Oko Horusa. Kobieta, która została faraonem #3

Króciutka, melancholijna impresja na temat przejmijania. Oryginalny klimat, intrygujący pomysł na bohaterkę, ale to właściwie tyle - cała historia kończy się akurat w momencie, w którym zaczyna się robić ciekawie. Tak czy siak jednak - warto, jeśli szukacie czegoś do poczucia i przeżycia, ale nie nastawiajcie się na rozbudowaną fabułę. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Następny tom za mną. Był niesamowity <3. Już pomijając piękne postacie to jeszcze ta świetna historia. Nie szło się oderwać. Nie mogę się doczekać, co jest w następnym tomie <3. Gorąco polecam!!! 15.11.2024 Tutaj to mamy parodie 😄🤣. Przyjęcie na cześć zaproszonego gościa, którego zaprosił brat Zena 🎉. I o ironia jest to nie kto inny jak książę, który tak bardzo chciał mieć Shirayuki dla siebie 🤯🥴. Do tego książę Izana próbuje na wszystkie sposoby wykurzyć Shirayuki 🤴. Jestem bardzo ciekawa, co z tej historii wyniknie 🤔☺️. I jeszcze motyw przepięknych, inteligentnych ptaków 🐦. Zen ma ciężki orzech do zgryzienia. Jak sobie poradzi? 🤔🤨

Manga magiczna, małą czarownica, i duża czarownica jej mama, i jeszcze masa innych magicznych postaci. Ale pod tą otoczką uroczej mangi dla dzieci, z dziećmi i miłej sympatycznej kreski, kryje się taki rodzaj zboczeństw i deprawacji.. albo za dużo ero-mang czytam. No, ale mała dziewczynka a nagle, laska taka, że szprycha że hej! No to samo to o czymś świadczy.

Księga przyjaciół Natsume ᘛᐷ „Na pewno gdzieś są ludzie, którzy widzą to, co ja...którzy mnie zrozumieją”. Takashi Natsume posiada niezwykły dar - potrafi widzieć duchy i demony. Podczas ucieczki przed jednym z nich, przypadkowo zrywa pieczęć w leśnej kapliczce, uwalniając Madarę - potężnego demona uwięzionego w ciele kota. Od niego dowiaduje się o Księdze Imion, którą odziedziczył po babci, a zawarte w niej imiona dają mu władzę nad demonami. Choć Madara oferuje chłopakowi ochronę w zamian za księgę, Natsume postanawia zwrócić imiona ich prawowitym właścicielom. Nie będzie to jednak łatwe, ponieważ niektóre demony pragną zemsty, a najpotężniejszy Madara tylko czeka na dzień, gdy księga trafi w jego ręce... „Od dziecka zdarzało mi się widywać dziwne rzeczy. Inni ich nie dostrzegali. Myślę, że te istoty to tak zwane yokai”. Nietypowa, tajemnicza i pełna nuty melancholii - tymi kilkoma słowami określiłabym serię Yuki Midorikawy. „Księga przyjaciół Natsume” to opowieść, która w dość subtelny sposób porusza temat samotności, akceptacji i więzi z tym, co jest niemal niewidzialne dla ludzkiego oka. Płyniemy po refleksyjnej narracji, która zamiast nagłych zwrotów akcji oferuje czytelniczkom ciszę, spokój oraz przestrzeń na zrozumienie innych, jak i siebie samego. Naprawdę rzadko mi się zdarza sięgać po tego typu tytuły, a one są naprawdę warte uwagi - lektura przypominała mi momentami docenioną przeze mnie serię „Mushishi” autorstwa Yuki Urushibary, która pozostawiła po sobie niesamowity ślad na sercu. „Kocham tych, którzy żyją z całych sił i starają się dotrzeć do tego, co ich przyciąga”. Już od pierwszych stron „Księga przyjaciół Natsume” wyróżnia się wyjątkowo delikatną i subtelną kreską. Ilustracje emanują spokojem i lekkością doskonale oddając atmosferę opowieści, w której granica między światem ludzkim a imponującymi duchami jest cienka niczym najdelikatniejsza nić. Sceneria często wypełniona jest przez autorkę zjawiskową naturą - od gęstych lasów, przez stare świątynie, po zapomniane miejsca... Rysunki przynosiły mi dziwnego rodzaju spokój. Wszystkie postacie, zarówno najzwyklejsze osoby, jak i przerażające demony, wykreowano z dużą dbałością oraz wyczuciem - nic tam nie było przypadkowe. Madara w formie kota łączy w sobie zarówno urok, jak i grozę. Natomiast Natsume to młody chłopak obdarzony niesłychanie rzadkim darem i zamiast uciekać przed duchami, stara się z nimi nawiązać nić porozumienia. To naprawdę godne podziwu, bo mimo niełatwego losu i ciągłego życia w samotności, główny bohater pokazuje wyjątkową dojrzałość i dobroć, nawet wobec tych, którzy chcą go w jakiś sposób skrzywdzić. „Dlaczego inni ich nie dostrzegają? Trochę im zazdroszczę”. Pierwszy tomik podobał mi się, ale przeczuwam, że zbieranie kolejnych części może być dla mnie sporym wyzwaniem, dlatego na moment obecny wolę się wstrzymać. Manga jest naprawdę fajna, ale ponieważ kilka miesięcy temu oglądałam anime, to znałam już (stety niestety) większość wydarzeń, dlatego nic mnie nie zaskoczyło ^^' Jednak, jeśli lubicie spokojną atmosferę i nietypowe historie z elementami nadprzyrodzonymi, to myślę, że warto dać temu tytułowi szansę. „Co do yokai, dalej nie potrafię ich polubić, ale chyba jesteśmy podobni. One też chcą po prostu być blisko tych, których kochają”.

