Kwiaty zła

"Iluminacje" to krótkie opisy i scenki, które absolutnie nie zapadły mi w pamięć. Były ładne, ale za nic sobie nie przypomnę większości z nich, bo nie wywarły na mnie żadnego wrażenia. Za to "Sezon w piekle"? Cudo. Pięknie wprowadzony motyw katabazy, ciekawa treść, ujmujący język. Bez wątpienia jeden z moich ulubionych tekstów Rimbaud.

Stanisław Barańczak napisał gdzieś, że Rimbaud był ostatnim wielkim poetą, który utożsamiał pisanie z wyswobadzaniem się z dławiącej monotonii realności, rozrywaniem jej seriami iluminacji, rozbłysków Nieoczekiwanego. Może dlatego, że osiągnął szczyty poezji innym już niedostępne. Otworzył puszkę Pandory, z której wytrysnęły wizje, którym dana jest nieśmiertelność. Kim był Jean Arthur Rimbaud, legendarny „mistyk w stanie dzikim”, jak nazwał go Paul Claudel? Buntownik przeciw wszelkim konwencjom swej epoki. Gardzący społecznym porządkiem skandalista, szokujący otoczenie ekscentrycznym zachowaniem, błąkający się ulicami Paryża włóczęga. Szaleniec bez domu i przystani. Pijany pielgrzym w zakłamanej rzeczywistości. Kiedy po raz pierwszy czytałem „Statek pijany” miałem 15 lat i rzeczywiście upiłem się kaskadą halucynacji, które wyzwalał ten utwór stanowiący dla mnie do dziś najwyższe osiągnięcie poetyckie wszech czasów. Poezję Rimbauda ożywiają intensywne, wymowne obrazy, wybujała metaforyka, eksperymenty ze składnią i leksyką, przełamywanie barier ówczesnej tradycji i retoryki. Od buntowniczych wierszy po prozatorskie poematy, ulegający nagłym inspiracjom i olśnieniom, trawiony wewnętrznym ogniem orgiastycznej wyobraźni przeszedł Arthur Rimbaud niepokorną ścieżkę poety przeklętego, by ostatecznie zmierzyć się z życiową klęską, która sprawiła, że wybrał ryzykowny los handlarza bronią. Lektura tych wierszy inspirowała mój własny, toute proportion gardee okres rimbaudowski i była zapowiedzią podobnej klęski w późniejszych latach. Nie da się jednak wyrugować z głębi umysłu młodzieńczych fascynacji utworami takimi jak Dzieciństwo, Ręce Joanny Marii, Siedmioletni poeci. Te pozostaną na zawsze jako poetycka podszewka duszy, której nie samą poezją przyszło żyć. Choć chciałoby się, że z całości ostała się tylko ona.

lepiej rządzić w piekle niż służyć w niebie... jambiczny poemat wierszem białym (uważanym w Anglii za sztukę literacką wyższego rodzaju) o kosmicznym dramacie człowieka między bogiem a szatanem oraz jego implikacjach - wolności, buncie, miłości, odpowiedzialności... krytyka tyranii, króla i papieża, szczyt angielskiego baroku (I wydanie 1667, 12-księgowe 1674) - największy epos w języku angielskim... na Indeksie Ksiąg Zakazanych (Index Librorum Prohibitorum, Benedykt XIV - 1758 - “Omnia opera Joannis Miltoni”) do samego końca (XXXII wydanie z 1948 roku, Paweł VI - 1966)... ilustracje Gustave Doré, to osobne arcydzieła epickiej, wizjonerskiej grafiki...

W tym zbiorze opowiadań znajdziemy różne rodzaje historii: gotyckie opowiadania z dreszczkiem, historie o postępującym szaleństwie, wreszcie (te chyba najlepiej mi się czytało) historie kryminalne lub quasi-kryminalne, gdzie bohaterowie z upodobaniem przedstawiają logikę swego rozumowania. Jest to niewątpliwe klasyka literatury, czyta się z zainteresowaniem, ale jak dla mnie bez szczególnego zachwytu. Myślę, że jednak sposób pisania Poego i sama kompozycja opowiadań jest, patrząc z dzisiejszej perspektywy, dość staromodna, a i dreszczu grozy jest tam jak na lekarstwo. Gdy czytałam te opowiadania pierwszy raz około piętnaście lat temu jakoś bardziej mi się podobały, wydawały się znacznie bardziej mroczne.

