Star Wars Komiks: Tom 13: Zemsta za zdradę

https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma Czas od poprzedniego, majowego wydania magazynu Star Wars Komiks zleciał jak z bicza strzelił. W moje ręce trafił kolejny zeszyt tym razem zawierający cztery krótsze niż zazwyczaj historie z naszego ulubionego uniwersum. Niestety szału nie ma. Historie zawarte w tym albumie prezentują nieznacznie, ale jednak, zróżnicowany poziom pod względem graficznym i scenariuszowym. To w zasadzie równia pochyła, zaczynamy od najlepszego komiksu "Technologiczny terror" kończąc na totalnej porażce w postaci "Misji specjalnej". Ta ostatnia opowieść poświęcona kolejnej przygodzie Poe Damerona jest tak mało znacząca i ciekawa, a w dodatku niezwykle paskudnie narysowana, że ciężko przez to przebrnąć, brr. Równie mało znacząca jest świetnie zapowiadająca się historia "Cassian i K-2SO" mająca ogromny potencjał, ale zmarnowana kiepskim scenariuszem. Dwie opowieści, w których występuje Darth Vader całkowicie mnie zadowoliły, może nie są to jakieś pogłębione scenariusze zdradzające wcześniej nam nieznane fakty z życia bohaterów, ale wypadają całkiem przyzwoicie. Reasumując - pozycja bardzo nieobowiązkowa. https://ksiazkiilubczasopisma.blogspot.com/2020/08/cztery-opowiesci-ze-swiata-star-wars.html

Przeczytałem teraz drugi raz po latach i po lekturze 'Światła Jedi' i mając szerszy kontekst Wielkiej Republiki więcej rzeczy nabrało sensu. Keeve Trennis nie jest Avar Kriss, ale jeszcze się wyrobi… Ta pierwsza gra główne skrzypce i jest fajnym wprowadzeniem postaci, a ta druga pojawia się sporadycznie, żeby farmić aurę i dobrze jej to wychodzi. Fabularnie to taka zwykła przygodówka, z tego co czytałem to rozwija wątki zaczęte w książce dla młodzieży, ale ja już za stary chyba na młodzieżówki?? Oguem to spoko, ładne rysunki są zawsze w cenie. Smut Radar - sucho jak na pustyni, ale to chyba dobrze skoro historia jest o młodej padawance…

Tom piętnasty serii Star Wars to kolejny rozdział galaktycznej sagi, w którym Greg Pak i współpracujący z nim artyści m.in. Phil Noto pokazują, że rebelia to nie tylko wielkie bitwy i heroiczne zwycięstwa, ale też codzienny trud, zdrady, moralne kompromisy i ludzkie (czy raczej galaktyczne) emocje. „Łotry i rebelianci” skupiają się na bohaterach, którzy działają w cieniu pilotach, szpiegach, przemytnikach i zwykłych żołnierzach Sojuszu. To opowieść o tych, którzy walczą nie dla chwały, ale dlatego, że nie mają innego wyboru. Greg Pak znakomicie oddaje ducha klasycznej trylogii, tworząc historie pełne napięcia, humoru i emocji. Rysunki Phila Noto są jak zwykle subtelne i nastrojowe. Jego paleta barw łączy realizm z lekką nostalgią, dzięki czemu nawet sceny akcji mają filmowy, niemal melancholijny ton. Największą siłą tomu jest jego różnorodność każda historia pokazuje inny aspekt walki z Imperium. Nie ma tu tylko jasnych i ciemnych stron Mocy; są też szarości, które czynią świat Star Wars bardziej dojrzałym i prawdziwym.

Reaktywowane komiksowe „Gwiezdne wojny” to rozrywka przeznaczona przede wszystkim dla wiernych fanów wykreowanej przez George’a Lucasa marki. Komiksy trzech głównych serii („Star Wars”, „Darth Vader” i „Łowcy nagród”) były jak dotąd (na wysokości dwóch tomów zbiorczych każdej z nich) co najmniej przyzwoite, więc kontynuowanie tego trendu na łamach „Doktor Aphry” jawiło się wręcz jako obowiązek. Czy twórcom faktycznie udało się i kolejny cykl trzyma poziom? Na celownik Chelli Aphry trafia wyjątkowo interesujący artefakt. Pierścienie z Vaale są rzekomo przeklęte, ale pani archeolog nie wierzy w przesądy. Odnalezienie tych przedmiotów może być niezwykle opłacalne, ale wiodąca ku nim droga jest zarazem bardzo niebezpieczna. Aphra, jeśli chce odnieść sukces, musi zebrać taką drużynę, której niegroźne będą najciemniejsze zakamarki galaktyki. W swojej czytelniczej podróży jako fan uniwersum „Gwiezdnych wojen” dotarłem w końcu do początku czwartej dużej komiksowej serii. Egmont zaczął je wydawać w 2021 roku (choć omawiany album to akurat początek roku 2022) i ukazują się do dzisiaj. Nie czytałem ich na bieżąco, ale co się odwlecze, to nie uciecze. Wracając jednak do meritum, „Doktor Aphra”, bo to o niej traktuje ta recenzja, z założenia jest tytułem lżejszym w wydźwięku. Tytułowa postać to pani archeolog o dość giętkim kręgosłupie moralnym. Wystarczy powiedzieć, że współpracowała m.in. z Darthem Vaderem i zakończyła ową kolaborację żywa. Poza tym ma tendencję do elastycznego podchodzenia do kwestii zaufania, co potrafi zrazić do niej najbliższych współpracowników. Taką kreuje ją Alyssa Wong. Na szczęście do tego zestawu niezbyt pozytywnych cech dodane jest coś ponad. W innym przypadku mielibyśmy do czynienia z kimś w rodzaju Jacka z Baśni, tyle że w spódnicy – bohaterką antypatyczną i irytującą. Tak jednak nie jest, bo Aphra ma w sobie niezaprzeczalny łotrzykowski urok, który sprawia, że możemy przymknąć oko na jej niezbyt kryształowy charakter. „Szczęście i los” jest komiksem, który skupia się przede wszystkim na akcji i rozrywce. I w zasadzie jest to wszystko całkiem angażujące – scenarzystka raczej nie nagina zbyt mocno zasad logiki, oferując nam po prostu atrakcyjną, całkiem emocjonującą historię, czerpiącą pełnymi garściami z przygód Indiany Jonesa, Lary Croft i Nathana Drake’a. Różnicą jest to, że omawiany komiks osadzony jest w kosmosie, ale jeśli chodzi o jego ducha, mamy do czynienia dokładnie z tym, o czym pisałem. Czy to źle? Absolutnie nie – jeśli czerpać inspirację, to od najlepszych. Przy okazji nie ma żadnej szansy, by ktokolwiek uznał, że Wong bezmyślnie kopiuje innych. Autorce do tego daleko, a zaproponowana przez nią opowieść po prostu bawi. Jakkolwiek warstwa fabularna robi dobre wrażenie, tak ilustracje niestety nieco odstają. Nie zawsze, ale Marika Cresta bywa niedokładna. Twarze, sylwetki, tła – te elementy w trakcie lektury potrafią się nieco „rozjechać”. To z kolei nie sprzyja płynności lektury. Negatywne wrażenie rozpływa się na szczęście w scenach akcji, które są generalnie przejrzyste (a to potrafi być sporą bolączką komiksów stricte rozrywkowych) i całkiem efektowne. Czwarta główna seria „Star Wars” od Marvela rozpoczyna się w całkiem dobrym stylu. Dostaliśmy komiks stricte przygodowy i rozrywkowy, który nie razi jednak zbytnio uproszczeniami i fabularnymi wytrychami. To rozrywka, która nie obraża inteligencji czytelnika i dobrze wpisuje się w Expanded Universe. Bawiłem się nieźle i mam nadzieję, że kolejne tomy tej serii będą równie angażujące. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/08/star-wars-doktor-aphra-tom-1-szczescie.html

