Oko Horusa. Kobieta, która została faraonem #5

Bardzo przyzwoity zbiór one-shotów. Wiadomo przecież, że jedne historyjki są lepsze a inne gorsze, nie obiecuję jednak, że mogą się one każdemu spodobać. Kreska jest śliczna, typowa dla fantasy mang shoujo. Polecam i z chęcią bym sięgnęła po inne mangi od tej autorki

Mistrz romansu Nozaki to typowa życiowa historia o tym jak młoda dziewczyna Chiyo, chce wyznać swoje uczucia chłopakowi. Bohaterka jednak robi to na tyle nieudolnie, że zamiast znaleźć partnera, zdobywa pracę jako asystentka mangaki. Okazuje się bowiem, że jej obiekt zainteresowań tworzy mangi o miłości skierowane dla dziewczyn. Chiyo zostaje wciągnięta w świat tworzenia mangi i przeżywa zakręcone przygody z Nozakim, który nie jest świadom jej uczuć. Bohaterka ma okazję do lepszego poznania Nozakiego i poznaje niecodziennych przyjaciół chłopaka. Humor mangi skupia się na relacjach pomiędzy postaciami, braku zrozumienia różnych tematów i życiowych sytuacjach.

Mieszanie przeszłości z teraźniejszością jest zabiegiem niezwykle popularnym w literaturze, jednak nie zawsze wychodzi to autorom dobrze. Jak spisał się więc autor mangi "Im wielki kapłan Imhotep"? Główną bohaterką serii jest dziewczyna, która zieje ogniem. W pewnym momencie do jej domu wprowadza się wielki Imhotep, który swoją obecnością wprowadza dziewczynę w zdenerwowanie, a jego poczynania na zawsze zmienią życie bohaterki. Dlaczego? Co jest przyczyną stanu dziewczyny? Manga ma całkiem ciekawą i wbrew pozorom zaskakującą fabułę, pełną ciekawych zwrotów akcji- niekiedy nieco schematyczną, jednak dość urokliwą. Mówiąc o tej serii należy wspomnieć o wielu zabawnych wątkach i wykorzystaniu bóstw w całkiem ciekawy sposób, który dość mocno mnie rozczulił. Kreska i sposób przedstawienia dialogów na początku jest dość niezrozumiały, jednak z czasem nabiera uroku, a z odczytaniem go nie ma większego problemu. Mangę mogę polecić każdemu kto lubi motyw walki dobra ze złem, oraz nie straszny mu jest starożytny Egipt!

(Nie)dobry sposób wychowania Po tym tomie można śmiało dojść do wniosku, że wiedza z zakresu układów państwa i spraw polityczno-wojennych, nie idą w parze z umiejętnościami rodzicielskim. Jednocześnie widać tu niestety też problem faworyzacji dziecka urodzonego przez Hatchepsout, nad przyrodnim. Niestety wątek ten nie pokazuję nam do końca tego działa jako złe, jest ono tu pokazane częściowo neutralnie i pozostawiane do indywidualnej interpretacji przez czytelnika. Nie licząc tego wątku, uważam, że ogólne metody wychowania młodego faraona zarówno przez królową jak i resztę osób są fatalne i nie dziwi mnie w tym wszystkim to, że pewnie wraz z rozwojem historii faraon stanie się jeszcze bardziej skrzywiony niż jego ojciec. I odnośnie rodziców mam jeszcze problem z tym, że nie zostało nam wyjaśnione co stało się z biologiczną matką chłopca. Jej wątek został nagle urwany i nie zostaje ona ani słowem wspomniana w tym tomie, a mimo, że nie przepadam za jej postacią uważam to za spore przeoczenie ze strony autorki. Niesyty przez podniesienie cen twardych opraw nie będę szybko w stanie przeczytać kolejnych tomów tej mangi. Nie mniej jednak jestem bardzo ciekawa co wydarzy się dalej i jak rozwiną się wątki o których wspomniałam powyżej.

