Budziszyn 1029. Mieszko II i oblężenie połabskiego grodu

Moim zdaniem najlepsza książka ze "słowiańskiej trylogii" pana Barkowskiego. Napisana lekkim językiem, bardzo przejrzysta i rzeczowa. Ciekawie opisuje dość skomplikowane wydarzenia tamtego okresu. Polecam wszystkim miłośnikom północno-zachodnich kresów Słowiańszczyzny i nie tylko!

Robert F. Barkowski od lat znany jest jako autor, który z pasją i dbałością o szczegół rekonstruuje dzieje średniowiecznej Europy, zwłaszcza Europy Środkowo-Wschodniej. W książce „Rugia 1168” kontynuuje swoje zainteresowania tematyką słowiańską, przenosząc czytelnika do jednego z kluczowych momentów w historii Pomorza i Połabia chrystianizacji Słowian i upadku ich pogańskich ośrodków kultu. Akcja skupia się wokół wyprawy duńskiego króla Waldemara I i arcybiskupa Absalona przeciwko Rugianom ostatnim pogańskim Słowianom Połabskim, broniącym się na wyspie Rugii w 1168 roku. Barkowski ukazuje konflikt nie tylko militarny, ale też cywilizacyjny i duchowy starcie między dawną wiarą w Swarożyca a nową religią Zachodu. Autor, jak zwykle, łączy historyczną rzetelność z dynamiczną narracją. Nie ogranicza się do suchego opisu bitew, lecz pokazuje ludzkie dramaty: rozdarcie między lojalnością wobec tradycji przodków a presją nowej epoki. Postaci zarówno duńscy zdobywcy, jak i słowiańscy obrońcy są wiarygodne i psychologicznie pogłębione. Styl Barkowskiego jest gęsty od szczegółów, ale zarazem przystępny. Autor potrafi przenieść czytelnika w sam środek średniowiecznego świata czuć zapach dymu, słychać zgiełk walki i modlitwy. W jego opisie upadku świątyni w Arkonie można dostrzec nie tylko koniec epoki, lecz także symboliczną śmierć dawnego świata Słowian. Choć książka jest z natury militarna, niesie w sobie refleksję o przemijaniu, o cenie postępu i o tym, że każda cywilizacja prędzej czy później staje przed wyborem: trwać w dawnym porządku czy poddać się zmianie.

"Może to ostre słowa, ale szwedzcy politycy, jeśli można mówić o jakichś prawdziwych politykach w tym okresie, byli raczej oderwani od rzeczywistości albo mówiąc inaczej, widzieli tylko własną „rzeczywistość”. Zresztą król był tego naj lepszym przykładem, choć powinno się powiedzieć „najgorszym”. Nikt tak naprawdę nie miał szerszej wizji przyszłości. Reagowano na okoliczności. Improwizowano z dnia na dzień, przeciągano linę między okazyjnymi stronnictwami." Pasuje jak ulał do opisu polskich elit... z 2025. „Nikt nie kocha kraju, jeżeli nie ma w tym żadnego interesu. Społeczeństwo jest związkiem ludzi na zasadzie dobrowolności, a jeżeli związek ten nie jest dobrowolny, to można go zawsze opuścić. Ojczyzna nie musi zatem być krajem, w którym człowiek się urodził i wychował albo w którym żyli jego przodkowie, ale ojczyzną będzie ten kraj, który człowiek jest w stanie pokochać i w którym spodziewa się, że jego prawa będą zagwarantowane. Nie należy więc oczekiwać miłości do kraju ojczystego w krajach dzisiejszej Europy, może z wyjątkiem Anglii czy Szwajcarii i w związku z tym nie powinno się odwoływać do uczuć narodowych czy patriotycznych, uznając je za fenomen, jeżeli gdziekolwiek zaistnieją” Axel Gabriel Silverstolpe, jeden z twórców szwedzkiej konstytucji, 1809. Tego w Polsce raczej się nie pojmuje. „Widziałem wojnę z bliska. Znam jej wszystkie odmiany i wiem, że nie ma żadnej zdobyczy, która pocieszyłaby ojczyznę za krew jej dzieci rozlaną na obcej ziemi. Pokój może być jedynym celem, do jakiego powinien dążyć mądry rząd. To nie obszar kraju świadczy o jego sile i niezależności, ale jego prawa, jego handel, jego pracowitość, a przede wszystkim duch narodowy. Szwecja poniosła ciężkie straty, ale szwedzkie imię nie poniosło uszczerbku. Podziękujmy Opatrzności, która zapewnia nam dostatecznie dużo ziemi do uprawy i dostatecznie dużo żelaza do obrony kraju” Karol XIV... czyli Bernadotte, były marszałek Napoleona. Sama wojna nie jest może zbyt ciekawa ale wpisy autora, które dotyczą społeczeństwa, jego mentalności i postawy, są wyjątkowo cenne. Zwłaszcza gdy porównujemy je z obecną polską rzeczywistością.

