Najszczęśliwszy człowiek na ziemi

Ciężko wystawiać ocenę książce, która dotyka tak delikatnych i bolesnych stron życia. Przede wszystkim dobrze się stało, że Pan Eddie Jak zdążył jeszcze spisać swoje wspomnienia.

Bardzo mi się podobały fragmenty, w których Autor zwraca uwagę, które rzeczy w życiu są tak naprawdę najważniejsze i najcenniejsze. I to chyba były dla mnie najistotniejsze przesłania po wysłuchaniu całości. Cieszę się też, że historia zakończyła się szczęśliwie i Autor dożył tak sędziwego wieku otoczony miłością i zrozumieniem.

Polecam do refleksji, dla każdego, ktk interesuje się losami ocalałych z obozów koncentracyjnych.

Ciężko wystawiać ocenę książce, która dotyka tak delikatnych i bolesnych stron życia. Przede wszystkim dobrze się stało, że Pan Eddie Jak zdążył jeszcze spisać swoje wspomnienia.

Bardzo mi się podobały fragmenty, w których Autor zwraca uwagę, które rzeczy w życiu są tak naprawdę najważniejsze i najcenniejsze. I to chyba były dla mnie najistotniejsze przesłania po...

Jestem daleko od osądów, że książka jest dla każdego, każdy powinien ją przeczytać, ale to jest właśnie taki przypadek. Tak bardzo żałuję, że nie znalazłam jej wcześniej. To książka, która zmienia perspektywę, myślenie, napawa nadzieją.

Jestem daleko od osądów, że książka jest dla każdego, każdy powinien ją przeczytać, ale to jest właśnie taki przypadek. Tak bardzo żałuję, że nie znalazłam jej wcześniej. To książka, która zmienia perspektywę, myślenie, napawa nadzieją.

Opowieść o przetrwaniu wojny, obozu w Auschwitz, o zmianie wartości, o odnalezieniu szczęścia w życiu, gdy wydaje się że życie nas zdeptało, o braku odpowiedzi na pytanie: dlaczego?
Dobrze, że spisano tą opowieść za życia Eddiego Jaku, to świadectwo, którego poznanie powinno być obowiązkowe.

Opowieść o przetrwaniu wojny, obozu w Auschwitz, o zmianie wartości, o odnalezieniu szczęścia w życiu, gdy wydaje się że życie nas zdeptało, o braku odpowiedzi na pytanie: dlaczego?
Dobrze, że spisano tą opowieść za życia Eddiego Jaku, to świadectwo, którego poznanie powinno być obowiązkowe.

Warto przeczytać, żeby nauczyć się doceniać.

Warto przeczytać, żeby nauczyć się doceniać.

Jeżeli ktoś oczekuje od tej książki bestialskich opisów i aktów barbarzyństwa jakich dopuszczali się nazistowscy oprawcy to się zawiedzie. Ta książka to afirmacja życia i lekcja altruizmu tak aby nauczyć się czerpać z życia jak najwięcej mimo wszelkich przeciwności.

Jeżeli ktoś oczekuje od tej książki bestialskich opisów i aktów barbarzyństwa jakich dopuszczali się nazistowscy oprawcy to się zawiedzie. Ta książka to afirmacja życia i lekcja altruizmu tak aby nauczyć się czerpać z życia jak najwięcej mimo wszelkich przeciwności.

Wyjątkowa książka wyjątkowego człowieka. Przeżyć piekło holokaustu na ziemi, i żyć, mimo wszystko najpiękniej, najlepiej jak się da. Tak tylko może dobry człowiek. Tak dobry jak może być chleb. Momentami płakałam jak bóbr, bo w tej książce jest prawda trudnego doświadczenia. Polecam.

Wyjątkowa książka wyjątkowego człowieka. Przeżyć piekło holokaustu na ziemi, i żyć, mimo wszystko najpiękniej, najlepiej jak się da. Tak tylko może dobry człowiek. Tak dobry jak może być chleb. Momentami płakałam jak bóbr, bo w tej książce jest prawda trudnego doświadczenia. Polecam.