Manga dla miłośników książek ;) Główna bohaterka, Kaho, nie widzi świata poza książkami. Zamiast spotykać się z rówieśnikami, woli zaszyć się z książką w kącie i dać się pochłonąć opisanemu w niej światu. Nie dziwi więc, że postanawia pomóc w swojej szkolnej bibliotece. Wkrótce okaże się, że na tyłach pomieszczenia znajduje się ukryte przejście do sekretnej biblioteki - pokoju pełnego magicznych ksiąg, w tym wielu białych kruków. Sęk w tym, że kiedy Kaho otwiera drzwi do tej biblioteki, kilka książek (w końcu to magiczne księgi) ucieka spomiędzy regałów na teren szkoły, wypuszczając ze swoich kart bohaterów literackich. Od tego momentu zadaniem Kaho (oraz poznanego w bibliotece strażnika, Hayamy) będzie odnalezienie wszystkich tych postaci i doprowadzenie ich z powrotem do swoich książek. Wyszła z tego całkiem sympatyczna, pełna humoru historia, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim bibliofilom ;)

Taki luzacki tom. Pojawiła się nowa postać. W Egipcie było tak, że bardzo wierzyli w znaczenie snów. Tym samym Hatszepsut, podjęła bardzo ważną decyzję. Nie jestem w stanie powiedzieć czy dobrą, ale zdaję mi się że rozsądną. Końcówka podkręca atmosferę i spodziewam się rzezi... nie no bez przesady, ale walka będzie zacięta.

Nie ma co ukrywać - czuję niedosyt, ale nie oznacza to że mi się nie podobało. Wydaje mi się, że lepiej by wyszło gdyby autorka pociągnęła tą serię przez przynajmniej jeszcze jeden tomik bo wszystkie odpowiedzi zostały upchnięte na ostatnich stronach. Historia była lekka i przyjemna. Idealna na odmóżdżenie i relaks. +zabrakło mi większego rozwoju w relacji Enry i Kamachi.

