Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Na żywo z lombardu

Okładka książki Na żywo z lombardu autora Marek Wolski, 9788395752063
Okładka książki Na żywo z lombardu
Marek Wolski
5,6 / 10
Wydawnictwo: WYDAŁEM literatura obyczajowa, romans
176 str. 2 godz. 56 min.
Kategoria:
literatura obyczajowa, romans
Format:
papier
Data wydania:
2021-09-01
Data 1. wyd. pol.:
2021-09-01
Liczba stron:
176
Czas czytania
2 godz. 56 min.
Język:
polski
ISBN:
9788395752063
Średnia ocen
5,6 5,6 / 10
12 opinii 40 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Na żywo z lombardu w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Na żywo z lombardu

Średnia ocen
5,6 / 10
40 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
1 ocen
9
1 ocen
8
0 ocen
7
8 ocen
6
9 ocen
5
14 ocen
4
5 ocen
3
2 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Na żywo z lombardu

avatar
262
103
Baduś-czyta
05.09.2023
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Dyrdymały na 5 minut do tramwaju/autobusu, ani to zabawne, ani smutne, jeśli masz Legimi to można się skusić, ale jak masz wydać na to pieniądze to lepiej przelej je na psiaki.

Dyrdymały na 5 minut do tramwaju/autobusu, ani to zabawne, ani smutne, jeśli masz Legimi to można się skusić, ale jak masz wydać na to pieniądze to lepiej przelej je na psiaki.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
3
3
Gabryś
06.04.2023
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Jak już wyszedł notatnik, to powinny być dodane puste strony, żeby dopisać swoje przemyślenia z podróży tramwajem po mieście. To jest chyba najbardziej miejska książka. Brud życia stolicy kapie z każdej strony.

Jak już wyszedł notatnik, to powinny być dodane puste strony, żeby dopisać swoje przemyślenia z podróży tramwajem po mieście. To jest chyba najbardziej miejska książka. Brud życia stolicy kapie z każdej strony.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
145
20
Magda
27.06.2022
Na półkach:
Przeczytane

Nie wiem dlaczego książka ma tak niską opinię ponieważ jest... naprawdę świetna! Krótkie formy, doskonale odwzorowany język ulicy, bohaterowie z duszą - to wszystko powoduje, że podczas czytania czułam się jakbym to ja siedziała za ladą w lombardzie i rozmawiała z tymi ludźmi. Dla mnie must read :)

Nie wiem dlaczego książka ma tak niską opinię ponieważ jest... naprawdę świetna! Krótkie formy, doskonale odwzorowany język ulicy, bohaterowie z duszą - to wszystko powoduje, że podczas czytania czułam się jakbym to ja siedziała za ladą w lombardzie i rozmawiała z tymi ludźmi. Dla mnie must read :)

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

80 użytkowników ma tytuł Na żywo z lombardu na półkach głównych
  • 55
  • 25
17 użytkowników ma tytuł Na żywo z lombardu na półkach dodatkowych
  • 10
  • 3
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Czułość Piotr Fiedler
Czułość
Piotr Fiedler
to piekielnie mocna książka. ogień ziejący z jej stron podgrzewa tygiel, w którym wszystko co najgorsze na tym świecie wrze i unosi się na powierzchni zachęcając do spróbowania ekstraktu z życia o smaku YOLO. główny bohater, Franciszek Czuły - znany także jako Sully, prawie czterdziestolatek, mieszkaniec Wsiawy, z zamiłowania poeta, wykonujący zawód przeważnie szklankowego w barze Piach na Zbawixie i czasami asytetnta kierownika produkcji filmowej, szuka miłości w wielkim mieście.  