Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Sweet Silver Blues

Okładka książki Sweet Silver Blues autora Glen Cook, 9781101042007
Okładka książki Sweet Silver Blues
Glen Cook
5,0 / 10
Wydawnictwo: Ace Books Cykl: Detektyw Garrett (tom 1) fantasy, science fiction
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
e-book
Cykl:
Detektyw Garrett (tom 1)
Data wydania:
1990-05-01
Data 1. wydania:
1990-05-01
Język:
angielski
ISBN:
9781101042007
Średnia ocen
5,0 5,0 / 10
0 opinii 1 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Sweet Silver Blues w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Sweet Silver Blues

Średnia ocen
5,0 / 10
1 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
0 ocen
8
0 ocen
7
0 ocen
6
0 ocen
5
1 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Sweet Silver Blues

avatar
10
3
Jan Marusa
07.12.2024
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Wg. Miejscami rozchidza sie watki..i brak sòjnośvi fabuły ..generalnie ok ...

Wg. Miejscami rozchidza sie watki..i brak sòjnośvi fabuły ..generalnie ok ...

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
73
73
Literatur Fantastyczny
25.11.2024
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Słodki Srebrny Blues to średnie fantasy i średni kryminał, które razem dają jednak historię całkiem przyzwoitą. Jeśli lubicie takie połączenia, powieść Glena Cooka sprawi wam sporo frajdy, ja przynajmniej bawiłem się przy niej świetnie. Książka nie jest przegadana ani sztucznie napompowana, by zajmowała więcej miejsca na półce, za co także ogromny plus.

Słodki Srebrny Blues to średnie fantasy i średni kryminał, które razem dają jednak historię całkiem przyzwoitą. Jeśli lubicie takie połączenia, powieść Glena Cooka sprawi wam sporo frajdy, ja przynajmniej bawiłem się przy niej świetnie. Książka nie jest przegadana ani sztucznie napompowana, by zajmowała więcej miejsca na półce, za co także ogromny plus.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tovideo - opinia
avatar
247
180
Elisiv
10.07.2024
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Gnomy, elfy, wampiry, jednorożce, centaury wiedźmy i właściwie wszystko co jeszcze przyjdzie wam do głowy, znajdziecie w tej książce.
Jest to połączenie kryminału, z lekką nutą noir z urban fantasy w wymyślonym świecie.
Jakim świecie? Nie wiadomo, bo autor nie zechciał go ani opisać, ani przedstawić. Bohaterowie są jacy tacy, du..., policzków nie urywają, włącznie z głównym bohaterem. Przedstawienie postaci żeńskich jest tak żenujące, że przyznam iż dawno na taką miernotę nie trafiłam🤦
Do tego chaos w fabule i narracji, która w niektórych momentach zamienia się w bełkot. Nie ułatwia tego masakryczna stylistyka i potoczny język. Jednym słowem całość jest mierna, odciążana tylko trochę ciętym czarnym humorem- jednak sam dowcip to za mało aby uznać książkę za dobrą.
Rozumiem, że rzecz była pisana w nieco innej rzeczywistości, a ponieważ sama w niej dorastałam , mam na nią wyrobioną sporą tolerancję, ale historia jest po prostu słaba i do tego brzydko się zestarzała.

Gnomy, elfy, wampiry, jednorożce, centaury wiedźmy i właściwie wszystko co jeszcze przyjdzie wam do głowy, znajdziecie w tej książce.
Jest to połączenie kryminału, z lekką nutą noir z urban fantasy w wymyślonym świecie.