O jejciu-jejciu, na blogu będzie omówiony komiks pornograficzny :) Szczerze powiedziawszy śmieszy mnie ta cała pseudo-troska o dobro osób niepełnoletnich. Jak się patrzy na PEGI w wielu krajach, to szybko można dojść do wniosku, że cały ten system nie tylko nie działa, ale został zaprojektowany przez kompletnych debili. Krew robiona na czarno, no bo przecież jak będzie czerwona to wychowamy morderców. Kobiety o nierealnych kształtach w tak skąpym bikini, że zostają niemal same sznurki są okej, ale pokaż fragment kobiecego sutka i już Facebook czy You Tub wytaczają ciężką artylerię. Hipokryzja pełną gębą. Dziś jednak nie o tym, a o debiutanckim tytule nowo powstałego wydawnictwa Akuma. Mangę z gatunku hentai zakupiłem w przedsprzedaży, aby wesprzeć nowego wydawcę i dziś, gdy już pojawiło się sporo recenzji tego tytułu, wypowiem się i ja. Zrobię to jednak w nieco innym tonie, bo zestawię "Opętanych miłością" z mangą "Renai Sample", martwego już wydawnictwa Yumegari. Czas zacząć szczucie cycem i niech wygra lepszy. Albo raczej lepsza :) 1. Okładka Nie oceniaj mangi po okładce, mówili, ale w większości wypadków, właśnie to kryterium decyduje, czy w ogóle spojrzymy na dane dzieło. W obu wypadkach obwoluty są kolorowe i ostro kuszą, choć ta z "Renai Sample" ma obfitsze walory. Jednak jeśli zajrzymy pod sukie.... znaczy się obwolutę, to szybko się okaże, że "Opętani miłością" wypadają lepiej. W pierwszym wypadku mamy po prostu tytuł na białym tle. W drugim seksowną dziewuszkę o nieprzyzwoitych myślach. Szczerze? Dla mnie druga pozycja wypada na tym polu lepiej. Zresztą sami oceńcie: Renai Sample - 0 Opętani miłością - 1 2. Złożoność historii Tak, wiem, nie o treść tutaj chodzi, a o seksualne fantazje. Niemniej mangi czy anime typu hentai udowadniają, że da się wpleść w całość sensowną fabułę. Zboczoną, pełną orgazmów, negliżu, pięknych, wręcz nierealnych, ciał i zazwyczaj dość naiwnych postaci. W przypadku "Opętanych miłością" faktycznie to dostajemy. Mamy 12 historyjek, kompletnie z sobą nie powiązanych i raczej napisanych na jedno kopyto. Wiecie, coś w stylu Brazzers. Ona naiwna i napalona, on speszony i nie wierzący w swego farta. Natomiast "Renai Sample" ma już nieco wyższy poziom. Oczywiście to nadal ostra fantazja seksualna, rodem z sypialni Barneya Stinsona, ale poszczególne historyjki, a tych mamy 10, brzmią bardziej przekonująco. W zasadzie da się je nawet połączyć w jakąś sensowną, wakacyjną przygodę lub coś w tym guście. Renai Sample - 1 Opętani miłością - 1 3. Postacie męskie Nie wiem, jak inni, ale dla mnie w porno liczą się postacie żeńskie. Mimo wszystko uważam, że przystojny mężczyzna to pociągający mężczyzna i w tego typu produkcjach jest to ważne. W obu albumach wypadają oni niestety dość słabo. W praktyce w ogóle mogliby nie mieć żadnych kwestii i wyszłoby na to samo. No prawie. Jeśli miałbym już jednak wybrać, gdzie panowie lepiej się spisali, to obstawiam "Renai sample". Tam przynajmniej byli bardziej, hmm... różnorodni pod kątem charakteru. Reani Sample - 2 Opętani miłością - 1 4. Postacie żeńskie No i przechodzimy do sedna tego typu dzieł, nie ważne w jakiej formie po nie sięgamy. Jeśli idzie o bohaterki, to w obu wpadka są one różnorodnie przedstawione pod kątem, że tak to nieładnie ujmę, proporcji, ale też wieku, sfer społecznych i tak dalej. Jednak to te z "Opętanych miłością" w finalnym rozrachunku wypadły dla mnie bardziej seksownie. Tutaj mamy pewien absurd, bowiem fabularnie to "Renai Sample" wypada lepiej, ale właśnie fakt, że "Opętani miłością" nie silą się na szczególnie rozbudowany scenariusz, bazując głównie na scenach sytuacyjnych oraz ich postacie działają pod wpływem impulsu, sprawił, że całość wypada ciekawiej. Bohaterki od wydawnictwa Akuma wypadają zatem lepiej, bo jadą na spontanie, podczas gdy u konkurencji starają się one analizować sytuację. Renai Sample - 2 Opętani miłością - 2 5. Rysunek Nawet moje oko mangowego laika potrafiło wychwycić pewne różnice w stylu obu artystów. Szczerze powiedziawszy nie umiem powiedzieć, które rysunki wolę, bo obie mangi wypadają dla mnie na takim samym, dobrym poziomie. To nie jest jakieś mistrzostwo i przy takiej "Herezji miłości" wizualnie te mangi przegrywają, ale też nie z kretesem. To po prostu solidny rysunek, w sam raz pod tematykę porno, gdzie czytelnik ma być pobudzany przez fantazję rozgrywającą się na kartach. Ni mniej ni więcej. Reani Sample - 3 Opętani miłością - 3 PODSUMOWANIE Szczerze powiedziawszy jestem zadowolony z tego wyniku. Wyszedł remis w sytuacji, gdzie obstawiałem od początku zdecydowaną wygraną "Renai Sample". Czemu? Bo mangę mam od dłuższego czasu i wraz z moją żoną jesteśmy z niej baaaardzo zadowoleni. Jednak "Opętani miłością" sprostali zadaniu, pokazując, że warto wydać na polskim rynku więcej tytułów tego typu. Wydaje mi się, że jest na nie zapotrzebowanie, choć z pewnością hentai w Polsce nigdy nie dorówna fandomem do ecchi. Osobiście lubię oba gatunki i mam nadzieję, że wydawnictwo Akuma nie poprzestanie tylko na wydawaniu sprośnych mang, ale pójdzie też o krok dalej. Jednak jak na debiut, do tego kontrowersyjny jest dobrze. Może nawet bardzo dobrze. Tak czy inaczej nie żałuję wydanych pieniędzy i wraz z małżonką na pewno będziemy wracać do obu tytułów.