„Star Wars Komiks: Tom 3 Walka o kryształy” to opowieść osadzona między wydarzeniami z klasycznej trylogii, koncentrująca się na działaniach Imperium i rebelii w kontekście jednego z najcenniejszych strategicznych zasobów galaktyki: kryształów kyber. W tym tomie Kieron Gillen pokazuje, jak wojna o władzę sięga nie tylko planet i flot, ale też samego rdzenia tego, co daje moc broniom i mieczom świetlnym. Gillen umiejętnie łączy polityczną intrygę z akcją Rebelia staje przed trudnym wyborem, a bohaterowie muszą zdecydować, czy zwycięstwo usprawiedliwia ryzyko i ofiary. Komiks zmusza czytelnika do zadania pytania: czym różni się poświęcenie od manipulacji? Autor nie idealizuje żadnej strony konfliktu, pokazując, że nawet „dobra sprawa” może prowadzić do moralnych kompromisów. Rysunki Salvadora Larroki są charakterystyczne dla jego stylu: bardzo realistyczne, z dużą dbałością o szczegół i ekspresję postaci. Kadry są dynamiczne i filmowe trudno oprzeć się wrażeniu, że ogląda się storyboard do niepowstałego filmu Star Wars. Szczególnie dobrze wypadają sceny z udziałem Imperium: monumentalne wnętrza, sterylność technologii i kontrast między ogromem przestrzeni a małością jednostki. Tom jest przystępny dla czytelnika, który zna świat Star Wars, ale też wystarczająco samodzielny, by mogła się nim zainteresować osoba, która nie czytała poprzednich części. Nie ma tu dłużyzn to historia nastawiona na konsekwencje decyzji, nie na efektowne fajerwerki. Podsumowanie? To dojrzała i przemyślana historia o tym, czym kosztem zdobywa się siłę. Fani Star Wars znajdą tu zarówno emocjonującą akcję, jak i temat zmuszający do refleksji.

Star Wars Komiks: Tom 11: Nadzieja umiera to jedna z najbardziej emocjonalnych i dramatycznych odsłon cyklu. Historia ukazuje moment, w którym Rebelia już i tak krucha zostaje wystawiona na najcięższą próbę. Imperium uderza w sposób brutalny i precyzyjny, próbując zdławić resztki oporu, a bohaterowie muszą zmierzyć się z konsekwencjami błędów, zdrad i zbyt wielkiej wiary we własne bezpieczeństwo. Tom imponuje tym, jak dobrze pokazuje chaos i niepewność w szeregach Rebeliantów. Nie ma tu łatwych zwycięstw każdy krok okupiony jest stratą, a każda nadzieja podważana kolejnym ciosem ze strony Imperium. To opowieść o tym, że nawet najbardziej szlachetna walka potrafi zostać rozbita w najmniej spodziewanym momencie. Warstwa graficzna idealnie oddaje tematykę tomu. Ilustracje są pełne napięcia, dynamiczne i często przytłaczające, co wzmacnia uczucie bezsilności, jakie mają odczuwać bohaterowie. Nadzieja umiera jest mroczniejszym, bardziej pesymistycznym fragmentem sagi, ale właśnie dzięki temu buduje fundament pod późniejsze odrodzenie i determinację Rebelii.

Pierwszy tom nowej inkarnacji „Star Wars” zrobił naprawdę dobre wrażenie, przywołując ducha klasycznej filmowej trylogii. Po jego lekturze byłem dobrej myśli co do kontynuacji, zwłaszcza, że na stanowisku scenarzysty pozostała ta sama osoba – Charles Soule. Czy coś mogło pójść nie tak? Oczywiście, że tak, ale na szczęście nie tym razem. „Operacja Gwiezdny Blask” jest dobra, choć mogła być jeszcze lepsza. Omawiany komiks to w zasadzie dwie oddzielne opowieści. Pierwsza, zatytułowana „Wola Tarkina” opowiada o losie protegowanej tytułowego moffa i przybliża nam tę nader interesującą postać. Druga, „Operacja Gwiezdny Blask”, to historia walki o przetrwanie Rebelii w obliczu odkrycia przez Imperium sposobu kodowania wiadomości organizacji dowodzonej przez Leię Organę i Mon Mothmę. Poprzednio do gustu bardzo mocno przypadł mi pomysł imperialnego statku, na którym służą żołnierze mający osobiste porachunki z Rebelią. Tym razem autor kreatywnie rozwija tę ideę, dodając do niej nowe elementy. Szczególnie dobrze wypada tu znakomita kreacja kapitan okrętu. Ellian Zahra to świetnie napisana postać, z gatunku tych „z krwi i kości”. Jej przeszłość, naznaczona atakiem Rebelii, w którym straciła oboje rodziców, wpłynęła na późniejsze poczynania i zdeterminowała dążenia. Gdyby nie ta tragedia, nie byłoby chęci odegrania się na Rebelii i późniejszej więzi z wielkim moffem. Protegowana Tarkina jawi się jako ktoś, kto potrafi dążyć do wyznaczonych celów z ogromną determinacją, ale jednocześnie nie bezrefleksyjnie. Soule kreśli to wszystko pewną ręką, dzięki czemu łatwiej jest zrozumieć, dlaczego kobieta tak mocno stara się przypodobać przełożonym. Większa część albumu to jednak tytułowa „Operacja Gwiezdny Blask” i to jest już komiks zauważalnie inny. Największy nacisk został w nim położony na akcję i to ona stoi na pierwszym planie w drugiej części woluminu. Ta zmiana nastroju jest początkowo odrobinę konfundująca i rozczarowująca, bo po emocjonalnych ciężarach dostajemy po prostu kosmiczną bitwę, jednak gdy pierwszy szok mija, okazuje się, że Soule także ten wątek prowadzi sprawnie i rzetelnie. Problemy, które mnoży przed Sojuszem Rebeliantów nie sprawiają wrażenia wydumanych i nie są jedynie wypełnieniem fabularnych białych kart Sagi. Choć wiemy, że opowieść musi skończyć się dobrze (wszak fabuła ulokowana jest między Epizodami V i VI, a co za tym idzie – główni bohaterowie muszą przeżyć),to i tak czuć w tym komiksie stawkę. A to nie było wcale takie oczywiste. Charles Soule ma dobrą rękę do postaci – o imperialnej komandor pisałem dwa akapity wyżej, ale także w późniejszej fazie albumu trafiają się osoby przyciągające wzrok. Dla mnie kimś takim był zwłaszcza Lando Calrissian, który na własne oczy zobaczył, że Rebelia potrafi być bardzo bezwzględna, także w stosunku do własnych sojuszników. Podoba mi się takie przypomnienie, że na wojnie nikt nie może pozostać stuprocentowo niewinny. Scenarzysta świetnie oddaje targające bohaterami – zarówno Landem, jak i innymi postaciami - emocje. Wybory, przed którymi stają, naprawdę wiele ważą. W materii scenariusza lepsze wrażenie robią dwa pierwsze zeszyty i tak samo prezentuje się warstwa graficzna. Ramon Rosanas rysuje w dość ostrym, ale zarazem precyzyjnym stylu, który przypadł mi do gustu. Gorzej prezentuje się kreska Jan Bazalduy, która jest uproszczona i momentami przypomina opowieści dla dzieci. Niespecjalnie wychodzi jej rysowanie twarzy – kilka postaci wygląda momentami inaczej niż się do tego przyzwyczailiśmy (Lando, Leia),co niestety rzuca się w oczy. Gdyby cały album utrzymany był na poziomie pierwszych dwóch zeszytów, wtedy mówilibyśmy o jednym z najlepszych komiksów w uniwersum „Star Wars”. Ale jego charakter zmienia się ze skierowanego wewnątrz na bardziej rozrywkowy, i wówczas opowieść nieco traci na jakości. Nadal mamy jednak do czynienia z tytułem dobrym, który dla fanów marki „Star Wars” będzie (dla mnie był) satysfakcjonującą lekturą. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/07/star-wars-tom-2-operacja-gwiezdny-blask.html