Jakim świecie? Nie wiadomo, bo autor nie zechciał go ani opisać, ani przedstawić. Bohaterowie są jacy tacy, du..., policzków nie urywają, włącznie z głównym...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

662 użytkowników ma tytuł Sweet Silver Blues na półkach głównych
  • 436
  • 219
  • 7
162 użytkowników ma tytuł Sweet Silver Blues na półkach dodatkowych
  • 92
  • 31
  • 20
  • 10
  • 3
  • 3
  • 3

Inne książki autora

Więcej
więcej
Glen Cook
Glen Cook
Amerykański pisarz fantasy i science fiction. Wychował się w północnej Kalifornii. Zaczął pisać w siódmej klasie. Marzył, by zostać pilotem Phantoma F-4, ale ostatecznie trafił do oddziałów specjalnych US Marine Corps (3rd Marine Recon Battalion). Wojskową karierę podjął syn Glena, natomiast autor przez kilkadziesiąt lat pracował w różnych fabrykach koncernu General Motors. Uczęszczał na Uniwersytet Missouri i warsztaty dla pisarzy Clarion. Pierwszy utwór opublikował w 1970. Doświadczenia ze służby w armii przenosi na karty swoich książek (opowieść o najemnikach z Czarnej Kompanii była jedną z najpopularniejszych lektur wśród amerykańskich żołnierzy podczas Wojny w Zatoce). Sam mówi o sobie: W przeciwieństwie do większości pisarzy, nie wykonywałem żadnego dziwnego zawodu jak np. skubanie kurczaków. Moim jedynym pracodawcą jest od lat General Motors. Ze względu na zmianę położenia zakładu, Glen ograniczył pisanie od 1988 roku. Następnie przeszedł na emeryturę i całkowicie poświęcił się pisaniu. Jako swoje hobby, Cook wymienia zbieranie znaczków, książek oraz historię wojny. Glen Cook jest częstym gościem konwentów. Najbardziej znany z cyklu dark fantasy o przygodach bractwa najemników – Czarnej Kompanii. Popularność przyniosła mu również seria detektywistyczno-sensacyjna w klimatach fantasy o detektywie Garretcie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Smok i Jerzy Gordon R. Dickson
Smok i Jerzy
Gordon R. Dickson
Smok i Jerzy cierpi na podobny problem jaki otacza cykl Kroniki Amberu. Fantasy pisane w latach 70-tych zatrzymało się jakością w tamtych latach i nie można go zreformować na współczesne realia gatunku. W odróżnieniu jednak od powieści Amberu Zelazny'ego, Smok i Jerzy bawi czytelnika aurą nostalgii i magicznego świata wyjętego rodem z najlepszych baśni. W książce, na wskroś brytyjskiej - co jest wielokrotnie podkreślane, znajdziemy częste odniesienia do historii Anglii, powieści o Robin Hoodzie czy mitów arturiańskich, co okraszone zostaje wspaniałym humorem Monthy Pythona wyjętym z kinowego Świętego Graala. Fabuła, często nieprzewidywalna w zamyśle i bogata w ciekawy bestiariusz jak harpie, olbrzym, piaszczomroki, ciemne moce czy tytułowe smoki, przypomina konstrukcją pierwszy tom Władcy Pierścieni Tolkiena, a jej drużyna składa się nie tylko z rycerzy i łuczników, ale też smoków i mówiącego wilka wyruszających po porwaną „księżniczkę". Jedynym zawodzącym elementem jest brak ukazania szerszego spektrum bitew o zamki, co obserwujemy tylko z punktu widzenia bohatera przemienionego w tytułowego smoka. Pozycja mocno osadzona w realiach Średniowiecza, pomimo upływu ponad 40 lat dalej zachwyca swoją lekkością i zabawą konwencją.
antyseba - awatar antyseba
oceniła na76 lat temu
Zobaczyć Lankmar i umrzeć Fritz Leiber
Zobaczyć Lankmar i umrzeć
Fritz Leiber
Wieloletnim miłośnikom fantastyki, a dokładniej fantasy, Fritza Leibera raczej nie trzeba przedstawiać, ale wiele osób, które z tym gatunkiem miało pobieżny kontakt, nie słyszało o tym autorze. Tymczasem to jeden z pionierów literatury spod znaku miecza i magii. Jego dwóch najważniejszych bohaterów – Fafryd (ang. Fafhrd) i Szary Kocur (ang. Gray Mouser) – po raz pierwszy pojawiło się w sierpniu 1939 r. w magazynie „Unknown” w opowiadaniu „Two Sought Adventure” (dzisiaj znanym jako „The Jewels In The Forest”, u nas zaś jako „Klejnoty w lesie”),a więc zaledwie dwa lata po tym, jak J.R.R. Tolkien wyciągnął z nory Bilbo Bagginsa i wydelegował go w niebezpieczną wyprawę na wschód. Zestawienie z „Hobbitem” jest dość istotne, bo choć jego główny bohater został zatrudniony przez krasnoludów jako włamywacz i de facto złodziej, to sama powieść ma baśniowy charakter i uznawana jest za utwór dla dzieci (jasne!),tymczasem w Leiberowskim świecie awanturników