Łatwa do przyswojenia, lecz nie wyczerpująca tematu. Długa bibliografia i długi opis rządów Bolesława I i jego ojca, które dla omawianych wydarzeń nie mają wielkiego znaczenia. Pominięcie tematu odbudowy gospodarczej i skrócenie tematyki polityki dynastycznej Piastów w czasach Kazimierza. Mimo wszystko jest to dobra praca dla osoby, która po raz pierwszy zapoznaje się z tematem.

Wybitna książka uznana za najważniejszą polską publikację archeologiczną 2021 roku w plebiscycie Archeologii Żywej i ciężko się z tym wynikiem nie zgodzić. To, że jej nakład rozszedł się jak świeże bułeczki, też o czymś świadczy. Można byłoby zarzucić autorowi (na co sam, jeśli dobrze pamiętam, zwracał uwagę),że ciężko określić, dla kogo ta pozycja powstała. Z jednej strony jej język jest dość specjalistyczny i z powodu ogromu terminów i informacji może być zbyt ciężki dla przeciętnego czytelnika; z drugiej jest zbyt pobieżny dla znawców tematu i profesjonalnych archeologów. Według mnie prof. Buko zdołał osiągnąć złoty środek, który zadowoli zarówno laików, jak i historyków. Sam, chociaż liczyłem na coś bliższego powieściowemu stylowi C.W. Cerama, nie miałem problemu z odbiorem i pochłonąłem książkę z wielkim zainteresowaniem. W końcu otrzymaliśmy dokładną i, co najważniejsze, podpartą faktami pozycję opisującą początki państwa polskiego. Aż dziw bierze, ile sekretów i informacji skrywa nasza ziemia. Pewnie nigdy nie poznamy całej prawdy o tamtych czasach i legendy pozostaną jedynie legendami, ale dzięki tej książce, przynajmniej niektóre fakty w końcu mogą wyłonić się z mglistej przeszłości. Btw. jeśli ktoś zdecyduje się sięgnąć po książkę, warto (zarówno przed, jak i po lekturze) obejrzeć webinar autora o rywalach Piastów na profilu YT Archeologii Żywej.

Pierwsza książka Mariusza Sampa jaką czytałem. I z trzech które do tej pory przeczytałem wydaje mi się najciekawsza. Sięgnąłem po nią jako po czarnego konia bo o Mazowszu z tego okresu nic nie wiedziałem. A wydał mi się ciekawy ten temat. Kupiłem i przeczytałem. Książka całkiem przyzwoita chociaż wydaje mi się, że wiele jest tu przypuszczeń autora bo źródeł historycznych jak rozumiem zbyt wielu nie ma. Niemniej toczące wydarzenia opisane są w miarę ciekawie. Na tyle, że po niej sięgnąłem po kolejną książkę "1031 Pierwszy rozbiór Polski". Oczywiście jak to się później przekonałem jest to pean pochwalny dla Bolesława Chrobrego chociaż omawiana kampania - opisana całkiem ciekawie - już rozgrywała się ponad dwie dekady po jego śmierci. Ale widać piętno na jego potkomkach jakie odcisnęły jego rządy.

