Płonąc w wodzie, tonąc w ogniu

Utwory Bukowskiego są jak knajpy z ramenem w Krakowie. Kiedy je mijam w niedzielę i widzę te kolejki klonów w dokerkach i z wąsem ze swoimi lalkami w płaszczu, w którym ich prababka na tej samej ulicy stała by pod czujnym okiem nazisty 85 lat wcześniej myślę sobie: to jadłodajnia dla bezdomnych, w której każą płacić i wypierdalać. To najlepiej podrabiane roleksy na świecie. Nie ma w tym niczego czego byś mógł żałować, że cię nie spotkało. Ale kiedy już zaczynasz czytać to jakoś nie możesz oprzeć się ich bezczelnemu urokowi.

Utwory Bukowskiego są jak knajpy z ramenem w Krakowie. Kiedy je mijam w niedzielę i widzę te kolejki klonów w dokerkach i z wąsem ze swoimi lalkami w płaszczu, w którym ich prababka na tej samej ulicy stała by pod czujnym okiem nazisty 85 lat wcześniej myślę sobie: to jadłodajnia dla bezdomnych, w której każą płacić i wypierdalać. To najlepiej podrabiane roleksy na świecie....

Kolejny rok, kolejny sylwester z poezją Bukowskiego. "Płonąc w wodzie, tonąć w ogniu" dostarczyło mi sporej dawki emocji, zwłaszcza czwarta, tytułowa część. W swoich notatkach wymieniłam sporo wierszy z tej pozycji, które zrobiły na mnie wrażenie. Już sam tytuł intryguje, przyciąga uwagę. Charles Bukowski był postacią nietuzinkową, na swój jedyny i niepowtarzalny sposób wyjątkową i taka też jest jego twórczość. Uwielbiam czytać jego wiersze na głos a następnie w myślach. "Płonąc w wodzie, tonąc w ogniu" oceniam 9/10.

Kolejny rok, kolejny sylwester z poezją Bukowskiego. "Płonąc w wodzie, tonąć w ogniu" dostarczyło mi sporej dawki emocji, zwłaszcza czwarta, tytułowa część. W swoich notatkach wymieniłam sporo wierszy z tej pozycji, które zrobiły na mnie wrażenie. Już sam tytuł intryguje, przyciąga uwagę. Charles Bukowski był postacią nietuzinkową, na swój jedyny i niepowtarzalny sposób...

Boże, jakie to było piękne. Ileż razy pan Bukowski wyrwał mi serce! Jedna z najlepszych książek w moim 2023 roku.

Boże, jakie to było piękne. Ileż razy pan Bukowski wyrwał mi serce! Jedna z najlepszych książek w moim 2023 roku.

8/10

8/10

Fantastyczny zbior wierszy jak to u Pana BUKOWSKIEGO

Fantastyczny zbior wierszy jak to u Pana BUKOWSKIEGO

Tym Bukowskim kończę przygodę z poezją (przynajmniej na razie),bowiem był to ostatni tomik na półeczce z poezją. Bukowski pisał też prozę, nie jestem aż taką fanką, ale chętnie sobie powrócę, zwłaszcza, że wiersze mi się skończyły.
Jak zawsze jest wspaniale, jak zawsze Buk ze swoim wielkim ego, manierą pisania raczej zdań niż wierszy, z takim żalem, że pewne rzeczy nie wrócą i dozą egalitarności. Te wielkie utyskiwania, że inni pisarze i poeci są gorsi, a on jest lepszy, to wcale nie mierzi, to rozczula. Spojrzenie w oczy sobie i swojej fizyczności, bez filtra, nikt nie potrafił tego zrobić lepiej niż Bukowski, a kiedy przygląda się sobie, to reprezentuje wszystkich ludzi. Zatapiam się w tych wierszach, napisałabym, że płonę, ale zbytnio boję się, że autor by mi napisał, że zdmuchnęłam świeczkę, a uważam, że umknęłam ogniowi piekielnemu. A tego bym nie chciała.

Tym Bukowskim kończę przygodę z poezją (przynajmniej na razie),bowiem był to ostatni tomik na półeczce z poezją. Bukowski pisał też prozę, nie jestem aż taką fanką, ale chętnie sobie powrócę, zwłaszcza, że wiersze mi się skończyły.
Jak zawsze jest wspaniale, jak zawsze Buk ze swoim wielkim ego, manierą pisania raczej zdań niż wierszy, z takim żalem, że pewne rzeczy nie...

Cokolwiek bym napisał o tym gościu to (pomijając, że nie żyje) Charles miałby to totalnie gdzieś, i za to go kocham. Zmęczony, często odurzony alkoholem opisuje życie i jego bezsens. Jest prosty, trafny, oszczędny i zwięzły. Często dosadny, czasem kompletnie niezrozumiały.