i złodziei, Nehwon, dobro i zło są mniej uchwytne, czy też może należałoby powiedzieć – zło jest łatwo uchwytne, a żeby znaleźć dobro, trzeba się porządnie napocić. W Polsce cykl przygód Fafryda i Szarego Kocura wydał w sześciu tomach Solaris. Omawiane tu „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, pierwsze z serii, jest połączeniem dwóch angielskich zbiorów: „Swords and Deviltry” (1970) i „Swords Against Death” (1970),w których znajdowało się 13 opowiadań i autorska przedmowa. Znaną przestrogę „nie oceniaj książki po okładce” można ilustrować przykładem polskiego wydania pierwszego tomu. Wygenerowana grafika przywodzi na myśl gry komputerowe z przełomu wieków i zwiastuje raczej trywialną rozrywkę. W istocie jest inaczej, bo choć dzisiaj – z perspektywy lat – koncept dwóch wolnych duchów, różniących się charakterem i wyglądem, wędrujących przez świat i wychodzących cało z każdej opresji może wydawać się wtórny i banalny, to jednak właśnie Leiber był pionierem tego typu fantastyki, co więcej, jest jeszcze strona formalna, świadcząca o całkiem sporym talencie pisarskim. Naturalnie ocenianie strony formalnej na podstawie przekładu nie daje stuprocentowej gwarancji słuszności, ale zamaszysty, barwny styl to raczej nie inwencja tłumacza. Wśród 13 opowiadań znajdujemy origin stories bohaterów („Kobiety ze śnieżnego klanu” i „Jądro nienawiści”),o wiele bardziej „psychologiczne” od pozostałych, poniekąd traktujące o dojrzewaniu Fafryda i Szarego Kocura, następnie mamy zaś tytułowe „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, w którym obaj mężczyźni po raz pierwszy się spotykają i zawiązują przyjaźń, w czym niebagatelną rolę odgrywa traumatyczne, formujące ich na lata doświadczenie. W kolejnym opowiadaniu, krótkim „Zaklętym kole”, gdzie wyruszają razem w świat, możemy przeczytać następujące słowa, całkiem zgrabnie ujmujące charakter dwójki bohaterów i szerzej – samych opowiadań: „Doszły im nowe blizny i kwalifikacje, mieli więcej litości i zrozumienia dla ludzi. Brali świat na pół poważnie, ale też potrafili pokłonić się przed jego tajemnicami. Wewnętrzne udręki czasem kwitowali śmiechem, a czasem nieprzeniknioną miną. Fafryd skrywał w sobie barbarzyńską naturę, Kocur – podłe pochodzenie. Na zewnątrz bywali weseli, beztroscy i zrównoważeni, lecz serca nadal krwawiły, duchy Wlany i Iwrian nawiedzały ich w snach i na jawie. Nie utrzymywali więc zażyłych stosunków z kobietami, bo już te powierzchowne przynosiły im więcej zgryzoty niż radości. Ich przyjaźń stała się twarda jak skała, silna jak żelazo, lecz woleli się zamykać przed innymi ludźmi. Jeśli mowa o nastrojach, to najczęściej popadali w melancholię, którą nieraz ukrywali nawet przed sobą nawzajem”*. Niektórzy zarzucają Leiberowi, że poza origin stories bohaterowie ulegają petryfikacji – że już nie ewoluują. Nie wiem, jak wygląda to w kolejnych tomach, mogę oceniać tylko na podstawie tego, niemniej za kluczowe uznaję wydarzenie z „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, które Fafryda i Szarego Kocura pozostawia w stanie półdojrzałości. To, co wyprowadziło ich bowiem w stronę dorosłości w origin stories, zostało im nagle odebrane na wczesnym etapie życia i koniec końców nie pozwoliło się w pełni uformować, stąd awanturnictwo i nonszalancja, stąd też pewna prostolinijność obu postaci i nieustanna pogoń za przygodą w późniejszych opowiadaniach. A w tych, jak napisałem, co prawda rozwiązania mają podobny schemat (jeden ratuje drugiego, a walki mają dość oczywisty finał),ale sam opis historii, a także kreacje miejsc i antagonistów mają swój urok, są plastyczne i intrygujące. Leiber umiał też połączyć zawadiactwo i dezynwolturę bohaterów z delikatną aurą dekadencji i melancholii – bo chociaż Newhon to świat występny, rozpustny i pełen egoizmu, to zło nie jest ukazane w sposób naturalistyczny (mimo że makabra jest obecna),ale raczej bliski powieści łotrzykowskiej. To, a także wspomniany barwny język, sprawia, że znaczenie Leibera nie ogranicza się do dzierżenia palmy pierwszeństwa w ramach gatunku, a jego opowiadania wykraczają poza „generyczne” fantasy. * F. Leiber, „Zaklęte koło” [w:] „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, tłum. D. Kopociński, Olsztyn 2004, s. 209.