konstrukcja tej powieści trochę mnie rozczarowała przewidywalnością, ponieważ główny bohater przeważnie wciąga kreski długie jak pas startowy, na zejściu pali blunty, do tego wlewa w siebie morze alkoholu, a jego długi kutas, którym się chwali na lewo i prawo stoi mu jak drągal, przez co  non stop rucha laski i czasami facetów. i najgorsze jest to, że prawie każdą udaje mu się wyhaczyć nie stosując przy tym jakiś mega sztuczek. po kilku opisach takich ekscesów zastanawiałem się kiedy dostanie kosza, kiedy zarazi się jakimś syfem, bo rucha bez gumy i czasami kiedy laska ma okres, kiedy mu się to znudzi. ale jemu się to nie nudzi. nie próbuje zmieniać swojego życia, tylko pikuje coraz niżej i niżej wielokrotnie osiągając nadir swojego upodlenia, do którego później dorabia ideologię w postaci moralnych rozkmin. ksiazka jest opasła, ale szybko się czyta. Wsiawa pokazana od strony Zbawixu, zalana gównem z zapchanych rur w ubikacjach Piachu, które doskonale pasuje do rynsztoka i pływającego w nim kurestwa. tak, tacy ludzie, takie kobiety, tacy mężczyźni funkcjonują w rzeczywistym świecie co czyni powieść realistyczną. nie polecam wrażliwym i świętojebliwym damulkom z prowincji, bo jeszcze się zgorszą i nie nigdy nie pozwolą ściągnąć swojego simlocka.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na726 dni temu
Baśka Wojtek Friedmann
Baśka
Wojtek Friedmann
Co się ubawiłam, to moje. Prychnięciom i uśmiechom jednak towarzyszyła nutka goryczy, która korelowała z uczuciem przemijającego czasu. Choć Warszawę znam z opowieści i krótkich wojaży, bo nie miałam okazji zagościć w niej na dłużej niż dzień, Baśka przybliża jej klimat na tyle, by poczuć się, jak wśród swoich. Smaczki z mazowieckiej gwary, a precyzyjniej mówiąc - ochockiej gadki, wpływają na autentyczność opowieści Wojtka Friedmanna. Jako rodowita Łomżynianka, silnie związana ze swoim podregionem i miasteczkiem, używająca niektórych z powiedzonek na co dzień, odbieram te lingwistyczne frykasy z niekrytym entuzjazjmem. Tę historię połknęłam na raz. Mimo, że krótka, to intensywna i nasycona kontekstem. Bardzo polecam! Swoją drogą... Długo czekałam, aż Baśka zawita na Legimi. Jakże się ucieszyłam, kiedy w końcu, wyszukując ją przypadkowo, ujrzałam ikonę okładki. Panie Wojtku, dziękuję bardzo!
Kaila - awatar Kaila
oceniła na91 rok temu
Informacja zwrotna Jakub Żulczyk
Informacja zwrotna
Jakub Żulczyk
„Informację zwrotną" czytałem jako ktoś, kto najpierw obejrzał serial. To znaczy, że przez całą lekturę Piotr miał w mojej głowie konkretną twarz, Marcin miał twarz Jakubika. Co w książce działa na mnie bez żadnych zastrzeżeń, to sceny bezpośredniego starcia ojca z synem. Triggerowały mnie osobiście i to dość mocno. Nie w sensie, że czułem się źle, w sensie, że czułem to samo co Piotr wobec Marcina. Yrochę gorzej z "intrygą", która spaja całość. Im bliżej rozwiązania fabularnego, tym bardziej mechanizm zaczyna skrzypieć. Nie chcę tu spoilować, ale jeśli ktoś na chwilę zatrzyma się i zacznie racjonalnie przykładać miarę do tego, co właściwie się wydarzyło i dlaczego, może poczuć, że jest to wszystko mocno naciągane. Żulczyk sprawnie przykrywa to tempem i atmosferą, ale pod spodem ktoś wyraźnie naciągał gumkę. Ogólnie jednak: książka mocna. Trzyma w napięciu, momentami jest krępująca, momentami obrzydliwa — i to jest komplement, bo dokładnie taka powinna być książka o alkoholiku będącym w ciągu. Jakby sama naśladowała swojego bohatera: wciąga, dusi, zdarza jej się przekroczyć granicę dobrego smaku, a mimo to człowiek odkłada ją dopiero wtedy, kiedy dobrnie do ostatniej strony.