Książka będąca świetnym przykładem tego, że pozycja traktująca o konfliktach i wojskowości nie musi być analizą i opisem wojen i bitew, może skupić się na aspektach wydawałoby się mniej interesujących, jak rekrutowanie i utrzymywanie armii i być świetną fascynującą lekturą. Autor wprowadza w temat od ciekawostki, od zestawu figurek, zabawek, drewnianych modeli, które otrzymał następca tronu, a przedstawiających tytułową Armię Flandrii, w okresie obejmującym drugą połowę XVI wieku i pierwszą XVII wieku, najważniejszą armią Europy, głównym narzędziem i siłą Imperium Hiszpanii. W tym okresie była to siła utrzymywana w Niderlandach i tocząca nieustanne wojny celem utrzymania tam hiszpańskiego panowania. Z racji oddalenia od kraju i oddzielenia poprzez szereg krajów i państw, posiłki, rekrutów i zaopatrzenie oraz uzbrojenie wysyłano tytułową "Hiszpańską Drogą". W pierwszej części książki autor przybliża właśnie kwestie mobilizacji i wysyłania korytarzami wojskowymi oddziałów do teatru wojny. A w drugiej zajmuje się problemami związanymi z utrzymaniem, zaopatrzeniem, opłaceniem armii, życiem w niej, buntami, stratami, a także demobilizacją. Skala opracowania budzi wrażenie, bo autor wykonał ogrom pracy i kompleksowo przedstawia poruszane kwestie. Pokazuje całkowicie inny aspekt wojny, zwłaszcza tak długotrwałej i prowadzonej przez imperium z dala od macierzystego kraju. I potrafi tematem zaciekawić, nie są to suche dane, ale wzbogacone mnóstwem szczegółów, ciekawostek, ożywiających omawiane zagadnienia. Książka jest bardzo dobrze napisana, wręcz połyka się ją, co jest tym ważniejsze że przecież to nie historia od strony opisów walk, ale od problemów związanych z tym za co prowadzić wojnę, jak ją organizować i utrzymywać w ciągłości armię. Chciałbym czytać więcej takich tytułów, bo w istocie, zwłaszcza jeżeli konflikt rozciągał się w czasie, to od umiejętności dowódców i żołnierzy ważniejsze okazywało się właśnie utrzymanie, organizacja, mobilizacje, logistyka. Bez tego, o czym zazwyczaj autorzy nie piszą wojna nie mogła być prowadzona, a Parker skupił się właśnie tylko na tym. Wspaniała rzecz, godna uwagi, mogąca zaciekawić każdego czytającego o historii, niezależnie od zainteresowania samą wojną, której dotyczy.

To mogłaby być ciekawa książka. Bo i temat interesujący, i Autor dryg do pisania ma. Ale... No właśnie, w Historycznych Bitwach Bellony ta fraza powtarzać się będzie jak mantra - NATYCHMIAST zatrudnić Redatora. Pan Romanowski ma w ogóle jakąś skłonność do tworzenia baboli, bo jego "Massalia 49 p.n.e." się od nich roi i była to (moim zdaniem) najgorsza książka z serii HB. A w "Bibracte" jest i ordynarny błąd ortograficzny ("chartują"),i błędy wynikające z niestaranności (antyczny pisarz raz nazywany jest Azyniuszem Pollionem, raz Asinusem Pollio, raz jeszcze inaczej),z niedbałości ("doszło do zawarcia sojuszu pomiędzy Trewerami a Cezarami" - to ilu tych Cezarów tam było?). Autor trzy razy powtarza cytat o próbach uwolnienia od pilum przebitych tarcz Galów przez potrząsanie ramionami, cały początek powtórzony jest w zakończeniu itd itp. O literówkach nawet mówił nie będę, bo jest ich bez liku. To mogłaby być dobra książka. Po porządnej redakcji!

Doskonała książka opisująca mało znany w polskiej literaturze konflikt grecko - turecki z lat 1919 - 1922. Autor skupia się na ukazaniu genezy konfliktu oraz sytuacji geopolitycznej po upadku Imperium Osmańskiego. Działania dyplomatyczne i zbrojne są opisane z dużą szczegółowością. Na ten moment ten HBek podobał mi się najbardziej.

Moja względnie wysoka ocena jest spowodowana tematyką. Konflikt o Śląsk Cieszyński jest mało znanym zagadnieniem w polskiej historiografii, więc pojawienie się tej książki odbieram bardzo pozytywnie. Autor bardzo ciekawie przedstawia mechanizmy geopolityczne w 20-leciu międzywojennym. Niestety książka jest krótka i bardzo ogólnikowa. Mnie osobiście drażnił zabieg spolszczenia pisowni nazwisk czeskich polityków i liczne literówki w tekście .