Nie do końca czuję się kompetentna do recenzowania poezji, więc może ograniczę się do odczuć. Lubię wracać do tego poematu, bo za każdym razem znajduję w nim coś, czego obecność wcześniej przeoczyłam. W wieku 20+ była to przede wszystkim mistyka – symbole, śmierć w wodzie, ten trzeci. Po 30 wyraźniej objawiły się motywy dotyczące związków – ich powierzchowność ale przede wszystkim nienasycenie, pod którym staramy się nieudolnie ukrywać pustkę. Im bliżej 40 tym bardziej koncentruję się na destruktywnej mocy codzienności, ale też zaczęłam dostrzegać promyki nadziei – nie muszę „myśleć o kluczu, utwierdzając więzienie”. Wspaniały, kompletny, nieoczywisty, nienachalny. A że nieco pretensjonalny? Być może, nie przeszkadza mi to. Ogromną zaletą jest możliwość porównywania oryginału i przekładu w wersji dwujęzycznej.

[...] SONG looks out of the heart burning with purity— for the burden of life is love [...] HOWL I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, angel headed hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night, who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat up smoking in the supernatural darkness of cold-water flats floating across the tops of cities contemplating jazz, who bared their brains to Heaven under the El and saw Mohammedan angels staggering on tenement roofs illuminated, who passed through universities with radiant eyes hallucinating. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! Zbiór poezji Allena Ginsberga opublikowany 1 listopada 1956 roku. "Howl and Other Poems" ukazał się jako czwarty tom serii Pocket Poets Series wydawanej przez City Lights Books . Zawiera najsłynniejszy wiersz Ginsberga, „ Howl ”, który jest uważany za jedno z głównych dzieł pokolenia beatników. Spis treści : Wprowadzenie Williama Carlosa Williamsa Howl - wiersz jest dedykowany Carlowi Solomonowi. Choć początkowo wzbudzał duże kontrowersje i przez lata był wykluczony z kanonu akademickiego, „Skowyt” stopniowo zaczął być uważany za wielkie dzieło współczesnej literatury amerykańskiej. Wiersz ten jest również ściśle kojarzony z grupą pisarzy znaną jako pokolenie beatników*. Footnote to Howl A Supermarket in California - krótki poemat o onirycznym spotkaniu z Waltem Whitmanem , jednym z największych idoli Ginsberga; Transcription of Organ Music - wiersz zawiera powtarzające się obrazy otwierania lub bycia otwartym: otwarte drzwi, puste oczodoły, otwierające się kwiaty, otwarte łono, co prowadzi do obrazu całego świata jako „otwartego na przyjęcie”; Sunflower Sutra - opowieść o pobycie z Jackiem Kerouakiem na stacji kolejowej, odkryciu słonecznika pokrytego brudem i sadzą z stacji kolejowej oraz późniejszym odkryciu, że jest to metafora całej ludzkości; America - poemat w formie rozmowy narratora z Ameryką; In the Baggage Room at Greyhound Wcześniejsze wiersze : An Asphodel Song Wild Orphan In Back of the Real Zbiór początkowo był dedykowany Lucienowi Carrowi, ale na prośbę Carra jego nazwisko zostało później usunięte ze wszystkich przyszłych wydań. Ciekawe doświadczenie. 𝗦𝗠𝗨𝗧𝗡𝗬 𝗜 𝗦𝗔𝗠𝗢𝗧𝗡𝗬 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞 𝗗𝗢 𝗜𝗡𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗭𝗔𝗚𝗨𝗕𝗜𝗢𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞𝗔 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : *𝐁𝐞𝐚𝐭 𝐆𝐞𝐧𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧- o literacki ruch subkulturowy zapoczątkowany przez grupę autorów, których prace eksplorowały i wpływały na amerykańską kulturę i politykę w okresie powojennym. Centralnymi elementami kultury Beat są odrzucenie standardowych wartości narracyjnych, podejmowanie duchowych poszukiwań, eksploracja amerykańskich i wschodnich religii, odrzucenie materializmu ekonomicznego , wyraźne przedstawienia kondycji ludzkiej , eksperymentowanie z narkotykami psychodelicznymi oraz wyzwolenie i eksploracja seksualna . Do najbardziej znanych przykładów literatury beatników należą : Allen Ginsberg's Howl (1956), William S. Burroughs' Naked Lunch (1959), and Jack Kerouac's On the Road (1957) Główna grupa autorów pokolenia beatników — Herbert Huncke , Ginsberg, Burroughs, Lucien Carr i Kerouac. Ten ostatni Kerouac przyznaje, że to Huncke, uliczny cwaniak, pierwotnie użył frazy „beat” we wcześniejszej dyskusji z nim. Przymiotnik „beat” mógł potocznie oznaczać „zmęczony” lub „zdołowany” w ówczesnej społeczności afroamerykańskiej i rozwinął się z obrazu „beat to his socks”,, ale Kerouac rozszerzył znaczenie, aby uwzględnić konotacje „optymistyczny”, „beatific” i muzyczne skojarzenie bycia „w rytmie” i „beat to keep” z wiersza Beat Generation . info wiki