Roman_Sidło - awatar Roman_Sidło
ocenił na79 dni temu
Wielkie Księstwo Groteski Szczepan Twardoch
Wielkie Księstwo Groteski
Szczepan Twardoch
Szczepan Twardoch w swojej zbiorowej publikacji Wielkie Księstwo Groteski zabiera czytelnika w podróż po świecie, który jest równie fascynujący, co odpychający. Autor, znany z bezkompromisowego podejścia do śląskiej tożsamości i męskości, tym razem serwuje nam literacki kolaż, w którym granica między powagą a absurdem ulega całkowitemu zatarciu. Tytułowe "księstwo" to przestrzeń mentalna, w której polskie mity narodowe, historyczne traumy i codzienna przaśność zostają przepuszczone przez filtr krzywego zwierciadła. Twardoch nie bierze jeńców – drwi z patosu, demaskuje hipokryzję elit i z niemal chirurgiczną precyzją obnaża śmieszność naszych narodowych kompleksów. Estetyka brzydoty i siła języka Największą zaletą tej pozycji jest bez wątpienia językowa wirtuozja. Twardoch operuje frazą gęstą, mięsistą i niezwykle plastyczną. Potrafi zachwycić opisem najprostszej czynności, nadając jej rangę metafizycznego wydarzenia, by za chwilę sprowadzić czytelnika na ziemię brutalnym kolokwializmem. To właśnie ten kontrast buduje specyficzną atmosferę groteski – z jednej strony czujemy podziw dla kunsztu autora, z drugiej zaś odczuwamy fizyczny niemal dyskomfort płynący z opisywanej brzydoty świata przedstawionego. Autor świetnie radzi sobie z krótką formą, potrafiąc w kilku akapitach zawrzeć trafną diagnozę społeczną, która uderza celniej niż opasłe tomiszcza socjologiczne. Mimo niewątpliwego talentu Twardocha, wystawiam ocenę 6/10, co wynika z kilku istotnych mankamentów tej publikacji: Wtórność motywów: Dla stałych czytelników autora Wielkie Księstwo Groteski może wydać się zbiorem recyklingowanych pomysłów. Tematy śląskości, broni, samochodów i "męskiego" postrzegania świata powracają tu w formie, która momentami nuży. Autokreacja ponad treść: Czasem odnosi się wrażenie, że dla Twardocha ważniejsze od samej opowieści jest budowanie wizerunku "autora przekornego". Ta poza bywa męcząca i sprawia, że treść staje się jedynie pretekstem do popisu ego. Nierówny poziom: Jak to w zbiorach bywa, obok tekstów genialnych i błyskotliwych, znajdziemy tu fragmenty słabsze, sprawiające wrażenie pisanych "do szuflady" lub na szybko, co zaburza rytm lektury. Wielkie Księstwo Groteski to pozycja obowiązkowa dla fanów twórczości Twardocha, którzy wybaczą mu każdą manierę za cenę jego stylu. Jednak dla kogoś szukającego świeżości i nowych literackich lądów, może to być lektura rozczarowująca. To książka inteligentna, złośliwa i momentami bardzo celna, ale jednocześnie uwięziona w bańce własnej doskonałości, co odbiera jej szansę na bycie dziełem naprawdę przełomowym.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na61 miesiąc temu
Dwa psy przeżyły Piotr Szmidt
Dwa psy przeżyły
Piotr Szmidt