Bezecny_pełzacz - awatar Bezecny_pełzacz
ocenił na92 lata temu
Głos Boga Jacek Sobota
Głos Boga
Jacek Sobota
Pomysł śmiały i obrazoburczy, wykonanie odrobinę nierówne. Należy docenić kunsztowną konstrukcję, kolejne opowiadania oraz zawarte w nich wątki przenikają się, zazębiają i wzajemnie dopełniają. Także budowa poszczególnych opowiadań bywa bardzo skomplikowana. Autor panuje nad tym wszystkim w niezawodny sposób. Zamieszcza wiele nawiązań religijnych, filozoficznych, literackich, podanych jednak w niełopatologiczny, w miarę przystępny sposób. Istotny plus książki to bogaty, pełen aluzji język. Czego mi zabrakło, to dopracowania fabularnego. J. Sobota rozpoczyna zwykle fabułę z wysokiego „C”, związując na wstępie niemal każdego opowiadania frapującą, często sensacyjną intrygę. W miarę zapełniania kolejnych stron traci jednak dla niej zainteresowanie i pod względem fabularnym kolejne teksty zawodzą zazwyczaj banalnym raczej zakończeniem. Nie spełniają rozbudzonych oczekiwań. Albo zabrakło pomysłów, albo też, co bardziej prawdopodobne, sensacyjnie zawiązywane fabuły Autor traktuje pretekstualnie, jako zachętę do podjęcia lektury oraz tło dla rozważań filozoficznych, etycznych, religijnych. Im dalej w tekst, tym rozważań więcej, fabuły mniej. Jak już wspomniałem, pod względem fabularnym zakończenia zwykle zawodzą.
Nefer - awatar Nefer
ocenił na93 lata temu
Gorzkie złote serca Glen Cook
Gorzkie złote serca
Glen Cook
Gorzkie Złote Serca to powieść zdecydowanie lepsza od pierwszej odsłony cyklu o detektywie Garettcie. To książka dużo lepiej przemyślana, z zawiłą fabułą i wiarygodnymi motywacjami postaci. W mojej ocenie broni się zarówno jako kryminał, jak i jako nieco wiktoriańskie urban fantasy. Aż nie chce się wierzyć, że między pierwszą i drugą częścią cyklu upłynął zaledwie rok.
Literatur Fantastyczny - awatar Literatur Fantastyczny
ocenił na71 rok temu
Śmierć bogów. Księga Hagena. Nik Pierumow
Śmierć bogów. Księga Hagena.
Nik Pierumow
Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony napisana po mistrzowsku. Świat opisywany w niej zbudowany został z najmniejszymi szczegółami. Fabuła posiada całe mnóstwo nagłych zwrotów, sytuacji "bez wyjścia", w których autor zawsze znajduje oryginalne rozwiązanie. Z drugiej jednak strony książka nuży. To cały czas są opisy zmagań czarodziejskich. Opisy czarów nie zawsze są zrozumiałe, trzeba naprawdę dużej wyobraźni by wszystko ogarnąć i przyswoić. A autor nie daje ani chwili wytchnienia, ani czytelnikom ani bohaterom. Cały czas rzucane są nowe zaklęcia, magowie przenoszą się z jednej warstwy Rzeczywistości do drugiej. Książkę czytałam baaardzo długo. Seria o Pierścieniu Mroku (również tego autora) wciągnęła mnie tak bardzo, że pochłonęłam trzy tomy naprawdę szybko, tutaj musiałam się wręcz zmuszać do czytania. Za jakiś czas pewnie jednak pokuszę się o drugą część, bo mimo wszystko zakończenie stawia wiele znaków zapytania i ciekawią mnie dalsze losy bohaterów.
