Gadka. W sześćdziesiąt języków dookoła Europy

Dawno się tak nie bawiłam przy książce popularnonaukowej, dla zainteresowanych językami to jest totalny rarytas i kopalnia ciekawostek

Dawno się tak nie bawiłam przy książce popularnonaukowej, dla zainteresowanych językami to jest totalny rarytas i kopalnia ciekawostek

Babel ale lepszy

Babel ale lepszy

Mnóstwo ciekawostek. Książka zaskakująco dobrze dostosowana do polskiego czytelnika. Albo wydawnictwo dało z siebie wszystko, albo tłumacz się postarał, albo sam autor lubi polski jeszcze bardziej, niż sugeruje w ostatnim rozdziale.

Mnóstwo ciekawostek. Książka zaskakująco dobrze dostosowana do polskiego czytelnika. Albo wydawnictwo dało z siebie wszystko, albo tłumacz się postarał, albo sam autor lubi polski jeszcze bardziej, niż sugeruje w ostatnim rozdziale.

Polecono mi tę książkę i jestem trochę zawiedziona. Przede wszystkim nie pasuje mi humor, nie trafia do mnie w 90% przypadków. Po drugie, oczywiście nie można było napisać wielkiej rozprawki, ale niektóre rozdziały są po prostu mierne, a nawet nie na temat (patrzę na ciebie, rozdziale o estońskim [choć w sumie ciekawy temat, ale o języku to nic]). Dowiedziałam się trochę, ale mało i mało satysfakcjonująco.

Polecono mi tę książkę i jestem trochę zawiedziona. Przede wszystkim nie pasuje mi humor, nie trafia do mnie w 90% przypadków. Po drugie, oczywiście nie można było napisać wielkiej rozprawki, ale niektóre rozdziały są po prostu mierne, a nawet nie na temat (patrzę na ciebie, rozdziale o estońskim [choć w sumie ciekawy temat, ale o języku to nic]). Dowiedziałam się trochę,...

To także moje hobby, więc przeczytałem z przyjemnością. Książka w zasadzie ciekawostkowa, dlatego dostępna prawie każdemu, nie tylko obznajomionym z podstawami lingwistyki. Także dlatego spora jej część opowiada o oczywistościach, czego troszkę żałuję, ale szeroki target zobowiązuje. Napisana dobrze, żwawo, trzyma czytelnika, nie usypia. Może zachęci do dalszych studiów? Do nauki baskijskiego albo macedońskiego? Oby.

To także moje hobby, więc przeczytałem z przyjemnością. Książka w zasadzie ciekawostkowa, dlatego dostępna prawie każdemu, nie tylko obznajomionym z podstawami lingwistyki. Także dlatego spora jej część opowiada o oczywistościach, czego troszkę żałuję, ale szeroki target zobowiązuje. Napisana dobrze, żwawo, trzyma czytelnika, nie usypia. Może zachęci do dalszych studiów? ...

Czytadełko do poduszki. Ale dobre. Bardzo dobre.

Czytadełko do poduszki. Ale dobre. Bardzo dobre.

Fajna ciekawostkawka

Fajna ciekawostkawka

Krótkie rozdziały, autor w końcu obiecuje sześćdziesiąt języków Europy - trudno oczekiwać porządnych rozdziałów, inaczej książka musiałaby mieć o wieeeele więcej stron.

Dla mnie - idealnie wyważone poczucie humoru, anegdoty, wiedza lingwistyczna, historia i polityka. Wiadomo, że mogłoby być dokładniej, ale pytanie - kto na serio interesuje się tymi wszystkimi językami? Zapewne nikt, a i tak można się trochę dowiedzieć. Jasne, niektóre rozdziały były mniej lub bardziej interesujące, w każdym razie mnie się podobało bardzo i cieszę się, że w końcu ją przeczytałam.

Krótkie rozdziały, autor w końcu obiecuje sześćdziesiąt języków Europy - trudno oczekiwać porządnych rozdziałów, inaczej książka musiałaby mieć o wieeeele więcej stron.

Dla mnie - idealnie wyważone poczucie humoru, anegdoty, wiedza lingwistyczna, historia i polityka. Wiadomo, że mogłoby być dokładniej, ale pytanie - kto na serio interesuje się tymi wszystkimi językami?...