kolejny raper napisał książkę, na szczęście nie autobiografię łechtającą swój narcyzm i wybujałe ego, tylko książkę, którą da się czytać, w którą da się porządnie wkręcić i przepaść na wiele godzin. ale żeby radość z pochłaniania tekstu udzieliła się czytelnikowi, musi on wcześniej poznać osobowość oraz styl pisania rapera Mesa najlepiej z piosenek bądź felietonów warszawskiej gazety. inaczej będzie miał wrażenie, że to grafomańska nowomowa i odłoży lekturę po pierwszym rozdziale. historia przedstawiona w książce traktuje o producencie muzycznym, trzydziestoparoletnim Walterze, który nie potrafiąc się dostosować do świata w którym żyje, postanawia dostosować świat do swojego życia. a świat ten to Warszawa XXI wieku, w którym lajki, suby, shery, wyświetlenia etc. sterują ludźmi wyznaczając wartości oraz standardy życia. styl pisania rapera może na początku zniechęcić, bo wydaje się przekombinowany oraz za bardzo zakręcony rozpraszającą wielowątkowością. dużo w nim nowomowy, zbędnych wtrąceń z angielskiego, które są pewnie crossem stylu pisania tekstów hip hopowych jak i punchline'ów, mogących śmiało upokorzyć przeciwnika w niejednej bitwie freestajlowej. Mes czasami na siłę chce przekonać czytelnika, że włada wielkim zasobem słów, że używa metafor jeżących włos na głowie i to jest moim zdaniem nie potrzebne, ponieważ wiadomo, że raper taki jak on, niejeden słownik języka polskiego wciągał nosem. na szczęście, gdy tylko przyzwyczaimy się do techniki jaką zaproponował autor w opowiadanej historii, #dwapsyprzeżyły wchodzą w umysł idealnie. cieszy mnie to, że rapowanie, pisane tekstów piosenek solidnie zagruntowało fundamenty do tworzenia literatury. to chyba naturalna kolej rzeczy, bo przecież rap się kiedyś skończy. cieszy mnie również to, że Piotrek ma spory bagaż doświadczeń jeśli chodzi o osobę publiczną i nie odbije mu palma jak tym szaro burym i ponurym instapisarzom, których w jednej chwili ktoś zauważy, a którzy to później nie potrafią odnaleźć równowagi pomiędzy rzeczywistością, a blichtrem stołecznej imprezy z czerwonym dywanem. cieszę się Piotrek, że pokazałeś nas Ślązaków z dobrej strony mimo, że przeżycia Waltera (śląskie imię) mogły zawierać wątki autobiograficzne niekoniecznie miłe. dziękuję także za dużą ilość follow-up'ów z polskiego hip-hopu. tego moim zdaniem brakuje polskiej literaturze. przyznaj Piotrek, że Walter to twoje alter-ego? też mam ochotę czasami kogoś kropnąć.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na61 miesiąc temu
Osiem cztery. Bombel. Bocian i Lola Mirosław Nahacz
Osiem cztery. Bombel. Bocian i Lola
Mirosław Nahacz
Zazwyczaj trudno ocenić zbiór kilku opowiadań czy powieści, w tym przypadku jednak nie mam wątpliwości, wszystkie są bowiem rewelacyjne. Napisane na przestrzeni zaledwie kilku lat doskonale obrazują przemiany Nahacza jako pisarza. I to pisarza przez duże P, pisarza od pierwszych stron '84'. Obrazują również przemiany Nahacza jako człowieka - nastolatka wchodzącego w dorosłość w niezwykle szybkim tempie, w tempie, które okazało się dla niego zabójcze.
magda - awatar magda
oceniła na83 lata temu
Halny Igor Jarek
Halny
Igor Jarek
Ten halny zrzucił mnie że stołka. Wszystko mi zagrało, wszystko było wiarygodne. O takim życiu inaczej nie dało się napisać. Musiało być brutalnie, nieco nieskładnie i wulgarnie. Tylko wtedy czuć klimat. A że nieopatrznie wkradł się specyficzny humor, to tym lepiej. Uśmiech zawsze jest w cenie,bo w życiu pomaga, choć w przedstawionych scenkach niewiele było do śmiechu. Niemniej jednak szczypta humoru musiała zostać wprowadzona, choćby dla rozładowania atmosfery. I jeszcze słowo o autorze - z takim talentem do nawijki trzeba się urodzić,nie wszystko da się wyćwiczyć i wyuczyć. Z zazdrością w oczach gratuluję genów.
