Fantastyczna Czwórka - Tom 1

Z Fantastyczną Czwórką nie miałem wcześniej kontaktu – nie oglądałem filmów, nie czytałem starszych komiksów, znam ich tylko poprzez popkulturową osmozę. Na dodatek nie należę do fanów twórczości Jonathana Hickmana. Nie przebrnąłem przez „Na wschód od zachodu” i odpadłem po pierwszym tomie, podobnie było z „Avengers”. Wyjątkiem były „X-Men” i „The Black Monday Murders”, które naprawdę mnie wciągnęły (i wciąż czekam na kontynuację!). Po Fantastyczną Czwórkę sięgałem więc z umiarkowanym optymizmem.

Pierwszy tom bardzo mi się podobał. Wiem, że na Goodreads i Lubimy Czytać ta część oceniana jest najniżej, ale dla mnie stanowiła bardzo pozytywne zaskoczenie. Była bardziej kameralna i skupiona na relacjach. Akcji nie było tyle, co w kolejnych tomach.

Moim zdaniem cały ten run stoi postaciami, ale całe show skradły dzieci. Valeria i Franklin są świetnie napisani i z miejsca ich polubiłem. Bardzo dużą sympatię odczuwam do Sue, która jest wzorem silnej kobiecej postaci. Jest twarda, pewna swojej wewnętrznej siły i moim zdaniem to ona jest głównym spoiwem Fantastycznej Czwórki. Johnny, Reed i Ben to równie ciekawe postacie i bardzo fajnie obserwuje się interakcje między nimi. Nie odczułem do nich aż takiej sympatii jak do Sue, Valerii czy Franklina, ale każdy z bohaterów jest inny i moim zdaniem każdy czytelnik może znaleźć wśród nich kogoś, z kim się utożsamia.

Graficznie komiks prezentuje się bardzo dobrze – rysunki są czytelne i pasują do tonu opowieści.

Fantastyczna Czwórka Hickmana to solidny, momentami bardzo dobry komiks, który jednak nie spełnił wszystkich moich oczekiwań. Bawiłem się naprawdę nieźle i ze swojej strony cały run mogę wam polecić z czystym sumieniem. Chętnie sięgnę po inne komiksy z FF. Może tym razem run Marka Waida?

Z Fantastyczną Czwórką nie miałem wcześniej kontaktu – nie oglądałem filmów, nie czytałem starszych komiksów, znam ich tylko poprzez popkulturową osmozę. Na dodatek nie należę do fanów twórczości Jonathana Hickmana. Nie przebrnąłem przez „Na wschód od zachodu” i odpadłem po pierwszym tomie, podobnie było z „Avengers”. Wyjątkiem były „X-Men” i „The Black Monday Murders”,...

Początek z potencjałem na naprawdę fajny run. Pierwsza część, ze wszystkimi zwariowanymi, międzywymiarowymi pomysłami wypada moim zdaniem lepiej. Z kolei druga część z czterema miastami wygląda tak, jakby autor bardzo się spieszył, żeby przedstawić pewne informacje. Rysunki były Ok, nic nadzwyczajnego.

Początek z potencjałem na naprawdę fajny run. Pierwsza część, ze wszystkimi zwariowanymi, międzywymiarowymi pomysłami wypada moim zdaniem lepiej. Z kolei druga część z czterema miastami wygląda tak, jakby autor bardzo się spieszył, żeby przedstawić pewne informacje. Rysunki były Ok, nic nadzwyczajnego.

Fajny, ale bez szału. Nie jestem chyba aż takim fanem F-4.

Fajny, ale bez szału. Nie jestem chyba aż takim fanem F-4.

Jonathan Hickman pisze wielowątkowe historie ciągnące się latami, w których wydarzenia z pierwszych tomów będą owocować konsekwencjami trzy tomy później. Jedni to kochają, inni nie znoszą. Fantastyczna Czwórka jest doskonałym poletkiem dla opowieści snutych przez Hickmana; mamy tutaj światy równoległe, inne wymiary, super-geniuszy, nieziemskie wynalazki oraz martwych bogów. Czuć jednak, że jest to jeszcze wczesny Marvelowy Hickman. Rzeczy, które napisał lata później o Avengers i X-Men mają o wiele lepszy rytm, czyta się je bardziej dynamicznie. Ten tom, pomimo wprowadzenia wielu ciekawych rzeczy pokroju Rady Reedów, przyszłości dzieci Sue i Reeda czy starej Atlantydy nie posiada celu. Pierwsze kilka zeszytów ma na siebie konkretny pomysł, potem czytelnika czeka scenariuszowe układanie pionków na szachownicy, pozbawione narracyjnej siły pędu. Do dalszej lektury przekonuje wiara w autora na podstawie jego późniejszych prac aniżeli ten konkretny tom.

Jonathan Hickman pisze wielowątkowe historie ciągnące się latami, w których wydarzenia z pierwszych tomów będą owocować konsekwencjami trzy tomy później. Jedni to kochają, inni nie znoszą. Fantastyczna Czwórka jest doskonałym poletkiem dla opowieści snutych przez Hickmana; mamy tutaj światy równoległe, inne wymiary, super-geniuszy, nieziemskie wynalazki oraz martwych bogów....

Nie znoszę komiksów ze scenariuszem Hickmana, to przeważnie kosmiczny bełkot. Jednak liczyłem na to, że nikt w Marvelu nie da mu zepsuć przygód Fantastycznej Czwórki. I czytając ten dość obszerny zbiorczy album miałem wrażenie, że nawet Hickmana lepsze momenty, ale bardzo szybko je psuje swoim bełkotem. Pierwsza zbiorówka Fantastycznej Czwórki z jego scenariuszem jest niczym jazda rollecoasterem, który niestety przez większość podjeżdża pod górę ciągnięty łańcuchem....ale później! Nadal jest ciągnięty pod gorę i niestety nie doczekałem się ekscytującego zjazdu z pełną prędkością. Ten album na pewno nie poprawi mojego zdania o twórczości Hickmana. Graficznie komiks jest nierówny, bo za rysunki odpowiadają różni artyści, więc raz jest lepiej, a raz gorzej. Dramatu nie ma, ale poza jedną opowieścią (Dark Reign) nie ma tutaj fajerwerków również w tej tematyce.

Nie znoszę komiksów ze scenariuszem Hickmana, to przeważnie kosmiczny bełkot. Jednak liczyłem na to, że nikt w Marvelu nie da mu zepsuć przygód Fantastycznej Czwórki. I czytając ten dość obszerny zbiorczy album miałem wrażenie, że nawet Hickmana lepsze momenty, ale bardzo szybko je psuje swoim bełkotem. Pierwsza zbiorówka Fantastycznej Czwórki z jego scenariuszem jest...