Recenzja komiksu „Star Wars: Vader na celowniku” „Star Wars: Vader na celowniku” to kolejna odsłona komiksowego uniwersum Gwiezdnych Wojen, która skupia się na jednej z najbardziej kultowych postaci w historii popkultury – Darth Vaderze. Historia ta, stworzona przez Grega Paka i zilustrowana przez Rafaela Ienko, oferuje spojrzenie na mrocznego Lorda Sithów w sytuacji, w której nawet on staje się celem polowania. Czy Vader, znany z nieustępliwości i brutalnej siły, może znaleźć się w sytuacji zagrożenia? Fabuła Akcja komiksu rozgrywa się w czasach pomiędzy filmami „Imperium Kontratakuje” a „Powrót Jedi”. Darth Vader, jako prawa ręka Imperatora, nadal ściga rebeliantów, siejąc grozę w całej galaktyce. Tym razem jednak role się odwracają – to on staje się celem dobrze zorganizowanego i śmiertelnie niebezpiecznego polowania. Historię napędza konflikt między Vaderem a grupą łowców nagród oraz rebeliantów, którzy próbują wykorzystać rzadką okazję, aby pozbyć się jednej z największych ikon Imperium. Mimo że Vader wydaje się niezłomny i niepokonany, twórcy sprawnie budują napięcie, ukazując go w sytuacjach, które wymagają zarówno sprytu, jak i surowej siły. Styl i warstwa wizualna Rysunki Rafaela Ienko są jedną z najmocniejszych stron tego komiksu. Styl graficzny łączy dynamiczne ujęcia z mrocznym, ponurym klimatem, który idealnie oddaje charakter Vadera. Kadry pełne detali podkreślają monumentalną postać Lorda Sithów, a jednocześnie pozwalają poczuć intensywność starć i napięcia. Kolorystyka komiksu doskonale współgra z fabułą – ciemne, metaliczne barwy są dominantą, co nadaje całości ciężki, imperialny nastrój. Kontrastujące czerwone światło miecza Vadera przyciąga uwagę i podkreśla jego dominację. Charakterystyka postaci Greg Pak świetnie uchwycił esencję Dartha Vadera – jest on jednocześnie przerażającym wojownikiem, bezwzględnym dowódcą i postacią o skomplikowanym wnętrzu. Pomimo że Vader jest tu głównym „antybohaterem”, czytelnik może odczuwać fascynację jego determinacją i zdolnościami, nawet w obliczu przeważających sił przeciwnika. Warto także zauważyć, że postaci drugoplanowe, choć nie dorównują charyzmie Vadera, są interesujące i różnorodne. Ich motywacje – od zemsty po próbę przetrwania – wzbogacają historię i sprawiają, że fabuła jest bardziej złożona. Mocne strony Doskonałe oddanie postaci Vadera: Jego charakter, zdolności i mroczna aura są przedstawione z niezwykłą starannością. Dynamika akcji: Komiks pełen jest spektakularnych scen walki, które wciągają czytelnika. Warstwa graficzna: Rysunki i kolorystyka idealnie współgrają z fabułą, oddając klimat Gwiezdnych Wojen. Słabe strony Przewidywalność fabuły: Chociaż historia jest wciągająca, niektóre wątki wydają się mało oryginalne, szczególnie dla fanów, którzy znają uniwersum na wylot. Brak pogłębienia niektórych postaci: W kontekście ich relacji z Vaderem postaci poboczne mogłyby zostać bardziej rozwinięte. Podsumowanie „Star Wars: Vader na celowniku” to solidny dodatek do komiksowego świata Gwiezdnych Wojen, który szczególnie spodoba się fanom mrocznego Lorda Sithów. Choć fabuła nie zawsze zaskakuje, to sposób, w jaki Vader został przedstawiony, oraz widowiskowe ilustracje sprawiają, że komiks dostarcza satysfakcjonującej rozrywki. To pozycja, która pozwala jeszcze lepiej zrozumieć grozę i potęgę Dartha Vadera, a jednocześnie pokazuje, że nawet najpotężniejsi mogą znaleźć się w niebezpieczeństwie.

Tom czternasty cyklu Star Wars Komiks to zbiór historii, które pokazują drugą stronę walki z Imperium mniej heroiczną, bardziej osobistą i niekiedy gorzką. Greg Pak i współpracujący z nim twórcy zabierają nas w galaktyczną podróż, gdzie rebelianci to nie tylko bohaterowie z plakatów, ale zwykli ludzie, popełniający błędy, ryzykujący wszystko i uczący się, czym naprawdę jest wolność. „Rebelianci i łotry” to komiks o wyborach, lojalności i cenie nadziei. Han Solo, Leia, Luke i Chewbacca zostają postawieni przed dylematami, które nie mają prostych odpowiedzi walczyć z wrogiem, czy chronić to, co się kocha? Dzięki temu fabuła nabiera głębi i emocjonalnego tonu. Rysunki są dynamiczne i pełne ekspresji doskonale oddają tempo przygody i klimat klasycznych filmów. Widać dbałość o szczegóły i szacunek dla oryginalnej estetyki sagi.

Star Wars Komiks: Tom 7: Bunt na Kalamarze to jedna z tych historii, które świetnie pokazują, jak bogate i wielowarstwowe może być uniwersum Gwiezdnych Wojen poza filmami. Komiks przenosi czytelnika w wir politycznych intryg, desperackiej walki o wolność i dramatycznych decyzji, jakie musi podejmować naród Mon Calamari, próbując wyrwać się spod ucisku Imperium. Najmocniejszą stroną tomu jest sposób, w jaki łączy skalę kosmicznego konfliktu z bardzo osobistymi emocjami bohaterów. Choć Imperium zdaje się nie do pokonania, mieszkańcy Kalamaru pokazują, że opór nie zawsze rodzi się z siły militarnej czasem zaczyna się od odwagi jednostek, które odmawiają podporządkowania się tyranii. Rysunki oddają mroczniejszy klimat serii, podkreślając tragizm sytuacji i podnosząc stawkę wydarzeń. Czuć ciężar okupacji, ale też iskierkę nadziei, która stopniowo przeradza się w pełnoprawny bunt. Tom doskonale uzupełnia większą sagę Rebelii, jednocześnie pozostając zrozumiały i atrakcyjny jako samodzielna opowieść.