alutka74 - awatar alutka74
ocenił na105 miesięcy temu
Buddaland Juliusz Strachota
Buddaland
Juliusz Strachota
Zapowiadało się nieźle. Wartka akcja zbudowana na medytacji. Niecodzienne połączenie. Rozbawił mnie już spis treści. Początek wciągnął, tempo środkowej partii trochę przytłoczyło, finalny twist zaskoczył. Na dodatek lubię takie gorzkawe poczucie humoru. Jeśli macie ochotę na odrobinę nieskrępowanego szaleństwa spróbujcie „Buddalandu”.
monikawa - awatar monikawa
oceniła na61 rok temu
Bowie w Warszawie Dorota Masłowska
Bowie w Warszawie
Dorota Masłowska
Dorota Masłowska przyzwyczaiła czytelników do tego, że jej literatura to językowy poligon, na którym polszczyzna wygina się, trzeszczy i odsłania swoje najkomiczniejsze, a zarazem najsmutniejsze oblicza. W dramacie „Bowie w Warszawie” autorka bierze na warsztat legendarną, niemal mityczną wizytę Davida Bowiego na Dworcu Gdańskim w 1976 roku. Jednak każdy, kto spodziewa się biograficznej opowieści o ikonie rocka, srodze się zawiedzie. Bowie jest tu jedynie pretekstem, nieuchwytnym fantomem przemykającym w tle szarej, dusznej rzeczywistości gierkowskiej Polski. Przyznaję tej pozycji ocenę 6/10 – to błyskotliwy popis stylu, który jednak pozostawia pewien niedosyt treściowy. Siłą dramatu jest bez wątpienia warstwa językowa. Masłowska z maestrią rekonstruuje (i parodiuje) peerelowski żargon, urzędową nowomowę oraz bełkotliwą codzienność tamtej epoki. Świat przedstawiony to Polska „bitkowa” i „octowa”, pogrążona w absurdzie i marazmie, w której pojawienie się kogoś tak egzotycznego jak Bowie wydaje się błędem w matriksie. Autorka świetnie kreśli galerię postaci: od milicjanta próbującego rozwikłać zagadkę „Damskiego Rozpruwacza”, po zagubione kobiety marzące o wielkim świecie. Masłowska drwi z narodowych kompleksów i martyrologii, robiąc to z właściwym sobie, drapieżnym humorem. Wizualna strona wydania (z ilustracjami Mariusza Wilczyńskiego) dodaje całości onirycznego, niepokojącego klimatu, który idealnie współgra z tekstem. To utwór, który świetnie sprawdza się jako scenariusz teatralny, dając ogromne pole do popisu reżyserom i scenografom w kreowaniu surrealistycznej wizji Warszawy lat 70. Skąd zatem tylko szóstka? „Bowie w Warszawie” sprawia wrażenie utworu nieco błahego, zwłaszcza w zestawieniu z wcześniejszymi dokonaniami autorki, takimi jak „Inni ludzie”. Intryga kryminalna, która ma spajać poszczególne sceny, jest pretekstowa i rozmywa się w językowych fajerwerkach. Po lekturze pozostaje wrażenie, że Masłowska bawi się formą dla samej zabawy, a pod spodem brakuje głębszego fundamentu, który nadałby tej opowieści większy ciężar gatunkowy. Bowie jako symbol wolności i inności zostaje tu tak bardzo zmarginalizowany, że staje się niemal nieistotny, co może budzić irytację u czytelników liczących na mocniejszy dialog z jego legendą. Podsumowując, „Bowie w Warszawie” to rzetelne 6/10 – lektura obowiązkowa dla fanów językowego słuchu Masłowskiej, ale pozycja drugoplanowa w jej dorobku. To efektowny, literacki teledysk o polskiej brzydocie i marzeniach o kolorowym Zachodzie, który błyszczy przez chwilę, by po ostatniej stronie pozostawić czytelnika z poczuciem niedosytu i pytaniem: „czy to już wszystko?”.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na613 dni temu
Jestem Marysia i chyba się zabiję dzisiaj Mery Spolsky
Jestem Marysia i chyba się zabiję dzisiaj
Mery Spolsky
Nie sądziłam, że można się jednocześnie tak z kimś utożsamiać i nie utożsamiać. Mery ma bardzo fajny sposób pisania, w którym jest szczera do bólu i jednocześnie lekka. Podczas czytania słyszałam jej głos i niemalże widziałam ją obok. Podoba mi się również zabawa formą, ponieważ książka nie ma tylko typowego tekstu na stronach, ale często przeplata je różnymi elementami czy kolorami, co nadaje książce wyjątkowego charakteru. Dobrze było jej posłuchać. Pomarzyć z nią. Pośmiać się. Zobaczyć, że w wielu przypadkach miałyśmy tak samo. Nie nazwałabym tego jednak lekką lekturą, ponieważ porusza trochę ciężkich tematów i wraca m.in. do czasów pandemii. Bardzo ciekawa lektura!