Coraz mocniej wgryzam się w komiksy erotyczne, które wylądowały na półkach polskich księgarń. Wiadomo, raz się trafi coś lepszego innym razem słabsze dzieło. A w tym wypadku mamy dzieło, gdzie autor na wstępie postawił sprawę bardzo klarownie. To mocna satyra erotyczna, ale nie pornograficzna, nabijająca się z stereotypów fantasy i samego seksu. Jest nieco kontrowersyjna, zboczona oraz ma bardzo specyficzny humor. Innymi słowy, skierowana do bardzo konkretnego typu odbiorcy. I co ważniejsze - robi to świetnie. Całość to zbiór krótkich historyjek, które pierwotnie były publikowane w Internecie. Ostatecznie doczekały się wydania zbiorczego, uzupełnionego o kilka nowych opowiadań, aby wszystko płynnie połączyć. Fabuła jest absurdalnie prosta. Ona jest zboczoną, elfią dziewicą, marzącą tylko o tym, aby wygrzmocił ją porządnie silny, brutalny ork. On jest orczym prawiczkiem, ostatnim z swego gatunku na kontynencie i poprzysiągł, że nie będzie gwałcić, aby zmyć plamę na honorze orków. Tych dwoje się spotyka i zaczyna się komedia omyłek, gdzie dziewczyna na wszystkie sposoby próbuje zaciągnąć do... no, niekoniecznie łóżka, swego samczego wybranka. W tym momencie należy bardzo wyraźnie zaznaczyć jedną rzecz, na którą ogrom kobiet jest, zresztą słusznie, wyjątkowo wrażliwa. Mianowicie nasza zboczona elfka wprost mówi, od pierwszych stron zresztą, że chce być zgwałcona. Nie każda osoba odbierze to bezkrytycznie. Wiadomo, to słowo budzi, szczególnie dziś, strasznie dużo negatywnych emocji. Jednak warto spojrzeć na całość przez pryzmat satyry, do tego w świecie fantasy. Nasza elfia panna jest wiecznie napalona i nasłuchała się opowieści, jak to 50 lat temu, orki brutalnie gwałciły elfki. Przy czym prawda była nieco inna, co dość szybko zaczyna się wyłaniać w toku całej historii. Do tego to ona chce zgwałcić naszego orka-prawiczka, który za wszelką cenę stara się zachować cnotę. Zatem gdy do całości podejdziemy na luzie, a nie na poważnie szukając Bóg wie czego, wtedy dostaniemy udaną, pełną sprośnych gier słownych, komedię erotyczną, która potrafi bawić. Jedyne do czego faktycznie mogę się przyczepić to bardzo ubogie scenografie. Ja wiem. Nie na nich ma się czytelnik skupiać. Tutaj sednem sprawy są nagie ciała, a te są narysowane ładnie. Z drugiej strony nie jeden komiks erotyczny czy pornograficzny (w to wliczam hentai) ma dość bogatą scenerię. Tak - czepiam się :) "On zimny, ona gorąca" to naprawdę udana satyra erotyczna osadzona w świecie fantasy. Nie dla każdego, ale mimo wszystko warto przełamać stereotypy, dać na luz i sięgnąć po tą mangę. Jest spora szansa, że wam się spodoba.

Jeśli lubicie: książki o książkach (wielu książkach),motyw "od zera do bohatera", rozbudowane światy, orientalny klimat i przygody, to "Wielki strażnik biblioteki" powinien przypaść Wam do gustu! Bardzo cieszę się, że zdecydowałam się sięgnąć po tę mangę. Pierwszy tom jest jak prolog do całej serii. Przedstawia on losy pewnego chłopca, który pochodzi z ubogiej rodziny w małej wiosce, przez co nie ma wstępu do biblioteki, a przez elfie uszy jest szykanowany przez rówieśników i innych mieszkańców wioski. Sam zabieg, że przez cały tom nie znamy imienia "długouchego" i poznajemy je dopiero na samym końcu, jest bardzo ciekawy. Chłopiec ten szybko wzbudza sympatię - ma w sobie duże pokłady empatii, odwagi i wytrwałości, jest bardzo ciekaw świata, ma intelekt i wyobraźnię, a do tego ma w sobie zadatki na maga. Sama manga jest bardzo klimatyczna, a styl kreski ładny i bardzi szczegółowy. W dodatku kreacja świata jest bardzo ciekawa, nawet jeśli w pierwszym tomie jest pokazany zaledwie jego skrawek. Manga powstała na podstawie powieści, ale tak czy inaczej zasługuje na pochwałę, gdy idzie o wyjaśnianie wielu rzeczy. Zawsze jest jasne "co, jak i dlaczego". Przy "Wielkim strażniku biblioteki" bawiłam się wspaniale i bardzo go polecam! Moja ocena to 10/10 i manga będzie odpowiednia dla osób 12+