W najsłynniejszej popkulturowej Galaktyce, tak dobrej i urozmaiconej swymi treściami jak tylko można sobie wymarzyć, a mowa tu o niepodrabialnych, totalnie sztosowo-oryginalnych Gwiezdnych Wojnach, każdy kto choć raz oglądał jeden z głównych filmów tego Uniwersum (zapewne jest to w większości któryś z tytułów Klasycznej Trylogii),idę o zakład iż... co najmniej lubi, ale podbiję stawkę i założę się o wszystkie pieniądze świata, że przeważa tu ,,uwielbia”, ten moment, gdy głośne fanfary 20th Century Fox, a po nich ładujące swoje wprost pompatycznie niemożliwe, z dużą dozą energii te dwadzieścia czy więcej sekund charakterystycznego dźwięku otwierającego starwarsowy film, z wypływającym zza widza, jakby wprost z nieskończonej przestrzeni Galaktyki, ku miriadom jasnych punkcików emblematem "Star Wars", rozbrzmiewają. To jedno z najoryginalniejszych ,,doznań”, jakie sympatyk danego motywu, Świata, wymiaru rozrywki, którym się pasjonuje, może doświadczyć. Nie da się zapomnieć, wyrzucić z najgłębszych warstw pamięci i naszego wewnętrznego Ja tych czarnych lekko rozciągniętych liter z żółtymi obwódkami dookoła, które układają się w znak Star Wars, które jak po niewidzialnej taśmie mkną ku przygodzie, przeciągając nas na swoją stronę Mocy, zapraszając do wspólnej podróży. Po prostu nie da! Ikoniczne otwarcie epizodowych (tych z Sagi Skywalkerów) filmów Star Wars wraz z obłędnym logotypem, to ekwiwalent idealnie opracowanej franczyzy we współczesnej linii ciągle ewoluującego przemysłu rozrywkowego, który nie dość że potrafić zarabiać miliardy, to i naznacza swoją wyjątkowością naszą kulturę, wnikając do wspólnej cywilizacyjnej świadomości. Owe intro graficzno-muzyczne, to taki naznaczony ,,zębem czasu”, wszechwieczny znak rozpoznawczy marki „George’a Lucasa”, który jako jej ,,założyciel” i jeden z demiurgów dających kopa do wrzucenia pierwszego, i potem coraz wyższego i wyższego, biegu gałęzi kinematografii w zakresie powstawania filmów sci-fi/space opera i fantasy oraz temu podobne, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobistości w historii światowej popkultury, ba!, w historii… jakiejkolwiek działalności kulturalnej cywilizacji! Co ciekawe z Papą Lucasem bywa jednak dość specyficznie: to taki skomplikowany zarówno jako artysta i jako osoba prowadząca własne prywatne życie człowiek – można go określić jako geniusza niepozbawionego wad. I jedną z tych wad, choć to bardziej subiektywne spostrzeżenie, jest to, że George w 2012 roku zdecydował się ,,sprzedać” swoje ukochane ,,dziecko”, markę Star Wars, globalnemu korpo-liderowi w rozrywce istniejącej w każdym segmencie ,,zawsze i wszędzie, o każdej porze”, Disneyowi. Być może ta decyzja była pokierowana chęcią odpoczynku u naszego mistrza Sci-Fi Space Opera, a także nastawienie się na inne prywatne wyzwania i niezrealizowane do końca projekty, oraz na poświęcenie większej ilości czasu rodzinie. I tak, mamy 2025 rok, a niedługo minie 15 lat odkąd teoretycznie ,,starłorsy” (według wielu ,,płaczków” i malkontentów) przestały być ,,starłorsami”, bo przecież ,,pożarła je korpo-chciwa Myszka Miki, a takowy nowy wymiar Gwiezdnych Wojen zwany Kanonem, tak niepotrzebnie nieustannie ewoluuje, ciągle i ciągle staje przed nami otworem, masowo zalewając nas przeważnie średniawej jakości treściami" - tak to mogą narzekać tylko ci ,,nie otwarci na rozbudowę Uniwersum w nowym kierunku" fani! To właśnie niszczy tą materię rozrywki, dziurawi jak sito wspaniałą, oddaną sympatykom Galaktykę! Tak, to, co było przed 2012-2014 rokiem w macierzy wszystkiego, co powstawało w Galaktyce nazwano te naście lat temu ,,Legendami”. Takowe Legendy, bądź inaczej to określając jako ,,Stary Kanon” - ów ,,skończony" Świat SW miał pozostać ,,sam sobie”, nietknięty i nierozwijany, co przez wielu z nas do dziś uważane jest za błąd, za częściowe wyrzucenie budowanej od 1977 do 2012-2014 roku bazy informacyjnej GW do kosza, na krutacki śmietnik zapomnienia. Jednakże plusem rozwijanego w niesłychanie intensywny sposób, któremu towarzyszą dziwnie fluktuujące spadki jakości i wydźwięku budowanych produktów, Świata Star Wars z ramienia Nowego Kanonu, jest różnorodność, ilość i łatwa oraz szybka dostępność rozmaitych gwiezdnowojennych treści. Szczególnie wartko opracowywane są nowe rozwiązania w sferze komiksowej, gdzie szczególną uwagę przyciąga fanów seria komiksów pisanych i rysowanych z cholernie ,,mięsistym i konkretnym pazurem”, ot zacięciem i instynktem rodem z talentu pokroju G. Lucasa czy D. Karpyshyna i J. Luceno, opowiadających o rozmaitych, solidnie rozgałęzionych przygodach osoby Dartha Vadera. I jedną z takowych cykli jest mini-seria ,,Star Wars – Darth Vader”, opracowywana w większości wydań/tomów przez G. Paka oraz towarzyszących mu artystów. Dotychczas padł w ,,objęcia moich czytelniczych zmysłów” pierwszy, pilotowy komiks cyklu: ,,Mroczne serce Sithów”, który okazał się prywatnie dla mnie czymś dużo lepszym niż zwyczajną historią z Kanonu SW. Teraz zasiadłem do tomu drugiego: ,,Prosto w ogień”, którego twórcami podobnie jak u poprzednika są m.in.: Greg Pak oraz Raffaele Ienco. Także przy tym rozdaniu… i dobrze, że tak się okazało, bo miałem wręcz świetne, pozytywne wibracje mocy przed jego rozpoczęciem, całość komiksu równie totalnie chillowo, pod każdym względem, w każdym aspekcie jego starwarsowej zgodności i zwykłej budowy tej narracji, siadła mi na gusta ,,totalistycznie zajebiaszczo". W przypadku sequela ,,Mrocznego Serca Sithów” mogę wtrącić pewne określenie opisujące to, jak płynnie scalił się on z tym, co opowiadał i jak zakończył tom 1, także jak konsekwentnie wprowadził intuicyjnie budowane