comboometga - awatar comboometga
oceniła na818 dni temu
Jak przejąć kontrolę nad światem nie wychodząc z domu 2 Dorota Masłowska
Jak przejąć kontrolę nad światem nie wychodząc z domu 2
Dorota Masłowska
Rewelacyjna. Trafne opisy i diagnozy społeczne, bez znieczulenia. Z jednej strony żałuję, że przeczytałam dopiero teraz, a z drugiej strony może to i dobrze. Dzięki temu te teksty, poddane działaniu czasu objawiły mi się jako nietracące na aktualności i znaczeniu.
wiecznelato - awatar wiecznelato
ocenił na814 dni temu
Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu Aleksandra Zbroja
Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu
Aleksandra Zbroja
Autorka wgryza się wiertłem głębinowym w kolejne warstwy przeszłości swojego ojca, przez wspomnienia złe, gorsze i niekiedy (z rzadka) dobre, żeby przyszpilić moment i okoliczności jakie pchnęły były uczynnego, wysportowanego i oddanego rodzinie Mirka ku przeobrażeniu się w tak zwanego, cytat odautorski, menela. Bogata forma i brawurowe wykonanie nie pozwalają tej książki odłożyć. Są tu z wyczuciem zbeletryzowane wspomnienia, wątki biograficzne i autobiograficzne, kawał społecznej historii PRL, skomentowane z iskrą wyimki z tekstów naukowych, gorzki czarny humor. Jakkolwiek to nie zabrzmi, świetnie się to czytało mimo ciężaru tematu. Myślę, że autorka przekuła swoje doświadczenia w efekt naprawdę godny uwagi. To też niezmiernie potrzebny głos mówiący o tym, co uzależnienia robią dzieciom, rodzinom i społeczeństwu. Nagrody i nominacje w stu procentach zasłużone. Warto było to przeczytać.
Gothabella - awatar Gothabella
oceniła na81 miesiąc temu
Byk Szczepan Twardoch
Byk
Szczepan Twardoch
postanowiłem sprawdzić jak Szczepan Twardoch radzi sobie w dramacie, bo na scenicznych deskach "Byk" podobno hasa wyśmienicie. Robert Mamok właśnie uciekł z Warszawy do swojego rodzinnego, śląskiego domu. uciekł, bo strasznie nabroił w stolicy i jego kariera zawodowa wisi na włosku. uciekł, bo chciał się poczuć bezpiecznie. poznajemy go jak rozmawia z niby umierającym dziadkiem. dziadek był dla Roberta solidną podporą i wzorem mimo surowej dyscypliny wychowawczej. można nawet stwierdzić, że ukształtował Mamokowi charakter. Robert spowiada mu się przy łożu śmierci i wyznaje cały żal jaki spotkał go w Warszawie.  bardzo się cieszę, że rodzice wychowali mnie w duchu antystołecznym. ale kiedy przeczytałem Byka, ucieszyłem się jeszcze bardziej, bo wreszcie Ślązak pojechał po warszafce i zrobił to z klasą. należało się warszawianom, bo niektórzy z nich wyżej srają niż dupę mają.  cieszę się, że śląski Byk został przedstawiony jako #torobravo, a nie jako Byczek Fernando. dlatego TORO BRAVO SZCZEPAN TWARDOCH.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na1011 dni temu
Wykresy fal środkowej Wołgi Konstanty Usenko
Wykresy fal środkowej Wołgi
Konstanty Usenko
To jeden z moich ulubionych typów reportaży, czyli taki, który pokazuje kulturę i tożsamość całych społeczności. Do tego społeczności mniejszościowych, w tym akurat przypadku ugrofińskich i turkijskich narodów Rosji. Mnie taki temat i jego ujęcie od razu kupiło, więc książkę czytało mi się szybko i przyjemnie. Dowiedziałem się bardzo dużo, co jest dla mnie tym bardziej wartościowe, że po rosyjsku nie mówię i nie czytam, a o tym regionie w innych językach pisze się rzadko i mało. Domyślam się jednak, że meandry tożsamości i kultury współczesnej Tatarów i Maryjczyków nie muszą zaciekawić każdego, i wtedy pewien chaos strukturalny "Wykresów..." może być dodatkowym minusem dla czytelnika. Dla mnie to po prostu pozycja, na którą nawet nie śmiałem czekać, dlatego przyjmuję ją z (prawie) całym dobrodziejstwem inwentarza.