Przyjemny wizualnie początek długiej serii mangowej. Bohaterów dopiero się poznaje, ale już mam wobec nich mieszane odczucia. Sympatyczni, ale... No zobaczmy jak się sytuacja rozwinie, bo sama historia ma w sobie i jasne wesołe i mroczne wątki, a tak lubię.

Klatka dla ptaków [tom 1-3] Д   Psst. Podejdź tu na chwilkę...ty jesteś tą nową dziewczyną, o której wspominała mi Rumi? *Kiwasz niepewnie głową, dając znać, że się nie myli* Uff, całe szczęście, że się nie pomyliłam. Witaj w naszej „𝘨𝘳𝘻𝘦”. Jestem Kizuna Etou i pokrótce przedstawię Ci obowiązujące zasady. Słuchaj mnie zatem uważnie, jesteś gotowa?  𝘕𝘰 𝘵𝘰 𝘻𝘢𝘤𝘻𝘺𝘯𝘢𝘮𝘺... W pierwszej kolejności musisz znaleźć sobie na mieście bogato wyglądającego faceta i spróbować go namówić na spotkanie sponsorowane. Proponujesz mu cokolwiek. Może być to wypad na karaoke, do restauracji lub nawet love hotelu. Swoją randkę możesz w każdej chwili przerwać, ale najważniejsze jest to, abyś miała przy sobie obiecane przez niego pieniądze. Nie ma też większego znaczenia, jakim sposobem je otrzymasz, ale pod żadnym pozorem nie wolno tobie iść na całość! Wygrywa osoba, która będzie mieć najwięcej kasy w kieszeni. 𝘞𝘴𝘻𝘺𝘴𝘵𝘬𝘰 𝘫𝘢𝘴𝘯𝘦? *Ponownie kiwasz głową* Wspaniale! Zostało mi tylko przedstawić jeszcze nasze reguły... 1. 𝘒𝘪𝘦𝘥𝘺 𝘱𝘳𝘻𝘺𝘤𝘩𝘰𝘥𝘻𝘪 𝘵𝘸𝘰𝘫𝘢 𝘬𝘰𝘭𝘦𝘫,  𝘮𝘶𝘴𝘪𝘴𝘻 𝘨𝘳𝘢ć.  Nie obchodzi nas to, że masz wcześniej zaplanowane jakieś spotkanie. Musisz przyjść i nie masz innego wyjścia. 2. 𝘑𝘦ś𝘭𝘪 𝘊𝘪ę 𝘻ł𝘢𝘱𝘪ą, 𝘯𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘭𝘯𝘰 𝘊𝘪 𝘮ó𝘸𝘪ć 𝘰 𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘯𝘪𝘶 „𝘨𝘳𝘺” 𝘢𝘯𝘪 𝘰 𝘫𝘦𝘫 𝘶𝘤𝘻𝘦𝘴𝘵𝘯𝘪𝘬𝘢𝘤𝘩. Po prostu trzymaj język za zębami. 3. 𝘕𝘪𝘬𝘰𝘮𝘶 𝘯𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘭𝘯𝘰 𝘰𝘥𝘦𝘫ść. Ostatnią zasadę radzę najbardziej przestrzegać, ponieważ jeśli ją złamiesz, to gorzko tego pożałujesz. Nie jest to jakaś skomplikowana gra, więc myślę, że dasz sobie radę. 𝘚ł𝘺𝘴𝘻𝘺𝘴𝘻? 