Tych wierszy nie czyta się jednym rzutem; sięga się po nie, gdy wkurza Cię świat dookoła, gdy już za bardzo przejmujesz się życiem - wtedy lekarstwem jest Bukowski. Na pewno moim. Nihilizm i taka czysta prawda, bez podniet i fałszu to jest coś, co mój umysł chętnie pompuje, gdy za bardzo zachłysnę się życiem. Swoiste katharsis. Części w ogóle nie zrozumiałem uznając to za zwykły pijacki bełkot; często zaś kiwałem porozumiewawczo głową mówiąc w myślach "taak Czarli, masz rację, masz rację..." i to mi wystarczyło.
Zetknięcie się z prawdą, że życie czasem jest pozbawione sensu i polotu oczyszcza, sprawia, że odzyskuje energię, którą straciłem na wmawianiu sobie, że "będzie dobrze", nawet jak wszystko dookoła waliło się.

Charles - wiem, że miałbyś to i tak w du_ie (gdybyś żył) ale kocham Cię stary. To jeden z tych gości, których ceni się szczególnie za to, że są po prostu sobą.

Cokolwiek bym napisał o tym gościu to (pomijając, że nie żyje) Charles miałby to totalnie gdzieś, i za to go kocham. Zmęczony, często odurzony alkoholem opisuje życie i jego bezsens. Jest prosty, trafny, oszczędny i zwięzły. Często dosadny, czasem kompletnie niezrozumiały.

Tych wierszy nie czyta się jednym rzutem; sięga się po nie, gdy wkurza Cię świat dookoła, gdy już za...

Brakowało mi Bukowskiego. Niezależnie czy to w formie poezji czy powieści kupuję tego autora w ciemno.

Kolejny zbiór wierszy to w zasadzie kilka pomniejszych tomów z wierszami z lat 70. Dostajemy tutaj to, do czego autor nas przyzwyczaił, czyli bezkompromisowe opowieści o otaczającym świecie, szczerze i skomplikowane w swojej prostocie opisy własnych emocji. Bukowski nie zamyka swoich wierszy w żadne ramy poetyckie, nie zwraca uwagi na rymy, interpunkcję czy środki stylistyczne. Po prostu pisze, pisze o połowie ryb, o piciu w samotności, o seksie z kobietami o prozie życia. Z pozoru proste sytuacje opisane przez Bukowskiego nabieraja kolorytu, drugie życia i zmuszają do reflekcji. Dodatkowo nieobce są autorowi wulgarne opisy obsranych spodni, czy zarzyganego łózka po upojnej nocy. Ta prostota właśnie jest siłą przekazu Bukowskiego.

Jeżeli miałbym porównać 'Płonąc w wodzie, tonąc w ogniu' do 'No właź!' to tutaj nie ma tekstów o przmijaniu, które w przypadku poprzedniego zbioru bardzo mi się spodobały. Mało jest równiez tak powszechnych u autora nawiązań do przygodnych kobiet czy wyścigów (owszem, dostajemy kilka wspominków i torze wyścigowym, ale jest tego o wiele mniej niż zwykle). W zamian Bukowski koncentruje się na opisie tego co widzi i to jest odświeżające.

Kolejna wspaniała podróż przez pokręcony umysł Bukowskiego, która polecam!

Brakowało mi Bukowskiego. Niezależnie czy to w formie poezji czy powieści kupuję tego autora w ciemno.

Kolejny zbiór wierszy to w zasadzie kilka pomniejszych tomów z wierszami z lat 70. Dostajemy tutaj to, do czego autor nas przyzwyczaił, czyli bezkompromisowe opowieści o otaczającym świecie, szczerze i skomplikowane w swojej prostocie opisy własnych emocji. Bukowski nie...

Krucyfiks w ręku śmierci i Na ulicy przerażenia w alei udręki to tomy naprawdę wybitne. Najmniej ujął mnie tom tytułowy.
Wiele wierszy zapisanych, czytanych wielokrotnie. Jak zawsze u Bukowskiego - proste i w punkt.

Krucyfiks w ręku śmierci i Na ulicy przerażenia w alei udręki to tomy naprawdę wybitne. Najmniej ujął mnie tom tytułowy.
Wiele wierszy zapisanych, czytanych wielokrotnie. Jak zawsze u Bukowskiego - proste i w punkt.

Ch. Bukowski "Płonąc w wodzie tonąc w ogniu"

W jego wierszach jest niewiele metafor, choćby takich jak: „niebieska kredka fali wystrzela obok żółtej drogi”, są za to piekielnie trafne obrazowania: „Bo jak powiedział Bóg, zakładając nogę na nogę, widzę, że stworzyłem tak wielu poetów, lecz tak niewiele poezji” – wiersz nosi tytuł: „do kurwy, która ukradła moje wiersze”.

Ch. Bukowski "Płonąc w wodzie tonąc w ogniu"

W jego wierszach jest niewiele metafor, choćby takich jak: „niebieska kredka fali wystrzela obok żółtej drogi”, są za to piekielnie trafne obrazowania: „Bo jak powiedział Bóg, zakładając nogę na nogę, widzę, że stworzyłem tak wielu poetów, lecz tak niewiele poezji” – wiersz nosi tytuł: „do kurwy, która ukradła moje...