Coraz więcej demonów, wcielanie ludzkiej duszy do piekła i lekka zmiana zasad demonicznych zawodów. Dużo się dzieje w tym tomie, nie było nudy, choć relacja pary głównych bohaterów stoi w miejscu, ale to nic, lubię gdy romans rozgrywa się bez pośpiechu. W tym tomie podobnie jak w pierwszym mamy ciekawe wątki "grzeszników", każdy z nich ma swoje motywy i usprawiedliwienia. Podoba mi się także przesłanie, że nic nie jest czarno-białe i o ile na świecie jest dużo złych ludzi, to nie warto całkowicie tracić nadzieję w ludzkość i wrzucać wszystkich do jednego worka. Wielka szkoda, że te tomy są takie cieniutkie. Całe szczęście na urodziny dostałam wszystkie ;) 9,5/10

Przyjemny wizualnie początek długiej serii mangowej. Bohaterów dopiero się poznaje, ale już mam wobec nich mieszane odczucia. Sympatyczni, ale... No zobaczmy jak się sytuacja rozwinie, bo sama historia ma w sobie i jasne wesołe i mroczne wątki, a tak lubię.

Oceniam całą serię. Jest to interesująca, dość nietypowa opowieść. Chłopak, który w wieku lat dwudziestu stwierdza, że nic nie osiągnął i jego życie jest nic nie warte, godzi się je sprzedać - nie wiadomo komu dokładnie i po co, ale wiadomo, że dostaje pewną sumę pieniędzy, a na zakończenie spraw zostawia sobie tylko trzy miesiące. Trzy ostatnie miesiące swojego życia spędza pod okiem "obserwatorki" - dziewczyny, która ma się upewnić, że w czasie, który mu pozostał, nie zrobi nic przesadnie głupiego. Jest to opowieść o godzeniu się ze sobą, akceptowaniu rzeczy, których nie można zmienić oraz... o paru innych ciekawych kwestiach. I jest warta przeczytania. Manga została narysowana na podstawie powieści. Nawet mam ochotę po nią sięgnąć, mimo że już znam fabułę. Ogólnie - polecam.

Znacie takie powieści, które nie zapowiadają wielkiego bum? Takie pierwsze wrażenie zrobiła na mnie ta historia. A w sumie nie zrobiła żadnego, bo co dobrego można spotkać w opowieści z młodymi ludźmi w roli głównej? Spokojnie! To jednak tylko pozory, nie jedna książka rozpoczyna się dość spokojnie, by potem nam dać świetną fabułę. Poznajemy Leilę Watanuki, której mocno zależy, by bardzo dobrze się uczyć i mieć jak najlepsze wyniki. Pragnie zdobyć stypendium, by móc pomóc swojej mamie. Ojciec dawno od nich odszedł zostawiając im na głowie „Love Hotel” , w którym schadzki miłosne mają różni ludzie. Ogólnie rzecz biorąc Leila nie cierpi tego miejsca, ukrywa tę prawdę przed wszystkimi z myślą o ukochanej mamie i biorąc sobie na kieł fakt, że z całego serca chce jej pomóc. Jako dziecko niestety trafia na kochającą się parę i doznaje traumy – boi się mężczyzn i ich dotyku. Efektem jest nadmierne pocenie się, a na domiar złego jej tajemnicę poznaje jeden z kolegów jej klasy. Po pierwszym tomie miałam ochotę odstawić tę serię. Myślałam, że jak już tak się rozpoczęło to nic więcej mnie nie zaskoczy! A tu psikus! Jakoś mnie jednak podkusiło i zaczęłam sięgać po kolejne tomiki, a gdybym tego nie zrobiła – uciekła by mi naprawdę dobra historia! Sama Leila jest niesamowicie porządnicka – i to mi się w niej podoba, że mimo wszystko jest delikatna, uprzejma, grzeczna, trochę w stylu rycerza na białym koniu, chodź w wersji damskiej, całokształtem ogromnie ją lubię, nawet jeśli jest naiwna i wierzy w miłość taką typowo romantyczną. Zaś Owaru... Tia... Z niego to niezłe ziółko! Niesamowicie mnie drażnił swoim zachowaniem, że chwilami jego decyzje były skrajnie wredne... A mimo to nie mogę powstrzymać się od śledzenia jego poczynań, bo kiedy pokazuje swoją prawdziwą twarz i prawdziwe oblicze to jakoś tak zyskuje na mojej sympatii. Musze Wam się przyznać, że to jednak Rikka widziałam u boku naszej nastolatki. Jakoś tak pasował mi na jej ukochanego... Kreska mi się podoba, druk (napisy) jest w porządku – wiecie, ja ślepa jestem i jak są za małe literki to psioczę tak mocno, że chyba mnie u Basi w Lesku słychać! I przyznaję się bez bicia, jestem na tyle oczarowana, że po tym jak skończyłam tom III... zalogowałam się na stronę wydawnictwa i zamówiłam kolejne trzy tomiki! Ja muszę się dowiedzieć co tam się wydarzyło!