Czytam co jakiś czas, kiedy mam ochotę odciąć się od Kaczora Trumpa, ceł. Wchodzę w hermetyczny świat obrazów, myśli raz szybkich, raz rozwlekłych, obrazów czasami brutalnych, czasami pięknych. I zachwyca mnie siła tej dekadencji, jej doskonałość i godna podziwu trwałość, szczególnie wobec tego, co w teraz w sieci

Uśpiona W gorącą północ lśni czerwcową Mistyczny księżyc nad mą głową. Usypiających mgieł wilgocie Świat w widzialnym kąpią złocie, - Co destylując się kroplami, Spływa nad cichych gór szczytami; Ślizga się sennie falą siną Nad tą powszechną łez Doliną. Bluszcz wokół grobu się obwija - Wśród fal kołysze się lilija; Mgłą otuliwszy senne ciemię - Ruina - w ukojeniu drzemie. Właśnie jak Lete - patrz! - jezioro Świadomie śpi północną porą I za nic w świecie się nie zbudzi. Śpi wszystko Piękno. Patrz - wśród ludzi Rozwarłszy okno na niebiosy - Tu śpi Irena ze swymi losy... To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Wiersze przypadły mi do gustu. Są mroczne, niepokojące, mają ten wyjątkowy klimat. Szczególnie podobały mi się "Kruk", "Uśpiona", "Sen we śnie", "Robak zdobywca". Teraz muszę sięgnąć po opowiadania.

Solidny wybór wierszy, za co należy pochwalić edytorkę i tłumaczkę Teresę Truszkowską. Szczególnie przypadły mi do gustu wiersze ze zbioru Ariel, ale inne zbiory wierszy też są na wysokim poziomie. Wiersze Plath są niesamowicie intymne, oddające paradoksalnie sprzeczną naturę rozkoszy i cierpienia w naszym wewnętrznym doświadczeniu. Świat zewnętrzny to niejako tło dla przeżyć jej podmiotów lirycznych. Niesamowity talent, szkoda że stracony tak szybko...

Piekne, głębokie, z krwi i kości, niefiltrowane, upaćkane, prawdziwe, nieubłagane. Książka wobec której nie można przejść obojętnie (i nie powinno). Poza ciekawymi, barwnymi i interesującymi opisami przemyca masę prawd o człowieku, jego myślach, fantazjach, korzeniach. Oczywiście nie dla zestandaryzowanych pingwinów którym może przeszkadzać fikcja literacka.

Chciałabym bardzo obejrzeć na deskach teatru. Na pewno prowokuje do myślenia, ciężko takie dramaty ocenić jednoznacznie. To trochę jak obcowanie ze sztuką współczesną. Czasem nie znaczy wiele, ale wyzwala konkretne uczucia. Na pewno kipi beznadzieją, marazmem, dola człowiecza jest utrapieniem. Filozofia w formie sztuki teatralnej.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że jest to tłumaczenie libretta stworzonego na podstawie sztuki O. Wilde'a, a nie sama sztuka. Zorientowałam się o tym, jak przerzuciłam ebooka na czytnik i go otworzyłam - zarówno opis na stronie aplikacji, jak i strona tytułowa na to nie wskazywały. Sam tekst jest w porządku. Mnie nie zbulwersował, ale domyślam się, że w czasach swego powstawania mógł szokować.