yongrui - awatar yongrui
ocenił na71 rok temu
Czarne słońce Jakub Żulczyk
Czarne słońce
Jakub Żulczyk
Myślę, że nie każdy bedzie mógł przejść przez tą drogę krzyżową wraz z Gruzem. Nie, nie dlatego, że nie bedzie umiała/umiał zrozumieć. Nie, to przez formę. Brutalność i turpizm, ktory mogę porównać jedynie z książkami Glukhovskiego i brak jasnej fabuły, zagubionej gdzieś w surrealistycznym świecie, ktory jest płynny, zmienny i nieprzewidywalny, jak w Mistrzu i Małgorzacie. Tak, nie boję sie porównań do klasyki, bo chociaż Pan Jakub nie jest (jeszcze) tak sławnym jak Michaił, to napisał powieść bliżniaczo podobną. O jednostkach uwięziony w systemie, o wychodzeniu ze strefy komfortu, o poświęceniu i miłości, o cierpieniu... Jeżeli zdecydujesz się wejść do tego świata, to zrób to wraz z Piotrem Roguckim w audiobooku, Twoja podróż bedzie pełniejsza. Ale nie brnij w tę historię na siłę i za wszelką cenę. Albowiem za Twój trud nie czeka Cię żadna nagroda. Tylko ból. Chociaż na końcu pozostaje tylko nadzieja...
Jan Wesoły - awatar Jan Wesoły
ocenił na71 miesiąc temu
Przewóz Andrzej Stasiuk
Przewóz
Andrzej Stasiuk
Ponura rzeczywistość wojenna wschodnich peryferii okupowanej Polski. Narracja jest żywa i sugestywna: czytając słyszy się budzący lęk warkot śmiercionośnych maszyn i łagodny plusk rzeki, czuje się zapachy wsi i ludzki smród, w ustach pojawia się błogi smak wiejskiej strawy, a strach powoduje, że odruchowo wstrzymuje się oddech. Wyobraźnia kreuje obrazy nieznane, niedzisiejsze, które naoczni świadkowie postanowili zachować wyłącznie we własnej pamięci, gdyż były zbyt podłe, niegodne i przerażające. Świetna proza Andrzeja Stasiuka.
Dosia - awatar Dosia
oceniła na81 miesiąc temu
Relaks amerykański wyd. 3 poprawione Juliusz Strachota
Relaks amerykański wyd. 3 poprawione
Juliusz Strachota
Kilka razy już się tak czułem. Dawno temu czytając “Heroinę” Piątka, lata później czytając “Najgorszego człowieka na świecie” Halber. Dziś znów to poczułem. Otwierają się przede mną drzwi do świata, szczęśliwie, tak dla mnie odległego że nie mogę się oderwać. Z jednej strony cieszę się, że to “nie ja”, z drugiej w demonach o których czytam widzę kilka demonów swoich więc trochę się jednak lękam. Czytam zatem i polecam ku przestrodze. Dziękuję za tę książkę.