Mama Komugi dostała nową pracę, więc, zamiast postarać się o lokum dla siebie i swoje córki, wysyła ją do eksmęża, z którym od 8 lat mają kontakt telefoniczno-korespondencyjny. Matka roku, brawo. A tak poza tym to dziewczyna oczywiście odkrywa ten wilczy sekret, zaczyna ją ciągnąć w stronę zoofilii i chwilami nie wiem, gubię się w czytaniu tego dzieła. Niby takie sobie szkolne romansidło, ale jakieś takieś... jakieś.

Starożytne postacie przenoszą się do XXI wiecznej Japonii. Jakie konsekwencje może ze sobą nieść ten czyn? Jak się okazuje, dość spore. Samo pomieszanie postaci z zupełnie różnych światów wydaje się dość niebezpieczne ze względu na ich przeszłość. Druga część serii "Im wielki kapłan Imhotep" jest powrotem do młodości Imhotepa. Dzięki temu zabiegowi, jesteśmy w stanie poznać dokładną przyczynę przebudzenia się Imhotepa po pawie trzech tysiącach lat na drugim końcu świata. Fabuła tego tomiku jest w pewien sposób przewidywalna i niekoniecznie porywająca, jednak znajomość jej jest potrzebna do zrozumienia ciągu przyczynowo skutkowego mangi. Oczywiście można wyróżnić kilka ciekawych wątków, jednak nie są one tak samo porywającego jak te z poprzedniej części. Kreska nie różni się prawie niczym od tej z poprzedniego tomu- tutaj również chwilę zajmuje przyzwyczajenie się do jej stylu. Na koniec warto wspomnieć o krótkim One Shocie dodanym na końcu mangi w ramach gratisu- jest to pierwsza wersja historii "Himeno" i Imhotepa- czytając ją można napotkać kilka cieszących oko podobieństw, przy czym cała reszta jest zupełnie inna od finalnej wersji. Na pewno jest to część bardzo ważna dla całej serii, z tą różnicą że nie jest ona specjalnie porywająca.

KOLEJNY DZIEŃ SZKARŁATNEGO KSIĘŻYCA Jedna z najciekawszych nowości od Waneko, „Switched”, powraca z drugim tomem. Pierwsza część, choć oparta na doskonale wszystkim znanym motywie, okazała się wielkim pozytywnym zaskoczeniem. I równie dobry jest ciąg dalszy. I to do tego stopnia, że już w tym momencie czuje się duży żal, że kolejny tom będzie już ostatnim. Póki co cieszmy się jednak tym, że mamy tę opowieść po polsku, bo nawet jeśli myślicie – a wręcz jesteście o tym przekonani – że to nie jest tytuł dla Was, możecie być zdziwieni i stać się fanami tej miniserii. Główna bohaterka, sympatyczna i piękna Ayumi, pewnego dnia była świadkiem próby samobójczej szkolnej brzyduli. Gdy się obudziła, odkryła, że jest w jej ciele, podczas gdy niedoszła samobójczyni cieszy się życiem, udając ją. Ayumi próbowała wyjaśnić sprawę, odzyskać to, co straciła, ale na próżno. Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że nie ma możliwości powrotu do swojego ciała, a próby mogą skończyć się śmiercią? I co się stanie, kiedy nadejdzie kolejny Dzień Szkarłatnego Księżyca, święto, kiedy doszło do zamiany ciał? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/11/switched-2-shiki-kawabata.html