Kolejna świetna pozycja w literaturze historycznej, która wnikliwie i przystępnie przedstawia najważniejsze wydarzenia i postacie związane z jedną z najbardziej fascynujących cywilizacji w historii świata. Autor, dzięki dogłębnej wiedzy i przemyślanej narracji, skutecznie łączy analizę polityczną, społeczną i militarną, co sprawia, że książka jest pełna cennych informacji, ale jednocześnie nie przytłacza czytelnika. Polecam serdecznie jej lekturę. :)

Ogólnie rzecz ujmując dobra książka, przybliżająca czytelnikowi wydarzenia z lat 193-197. Niemniej posiada kilka mankamentów. Mnie osobiście uwierał brak konsekwencji w tłumaczeniu nazw własnych, czy imion (autorka we wstępie wspominała, że preferuje spolszczenia). Byłoby ok, ale dochodziło do sytuacji, w której rodziły się potworki (najbardziej utkwiło mi w pamięci tłumaczenie "Victor" na "Wictor"). Korekta, skład itp. to już zupełnie inna para kaloszy. W książce roi się od błędów gramatycznych, ortograficznych, literówek, braków spacji, czy umieszczania przypisów na innych stronach. Jak dla mnie po prostu wstyd. Nie dziwię się, że wydawnictwo padło.

Adrian Goldsworthy napisał w przedmowie, że łatwiej prowadzi się zajęcia ze studentami pokazując jedną z ilustracji Connolly'ego. Po lekturze nie dziwię się, że ten historyk wygłosił taką opinię, bo "Grecja i Rzym na wojnie" to pod wieloma względami znakomite dzieło. Przede wszystkim rzadko zdarza się, żeby ilustracje tak fantastycznie uzupełniały tekst. Autor przedstawia sztukę wojenną Greków i Rzymian od 800 p.n.e. do 500 n.e. - przeważnie jest to opis najważniejszych wydarzeń wojennych, krótka charakterystyka danej armii oraz ukazanie jej uzbrojenia. Do tego omówiono jeszcze wojny morskie oraz sztukę oblężniczą i fortyfikacje. Poziom szczegółowości jest różny, w zależności od omawianego okresu, bo Connolly dokonał niezwykłej wręcz rekonstrukcji starć podczas wojny grecko-perskiej oraz pochodu Hannibala do Italii. Lektura tych fragmentów to istna rozkosz, bo autor odwiedził opisywane miejsca, przedstawił materiał fotograficzny, zasugerował prawdopodobne trasy przemarszów wojsk oraz przeniósł to wszystko na mapy. Krótko mówiąc - kapitalna robota. Przyjemnie się też czyta o antycznym uzbrojeniu, kiedy obok tekstu mamy bogaty materiał ilustracyjny oparty w dużej mierze na wykopaliskach archeologicznych. Ponadto, autor na rysunkach rekonstruuje taktykę walczących wojsk, ich ustawienie w marszu czy podczas obozowania oraz przedstawia antycznych wojowników. Podobało mi się również, że autor w tekście nawiązuje do własnych prób i doświadczeń związanych z odtworzeniem dawnego uzbrojenia. Nie dziwię się, że mimo upływu lat, ta pozycja uchodzi wśród czytelników za ikoniczną. Jeśli chce się komuś zaszczepić miłość do antyku, to w prezencie powinno mu się podarować pracę Connolly'ego.

Rozbawiła mnie opinia wystawiona przez użytkownika Terminus, który uznał, że pięć na siedem tekstów jest bdb, żeby następnie ocenić książkę na 2/10. Od razu widać chęć zaszkodzenia wydawnictwu albo redaktorowi tomu... Dla mnie to dość przeciętna pozycja, jeden tekst liczy raptem pięć stron. Niby wszystko jest OK, ale nie ma w tym ognia - zapewne wynika to z młodego wieku większości autorów.

