Gearbreakers

Początki bywają trudne. Przedarcie się przez początek tej książki też było trudne. Trochę mnie to zasmuciło, bo sięgałam po nią pełna ekscytacji i nadziei – wielkie roboty, found family i queerowe romanse działają na mnie jak kocimiętka. Rozpaczliwie więc chciałam, by mi się spodobała. Koniec końców: nie było najgorzej. W momencie, w którym zmieniło się otoczenie, w którym znajdują się główne bohaterki, a grono postaci powiększyło się, czytanie zaczęło mi sprawiać o wiele więcej radości. Z całą pewnością nie jest to najlepsza historia z mechami, z którą miałam w tym roku styczność (trudno jednak rywalizować z „Brave Bang Bravern!”),niemniej jednak nie mogę, nie chcę jej skreślić.

Budowa świata wiele razy mnie zaskoczyła. Nie do końca tego spodziewałam się, zaczynając czytać, ale te niespodzianki były w ogromnej większości na plus. Jestem wielkim miłośnikiem faktu, że piloci są tutaj tak zmodyfikowani, że bardziej przypominają maszyny niż ludzi, a reszcie społeczeństwa z trudem przychodzi zobaczenie w nich czegoś więcej. Rzadko spotykam się z tym motywem. Porównywanie mechów do bóstw i traktowanie ich z wręcz religijną czcią również było elektryzującym wątkiem, szczególnie w zestawieniu z buntem Gearbreakerów przeciw potędze wielokrotnie przewyższającej wszelkie ich siły. Myślę, że sam zamysł tej historii jest fascynujący i warty uwagi, i że kryje się w niej niesamowity potencjał.

Co do samego wykonania mam jednak zastrzeżenia. Bardzo rzadko się tego czepiam, ale, mój Boże. Ile ta książka by zyskała, gdyby nie była napisana w pierwszej osobie… Przez cały czas nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że zrobiło to narracji ogromną krzywdę. Bohaterki są dość młode, co do pewnego stopnia usprawiedliwa infantylność, którą momentami ta narracja kipi, ale wcale nie komplementuje stylu autorki.

Charakteryzacja postaci również nieco kuleje. W jakimś stopniu polubiłam Eris i Sonę, chociaż nie mogę powiedzieć, żebym je pokochała, ich relacja natomiast w ogóle mnie nie przekonała. Nie potrafiłam znaleźć tu chemii, zaufanie pojawiło się – jak dla mnie – zbyt szybko, biorąc pod uwagę okoliczności. Nic między nimi nie było wiarygodne. Obecność pozostałych bohaterów sprawiała, że czytało się o wiele lepiej (co też trochę świadczy o relacji samej głównej dwójki),ale ich cechy indywidualne łatwo ginęły w grupie. Nawet pod koniec książki różni jej członkowie mylili mi się. Nie licząc siostry Eris, żadna z postaci pobocznych nie była wystarczająco barwna i żywa, by miała szansę zostać ze mną na dłużej. Być może byłoby inaczej, gdyby było ich mniej.

Nie uważam, że to była zła książka. Nie uważam też, że była fenomenalna. Żałuję, że nie podobała mi się bardziej, ale znalazłam w niej wystarczająco dużo interesujących pomysłów, by (kiedyś, w przyszłości) dać szansę kontynuacji. Mam nadzieję, że ten świat jeszcze będzie miał szansę naprawdę mnie oczarować.

Początki bywają trudne. Przedarcie się przez początek tej książki też było trudne. Trochę mnie to zasmuciło, bo sięgałam po nią pełna ekscytacji i nadziei – wielkie roboty, found family i queerowe romanse działają na mnie jak kocimiętka. Rozpaczliwie więc chciałam, by mi się spodobała. Koniec końców: nie było najgorzej. W momencie, w którym zmieniło się otoczenie, w którym...