𝘛𝘦𝘳𝘢𝘻 𝘵𝘸𝘰𝘫𝘢 𝘬𝘰𝘭𝘦𝘫... Życzę udanej zabawy! „Wiesz...najfajniejsze w młodości jest robienie strasznie głupich rzeczy”. W 𝘏𝘰𝘵𝘦𝘭𝘶 𝘞𝘪𝘭𝘭𝘪𝘢𝘮𝘴 𝘊𝘩𝘪𝘭𝘥 𝘉𝘪𝘳𝘥 mieszkają dosyć osobliwi lokatorzy. I to właśnie w tym nadzwyczajnym miejscu poznasz uzdolnionego artystę, piękną modelkę oraz tajemniczego kuzyna malarza o nietuzinkowym charakterze. Oto opowieść o pewnej dziewczynie, która straciła panowanie nad swoimi emocjami. „Moją modelką może być każda”. Wszystko, co wcześniej napisałam, zapowiadało dosyć fajny wstęp do niebanalnej historii miłosnej, ale czy na pewno? No cóż...sama mam mieszane uczucia względem tego tytułu. Ogólnie fabuła jest nieco chaotyczna oraz pełno w niej nieścisłości. Praktycznie żadnego bohatera nie polubiłam, ale też do żadnego z nich nie czuję jakiejś urazy. Jeśli miałabym wybrać najlepiej napisaną postać, to byłby nią jak najbardziej Inoue Yoshioki. Nawet fajny z niego chłopak - według mnie ratował całą historię i resztę bohaterów ^^' Kolejną postacią, którą uznałabym za całkiem w porządku byłby oczywiście Yuusei Asai. Tworzy ładne obrazy i naprawdę widzę, że sztuka jest u niego na pierwszym miejscu. Najgorzej wypadła w tej serii niestety  Kizuna Etou. Lekkomyślna szesnastolatka, przy której dosłownie ręce mi opadały. Nie byłam usatysfakcjonowana z podejmowanych przez nią decyzji i bez wyrzutów sumienia stwierdzam, że jest bardzo nierozsądna. „Nie wierzę, że ktokolwiek mógłby ją zastąpić, nie wierzę i nie potrzebuje nikogo innego”. Jak najbardziej mogę pochwalić styl rysowania Rihito Takarai, ponieważ jest on naprawdę śliczny - delikatna kreska połączona z nieco ciemniejszymi tłami fajnie ze sobą współgrała, a postacie są również przyjemne dla oka ♡ Cała przedstawiona przez obie autorki historia jakoś mnie nie zachwyciła, ale nie jest to zła manga. Zakończenie pozostawia wiele do życzenia, ale doceniam za starania i same chęci. Z miłą chęcią chciałabym teraz przeczytać powieść Pani Kabei, na podstawie której zilustrowano tę serię „Kiedy mam wrażenie, że rana zaczyna się goić. Specjalnie ją rozdrapuję i przychodzę tutaj, żeby ból pozostawał świeży”.