Iris - awatar Iris
ocenił na610 lat temu
Ponure mosiężne cienie Glen Cook
Ponure mosiężne cienie
Glen Cook
Garrett po raz kolejny zostaje wplątany w intrygę wbrew swej woli. Tak na dobrą sprawę nigdy nie panuje nad sytuacją i cały czas błądzi po omacku. Tym razem jego ukochana zostaje ugodzona nożem. Potem okazuje się, że zamieszana w to jest tajemnicza Pani Węży, jakaś mosiężna Księga, stado morCartha i gnomy. Dużo się dzieje, jak zwykle u Cooka. Czyta się świetnie, bo tak dużego stężenia poczucia humoru rzadko uświadczymy u tak klasowych pisarzy. Szkoda, że to już moja czwarta przygoda z detektywem Garrettem, gdyż w naszym pięknym języku wszystkich przygód nie znajdziemy. Także apel do Wydawnictwa Mag: tłumaczcie i wydawajcie!
chybarecenzent - awatar chybarecenzent
ocenił na79 lat temu
Jednym zaklęciem Lawrence Watt-Evans
Jednym zaklęciem
Lawrence Watt-Evans
Lekka i niezobowiązująca jednotomowa fantasy dla młodzieży. Przygoda jest, magia jest, Humor jest, Wątek romantyczny jest. Przemocy brak, treści watpliwych dla dzieci brak. Nie wiem czego moznaby oczekiwać więcej od przygodowego, optymistycznego fantasy, w starym stylu, kierowanego do młodzieży.
Krzyszt - awatar Krzyszt
ocenił na71 rok temu
Odkupienie Althalusa David Eddings
Odkupienie Althalusa
David Eddings Leigh Eddings
Kolejna z przeczytanych ostatnio książek, w których czułem się, jakbym wrócił do dawno niewidzianego, znajomego, przyjaznego miejsca. Myślę o „Belgariadzie” (i „Malloreonie”),w których zaczytywałem się w późnej podstawówce i wczesnym liceum, a zwłaszcza o charakterystycznym humorze przewijającym się przez te cykle: sarkastycznym, a jednocześnie prostym i dobrodusznym. „Odkupienie Althalusa” to opowieść z zupełnie innego świata, z innymi krainami, religiami i postaciami, ale humor jest tu ten sam. Podobnie jak potoczystość języka i „lubialność” bohaterów. Wydawałoby się więc, że to książka do pochłonięcia w kilka wieczorów, prawda? Zwłaszcza że cała historia – rzecz niebywała u Eddingsów! – zamyka się w jednym, acz opasłym tomie. A jednak nie. Zaskakująco się męczyłem. I po przeczytaniu nie do końca wiem, czym. Możliwe, że stężeniem humoru (w „Belgariadzie” on był jednak trochę bardziej zróżnicowany i mniej nachalnie dawkowany, tu zaś prawie wszyscy rozmawiają ze sobą ze swadą i zgryźliwością charakterystyczną dla Silka/Kheldara). A może dlatego, że tak jak tam poszczególne krainy i nacje zarysowane były mocną, charakterną kreską, tak tu zlewały mi się ze sobą i stanowiły niezbyt wciągającą, jednorodną masę. Nieszczególnie zżyłem się z geografią, historią czy socjologią tego świata. A jednak jest w nim dużo fajnych fabularnych pomysłów i krzepkich postaci, jak bohater tytułowy albo bogini Dweia, przez co nie miałem wrażenia, że czytam odgrzewanego kotleta opakowanego w nową okładkę. Mimo wszystko polecam, jeśli ktoś lubi Eddingsów. Mocne 6/10.
Daniel Janus - awatar Daniel Janus
ocenił na65 lat temu
Ostatni władca pierścienia. Wojna o pierścień oczami Saurona Kiryl J. Yeskov
Ostatni władca pierścienia. Wojna o pierścień oczami Saurona
Kiryl J. Yeskov
Przed przeczytaniem tej powieści na pewno w jakimś stopniu przydatna jest względna znajomość dzieła Tolkiena. Ja sam "Władcę pierścienia" czytałem dość dawno, dawno temu, a nawet gdyby to uczynił nie w tak odległej przeszłości to i tak nie mam pamięci do imion. Trochę to przeszkadzało bo czasami nie byłem pewny o jakiej postaci jest mowa - ratował to może trochę film, ale ten przecież też oglądałem (ostatni raz) ponad kilka lat temu. Początek, gdzie opisywana jest bitwa o Śródziemie, faktycznie nie jest zbytnio ciekawy - tzn. dla kogoś kto dobrze się orientuje w przebiegu całej wojny może to być interesujące. Dla mnie niestety pewna część nie była jasna albo nie potrafiłem się połapać w tych wszystkich nazwach krain czy postaci. Podobnie zresztą jest w dalszej części książki, kiedy do gry wchodzą przeróżne organizacje i wywiady. Kto i dla kogo pracuje - można się w tym pogubić (może gdybym nie robił przerw w czytaniu byłoby łatwiej to ogarnąć?). Tak czy inaczej, pomijając niejasne dla mnie fragmenty, książka bardzo mi się podobała. Akcja była wartka a i losy poszczególnych postaci (z baronem Tangornem na czele) bardzo mnie interesowały. Tym samym zdecydowanie polecam.