treści do Kanonu, i to owinięte wokół nie byle jakiej persony: niezrównanego Lorda Vadera: ,,nie wyczuwam żadnych zakłóceń mocy w Galaktyce produktów Star Wars; panuje stosunkowo przyjazna równowaga w Mocy; fandom powinien być zadowolony budowaną przez dwa pierwsze tomy serią ‘Star Wars – Darth Vader’ linią informacji i danych”. Dzięki takim opowieściom jak niniejszym omawiany i recenzowany tom 2, marka Lucasa przynajmniej w sferze komiksowo-powieściowej funkcjonuje jak w idealnie dostrojonym szwajcarskim zegarku, a dzięki takiej skromnej ,,poprawności twórczej w tylko tej serii!” Galaktyka może płynąć w kierunku wyznaczonych przez fanów, licznych artystów pracujących dla jej całokształtu, oraz ,,korpo-ludków” Organu Dowodzącego ,,Disney'a” i ,,Lucasfilm Ltd.” celów. Owe rozdanie, co warto zaznaczyć, intryguje, ba raczej o wiele bardziej inspiruje!, każdego kto po nie sięgnie już na starcie swą elegancką i wytwornie mroczną a kolorystycznie (pod względem intensywności barw) głęboką i wciągającą okładką: z przodu jak i tyłu. To głównie na przedzie znajduje się, co zabrzmi trochę dziwnie, ale sądzę taka jest po prostu prawda: cała osnowa tego, o co będzie chodzić w fabule i narracji tomu. Bo nie ma to jak świetne i mocno konkretne przedstawienie na przedzie prezentującym komiks, to, jak zawzięcie w jego około 140 stronach treści będą walczyć w targanej zawirowaniami Mocy relacji między sobą Sidious i jego ,,niby-uczeń” Darth Vader, i co się będzie w związku z tym rozgrywać: z kim, jak, kiedy i gdzie. I to relacji podstępnej, nietuzinkowej, wręcz przesiąkniętej fluidami zdrady, zawiści, podstępu. I żeby było ciekawie to, co w tym aspekcie głównego wątku historii ,,Prosto w ogień” się wydarzyło, nie było stricte strona w stronę bezpośrednie. Stopniowo, strona w stronę, kadr w kadr, Sidious za pomocą swojego sprytnego planu, no i Vader – a czemu by nie – ci dwaj potężni użytkownicy Mocy próbowali chytrze – a dla czytelnika z sosem suspensu na dokładkę – coraz bardziej sobie zagrażać, z różną dozą stosowanych chwytów. I takie wydania jak nie tylko ów tom, ale i poprzednik (sądzę zapewne kolejne z serii również) są Kanonowi potrzebne: tak pokazuje się to, co nie ukazywały bezpośrednio treści filmowe czy serialowe GW. No bo nie da się nie kryć fanowskiego zaskoczenia tym, jak bardzo wielowymiarowa, okazuje się jednak więź, będąca na granicy rozerwania w Mocy, między ,,gagatkami” Sidiousem i Vaderem. Totalny sztos i pozytywny obłęd dla fana razem wzięte: idealne rozszerzenie dla malkontentów, którzy uznają tylko ,,cud Klasyki SW”, i nic poza tym. Po zapoznaniu się z tytułami cyklu większość zmieni zdanie, co do ,,błazenady” i ,,niepotrzebności” Nowego Kanonu dla tak słynnej marki. Po prostu Pak i Ienco i inni, zrobili tu bezcenną dla Galaktyki robotę! ,,Prosto w ogień” to przykład idealnej żonglerki rysunkiem, ustawieniem kadrów, i stopniowym zwiększaniem intensywności narracji i suspensowości w fabule. Bo jak tu inaczej określić rzekłbym ów drobiazgowy, pełny życia, wręcz – i tu odważna opinia z mojej strony – idealny (bo iście marvelowski, żywy i patosowo-heroiczny, mięsisty) dla Uniwersum Star Wars, które lubi w medium komiksowym i powieściowym twórczą i artystyczną dokładność, a co za tym idzie szczerość w realizacji komiksów czy treści kreowanej prozą styl rysunkowy oraz jego doprecyzowane techniki. Niniejszym wtłoczona konturem, dopełniona kolorem, doprecyzowana tuszem historia, w której aż kipi emocjonalnym rozdarciem Vadera stylizacja graficzna i owa techniczna dokładność i estetyka - te elementy obrazu w komiksie są perfekcyjne dla tego rodzaju narracji, w której przeważa (i to zdecydowanie!) opowieść rysunkiem ponad tym co daje scenariusz. Taką narrację, ten mocno intensywny, szarpany, z masą retrospekcji z perspektywy postaci ,,upadłego w mrok” Anakina, lecz starającego podnieść swoją duszę z popiołów ciemności i odrodzić jako Fenix, prezentuje wydanie ,,Prosto w Ogień” – te cholerne około 140 stron, które przekazują więcej emocji i informacji o ewolucji naszych charakterów: sylwetki Palpatine’a i Vadera, niż, sądzę szczerze, robi to niejedna książka z ,,Legend” czy z ,,Kanonu” lub starwarsowy film z Klasycznej Trylogii. Jak to się mówi, gdy często dokonuje się dość trudnych decyzji, koniec końców nasze działania wiążą się dla nas z określonymi skutkami, które mogą lub nie nas przekreślić bądź ustawić naszą przyszłość w wybranych dla nas elementach, relacjach jako tą dobrą lub złą. W tomie 2 serii o Vaderze, taką fluktuację wydarzeń, wir emocji, od których aż drżała Moc, a czytelnik (przynajmniej tak to wyglądało u mnie) miał na twarzy uśmiech satysfakcji od ucha do ucha, przeżył sam ,,powód” owej mroczno-suspensowo-thrillerkowej opowieści. Niegdyś Anakin, a teraz w większości Lord Vader musiał dokonać odpowiedniego wyboru: czy pozostawić swoje Ja Ciemnej Stronie, bądź mimo wszystko starać się zachowywać pozory ,,mrocznego Sitha” i jednak ,,po cichu” opierać się mrokowi i walczyć o odrodzenie i katharsis wtedy, gdy nadejdzie ten odpowiedni moment?! Sądzę, że to w tym komiksie, zarówno dla Kanonu i ogólnych treści Galaktyki Star Wars, Vader zdecydował się nie dać za wygraną, dać powoli ponieść się promykowi Światła, które lekko zaczyna się w nim rozpalać. Pogoń Ochiego z Bestoona za nim samym, w końcu konfrontacja między tymi śmiałkami i ponowna wzajemna ,,gonitwa” i ocieranie się o ,,kontakt” z Imperatorem – tak Vader rozpoczął swą krucjatę, w której zwycięsko wyszedł w ,,Powrocie Jedi”, finale filmów Klasycznej Trylogii Star Wars. ,,Prosto w Ogień" powinno się pamiętać dość długo; niebywałe, mocne, Gwiezdnym Wojnom potrzebne!