Kolejna książka, która pokazuje bezsens wszelkich wojen, ich ogromne okrucieństwo, pozbawienie człowieczeństwa przez samego człowieka...
Książka jest opowieścią autora o piekle, przez które ten przeszedł od momentu zrodzenia się nazizmu w jego ojczyźnie, poprzez wybuch wojny, emigrację, ucieczki i obóz pracy...
Historia jak każda z tamtego okresu, jest trudna do zrozumienia, pojęcia tego zła. Niemniej sposób jej opowiedzenia... cóż, daję tylko 5 na 10.

Kolejna książka, która pokazuje bezsens wszelkich wojen, ich ogromne okrucieństwo, pozbawienie człowieczeństwa przez samego człowieka...
Książka jest opowieścią autora o piekle, przez które ten przeszedł od momentu zrodzenia się nazizmu w jego ojczyźnie, poprzez wybuch wojny, emigrację, ucieczki i obóz pracy...
Historia jak każda z tamtego okresu, jest trudna do...

«Nie wiń innych za swoje nieszczęścia.»

Jak ważne w życiu są: nauka i praca, relacje rodzinne i przyjacielskie? To wspomnienia człowieka, który przeżył koszmar obozów koncentracyjnych, ale ocalał i dzieli się z czytelnikami swoimi przemyśleniami odnośnie życia i tego, jakim człowiekiem trzeba być, by czuć szczęście. Pozostanie ze mną między innymi ten cytat:

«...każdy dzień mojego życia przeżyję najlepiej jak umiem.»

«Nie wiń innych za swoje nieszczęścia.»

Jak ważne w życiu są: nauka i praca, relacje rodzinne i przyjacielskie? To wspomnienia człowieka, który przeżył koszmar obozów koncentracyjnych, ale ocalał i dzieli się z czytelnikami swoimi przemyśleniami odnośnie życia i tego, jakim człowiekiem trzeba być, by czuć szczęście. Pozostanie ze mną między innymi ten cytat:

«...każdy...

Książka przeleżała na półce jakiś czas, podchodziłam do niej jak pies do jeża.
A jak zaczęłam to przeczytałam w jeden dzień.
Autor, 100 -letni człowiek, niemiecki Żyd który przeżył holokaust i Auschwitz, przemawia do czytelnika jak do najlepszego przyjaciela, a czytelnik czuje z autorem bliską więź i z uwagą słucha wspomnień i refleksji.
Mądre słowa, płynące z ust człowieka który kilkukrotnie uniknął cudem śmierci, a mimo to mówi o sobie że jest najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi, powinny dotrzeć do jak największej ilości ludzi.

Książka przeleżała na półce jakiś czas, podchodziłam do niej jak pies do jeża.
A jak zaczęłam to przeczytałam w jeden dzień.
Autor, 100 -letni człowiek, niemiecki Żyd który przeżył holokaust i Auschwitz, przemawia do czytelnika jak do najlepszego przyjaciela, a czytelnik czuje z autorem bliską więź i z uwagą słucha wspomnień i refleksji.
Mądre słowa, płynące z ust człowieka...

U mnie lekkie rozczarowanie.
Nie podoba mi się, że świat w tej książce jest bardzo czarno-biały – Niemcy są źli, pozbawieni śladu człowieczeństwa, a autor jest zawsze dobry, nawet w skrajnych sytuacjach. Walczy o życie, myśląc głównie o innych, nigdy o sobie. Przez takie ukazanie rzeczywistości trudno mi w pełni uwierzyć w to, co czytam – zbyt idealne postaci i zbyt jednoznaczne emocje.

Czuję się też trochę oszukany podtytułem: „Jak odnalazł w życiu wdzięczność, dobroć i nadzieję”. Nie widzę w tej historii momentu odkrycia – mam wrażenie, że autor zawsze miał te cechy w sobie, nawet w najgorszych czasach. Książka jest raczej opisem przeżyć niż opowieścią o przemianie czy szukaniu sensu.

Poruszająca, ale bez głębi, której się spodziewałem.

U mnie lekkie rozczarowanie.
Nie podoba mi się, że świat w tej książce jest bardzo czarno-biały – Niemcy są źli, pozbawieni śladu człowieczeństwa, a autor jest zawsze dobry, nawet w skrajnych sytuacjach. Walczy o życie, myśląc głównie o innych, nigdy o sobie. Przez takie ukazanie rzeczywistości trudno mi w pełni uwierzyć w to, co czytam – zbyt idealne postaci i zbyt...