Skydoll Spaceship Collection 1

To pierwsza antologia ze świata seksownych androidów. Twórcy przygód Noa, obdarzonego duszą love-bota, zaprosili do współpracy pięciu kolegów po fachu. Dostarczając im gotowe scenariusze, zachęcali ich równocześnie do ignorowania stylu Barbucciego i wykreowania nowych wizji graficznych. Czy eksperyment się udał?

Raczej tak. Choć jestem zauroczony pierwowzorem, to poszczególne historyjki, każda rysowana przez innego artystę, dobitnie pokazują, jak różnie (ale równocześnie jak interesująco) można modyfikować temat androidów, które powstały, aby zaspokoić te nasze mało wyszukane potrzeby cielesne.
Antologię rozpoczyna praca Matteo De Longisa, włoskiego artysty, który przyznaje w komentarzu do tego zbioru, że ogon Noa wywoływał u niego reakcje alergiczne. Ten chwytny organ Sky Doll musiał być kilka razy domalowywany, aby zachować jako-taką spójność w wyglądzie bohaterki. Noa przebywa właśnie w szpitalu, gdzie dochodzi do zdrowia po jakiejś operacji. Tam spotyka genialnie skonstruowaną przez De Longisa gothic lolitę modelu Juliet. Artysta musiał sporo się napocić, aby wykreować niewinnie a zarazem lubieżnie wyglądającego podlotka rodem z mangi.

Drugą historię namalował Claudio Acciari. Facet tworzy w bardzo specyficznym stylu – jego prace sprawiają wrażenie pośpiesznie nakreślonych akwarel, w których zarówno kontury jak i farby są raczej umowne. Pasuje to dobrze do wesołej opowiastki rodem z Dzikiego Zachodu, w której Noa musi zwalczyć plagę ropuch wysysających mleko bezpośrednio z krowich wymion. Stylistycznie oddala się Acciari najdalej od pierwowzoru, co nie czyni tej historii jednak najmniejszej szkody.

Pałeczkę przejmuje teraz Pierre-Mony Chan, francuski grafik i ilustrator. Jego „Voodoo Child” to powrót do początków cyklu „Sky Doll”, gdzie Noa pracuje w „Cosplay Doll” - burdelu oferującym klientom sexboty przebrane za postaci ze słynnych mang. Robotyczne callgirls nie mają oczywiście zamiaru spędzić całego okresu trwania w takim lokalu. Aby poprawić swój byt sięgają po... rytuał wudu. Problematyczna w całej sprawie jest konieczność zdobycia łzy nietkniętej dziewicy. W pracy Chana Barbarella spotyka mangę a magia i czary wpływają na ciała z metalu i plastiku.

Riff Reb's, kolejny Francuz, kontynuuje scenariusz z historyjki Chana i przedstawia losy Noa bezpośrednio po jej pracy w „Cosplay Doll”. Dziewczyna usiłuje przetrwać jako szofer ekskluzywnej limuzyny. W jaskrawych, „zgryźliwych” kolorach autor opowiada o jej tarapatach z dwoma zalanymi klientami i... nogą Świętego Kolubryna.

O ile poprzednie opowiadania były w większości okraszone sporą dozą humoru, to „Like A Virgin” Bengala to mroczna i tragiczna historia. Jeśli mianowicie w danym społeczeństwie seksboty są wszechobecne i zaspokajają praktycznie wszystkie, nawet te najbardziej perwersyjne, marzenia erotyczne, to może się zdarzyć, że dana Sky Doll (tutaj: Noa) będzie zamówiona na orgię jako dokładne odwzorowanie... papieżycy Ludowiki. Pejcz i jej ostre paznokcie to narzędzia dominy, którymi Noa operuje z absolutną perfekcją. Klienci są (jak zwykle) bardzo zadowoleni, podczas gdy nasza Sky Doll zaczyna powoli rozumieć, że wypróbowywanie nowych rzeczy może skończyć się żałosnym utkwieniem w schematach. Bengal oferuje poruszającą wersję mentalnie zagubionej Noa w czerwieniach i czerniach.

Ostatni akapit antologii to dzieło samego Barbucciego. Jego „Smoke On The Water” to prequel do pierwszego tomu „Sky Doll”, gdzie Noa pracowała dla Boga - właściciela toplessowej myjni samochodów. Wyjaśnione zostaje pochodzenie trójkątnej korony, której Bóg zawdzięcza swoją ksywę.

Facyt: „Spaceship Collection” to ciekawy eksperyment, za pomocą którego przedstawiono nowe fasety Noa. Równocześnie tom umożliwia zapoznanie się ze stylami znaczących europejskich twórców komiksów. Jedynym minusem jest brak kontynuacji przygód Noa z właściwej serii.

To pierwsza antologia ze świata seksownych androidów. Twórcy przygód Noa, obdarzonego duszą love-bota, zaprosili do współpracy pięciu kolegów po fachu. Dostarczając im gotowe scenariusze, zachęcali ich równocześnie do ignorowania stylu Barbucciego i wykreowania nowych wizji graficznych. Czy eksperyment się udał?

Raczej tak. Choć jestem zauroczony pierwowzorem, to...