Ludwi - awatar Ludwi
ocenił na911 miesięcy temu
Dilvish przeklęty Roger Zelazny
Dilvish przeklęty
Roger Zelazny
Książkę czytało mi się znakomicie, uwielbiam bowiem tego rodzaju, awanturnicze opowieści w klimacie fantasy. Sposób, w jaki autor bawi się znanymi z klasyki tej literatury motywami jest nad zwyczaj inspirujący. Smaczku całości dodają komentarze głównego bohatera oraz jego wierzchowca utrzymane w tonie ironicznym i filozoficznym, co dodaje z pewnością lekturze nieco zaskakującego wymiaru, ale i poszerza możliwy kontekst sytuacji. Jest to zdecydowanie jedna z moich ulubionych ksiązek Zelaznego!
Starscream - awatar Starscream
ocenił na911 miesięcy temu
Diamentowy Tron David Eddings
Diamentowy Tron
David Eddings
Nieco mniej znany cykl/seria autora "Belariady" Davida Eddingsa, jednego z moich ulubionych autorów fantasy z dawnych lat. Zaczytywałem się obydwoma będąc nastolatkiem. Wróciłem po latach z ciekawości jak odbiorę go, jako dorosły, w dodatku o wiele bardziej oczytany czlowiek. Źle nie jest... Ciekawa historia, pomysły, zakony rycerskie, różnego rodzaju bogowie, starsi i młodsi, intrygi kościelno/polityczne, magia, trolle i przed wszystkim – jak to u niego – zróznicowane i barwne postaci, bohaterowie. Poczynając od drobnego złodziejaszka, poprzez samych rycerzy w tym głównego bohatera, na różnego rodzaju spotykanych przez nichprzyjaciół. Nie ma zbyt wiele przemocy, czy różnego rodzaju wątpliwych scen (jak chociażby u Ziemiańskiego) - typowe można by powiedzieć, ale przyjemnie napisane High Fantasy, mające w dodatku , podobnie jak "Belgariada", kontynuuacje. Teoretycznie dla ludzi w każdym wieku, ale praktycznie raczej dla młodszych czytelników (nastolatków i tzw young adult). Ewentualnie dla ludzi mniej obeznanych z gatunkiem, lub też właśnie szukających takiej właśnie, lżejszej nieco, łatwiejszej i przyjemniejszej lektury. Starszego, względnie bardziej doświadczonego czytelnika, aczkolwiek czyta się przyjemnie, może razić nieco język, względnie momentami "naiwność" typowa dla tego podgatunku. (high fantasy) Bohaterom niezależnie od różnych przeciwności, wszystko się udaję, mało kto ginie, a jeśli już to przeważnie ci źli. Czarne jest czarne, a białe, białe. I wszystko jasne. Sentyment pozostał, nadal szybko i z przyjemnością się czyta, pomimo, że któryś tam raz, ale widać różnicę w porównaniu z bardziej "dorosłymi" pozycjami z tego gatunku (Rothfus, Sanderson, Erikson, Sapkowski itp) Dam 7/10 jeśli idzie o ten podgatunek, rodzaj fantasy.
Maciek - awatar Maciek
ocenił na75 miesięcy temu
Tetralogia Ziemiomorze Ursula K. Le Guin
Tetralogia Ziemiomorze
Ursula K. Le Guin
Kupiłam na lotnisku w Edynburgu na koniec wakacyjnej podróży po Szkocji i szkockich księgarniach... Przedłużyłam mi pobyt w Innym Świecie, serwując niecodzienne krajobrazy i historie pisane sercem z mądrością wzbudzającą zaufanie. Zaraz po tym pochłonął mnie materialny świat warszawskich korporacji. Na spodzie okładki znalazł się cytat Neila Gaiman'a "Her words are written on my soul" . I tak się stało ze mną, przeczytana wciąż emanuje ciepłem głęboko w mojej duszy.
