyjki komiksowe z jego udziałem nie układają się w spójną opowieść: każda zaczyna się mniej więcej podobnie, lecz potem losy bohatera mogą potoczyć się różnie. W trzech przypadkach przenosimy się nawet do feudalnej Japonii. Fusuke doświadcza, czasem wraz z całym swoim otoczeniem, zdarzeń dziwacznych, absurdalnych, bardzo często na granicy dobrego smaku lub poza nią (większość historyjek zawiera jakiś nietypowy wątek erotyczny). A to wszystkie kobiety podczas pełni zamienią się w seksualnie pobudzone wilkołaki, a to Mikołaj podaruje bohaterowi widmowego konia, który zmusza go do spłaty wszystkich długów, a to znowu Fusuke ożeni się z kobietą, która ma dar jasnowidzenia... Czasem historia kończy się (względnie) pozytywnie, ale najczęściej Fusuke, po chwilowym przypływie powodzenia, ląduje na powrót w sytuacji wyjściowej lub nawet gorszej. Nie ma w tym jakiegoś głębszego przesłania, raczej można się pośmiać. Choć zapewne u progu lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, gdy powstawały i były publikowane, historyjki o Fusuke mogły podobać się podobnym jak on, zapracowanym, słabo opłacanym i sfrustrowanym pracownikom japońskich korporacji.

Główny wątek fabularny w postaci relacji Narumi i Hirotaki jest obecny, ale wydaje mi się tylko pretekstem do zaistnienia mniej lub bardziej absurdalnych sytuacji. Wisienką na torcie są Taro i Hanako, którzy dla odmiany nie zaczynają związku, ale są w nim od wielu lat i romantyczne uniesienia w ich przypadku zastępuje rutyna. Czasem bardzo dosadna, bo nie boją się mówić sobie nawzajem na przykład o postawieniu klocka, aby się uspokoili. Lub na wieść, że jedno ma odwiedzić drugie bez skrępowania proszą o kupienie srajtaśmy po drodze. Z drugiej strony znają się na tyle, że wystarczy im jedno spojrzenie, aby domyślić się, że z ich połówką jest coś nie tak, nawet jeśli ta gra lepiej niż najlepszy aktor za Oscara. Największym plusem Wotakoi - nawet pomimo bycia absurdalną komedią, przy której non stop śmiałam się prawie na głos - jest… mimo wszystko prostota. Problemy i sytuacje, które dotykają bohaterów są nad wyraz zwyczajne - oczywiście biorąc poprawkę na to, jakie hobby posiadają. Bo anime z mangą oraz gry to hobby jak każde inne, tylko - tak jak każde inne - ma swój klimat. I może przez to, że sama obracam się w tematach mangi i anime oraz gier i mam takich samych znajomych, to bez problemu się tu odnalazłam. Postaci bardzo szybko zapadają w pamięć. Każdy z bohaterów jest charakterystyczny, czasem nawet można powiedzieć, że charakterny (szczególnie Taro z Hanako, gdy zaczynają się kłócić). I to też nie tak, że wszyscy kochają to samo, w sumie każdy poszedł w swoją odnogę bycia ,,otaku” (Narumi - yaoice, Hanako - cosplay, Hirotaka - gry, Taro - mangi i anime z bohaterkami co mają cyce jak donice). Nie przeszkadza im to jednak w dogadywaniu się, a czasem pójściu na jakieś kompromisy (czasem nawet niespodziewane kompromisy). Wotakoi to tak naprawdę luźna komedyjka o grupce dobrych znajomych, która akurat ma takie a nie inne hobby. Jeszcze co warto pochwalić, to kreska. Bardzo ładna i schludna, jednak przede wszystkim rozbrajała mnie mimika Narumi. Czasem nie trzeba było żadnych podpisów - kadr z głupią miną Narumi tłumaczył wszystko lepiej niż tysiąc słów!