Sympatyczna ładnie narysowana nowa wersja opowieści o Śnieżce, która musi uciekać przed grożącym jej niebezpieczeństwem... chociaż nie ze strony macochy tylko zepsutego arystokraty. Choć ten tomik mangi spodobał mi się, to jednak mnie nie oczarował. Nie wiem czy zabiorę się za kolejne tomiki.

(Nie)dobry sposób wychowania Po tym tomie można śmiało dojść do wniosku, że wiedza z zakresu układów państwa i spraw polityczno-wojennych, nie idą w parze z umiejętnościami rodzicielskim. Jednocześnie widać tu niestety też problem faworyzacji dziecka urodzonego przez Hatchepsout, nad przyrodnim. Niestety wątek ten nie pokazuję nam do końca tego działa jako złe, jest ono tu pokazane częściowo neutralnie i pozostawiane do indywidualnej interpretacji przez czytelnika. Nie licząc tego wątku, uważam, że ogólne metody wychowania młodego faraona zarówno przez królową jak i resztę osób są fatalne i nie dziwi mnie w tym wszystkim to, że pewnie wraz z rozwojem historii faraon stanie się jeszcze bardziej skrzywiony niż jego ojciec. I odnośnie rodziców mam jeszcze problem z tym, że nie zostało nam wyjaśnione co stało się z biologiczną matką chłopca. Jej wątek został nagle urwany i nie zostaje ona ani słowem wspomniana w tym tomie, a mimo, że nie przepadam za jej postacią uważam to za spore przeoczenie ze strony autorki. Niesyty przez podniesienie cen twardych opraw nie będę szybko w stanie przeczytać kolejnych tomów tej mangi. Nie mniej jednak jestem bardzo ciekawa co wydarzy się dalej i jak rozwiną się wątki o których wspomniałam powyżej.

Była okej ale nie najlepsza. Może to dlatego że nie czytam zbyt dużo mang i wsumie żadna z mang które przeczytałam mi nie podeszła więc jeśli kochasz mangi w tym temacie to gorąco polecam. Daję 6 gwiazdek: nie dlatego że jest zła tylko dla tego że mi osobiście nie podeszła

Czy przypadkowe spotkania dojrzałej kobiety i ucznia, obojga po trudnych doświadczeniach, może wpłynąć na los któregoś z nich? Czego dorosły może nauczyć się od nastolatka? Ciepła, piękna, jednotomowa opowieść o przekraczaniu własnych ograniczeń... i walce o marzenia.