[...] Gdyby drzwi percepcji zostały oczyszczone, wszystko ukazałoby się człowiekowi takie, jakie jest - nieskończone. Człowiek bowiem zamknął się w sobie, aż widzi wszystko przez wąskie szczeliny swojej jaskini. [...] Bo co żyje wszystko święte jest. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! 🎧📚👩💗 Jest to seria tekstów pisanych na wzór proroctw biblijnych , ale wyrażających głęboko osobiste , romantyczne i rewolucyjne przekonania samego Autora. Stabilne „Niebo” i naładowane energią „Piekło”, fascynowało i fascynuje teologów , estetyków i psychologów od wieków. Zdaje się, że tekst Williama Blake'a wpisywał się w rewolucyjną kulturę tamtego okresu i zdaje się, że nadal wpisuje. Utwór powstał w latach 1790–1793, w okresie radykalnego fermentu i konfliktu politycznego podczas rewolucji francuskiej . Tytuł jest ironicznym nawiązaniem do teologicznego, a raczej eschatologicznego dzieła Emanuela Swedenborga „Niebo i piekło” / " Heaven and Hell" (znane również jako "Niebo i jego cuda i piekło z rzeczy słyszanych i widzianych " / "Heaven and its Wonders and Hell From Things Heard and Seen", po łacinie : De Caelo et Eius Mirabilibus et de inferno, ex Auditis et Visis ) , opublikowanego po łacinie 33 lata wcześniej. Blake w „Ożenku” bezpośrednio cytuje i krytykuje Swedenborga w kilku miejscach . Utwór ten został napisany prozą, z wyjątkiem otwierającego ją „ Argumentu ” i „Pieśni o wolności”. Książka opisuje wizytę poety w piekle, zabieg zaczerpnięty przez Blake’a z „ Boskiej Komedii” Dantego i „Raju utraconego” Miltona . Teoria przeciwieństw Blake’a nie była wiarą w przeciwieństwa, lecz raczej w to, że każda osoba odzwierciedla przeciwstawną naturę Boga i że postęp w życiu jest niemożliwy bez przeciwieństw. Wspomniany powyżej cytat, przypomina koncepcję Huxleya "Mind at Large". 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗦Ł𝗨𝗖𝗛𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - KLASYKĘ 𝗭𝗔𝗪𝗦𝗭𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 ! 𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Nawiązania do dzieła Blake'a często pojawiały się w różnych aspektach kultury popularnej, zwłaszcza w kontrkulturze lat 60. Norweski zespół eksperymentalny Ulver wydał album, który stanowił muzyczne opracowanie książki Blake'a, zatytułowany „ Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell” . Amerykański zespół blackmetalowy Judas Iscariot obszernie cytuje fragmenty „ The Marriage of Heaven and Hell” w swoim utworze „Portions of Eternity Too Great for the Eye of Man” (którego tytuł został zaczerpnięty z cytatu z dzieła Blake'a). Amerykański zespół powermetalowy Virgin Steele wydał dwa albumy oparte na twórczości Blake'a: „The Marriage of Heaven and Hell Part I” z 1995 roku oraz „The Marriage of Heaven and Hell Part II” z 1996 roku . dod. inf.. wikipedia.

Ciekawe czy nurt ballad więziennych istniał od kiedy istniały więzienia? Proste, rytmiczne zwrotki, z potrójnymi rymami ułatwiają zapamiętanie i pewnie zaśpiewanie. W polskim tłumaczeniu Adama Włodka ten rytm jest nieco tracony, o czym tłumacz lojalnie informuje w posłowiu, niestety zwięzłość angielskich zwrotów jest prawie niemożliwa do zachowania. Aż słyszę tę balladę w wykonaniu Maleńczuka z gitarą. Popek z gitarą byłby tu bardziej wiarygodny ale Oskar Wilde używał stanowczo za mało słów na "k", "ch", "dz" i "j". Trudno docenić poezję obcojęzyczną (jest tu i wersja oryginalna) - jesteśmy przyzwyczajeni do tak innej poetyki, że poezja angielska wydaje się nieco prostacka. Ale oni najwyraźniej na coś innego zwracają uwagę. "And the wild regrets, and the bloody sweats, None knew so well as I: For he who lives more lives then one More deaths then one must die." A Wilde żył faktyczne wieloma życiami...