Kasiarz - awatar Kasiarz
ocenił na91 rok temu
Koncert nieskończoności Greg Bear
Koncert nieskończoności
Greg Bear
Niebagatelna i tajemnicza historia, która rozwija się wraz z kolejnymi stronami. Kilka razy zatrzymywałem się nad tekstem, ale nie dlatego że mnie zmęczył, tylko żeby przemyśleć pomysły i spojrzenie na kreowany w książce świat. Naprawdę nieźle spędzony czas.
Robszym - awatar Robszym
ocenił na85 lat temu
Szafirowa Róża David Eddings
Szafirowa Róża
David Eddings
Ciężko mi ocenić tą książkę/serię obiektywnie. Mam świadomość, że patrzę na nią przez różowe okulary. Błędy logiczne, niespójności fabularne, czasami nawet niespójni bohaterowie. A jednak... Jest to piękna baśń która potrafi dać radość z czytania. U bardziej wrażliwych wywoła nawet dreszczyk przygody. Ma wartość moralizatorską - dobra pozycja dla starszej młodzieży, tym bardziej że książka starzeje się godnie. Koniec końców, czytałem tą serię już trzy razy. Jestem pewien, że w wolnej, leniwej chwili jeszcze do niej wrócę.
jahula - awatar jahula
oceniła na61 rok temu
Smoczy pazur Artur Baniewicz
Smoczy pazur
Artur Baniewicz
Główna zaleta książki (cyklu opowiadań rozgrywających się w tej samej rzeczywistości i połączonych osobą głównego bohatera) to udana kreacja „powieściowego” uniwersum. To w istocie nasz własny świat XV-XVI w, bez broni palnej, za to z obecnością magii oraz odwróconym układem geograficznym (Autor zamienił miejscami wschód i zachód Europy). Wypada to dość udanie, a wyszukiwanie i rozpoznawanie różnych, dowcipnych niekiedy, smaczków historycznych, geopolitycznych, kulturowych itp. dostarcza odrębnej rozrywki. Cóż więc wypada słabo? Po pierwsze, główny bohater - jakiś taki nijaki. Niby sympatyczny ale bez przesady, ani szczególnie mądry, ani szczególnie odważny. Pozostawia czytelnika obojętnym. Same opowiadane historie nawiązują często do znanych baśni (Kopciuszek) albo motywów literackich (don Kichot),bez większej jednak finezji (tu zwłaszcza historia Kopciuszka). Wspólna wada wszystkich opowiadań to przeszarżowanie, zarówno od strony językowej (dziwaczny sposób prowadzenia dialogów oraz narracji utrudnia często zrozumienie, o co właściwie Autorowi chodzi) jak i fabularnej (nagromadzenie mnóstwa wątków i wydarzeń, niekoniecznie spójnych i logicznych). Puenty także nie rzucają na kolana. Lektura pozostawia mieszane uczucia, więcej niedosytu niż zadowolenia. Cóż, wbrew zapowiedziom Wydawnictwa Supernowa, nowy Wiedźmin to nie jest.
Nefer - awatar Nefer
ocenił na62 lata temu
Prawo sępów Feliks W. Kres
Prawo sępów
Feliks W. Kres
Książka jest interesująca, jednak nie jestem zwolennikiem przerywanej akcji i fabuły. Mnogość bohaterów jest na plus, jednak swoista "nieśmiertelność" pewnych postaci przytłacza. Brakuje mi wytłumaczenia pewnych zjawisk i tego, jak mozna je kształtować, jak rozwiązywać dany problem. Brak też informacji o pewnych postaciach irytuje, tym bardziej, że bohaterowie tej książki są naprawdę barwni, niezwykle plastyczni, i wyjątkowo pociągający. Mam nadzieję, że znajdę kolejne książki Autora, by zaspokoić swoją ciekawość. W każdym razie - gorąco polecam.
RyszardHałas1986 Hałas - awatar RyszardHałas1986 Hałas
ocenił na65 lat temu
Niedoczarowany miecz Lawrence Watt-Evans
Niedoczarowany miecz
Lawrence Watt-Evans
Zaskakująco dobre. Niestety, jak to kiedyś bywało, książka jest częścią serii, która nie miała szczęścia w Polsce. Najpierw Amber wydał tylko jeden tom (i to drugi z serii) "Jednym zaklęciem", a kiedy w 2001 roku MAG podjął się kontynuacji, wydał jedynie trzy. A szkoda. Mając za sobą dwa pierwsze tomy, rozumiem, ze jest to seria o magii, to ona jest prawdziwym bohaterem. Może nie ma tutaj technikaliów, to raczej podejście uproszczone i mityczne (runy, occultum, słowa i rytuały) a mimo to spektakularne. Autor ma przewrotne poczucie humoru i pakuje swoich bohaterów w zabawne sytuacje. Narracja jest neispieszna, mimo, że przeżywamy z Valderem w sumie kilkadziesiąt lat. Książka ma ukryty morał (podobnie jak "Jednym zaklęciem") sytuacja nigdy nie jest beznadziejna i zawsze można znaleźć "obejście". Przyjemny kawałek starszej fantastyki.