-> Fabuła: Pamiętam, że o pierwszym tomie myślałam trochę jako chaotycznym, w tej części natomiast czytelnik jest "osadzony" już w tym świecie - (piekielnym) raju. Zapoznajemy się z niektórymi potworami tego miejsca i zaczyna się tworzyć pewna grupa bohaterów, którzy będą nam towarzyszyć przez dłuższy czas serii. Dzięki takiemu "sprecyzowaniu" zaczynamy wchodzić w głębię postaci. -> Kreska: śliczna, czytelna. Tylko przy niektórych okienkach nie byłam pewna, co się dzieje, ale generalnie większość scen akcji była zrozumiała. -> Reasumując, manga jest ładnie zrobiona, klimat adekwatny do historii (jest ogólnie dość "poważnie"/dramatycznie, ale dla rozluźnienia zdarzają się śmieszne wstawki w dialogach); nie mogę się jedynie w pełni wciągnąć w fabułę. Zazwyczaj mam tak, że kiedy już się z czymś zapoznaję (obojętnie, czy to manga, czy jakiś serial),to mam ochotę OD RAZU sięgnąć po kontynuację. Tutaj tak nie mam, ale nie uważam, że to wystarczający powód, żeby porzucać cykl - "Piekielny Raj" to ciekawy pomysł.

"Piekielny Raj" to wciągająca opowieść o (byłym) shinobi, który zostaje złapany i skazany na śmierć, jednak ma szansę na ułaskawienie... Sam koncept mnie ciekawi, tylko jedna rzecz mnie trochę zawiodła - opis reklamuje, jaki to główny bohater jest "Pusty" i wyprany z uczuć (wiadomo, jak to ninja),ale okazuje się, że... jednak ma jakieś emocje i nawet dowiadujemy się, z czym są związane (przynajmniej mniej więcej). Z samym tym faktem nie mam problemu (w końcu to ludzka rzecz),szkoda tylko, że już w pierwszym tomie na 13 to dostajemy. Pomimo tego i momentami niewyraźnych "okienek" (możliwe, że to po prostu dlatego, że nie jestem aż tak przyzwyczajona do kreski z gatunku akcja) i tak chętnie sięgnę po kolejne tomy. (Nie chcę, żeby ta recenzja wybrzmiała w taki sposób, że "no trochę wad, ale czytajmy dalej", bo fabuła naprawdę jest interesująca, postacie mają swoje charaktery, nie są nijakie, a tok myślenia/dialogi z naszym shinobim są fajnie zrobione)

Jest to jeden z tych przypadków, gdzie długość całości zaszkodziła. Zwykle jak to piszę, mam na myśli, że całość była zbyt rozwleczona, tu jest odwrotnie - "W pogoni za słońcem" jest zdecydowanie za krótkie, jak na przedstawioną fabułę. Autorka chciała chwycić zbyt wiele srok za ogon, w efekcie czego wyszedł tytuł pośpieszny, jakby telegraficznym skrótem pisany. Wątki i postacie pojawiają się i znikają, bez dokładnego wyjaśnienia co i jak. Starałam się czytać uważnie, ale rozwlekły początek i gnająca do przodu końcówka nie pomagały. Muszę się przyznać, że jak w pewnym momencie się zgubiłam, tak z trudem odnalazłam się na jakieś trzydzieści stron przed końcem. Tylko po to, by znów się zgubić na samej końcówce. Ale, co ciekawe, dzięki tej mandze zrozumiałam co mieli na myśli krytycy moich opowiadań. Czasami trzeba dodać kilka akapitów/stron wyjaśnienia, bo zbytnia enigma jest równie zła jak zwykła łopatologia. Mimo sympatii do gatunku i kreski, która mi odpowiadała, oraz ślicznej okładki (choć nijak nie pasującej do treści),umiarkowanie polecam.