Ładnie narysowany i dobrze napisany pod kątem fabularnym początek nowej serii, której bohaterem jest jeden z najbardziej kanonicznych postaci światowej fantastyki. Całość czyta się bardzo dobrze. Historia posiada nutkę dramatyzmu i stanowi interesujące uzupełnienie opowieści znanych z dużego i małego ekranu, a na dodatek ukazuję trochę inną, bardziej wewnętrzną stronę osobowości Dartha Vadera.

Darth Vader: Twierdza Vader to jeden z najbardziej nastrojowych tomów w całej linii komiksów Star Wars, a jednocześnie fascynujące spojrzenie na psychikę jednej z najbardziej złożonych postaci uniwersum. Historia koncentruje się na procesie powstawania słynnej fortecy na Mustafar miejsca, które jest zarówno symbolem potęgi Vadera, jak i jego wewnętrznego rozdarcia. Tom w znakomity sposób łączy elementy grozy, mistycyzmu i klasycznej space opery. Widzimy Vadera nie tylko jako niepokonanego wojownika służącego Imperatorowi, ale także jako kogoś, kto obsesyjnie szuka odpowiedzi, kontroli i sensu w swojej tragedii. To jeden z niewielu komiksów, który tak odważnie eksploruje duchową i emocjonalną stronę Mrocznego Lorda Sithów. Rysunki są bardzo sugestywne: ciemne, ciężkie, zdominowane przez ogień, czerń i ostre kontrasty. Doskonale podkreślają atmosferę Mustafaru planety będącej jednocześnie grobowcem, kuźnią i miejscem odrodzenia. Tom 10 to historia pełna mroku, ale też głębi, ukazująca Vadera jako kogoś więcej niż tylko narzędzie Imperatora.

Darth Vader: Płonące wody to tom, który skutecznie łączy brutalną potęgę Mrocznego Lorda Sithów z bardziej polityczną i militarną warstwą świata Star Wars. Komiks pokazuje Vadera jako nieustępliwą siłę Imperium kogoś, kto wyrusza na misje, których nikt inny nie mógłby wykonać, oraz kogoś, kto budzi strach nawet wśród sprzymierzeńców. Fabuła osadzona wokół konfliktu i chaosu na planecie spowitej wodą i nieustanną erupcją przemocy sprawia, że tom ma bardzo dynamiczne tempo. Świetnie przedstawiono tu kontrast między naturalnym żywiołem a mechaniczną, chłodną bezwzględnością Vadera. Planeta staje się sceną, na której ciemna strona Mocy odbija się jak w lustrze wściekła, nieprzewidywalna i niszczycielska. Rysunki są ekspresyjne, pełne rozbryzgów wody, błysków miecza świetlnego i dramatycznego oświetlenia. Wizualnie tom robi ogromne wrażenie jest intensywny, duszny i niepokojący. Całość może działać nie tylko na fanów Vadera, ale także na tych, którzy lubią historie o wojnie, zdradzie i dominacji Imperium. To komiks, który świetnie rozwija postać Vadera i jego legendę jako żywej broni.

Star Wars Komiks: Tom 12: Ucieczka to dynamiczna, pełna napięcia opowieść, która pokazuje, jak cienka granica dzieli lojalność od desperacji. Komiks skupia się na historii bohaterów próbujących wyrwać się z sytuacji pozornie bez wyjścia nie tylko fizycznie, ale również emocjonalnie. Tom wyróżnia się tempem akcji: szybkim, ale nie chaotycznym. Autorzy zręcznie budują atmosferę narastającego zagrożenia, dzięki czemu każda decyzja bohaterów wydaje się mieć realną wagę. Ucieczka nie jest tu jedynie wydarzeniem to proces prowadzący do odkrywania własnych granic, słabości i odpowiedzialności za innych. Rysunki świetnie oddają klaustrofobiczny nastrój miejsc, w których rozgrywa się większa część historii. Mroczne korytarze, ciasne pomieszczenia i nieustające poczucie pościgu sprawiają, że czytelnik momentami sam czuje się jak uczestnik ucieczki. Tom 12 może nie jest najbardziej epicką odsłoną serii, ale z pewnością jedną z bardziej emocjonalnych i kameralnych.

Twórcy opowieści poszerzających uniwersum „Star Wars” mają szerokie spektrum zainteresowań – Expanded Universe operuje w ramach różnych konwencji, opowiada o różnych bohaterach, a historie rozciągają się na przestrzeni wielu tysięcy lat. Koniec końców autorzy najczęściej wracają jednak do postaci najbardziej rozpoznawalnych. I w sumie nic w tym dziwnego – to właśnie one uczyniły to uniwersum tak kasowym i kultowym. Nowe rozpoczęcie serii zatytułowanej po prostu „Star Wars”, to właśnie taki komiks – poruszający się na znanym wszystkim poletku. Po bitwie o Hoth flota Rebelii ulega rozproszeniu. Darth Vader robi wszystko, żeby dostać w swoje ręce Luke’a Skywalkera, właśnie dowiedział się, że jest synem potężnego lorda Sithów. Z kolei Leia Organa planuje uwolnienie Hana Solo, który został zamrożony w karbonicie, i którego los pozostaje niepewny. W misji ratunkowej wspiera ją Lando Calrissian, ale gubernator Miasta w Chmurach musi najpierw pokonać uprzedzenia nowych towarzyszy związane z tym, że chwilę temu, działając pod sporą presją, był zmuszony współpracować z Imperium Galaktycznym. Czy można powiedzieć jeszcze coś nowego w ramach świata mieszczącego w sobie tyle różnych historii? Nie jest to na pewno łatwe zadanie, ale Charles Soule dwoi się i troi, żeby fani byli zadowoleni. „Ścieżka przeznaczenia” to album z wyraźnie wyczuwalnym przygodowym sznytem. Powiedziałbym, że to typowy przedstawiciel nurtu „komiksu nowej przygody”, a to sprawia, że godnie reprezentuje markę „Star Wars”, przywołuje bowiem na myśl filmy klasycznej trylogii. To się chwali. „Ścieżka przeznaczenia” charakteryzuje się przede wszystkim wartką akcją. Na szczęście w żadnym momencie nie popada ona w przesadę – wszystko mieści się w rozsądnych (jak na gatunek) granicach. Można było mieć pewne obawy, czy scenarzysta wybrnie z sytuacji, gdy na scenie nie ma jednego z głównych motorów franczyzy, czyli Hana Solo (on przebywa akurat na „urlopie” w karbonicie). Ostatecznie okazało się, że pozostałe postaci są w stanie ponieść na własnych barkach angażującą opowieść. Uwagę zwraca zwłaszcza Calrissian, który w pewnym sensie przejmuje rolę drużynowego łobuza, autor jednak wzbogaca go charakterologicznie, bo widzimy takiego Landa, który wraca po ludzi, za których był odpowiedzialny na Bespinie. Podoba mi się, że niektóre motywy zawarte w tym komiksie znacząco wykraczają poza standardowe postrzeganie danych rzeczy. Wspomnę chociażby o Imperium – w akcie polowania na organizację Lei Organy i Mon Mothmy korzysta ono ze statku, którego załogę tworzą ludzie, którzy w czasie konfliktu stracili bliskich na zniszczonej Gwieździe Śmierci i mają z Rebelią osobiste porachunki. W porównaniu ze standardowym pokazywaniem każdego funkcjonariusza Imperium jako faszystowskiego złola, jest to godny odnotowania postęp. Ilustracje są ładne i przejrzyste, utrzymane w nowoczesnym stylu. Dobrze sprawdzają się zarówno w scenach statycznych, jak i tych, kiedy akcja znacząco przyspiesza. Jesus Saiz nie gubi ani skupienia, ani szczegółów, co daje satysfakcjonujące efekty. Istotne jest też to, że artysta nie eksperymentuje z fizys bohaterów. Ci, których dobrze znamy, rzeczywiście przypominają siebie – jest to w mojej opinii istotny element franczyz, zwłaszcza tych, które rozpoczynały się filmami i płynnie przeszły na terytoria innych mediów. Inauguracja nowej serii w ramach „Star Wars” to komiks udany, który godnie reprezentuje markę. Fani znajdą w nim sporo dla siebie i z całą pewnością nie będą rozczarowani jego poziomem. To nowa opowieść, ale jej duch jest nam doskonale znany – to lekka i angażująca przygoda. Jestem zadowolony, mam też nadzieję, że kolejne tomy utrzymają ten poziom. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/06/star-wars-tom-1-sciezka-przeznaczenia.html

