Amerykańskie apetyty

Nadrabianie zaległości trwa i wreszcie przeczytałam „Amerykańskie apetyty” Joyce Carol Oates.
Na pewno nie jest to jedna z najlepszych powieści pisarki, ale i tak lektura mnie usatysfakcjonowała.

Małżeństwo Glynnis i Iana, autorki poczytanych poradników i naukowca, wydaje się idealne i bezproblemowe.
Mąż i żona spotykają się ze znajomymi, chodzą na przyjęcia, wystawy, lubią swoje pięknie urządzone mieszkanie, w którym delektują się potrawami przygotowanymi przez panią domu.
Są typowym przykładem Amerykanów z klasy średniej, którzy cieszą się życiem.

W pewnym momencie wydarza się coś, co sprawia, że american dream pryska jak bańka mydlana. Ian zostaje oskarżony o morderstwo i wtedy dopiero sprawy zaczynają się komplikować.

Okazuje się, że piękne życie wcale nie było tak idealne jak mogło się początkowo wydawać. Spod maski uprzejmości, politycznej poprawności i samozadowolenia zaczynają wyłaniać się demony obojętności, dwulicowości i fałszu.
Całość czyta się z napięciem, zwłaszcza od momentu, w którym dochodzi do konfliktów.

Czy Ian zostanie skazany? I czy faktycznie jest winien?
Na odpowiedzi trzeba poczekać, ale to nie wątek kryminalny jest tu najważniejszy.
Najistotniejsze są relacje między ludźmi, którzy żyją w zakłamaniu.

Autorka bezwzględnie obnaża konsumpcjonizm, intelektualną pustkę i materializm bohaterów.
Jeśli znacie film „American Beauty” Sama Mendesa i spodobał Wam się jego satyryczny, ironiczny charakter, to niebanalna powieść Oates również powinna przypaść do gustu.

Polecam szczerze także ze względu na mistrzowski styl.

Nadrabianie zaległości trwa i wreszcie przeczytałam „Amerykańskie apetyty” Joyce Carol Oates.
Na pewno nie jest to jedna z najlepszych powieści pisarki, ale i tak lektura mnie usatysfakcjonowała.

Małżeństwo Glynnis i Iana, autorki poczytanych poradników i naukowca, wydaje się idealne i bezproblemowe.
Mąż i żona spotykają się ze znajomymi, chodzą na przyjęcia, wystawy,...

Uwielbiam Oates. Ale to jedna z jej słabszych powieści.

Uwielbiam Oates. Ale to jedna z jej słabszych powieści.

Obyczajowa powieść o skomplikowanych relacjach z innymi i samym sobą. Tym bardziej skomplikowanych, im mniej szczerych. Te wszystkie rozkminy wewnętrzne, nużące tak bardzo, że nawet wątek kryminalny nie jest w stanie uratować tej książki.
Nie będę już czytać Oates, to jej druga powieść, która czytałam i druga, po której zostaje z dolującym uczuciem
Dołuje mnie hipokryzja, brak otwartości i szczerości, udawane życie ludzi,ktorzy mają wszystko i są nieszczęśliwi na własne życzenie. To chyba talent literacki Oates, skoro potrafi to tak dobrze oddać😁

Obyczajowa powieść o skomplikowanych relacjach z innymi i samym sobą. Tym bardziej skomplikowanych, im mniej szczerych. Te wszystkie rozkminy wewnętrzne, nużące tak bardzo, że nawet wątek kryminalny nie jest w stanie uratować tej książki.
Nie będę już czytać Oates, to jej druga powieść, która czytałam i druga, po której zostaje z dolującym uczuciem
Dołuje mnie hipokryzja,...

Zaskoczyły mnie dość liczne opinie w sieci, jakoby Amerykańskie apetyty były nudne i męczące. Książka może mylić zarysowanym dość szybko wątkiem kryminalnym (a krymiaaełem w żadnym razie nie jest) i stąd może rozbudzone oczekiwania czytelników. Ale najważniejsze w niej są fantastyczne opisy środowiska amerykańskiej klasy wyższej, które skrupulatnie penetruje autorka, rozpoczynając tę charakterystykę od pary małżeńskiej: cenionego naukowca Iana i jego żony Glynnis, autorki poczytnych książek kucharskich i zapalonej mistrzyni patelni.

Żyją oni idealnym (wg standardów amerykańskich?) życiem ludzi, którzy mają wszystko - pracę, która jest równocześnie pasją, pieniądze i wspaniałych przyjaciół, dom prowadzony na najwyższym poziomie, wspaniałe dzieci i miłość "pomimo" trzydziestoletniego stażu małżeńskiego. W pewnej chwili ten idealny świat legnie w gruzach, na zawsze zmieniając życie Iana.

Ale perypetie głównego bohatera z amerykańskim wymiarem sprawiedliwości to tylko pretekst dla analizy faktycznej treści tego małżeństwa i relacji wiążących głównych bohaterów z resztą środowiska w jakim żyją. Oates obnaża małe, ludzkie słabostki - pozornie niewinne, a jednak mające moc destrukcji. Przemilczane, mniej lub więcej znaczące fakty, nagle wypływają na powierzchnię, doprowadzając do szokujących zdarzeń. Ian będzie miotał się miedzy skrajnymi uczuciami wielkiego żalu i poczucia winy oraz zdumienia i gniewu na żonę. Niepewność związana z losami procesu będzie przeplatała się z odczuciem straszliwej pustki po stracie żony i obawami, czy kiedykolwiek uda się wrócić do normalnego życia. Cukierkowe zakończenie powieści Oates burzy jednym zdaniem "pomyślanym" przez bohatera.