Szlakiem chmur na północny zachód #1 to kolejny mocno intrygujący tytuł, który znalazł niedawno w ofercie wydawnictwa Studio JG. Manga ma ogromną szansę mocno namieszać na rynku i stać się jedną z tych pozycji, które zostaną zapamiętane na długie lata. Autorka komiksu przenosi czytelnika do dość nietypowego jak na mangę rejony świata – Islandii. To właśnie tam zaczyna się cała akcja, która początkowo jest dość enigmatyczna. Na pierwszych stronach tytułu mamy okazję obserwować przepiękne pustkowia malowniczej i mroźnej wyspy. To właśnie w takiej scenerii znalazł się kierowca pewnego samochodu, który zaliczył „mały” wypadek. Nieprzewidziane zdarzenie drogowe przerwało jego ważne „zadanie”. Minie kilka stron, zanim otrzymamy informację, że owym pechowcem jest Kei, nastoletni Japończyk, który przeprowadził się na Islandię do swojego dziadka i dorabia on jako „detektyw” specjalizujący się w odnajdywaniu przeróżnych rzeczy. Wielce pomocna w tego rodzaju „pracy” okazuje się jego ponadprzeciętna i ponadnaturalna zdolność rozumienia rzeczy martwych. Dzięki możliwości słyszenia wspomnień maszyn/przedmiotów jest on, wstanie wykonać naprawdę wiele powierzonych mu zadań. Pierwsza połowa mangi skupia się głównie właśnie na takich czynnościach, które nie zawsze są mocno ekscytujące. Później robi się jednak o wiele bardziej tajemniczo i ciekawie. Ma to związek z jego młodszym bratem, który pozostał w Japonii i nagle przestał się z nim kontaktować (tak samo, jak pozostała część rodziny). Kei musi rozwiązać tę zagadkę, która z każdą kolejną chwilą i nowo odkrytymi faktami, staje się mroczniejsza, bardziej tajemnicza i zwiastująca poważne problemy. Mamy tutaj do czynienia, z którego tytułem pierwsza część jest swoistym połączeniem sensacji i okruchów życia. Nie zachodzi tutaj jednak do mocniejszego wymieszania owych gatunków. Początek mangi to bardzo powolna narracja, która swoim stylem przypomina wiele innych „okruchów życia”. Stopniowo poznajemy głównego bohatera, kolejne zadania. Na drugim planie mamy okazję obserwować jego dziadka, który pomimo swojego wieku nadal mocno zainteresowany jest młodymi pięknymi kobietami, jego młodą ukochaną oraz jej nastoletnią siostrzenicę, której serce jest równe mroźne jak okoliczne tereny. Do tego dochodzi pewna dawka humoru (czasem z podtekstem),rodzinne perturbacje i gdzieś daleko w tle być może rodzący się „romans”. W drugiej części manga przeradza się w rasową sensację, gdzie akcja jest mocno wartka i zaskakująca. Kolejne pojawiające się wątki, które potęgują wielką tajemnicę, dużo bardziej wyrazisty klimat i nowi intrygujący bohaterowie. Po przekroczeniu pewnej bariery tytuł staje się naprawdę mocno ciekawy i potrafi utrzymać odbiorcę w napięciu, zaskakując go nowymi wydarzeniami. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-szlakiem-chmur-na-polnocy-zachod-1/

Ocena może zawyżona, bo w gruncie rzeczy to bardzo schematyczny tytuł, ale naprawdę dobrze się na nim bawiłam. I bardzo mnie wciągnął. Wszystkie postacie były sympatyczne, fabuła niegłupia, ale typowa. Za to zupełnie kupił mnie klimat - lekko odrealniony i oniryczny. Podobała mi się też strona graficzna. Ale zawsze lubiłam tę autorkę, jej styl delikatny i szkicowy, bardzo mi leży i dobrze współgra z ogólną treścią mangi. Generalnie jest to dobry wstęp i zachęcił mnie do dalszych tomów.

Takiej mangi potrzebowałam - historycznej, działającej leczniczo na bardzo stresujące dni. W tym przypadku ta manga spisała się na medal. Fabuła lekka i bardzo przyjemna do tego pięknie narysowana. Nie mogę przestać się patrzeć na te piękne tybetańskie krajobrazy. Do tego uroczy bohaterowie, oraz prześliczna Rati, która stanowi wisienkę na torcie. Całą mangę przeczytałam z szerokim uśmiechem oraz zamiarem poznania kontynuacji.

Intryga się zagęszcza, główny zły sięga po władzę, a uciekinierzy szukają czegoś co pomoże ich przetrwać. Nadal nie wiem, jak podchodzić do bohaterów. Niektóre ich cechy czy zachowanie są dla mnie lekko irytujące, ale i tak bardzo chętnie poznam ich dalsze losy.

O ile pierwsza część nie wzbudziła we mnie większych emocji, o tyle druga wycisnęła łzy z oczu. Poważnie, aż mi głupio było, taka poważna, dorosła kobieta i płacze nad komiksem... A niech tam, czasem można sobie pozwolić na emocje! Podoba mi się przemiana głównego bohatera i wspaniały charakter Sakury. Nie podoba mi się, że tak szybko się skończyło...