„Doctor Aphra: Gigantyczny zysk” to tom, który pokazuje, dlaczego Doctor Aphra należy do najbardziej oryginalnych i nieprzewidywalnych postaci w uniwersum Star Wars. Kieron Gillen tworzy historię pełną zuchwałych planów, czarnego humoru i moralnej ambiwalencji, daleko odbiegającą od klasycznego podziału na dobro i zło. Bohaterka archeolożka, oszustka i oportunistka działa zawsze dla własnej korzyści. Nie ma w niej heroizmu znanego z Rebelii ani sztywnej lojalności charakterystycznej dla Imperium. Jej świat to szara strefa, w której liczy się zysk, inteligencja oraz odrobina szczęścia. Fabuła opiera się na ryzykownej próbie zdobycia i sprzedania artefaktu o ogromnej wartości. Każdy krok Aphry przyciąga nie tylko potencjalnych kupców, ale też śmiertelnie niebezpiecznych przeciwników. Narracja Gillena jest szybka i błyskotliwa. Dialogi pełne są ironii, a sytuacje graniczą z absurdem w pozytywnym sensie. Komiks utrzymuje równowagę między akcją a charakterystyką postaci: Aphra ma wady, ale są one tak ludzkie, że czytelnik kibicuje jej, nawet wiedząc, że działa kosztem innych. Rysunki (w tym prace Chrisa Eliopoulosa) świetnie oddają ton opowieści — lekko przesadzony, dynamiczny, momentami wręcz kreskówkowy, ale zawsze stylowy. Świat przedstawiony jest barwny, jednak nieprzesadzony: galaktyka Star Wars pozostaje tu miejscem pełnym ryzyka i nieczystości moralnej. To tom, który wyróżnia się na tle innych komiksów z serii, bo nie próbuje być patetyczny. Zamiast tego proponuje historię o wolności wolności wyboru, błędów i konsekwencji.

Pierwsza odsłona „Łowców nagród”, trzeciej dużej komiksowej serii „Star Wars”, była zaskakująco udanym komiksem. Tak, był to tytuł nastawiony właściwie wyłącznie na akcję, ale z czasem okazało się, że potrafi ona naprawdę zaangażować. Dlatego fakt, że przy „dwójce” pracowali ci sami twórcy, dawał jej już na starcie pewien handicap. Na szczęście udało się go nie zaprzepaścić. Valance musi dostarczyć bardzo cenny, ludzki ładunek w miejsce, które uważa za bezpieczne. Nie jest łatwo tego dokonać, mając na ogonie dwójkę morderczych droidów, ale łowca nagród niejednokrotnie udowadniał, że potrafi wyjść cało z tarapatów. To jednak nie jedyne zagrożenie, z jakim Valance musi się zmierzyć. Oddając przysługę pewnej osobie, trafia w sam środek potyczki między statkiem Rebelii a piratami. Konflikt, jak się okazuje, ma drugie dno. Fabuła omawianego albumu to bezpośrednia kontynuacja „Najgroźniejszych w Galaktyce”, dlatego zdecydowanie warto mieć ten komiks wcześniej na koncie. Wyłapiemy więcej smaczków i nawiązań, nie będziemy też mieli problemów, by płynnie wejść w opowieść. A ta jest utrzymana w podobnym stylu, co poprzednio – na pierwszym planie stoi akcja i to ona stanowi tu główną atrakcję. Pod tym względem można być zatem usatysfakcjonowanym, bo „Cel: Valance” jest dynamiczny w ten dobry, przemyślany sposób. Ethan Sacks dobrze wie, że akcyjność musi być obudowana choć trochę interesującą fabułą, na szczęście w tym przypadku tak właśnie jest. Sprzyja temu między innymi wprowadzenie scen retrospekcyjnych – one rozbudowują przeszłość Beilerta Valance’a i tworzą więź na linii czytelnik-bohater. Szybko przekonujemy się, że nie mamy do czynienia z tępym byłym imperialnym trepem, ale kimś, kto miał swoje marzenia i cele, a czyj los potoczył się inaczej, niż powinien. Powoli dowiadujemy się, dlaczego Valance przebranżowił się z pilota TIE na łowcę nagród i nie powiem, jest to interesująca czytelnicza droga. Komiks jest też interesujący z tego względu, że zagłębia się w zaułki, w których Expanded Universe za często nie bywał. Obcujemy z pospolitymi przestępcami, gangsterami i łowcami nagród, czyli postaciami, dla których przemoc jest codziennością. To ta mroczniejsza strona Uniwersum, więc wgląd za jej kulisy jest tym bardziej ciekawy, czasami nawet pasjonujący. Warto wspomnieć, że „Cel: Valance” to w istocie trzy krótkie opowieści zebrane w jednym tomie. Każda z nich przykuwa uwagę, mnie jednak najbardziej spodobał się motyw mało krystalicznego dowódcy statku Rebelii. To ciekawe przypomnienie, że po każdej stronie konfliktu można znaleźć prawdziwe szumowiny. Ilustracje to dzieło tego samego rysownika co poprzednio, ale tym razem wypadają one jakby lepiej. Villianelliemu udało się uniknąć dużego wizualnego chaosu w scenach akcyjnych, który był bolączką „Najgroźniejszych z Galaktyce”. Teraz są one bardziej przejrzyste, choć pojedyncze spadki formy nadal się zdarzają. Nie wpływają jednak istotnie na pozytywną ocenę całości pod względem graficznym. Druga odsłona „Łowców nagród” to komiks udany. Pod względem jakościowym prezentuje się podobnie, co jego poprzednik, a co za tym idzie, śmiało można powiedzieć, że jest to lektura prosta, akcyjna, ale także całkiem jakościowa. Ja jestem z takiego stanu rzeczy zadowolony, bo solidnych „akcyjniaków środka” wcale nie ma aż tak wiele. Oby kolejne tomy utrzymały ten poziom. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/07/star-wars-owcy-nagrod-tom-2-cel-valance.html