Pierwsza zdradziła, pierwsza powstała ? Hańba pod Ujściem ... Jednak grabieże szwedzkie wywołały reakcję społeczeństwa wielkopolskiego - ruch partyzancki. Szwedom w grabieżach pomagali też Polacy, np. wnuk Mikołaja Reja. Partyzanci zmasakrowali szwedzki garnizon w Kościanie i zabili szwagra króla szwedzkiego - landgrafa von Nassau. Co zapoczątkowało powstanie w całym kraju. Ciekawa historia z odbiciem Leszna w kwietniu 1656 roku. Wybito tam nie tylko szwedzki garnizon, ale też i polskich mieszkańców. Dlaczego ? Na to odpowiedź jest w książce. Później też walki z Brandenburczykami. Aż po odbicie Kalisza i Poznania. W latach 1655-1660 stan ludności Wielkopolski skurczył się o 40 procent !

Publikacja poświęcona krótkiej, dwutygodniowej, wojnie serbsko-bułgarskiej która wydarzyła się w roku 1885. Wojnie o której mało kto dziś cokolwiek wie, a która w swoim czasie angażowała uwagę głównych mocarstw światowych choć jej skala i ważność państw biorących w niej udział były nieproporcjonalne do uwagi jakiej jej poświęcano. Książka jest cegiełką wypełniającą lukę o tematyce bałkańskiej jaką mamy na naszym rodzinnym rynku czytelniczym. Lukę która jest ogromna i powoduje, że mało wiemy o dziejach tego regionu i losach ludów słowiańskich go zamieszkujących, a już kompletną abstrakcją są wojny wieku XIX czy XX toczone przez państwa tego obszaru między sobą po zrzuceniu władzy Turków. Autor całościowo przedstawił konflikt serbsko-bułgarski z jego aspektem międzynarodowym i skomplikowaną sytuacją polityczną i wojskową Bałkanów w II połowie XIX wieku. Taka forma daje czytelnikowi całościowy obraz sytuacji i pozwala wyczerpać zagadnienie na stosunkowo niewielkiej liczbie stron. Natomiast wadą publikacji jest mocniejszy akcent na stronę bułgarską (o czym już wspominano we wcześniejszych recenzjach) w której autor zdecydowanie lepiej się czuje oraz mapy zamieszczone w książce. Mapy których jest zbyt mało a do tego są zbyt proste i schematyczne gdzie nie ma miejsca na dokładniejsze odwzorowanie terenu walk z którymi musiały się mierzyć obie antagonistyczne strony. Jest to dużą wadą bowiem uniemożliwia niezorientowanemu, w geografii obszaru i warunkach fizycznych, czytelnikowi (czyli większości czytających) dokładniejsze wczucie się w działania bojowe obu stron. Warto poświęcić tej książce trochę uwagi. Czytelnik nawet niezbyt zainteresowany będzie usatysfakcjonowany po lekturze, a zarazem uzyska pełnowartościową dawkę wiedzy o nieznanym konflikcie.

Dobra, solidna pozycja przedstawiająca wydarzenia prowadzące do objęcia władzy w Cesarstwie Rzymskim, a w zasadzie jego zachodniej części przez Konstantyna Wielkiego. Sam autor podkreśla pewną ubogość źródeł i to widać, bo wydarzenia opisane są ogólnie, bez szczegółowej analizy, lektura pozostawia niedosyt. Chciałoby się więcej przeczytać o samych starciach zbrojnych, ale najczęściej nie ma niestety skąd brać informacji o przebiegu walk. Ale autor w bardzo sprawny sposób potrafi przekazać to co o tych wydarzeniach, jak i o armii rzymskiej tamtych czasów wiadomo. Książka zatem daje niedosyt, ale nie jest to wina autora. Oczekiwałem też pogłębionej analizy działań wojennych, ich obrazu i wpływu na Imperium rzymskie w szerszym zakresie. Tymczasem autor podaje zwięźle wnioski i podsumowania nie decydując się na próbę wnikliwszych dociekań i rozważań. Niemniej to godna polecenia pozycja traktująca o kampaniach wojennych,m o których prawie nie ma u nas dostępnych innych pozycji.