Manga dla miłośników książek ;) Główna bohaterka, Kaho, nie widzi świata poza książkami. Zamiast spotykać się z rówieśnikami, woli zaszyć się z książką w kącie i dać się pochłonąć opisanemu w niej światu. Nie dziwi więc, że postanawia pomóc w swojej szkolnej bibliotece. Wkrótce okaże się, że na tyłach pomieszczenia znajduje się ukryte przejście do sekretnej biblioteki - pokoju pełnego magicznych ksiąg, w tym wielu białych kruków. Sęk w tym, że kiedy Kaho otwiera drzwi do tej biblioteki, kilka książek (w końcu to magiczne księgi) ucieka spomiędzy regałów na teren szkoły, wypuszczając ze swoich kart bohaterów literackich. Od tego momentu zadaniem Kaho (oraz poznanego w bibliotece strażnika, Hayamy) będzie odnalezienie wszystkich tych postaci i doprowadzenie ich z powrotem do swoich książek. Wyszła z tego całkiem sympatyczna, pełna humoru historia, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim bibliofilom ;)

Kolejny tom mojej przygody ze starożytnym Egiptem. Jest ok, choć bez szału. Ten tom pokazuje, iż władca musi podejmować trudne decyzje, na przykłąd skazać kogoś na śmierć.... A ten tutaj przypadek był klasyczny i wcale nie najtrudniejszy... Oby w następnych tomach Hatszepsut przyswoiła sobie tę lekcję.... Jak na razie jest za bardzo łagodna i naiwna, dobrze to świadczy jako o człowieku, ale źle jako o materiale na władcę...

Niedawno miałam przyjemność przeczytać dwa pierwsze tomy mangi "Marcowy lew", które dostałam od przyjaciółki. Ta manga to prawdziwa perełka wśród dramatów i okruchów życia, pełna głębokich emocji i przemyślanych postaci. 😍 Historia zaczyna się od 17-letniego Reia Kiriyamy, zawodowego gracza w shogi, który mieszka samotnie w Tokio po tragicznej utracie rodziny. Jego codzienność wypełnia samotność, aż do momentu, gdy przypadkiem poznaje trzy siostry: Akari, Hinatę i Momo. Ich ciepło i troska zaczynają stopniowo zmieniać jego życie. 🥺 Pierwszy tom to zlepek codziennych historii, które wprowadzają nas w życie Reia i trzech sióstr. Narracja jest subtelna i pełna emocji, co sprawia, że szybko zaczęłam czuć się związana z bohaterami. Drugi tom skupia się bardziej na wewnętrznych zmaganiach Reia – jego motywacji do gry w shogi i niechęci do przegrywania. Wątek ten jest niezwykle ciekawy i pokazuje, że każdy z nas zmaga się z własnymi demonami, niezależnie od okoliczności. Styl rysunków Umino jest charakterystyczny i momentami chaotyczny, ale ma w sobie urok i prostotę, która idealnie pasuje do tej historii. Szczególnie spodobało mi się wytłumaczenie zasad gry w shogi w drugim tomie za pomocą kotów – to było bezcenne! 🐱🐾 Manga porusza ważne tematy w subtelny i poetycki sposób, co jest typowe dla japońskiej narracji. Doceniam delikatność, z jaką autorka opisuje emocje i codzienne życie. To, co u nas mogłoby zostać powiedziane wprost, tutaj jest ukryte między wierszami, co dodaje historii głębi i tajemniczości. Ten styl narracji może nie trafić do każdego, jednak jeśli lubicie klimaty dramatów i okruchów życia, to zdecydowanie warto dać tej mandze szansę.

Bardzo ciekawa pozycja. Miła, ciepła historia. Szkoda tylko, że zaledwie w pół godziny się czyta i chciałoby się czegoś więcej. Jakiegoś definitywnego rozwiązania. Ledwie się weszło w historię i bardzo nagle wszystko się kończy. Do tego parę niezrozumiałych decyzji bohaterów. Ale poza tym bardzo fajny klimat. Chciałbym przeczytać dalszą cześć tej historii.