Wybitny choć tragiczny poeta 1945 - 1971, mistrz skandalu, ikona polskiej kontrkultury. Jego życie to liczne próby samobójcze, samookaleczenia, alkoholizm co w opinii publicznej zrosło się z jego twórczością. Jego wiersze pełne naturalistycznych opisów śmierci, bólu, ciała i erotyzmu, szokowały ówczesnych czytelników i krytyków co przyniosło mu opinię "obłąkanego". Książka to kompletna edycja twórczości ( 1964 - 1971 ) jednego z najbardziej bezkompromisowych polskich poetów. Zawiera utwory wydane za życia, pośmiertne, wiersze z prasy oraz usunięte przez cenzurę w czasach PRL. Wiersze zebrane to podstawa do poznania twórczości " poety przeklętego " zmarłego w wieku 26 lat. Mimo krótkiego życia jego poezja uznawana jest za jedną z najważniejszych w powojennej Polsce !!! POLECAM !!!

Czy można polecać tę książkę? Niemniej, dla poszerzenia horyzontów możliwości ludzkiej wyobraźni przelanej na papier - warto przynajmniej spróbować. Czytając obie nowele, poznamy markiza de Sade z zupełnie innej strony, de Sade wcale nie pochwala bohaterów, którzy bezwzględnie dążą do zaspokojenia swoich, nawet najbardziej perwersyjnych i szokujących, namiętności. Sam autor był jedną z bardziej kontrowersyjnych postaci tej epoki. Mimo to był jednym z najbardziej poczytnych paryskich pisarzy.

"Historię oka", to jedno filozoficzne opowiadanie poznałem dzięki "bruLionowi". Potem ukazała się książka, która na aukcjach internetowych osiąga astronomiczne ceny. Kto jest ciekawy tej pornograficznej historii podszytej metafizycznymi rozważaniami autora odsyłam na "śmietnik internetowy". Warto, bo robi wrażenie i daje do myślenia. Kondycja ludzka jest przecież niezmienna od X-lat. http://niniwa22.cba.pl/georges_bataille_historia_oka.htm

Dziełko dość ciekawe, myśl de Sade'a na temat Boga i religii w pigułce. Byłoby jednak lepsze, gdyby te koncepcje zostały skonfrontowane podczas dyskusji z księdzem, który ma jakieś pojęcie na ten temat i jest pewny swoich przekonań. Wyszedł więc tu trochę monolog. Zastanowiło mnie jedno sformułowanie, które z jednej strony przypadło mi do gustu, z drugiej, po zastanowieniu, uznałam za kompletnie bez sensu. Może to kwestia tłumaczenia... "Oczywistą niemożliwością jest wierzyć w coś, czego się nie rozumie. Pomiędzy zrozumieniem a wiarą powinien istnieć bezpośredni związek." Gdyby napisano, że nie mogę zaakceptować czegoś, czego nie rozumiem, bądź nie mogę żyć wg zasad, których nie rozumiem, to jak najbardziej się z tym zgadzam. Natomiast wiara wg mnie polega na tym, że akceptuję właśnie coś w ciemno. Nie mam dowodu, nie mam gwarancji, mam tylko wiarę, że to jest słuszne. W momencie gdy coś jest zrozumiałe i zbadane, przestaje być obiektem wiary. Największym aktem wiary jest przyjmowanie czegoś, co jest kompletnie nie rozumiane i nie poddające się poznaniu. Mogę się mylić, ale taka mnie naszła refleksja.

Może i trochę nie po drodze mi z poezją, ale urzekło mnie oko do szczegółów, a w wielu utworach utożsamianie się z opisywanymi "obiektami", rys przyrodniczy i marynarski (dorastanie na Long Island musiało owocować poznaniem kultury marynarskiej i morskim ciągotkom). Wyzwanie LC kwiecień 2025 - imię i nazwisko autora na literę W.