https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma/ Nie będę ukrywał, że ostatnie wydania dwumiesięcznika "Star Wars Komiks" były dla mnie zawodem. Po mało ciekawej "Walce o kryształy" i zupełnie rozczarowującej "Kapitan Phasmie" już zupełnie sceptycznie podszedłem do opowieści z cyklu o Poe Dameronie. I tu zaskoczenie, "Legenda odnaleziona" okazała się nad wyraz dobra! Opowieść zaprezentowana przez scenarzystę Charlesa Soule'a i ilustratora Angela Unzeutę rozgrywa się niedługo przed wydarzeniami zaprezentowanymi w "Przebudzeniu Mocy" - VII części filmowej sagi Star Wars. Poe Dameron, za sprawą Lei Organy, zaangażowany zostaje do pomocy w odbiciu z neimoidiańskiego więzienia Lora San Tekki. Ten nobliwy starzec, będący galaktycznym archeologiem i badaczem historii Jedi, zostaje pojmany w skarbcu jednego z neimoidiańskich baronów. Jak możemy się domyślić udał się tam w celu zdobycia wiedzy niezbędnej do zgłębienia m.in. tajników Mocy. Lor San Tekka nie spodziewa się, że jego osoba znajdzie się w centrum sporego zamieszania. Nie tylko Leia Organa chce nawiązać z nim kontakt, także złowrogi Najwyższy Porządek wiele odda za możliwość dorwania go w swoje ręce. Świetny plan obmyślony przez księżniczkę, zgodnie z naszymi oczekiwaniami, dość mocno komplikuje się, do gry wkracza jeszcze trzecia, zupełnie nieprzewidywalna siła. Historia jest absolutnie kapitalna! Już dawno komiks mnie tak nie wciągnął. Mamy tu opowieść w klimacie heist movie. Jest świetnie strzeżony skarbiec, skarb do zdobycia, genialny plan oraz wszystkie możliwe komplikacje i zaskakujące zwroty akcji. Nie ma jednak dobrej opowieści bez bohaterów. Poe Dameron sprawdza się jako sprytny i zuchwały awanturnik, księżniczka Leia to jak zawsze czarująca i inteligentna przywódczyni - niepozbawiona sprytu karcianego szulera, ale nie zapominajmy o "tych złych". Chciwi konkurujący ze sobą o klientów neimoidiańscy baronowie Paw Maccon i Reya oraz szalona, pełna furii komandor Malarus czy nikczemny Terex to interesująco zarysowani przeciwnicy, zdeterminowani by osiągnąć cel. Dobrze z akcją zgrywa się także tło, postacie drugoplanowe mają swoją rolę, dowiadujemy się co nieco o nastrojach panujących w szeregach bojowników Lei Organy, uroczy jest także wątek droidów (aż mi się łezka zakręciła). Pod względem graficznym nie do końca "Legenda odnaleziona" spełniła moje oczekiwania. Odniosłem wrażenie, że ilustrator doskonale radzi sobie z oddaniem charakteru obcych - wypadali na prawdę fajnie, niestety już tego nie mogę powiedzieć o rysunkach ludzi. To jednak tylko drobny mankament, cała opowieść wynagradza te drobne minusy i warta jest przeczytania. https://ksiazkiilubczasopisma.blogspot.com/2019/10/star-wars-komiks-legenda-odnaleziona.html

Spośród wszystkich „Star Warsowych” serii, które Egmont zaczął wydawać około 2021 roku, najłatwiejsza do sklasyfikowania wydawała się ta zatytułowana „Łowcy nagród”. To musiał być tytuł nastawiony na akcję, pościgi i eksplozje. Jedyną niewiadomą pozostawało to, czy będzie to wszystko połączone tak, by czytelnik nie miał poczucia zmarnowanego czasu przy lekturze, ale raczej by zapomniał o otaczającym świecie i zanurzył się w wir przygody. Wiele lat temu Valance, Bossk i Boba Fett brali udział w dowodzonej przez Nakano Lash misji, która zakończyła się sromotną klęską i zdradą liderki. Od tamtej pory łowcy nagród chcą dorwać Nautolankę, która wówczas uszła z życiem, i wyciągnąć wobec niej konsekwencje. Prawda o tamtych wydarzeniach okazuje się jednak bardziej skomplikowana, niż można się było spodziewać, a nowe fakty mogą wpłynąć na los części Galaktyki. Od razu rozwieję ewentualne wątpliwości – tak, ten album wygląda dokładnie tak, jak napisałem we wstępie. To kipiący akcją kosmiczny sensacyjniak, który imponuje tempem opowieści. Cały czas coś się dzieje – ktoś kogoś ściga i ostrzeliwuje, a trup ściele się gęsto. „Najgroźniejsi w galaktyce” wyglądają jak przeniesiony na medium komiksowe film z Van Dammem. I dobrze być tego faktu świadomym zanim zaczniemy lekturę. Posłuży to odpowiedniej kalibracji oczekiwań. Najważniejsze, że ta ciągła akcja jest w znacznej mierze naprawdę angażująca. Ethan Sacks trzyma imponujące tempo właściwie na całej przestrzeni albumu, co w komiksie o takim charakterze jak ten jest, nie ukrywajmy, sporą zaletą. Ale akcja powinna być obudowana także interesującą fabułą – jak rzecz ma się w tym aspekcie? Jest zaskakująco dobrze. Opowieść nie tylko ma ręce i nogi, ale posiada też kilka ciekawych zakrętów – scenarzysta odkrywa kolejne fabularne karty stopniowo, dzięki czemu z każdym kolejnym zeszytem zyskujemy coraz szerszy ogląd sytuacji i orientujemy się w napięciach między bohaterami. Nie wszystko jest takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka. Z kolei jeśli chodzi o bohaterów, to tym najważniejszym można nazwać Beilerta Valance’a. To były żołnierz Imperium a obecnie łowca nagród, którego dręczą nierozwiązane sprawy z przeszłości. Autor daje mu całkiem ciekawy, choć przyznajmy – niespecjalnie rozbudowany background, dzięki czemu jest to ktoś, kogo dążeniom możemy kibicować. Reszta stawki to także łowcy nagród, którzy nawet jeśli stanowią bardziej tło, to w kolejnych zeszytach wchodzą z Valancem w interesujące interakcje, dzięki czemu ich perypetie śledzi się ze sporym zainteresowaniem. Pod względem graficznym komiks prezentuje się na pewno bardzo nowocześnie. Kadry są dynamiczne i efektowne, ale często sprawiają wrażenie zbyt komputerowych. Włoski rysownik gubi się też w momentach żywej akcji, a tych, pamiętajmy, jest tu naprawdę sporo. Ilustracje stają się wtedy chaotyczne i zbyt przeładowane, co nie sprzyja płynności lektury. Trzecia duża seria ulokowana w świecie „Star Wars” rozpoczęła się z przytupem. Mamy do czynienia z komiksem angażującym, który utrzymuje zainteresowanie czytelnika od początku do końca. Trzeba mieć oczywiście świadomość, że nie obcujemy ze sztuką wyższą, ale fantastyką stricte rozrywkową, ale jeśli nam to nie przeszkadza, to seans z tym tytułem powinien być satysfakcjonujący. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/07/star-wars-owcy-nagrod-tom-1.html