Lis Gracki - awatar Lis Gracki
ocenił na81 miesiąc temu
W poszukiwaniu Jake’a i inne opowiadania China Miéville
W poszukiwaniu Jake’a i inne opowiadania
China Miéville
Świetny zbiór nieoczywistej fantastyki w duchu new weird czy wręcz weird fiction. Jednak nie znajdziemy tutaj Lovecrafta i macek, a raczej intertekstualne gry w stylu Borgesa, którego autor przywołuje zresztą. Niektóre z tych historii nie mają wiele wspólnego z literaturą gatunkową, wychodzą poza oczekiwania fantastyki, "Łącznik" kojarzył mi się z "Rurami" Kereta. Wracając do zbioru, wyjątkowo gęsta rzecz - a jestem osobą, która ma ogromny problem z długimi formami tego autora. Te krótkie opowiadania są świetne, choć na pewno bywają znacznie bardziej wymagające od typowego urban fantasy. Dodatkowo, autor nie ukrywa swoich poglądów politycznych - i dobrze.
Bakakaj - awatar Bakakaj
ocenił na910 miesięcy temu
Zbójecki gościniec Anna Brzezińska
Zbójecki gościniec
Anna Brzezińska
Wyciągnęłam tę książkę z trzewi mojej biblioteki, gdyż mam tam skarby aż trudno uwierzyć, że ostatni raz czytane w czasach kiedy słońce było bogiem. Bardzo mi się wówczas 'Saga o zbóju Twardokęsku' podobała i nadal uważam, że to kawał dobrej fantasy dla dorosłych. Dla dorosłych, więc dostajemy rozbudowany świat o skomplikowanej konstrukcji, stylizowany język, długie, złożone zdania i nazwy, których znaczenie trzeba czasem sprawdzać w słowniku. Również intryga jest dość zawiła, a bohaterów wielu i każdy ciągnie za sobą własną opowieść, należy więc czytać uważnie, bo łatwo się w ich losach i przygodach pogubić. Gdyż były to czasy, kiedy skrzaty może i szczały do mleka, ale autor szanował zarówno inteligencję własną, jak i swoich czytelników. Oferowano dobrą, gatunkową literaturę, a nie twory literaturopodobne, które mają przede wszystkim zaspokoić fantazje młodych kobiet o chędożeniu się z 'elfami wysokiego rodu' w magicznych pałacach. Niektórzy czytelnicy poczuli się rozczarowani, że ta opowieść nie jest kopią Wiedźmina. Jest lepsza, ale na wszystkich poziomach bardziej skomplikowana i przez to trudniejsza w odbiorze. No i wydanie jest skromne. Jakieś takie małe, miękka okładka, niefarbowane brzegi, nie ma kolorowej wyklejki, skrzydełek, zakładki, wstążeczki. Kartki są białe, a druk ściele się gęsto, mało światła na stronie, brak dedykowanej dziełu torby na kartofle i świeczki o zapachu starego capa. Czyżby to była książka po prostu do czytania?!
dorcze - awatar dorcze
ocenił na72 lata temu
Pogrzeb czarownicy Artur Baniewicz
Pogrzeb czarownicy
Artur Baniewicz
Ten tom czytało mi się znacznie lżej niż poprzedni. Może przywykłem, a może po prostu jest lepszy ;) uważam, że jednak to drugie. Debren jest fajną postacią, z normalnymi problemami i dość ostrożnym podejściem do świata. Zaraz zawezmę się za kolejny tom, gdyż mam wrażenie, że "Pogrzeb czarownicy" jest takim faktycznym przejściem pomiędzy pierwszym a trzecim. Czymś w rodzaju mostu nad przepaścią. Czy tak będzie? Wypada się przekonać. Od jutra...
Artur Lemański - awatar Artur Lemański
ocenił na812 lat temu

Cytaty z książki Sweet Silver Blues

Więcej
Glen Cook Słodki srebrny blues Zobacz więcej
Glen Cook Słodki srebrny blues Zobacz więcej
Więcej