Damian Kulec - awatar Damian Kulec
ocenił na826 dni temu
Książka o przyjaźni Maciej Marcisz
Książka o przyjaźni
Maciej Marcisz
Maciej Marcisz nadał swojej drugiej powieści bezpretensjonalny tytuł „Książka o przyjaźni”, ale ja mam wątpliwość, czy to rzeczywiście rzecz o przyjaźni prawdziwej, czy raczej o jakimś o niej wyobrażeniu. O ludziach, którzy lubują się samą myślą o tym, że są w relacji przyjacielskiej, ale tak naprawdę służy im ona tylko do kreowania takiego obrazu samych siebie, jaki chcieliby uzyskać, by wydawać się wyjątkowymi. Drugi człowiek, którego tak chętnie nazywają przyjacielem potrzebny jest, by przeglądać się w jego oczach i mieć poczucie, że stają się wymarzoną wersją siebie. Ta książka podobała mi się właśnie dlatego, że autor ujął temat przyjaźni w sposób nieoczywisty, a nawet niejako ją zdeprecjonował. Oto trójka bohaterów odnajduje siebie w trudnym dla nich momencie- kiedy zaczynają naukę w szkole średniej. Michała i Dorotę łączy swoisty snobizm czytelniczy, a Kasia dołącza do ich relacji niejako na przyczepkę. Wspólnie przeżywają pierwsze doświadczenia życiowe, szukają swojej tożsamości, spędzają ze sobą sporo czasu. Miałam jednak wrażenie, że ich związek podszyty jest rywalizacją o to, które jest bardziej interesujące, a jednocześnie dużo w im udawania i nieujawniania prawdy o sobie. Sam fakt, że moment rozpoczęcia dorosłego życia osłabia tę przyjaźń, a nawet pojawia się w nim chęć odizolowania się od dawnych znajomych stawia szczerość tej relacji pod znakiem zapytania. Marcisz stawia tu pytanie, które ja postawiłam sobie już dawno. Czy przyjaźń z lat szkolnych ma okres przydatności do spożycia, czy może się przeterminować? I czy da się reanimować marniejące uczucia? Kiedy drogi życiowe bohaterów zaczynają się rozjeżdżać, kiedy w ich życiu pojawiają się nowi ludzie, a marzenia z lat młodości więdną, bo nie udało się ich spełnić- może wtedy należy wkroczyć na inną ścieżkę i pozwolić wygasnąć relacjom z przeszłości? Przełomowym momentem w historii przyjaźni trojga bohaterów staje się krępująca sytuacja ujawnienia na grupowym czacie tajemnicy dotyczącej jednej z osób obecnych na spotkaniu po latach. Los ich i tak już nadwątlonej przyjaźni wisi na włosku, ale paradoksalnie będzie to punkt zwrotny w życiu całej trójki. Każde z nich będzie musiało wreszcie spojrzeć na siebie z dystansem i pogodzić się z myślą, że prawdziwe życie niewiele ma wspólnego z fantazjami i wyobrażeniami snutymi w wieku lat kilkunastu. To początek ich dorosłości, a co z przyjaźnią? Żeby się tego dowiedzieć, trzeba przeczytać „Książkę o przyjaźni” do samego końca.
Anna-Maria - awatar Anna-Maria
oceniła na73 dni temu
Dewocje Anna Ciarkowska
Dewocje
Anna Ciarkowska
Jest coś znajomego w tej opowieści. Któż z nas nie ma wujka, który wynosił z fabryki po kawałku blachę aż zrobił sobie nowy dach? Albo któż z nas nie wysłuchiwał głupot katechetki, nie plotkował ze Sklepową czy z Listonoszową. No i najważniejsze, każdy proboszcz jest dokładnie taki jak w tej historii, jego parafianie zresztą też. Dobrze się czyta książkę, która dobrze opisuje naszą mentalność. Naszą polską mentalność.
Margo - awatar Margo
ocenił na61 miesiąc temu

Cytaty z książki Na żywo z lombardu

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Na żywo z lombardu