Znakomity, ironiczny obraz życia amerykańskiej klasy średniej obnażający fałsz, konsumpcjonizm i emocjonalną pustkę skrywane pod maską samozadowolenia i politycznej poprawności sprawił, że Amerykańskie apetyty bywają porównywane z filmem American Beauty.

Zaskoczyły mnie dość liczne opinie w sieci, jakoby Amerykańskie apetyty były nudne i męczące. Książka może mylić zarysowanym dość szybko wątkiem kryminalnym (a krymiaaełem w żadnym razie nie jest) i stąd może rozbudzone oczekiwania czytelników. Ale najważniejsze w niej są fantastyczne opisy środowiska amerykańskiej klasy wyższej, które skrupulatnie penetruje autorka,...

Odkrywanie książek w prywatnej biblioteczce trwa w najlepsze.
Tym razem wylosowałem Oates.
Amerykańska klasa średnia. Ian i Glynnis tworzą udane, wieloletnie małżeństwo. Oboje odnoszą sukcesy zawodowe i prowadzą bardzo bogate życie towarzyskie. Sielanka zostaje rozbita przez jedną awanturę, która kończy się dla Glynnis tragicznie. Ian pielęgnuje pamięć o wzorowym małżeństwie, ale jednocześnie musi zmierzyć z faktem, że zabił i wszystko uległo przemianie.
https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2300-amerykanskie-apetyty-joyce-carol-oates

Odkrywanie książek w prywatnej biblioteczce trwa w najlepsze.
Tym razem wylosowałem Oates.
Amerykańska klasa średnia. Ian i Glynnis tworzą udane, wieloletnie małżeństwo. Oboje odnoszą sukcesy zawodowe i prowadzą bardzo bogate życie towarzyskie. Sielanka zostaje rozbita przez jedną awanturę, która kończy się dla Glynnis tragicznie. Ian pielęgnuje pamięć o wzorowym...

Mistrzowskie studium postaci . Oprócz tego trochę satyry na amerykańskie upper middle class, portret osób awansujących i aspirujących do niej, plus studium więdnącej, przegranej męskości.
Obrazy z tej powieści zostają w głowie na długo:Sigrid z rozwianymi włosami na pomoście, w stanie bliskim katatonii, czy też Bianka robiąca burleskowy striptiz na przyjęciu urodzinowym ojca. Zadry i pasje, w zaniku i w rozkwicie.

Mistrzowskie studium postaci . Oprócz tego trochę satyry na amerykańskie upper middle class, portret osób awansujących i aspirujących do niej, plus studium więdnącej, przegranej męskości.
Obrazy z tej powieści zostają w głowie na długo:Sigrid z rozwianymi włosami na pomoście, w stanie bliskim katatonii, czy też Bianka robiąca burleskowy striptiz na przyjęciu urodzinowym...

Powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym (ale zaznaczam - to nie kryminał). Oates wnikliwie opisuje amerykańską klasę średnią wyższą.
Z pozoru kochające się małżeństwo, mające z pozoru udane życie, niszczy jeden telefon. Rusza machina, która prowadzi do tragedii oraz całkowicie zmienia życie głównego bohatera i jego przyjaciół.
Polecam

Powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym (ale zaznaczam - to nie kryminał). Oates wnikliwie opisuje amerykańską klasę średnią wyższą.
Z pozoru kochające się małżeństwo, mające z pozoru udane życie, niszczy jeden telefon. Rusza machina, która prowadzi do tragedii oraz całkowicie zmienia życie głównego bohatera i jego przyjaciół.
Polecam

Po naprawdę bardzo dobrej i ciekawej '' Córce grabarza '' po tej autorce i po kolejnej jej książce spodziewałam się zdecydowanie czegoś więcej . A co dostałam ? Zwyczajną historię o pewnym przypadku , który jak każdy przypadek przynosi ze sobą pewne konsekwencje . Postacie nawet nieźle zbudowane , ale to nie wystarczy by książka była ciekawa . Narracja nudna i ciągnąca się jak przysłowiowe flaki z olejem . Poczułam się rozczarowana i to mocno . Pół książki to opis życia i bycia tak zwanych wyższych sfer z ich przyjęciami i całym tym blichtrem i '' plastikiem ''. Druga połowa to monotonny opis sprawy sądowej i przejaskrawionych , wręcz ocierających się o obsesję , rozmyślań pana doktora politologa z instytutu badań socjologicznych o tym kto był kochankiem jego żony . Niestety w mojej ocenie pogłębione prawidłowo postacie bohaterów nie uratowały tej pozycji przed równie '' pogłębioną '' nudą wiejącą z jej kartek . Porównanie z American Beauty , również mocno na wyrost .

Po naprawdę bardzo dobrej i ciekawej '' Córce grabarza '' po tej autorce i po kolejnej jej książce spodziewałam się zdecydowanie czegoś więcej . A co dostałam ? Zwyczajną historię o pewnym przypadku , który jak każdy przypadek przynosi ze sobą pewne konsekwencje . Postacie nawet nieźle zbudowane , ale to nie wystarczy by książka była ciekawa . Narracja nudna i ciągnąca się...

narracja nie w moim stylu

narracja nie w moim stylu

https://www.youtube.com/watch?v=dAec9VBZUjM
https://www.youtube.com/watch?v=C6hWA2-wtYI

https://www.youtube.com/watch?v=dAec9VBZUjM
https://www.youtube.com/watch?v=C6hWA2-wtYI