,,Newel''1562'' Marka Plewczyńskiego to kolejna cenna pozycja w dorobku jednego z najbardziej cenionych badaczy wojskowości Rzeczypospolitej Obojga Narodów.Autor,od lat specjalizujący się w historii wojskowej XVI I XVII wieku,podejmuje się tu szczegółowego omówienia mało znanego epizodu wojny litewsko-moskiewskiej-starcia o Newel w 1562 roku.Książka,choć objętościowo niewielka,stanowi przykład rzetelnej i źródłowo zakorzenionej monografii jednego wydarzenia militarnego. Plewczyński prowadzi narrację z typową dla siebie skrupulatnością.Zaczyna od szerokiego omówienia tła politycznego-napiętych relacji Litwy z Moskwą,sytuacji po stronie Iwana IV Groźnego oraz stanu sił Wielkiego Księstwa Litewskiego.Na tym tle ukazuje działania operacyjne prowadzące do oblężenia Newla. Opis samej kampanii jest szczegółowy,oparty na źródłach litewskich,polskich i rosyjskich.Autor rekonstruuje:skład i liczebność wojsk obu stron,taktykę stosowaną przez armię litewską i moskiewską,trudności logistyczne i terenowe. Dzięki temu czytelnik dostaje pełny obraz operacji mimo że samo starcie nie należy do najbardziej znanych epizodów w historii. Największym atutem książki jest drobiazgowe wykorzystanie źródeł i krytyczne podejście do materiału.Plewczyński unika niepotwierdzonych spekulacji i zawsze podkreśla,gdzie kończy się wiedza źródłowa,a zaczyna rekonstrukcja. Książka może wydać się zbyt szczegółowa dla czytelnika,który szuka szerszego ujęcia wojny litewsko-moskiewskiej .Plewczyński skupia się na jednej kampanii i niemal jednym roku,co jest zaletą z punktu widzenia badacza,ale może być wymagające dla osoby oczekującej bardziej dynamicznej narracji. ,,Newel 1562'' to wartościowa,merytorycznie solidna monografia,która uzupełnia lukę w badaniach nad militarną historią W ielkiego Księstwa Litewskiego.Autor po raz kolejny dowodzi,że nawet mniej znane epizody wojen XVI wieku mogą być fascynujące,jeśli zostaną opracowane z pasją i dbałością o źródła.

Sięgając po „Fulford – Stamford Bridge 1066”, spodziewałem się solidnej, ale dość klasycznej książki historycznej o mało znanych bitwach. Tymczasem dostałem coś więcej – opowieść, która naprawdę pozwala poczuć napięcie roku 1066. Największym odkryciem była dla mnie bitwa pod Fulford – wydarzenie, które zwykle ginie w cieniu późniejszych starć. Namirski pokazuje ją jako dramatyczny wstęp do jeszcze większych wydarzeń, a nie tylko historyczną ciekawostkę. Z kolei opis starcia pod Stamford Bridge czyta się niemal jak scenę z epickiego filmu – jest tempo, są emocje, są bohaterowie z krwi i kości. Szczególnie zapadła mi w pamięć postać króla Norwegii Harald III Srogi – przedstawiony nie tylko jako bezwzględny wódz, lecz także jako człowiek, który do samego końca wierzył w swoje przeznaczenie. Równie ciekawie wypada Harold Godwinson – zwycięzca spod Stamford Bridge, który w gruncie rzeczy już wtedy zapłacił wysoką cenę za swoje zwycięstwo. Czytając, trudno nie myśleć o tym, jak wyczerpujący marsz na północ i wykrwawienie armii wpłynęły na jego późniejszą porażkę pod Hastings. To, co najbardziej cenię w tej książce, to równowaga między faktami a narracją. Autor nie epatuje przesadnym patosem, ale też nie sprowadza historii do suchej analizy źródeł. Widać ogrom pracy i znajomość realiów epoki, a jednocześnie styl pozostaje przystępny. Czyta się to płynnie – momentami niemal zapominałem, że to literatura popularnonaukowa. Po lekturze miałem poczucie, że rok 1066 przestał być dla mnie jedynie datą kojarzoną z jedną bitwą. Stał się sekwencją dramatycznych decyzji, ambicji i błędów, które zmieniły bieg historii Anglii. I właśnie za to najbardziej cenię tę książkę – za pokazanie szerszego obrazu, bez uproszczeń. Jeśli interesujesz się średniowieczem, militariami albo po prostu lubisz historię opowiedzianą w sposób żywy i angażujący, ta książka naprawdę potrafi wciągnąć.