Żeby tylko takie książki o językach powstawały :)
Jak dla mnie idealne wyważenie między solidną, językoznawczą wiedzą, dawką historii, kultury, zależności socjologicznych i politycznych, ciekawostek i poczucia humoru.
Czyta się bardzo dobrze - wiadomo, niektóre języki są ciekawsze niż inne, wedle preferencji. Tak czy siak dowiedziałam się całkiem sporo nowych, ciekawych rzeczy dotyczących języków, które teoretycznie już jakoś znałam, co tylko świadczy o tym, że to worek bez dna i można by tak lać z tego worka bez końca.
Podoba mi się fakt, że jest dużo wstawek do polskiego czytelnika (nie wiem, jak to wygląda w innych przekładach, obstawiam, że być może też mają swoje wersje, dopasowane do ich języka),co pozwala nam odnieść się do praktycznie każdego języka omawianego w książce do polskiego.
Oczywiście to nie jest żadne kompendium wiedzy na temat poruszanych języków, bardziej krótkie felietony na temat danego języka, poruszające jakiś jeden, ciekawy dla autora temat.
Doceniam też fakt, że autor odnosi się tutaj także do języka migowego, co może dać większej liczbie ludzi wgląd w to jak działa ten język i uświadomić, że nie ma czegoś takiego jak jeden język migowy dla wszystkich krajów :)
Niemniej lektura tej książki może wzbudzić chęć rozpoczęcia nauki kolejnego i kolejnego języka...Bo skoro są one jednocześnie tak podobne i tak niepodobne, to czemu nie.
Fascynujący wynalazek ludzkości.

///04.08.24///

Żeby tylko takie książki o językach powstawały :)
Jak dla mnie idealne wyważenie między solidną, językoznawczą wiedzą, dawką historii, kultury, zależności socjologicznych i politycznych, ciekawostek i poczucia humoru.
Czyta się bardzo dobrze - wiadomo, niektóre języki są ciekawsze niż inne, wedle preferencji. Tak czy siak dowiedziałam się całkiem sporo nowych, ciekawych...

Całkiem interesująca pozycja. Autor przedstawia ciekawostki o kilkudziesięciu używanych w Europie językach, więc siłą rzeczy nie ma tu mocnego zagłębiania się w temat, a jedynie prześlizgiwanie po powierzchni. Momentami ma się wrażenie pewnej chaotyczności i niemal losowego skakania po różnych kwestiach. Niemniej, czyta się szybko i przyjemnie, więc zdecydowanie nie żałuję tej lektury.

I dziękuję autorowi za podzielenie się dwoma przykładami (polecam je sobie wygooglować),obrazującymi zagmatwanie angielskiej wymowy: "ghoughphtheightteeau" oraz "ghoti".

--
> Słowo "lawina" przywędrowało do polszczyzny z niemieckiego, który to zaczerpnął je z retoromańskiego. Co ciekawe, angielskie słowo "avalanche" o tym samym znaczeniu, to jedyny w angielszczyźnie wyraz z retoromańskiego (zapożyczony via francuski).

> "Język to dialekt z własną armią"

> Największą międzynarodową karierę zrobiło czeskie słowo "robot" utworzone przez Karela Čapka w 1920 od wyrazu "robota".

> Liczebnik albo zaimek wskazujący nie staje się rodzajnikiem z dnia na dzień. Dzieje się to przez wieki, gdy słowa coraz bardziej upodabniają się do rodzajników.

> Przeglądając łotewską gazetę, można odnieść wrażenie, że wszyscy ludzie na świecie noszą łotewskie imiona i nazwiska.

> Donna to po włosku kobieta. (...) Często przystaja ją pawi ogon dodatkowych liter, zamieniając ją w takie twory, jak donnina, donnetta albo donnicina, by przytoczyć tylko trzy z najpowszechniejszych włoskich odmian kobiecości. Końcówki te, choć wydłużają słowa, to na ogół pomniejszają kobietę, o której mowa.

> W toku swojego dochodzenia [w roku 1991] Pullum rozprawił się z mitami na temat niezliczonych eskimoskich określeń śniegu. (...) ludzie, którzy żyją wśród śniegów, nie mają nań więcej wyrazów niż wszyscy inni (...) tak jak Brytyjczycy nie mają dziesiątków słów na określenie deszczu, mimo ich trwającej całe życie z nim zażyłości.

> słowo "milion" - dosłownie znaczy "wielki tysiąc", a powstało z włoskiego słowa tysiąc, "mille", do którego dołączono końcówkę "-one", oznaczającą "wielki".

> Ormiański jest dla rodziny języków indoeuropejskich tym, czym dziobak dla ssaków.

> Słowa z jednego z języków afroazjatyckich są wydrukowane w moim paszporcie. W twoim też, jeśli żyjesz w Unii Europejskiej. (...) Maltański jako jeden z bardzo nielicznych języków w Europie ma, oprócz liczby pojedynczej i mnogiej, liczbę podwójną, odziedziczoną w spadku po arabskim.

Całkiem interesująca pozycja. Autor przedstawia ciekawostki o kilkudziesięciu używanych w Europie językach, więc siłą rzeczy nie ma tu mocnego zagłębiania się w temat, a jedynie prześlizgiwanie po powierzchni. Momentami ma się wrażenie pewnej chaotyczności i niemal losowego skakania po różnych kwestiach. Niemniej, czyta się szybko i przyjemnie, więc zdecydowanie nie żałuję...