Prywatne życie mrówek

Z przyjemnością sięgnęłam po kolejną pozycję Kai-Fu Lee, tym razem we współpracy z innym pisarzem. Chen Qiufan stworzył 10 opowiadań sci-fi z dynamicznym rozwojem technologii w tle. Lee skupił się na analizie opowiadań z punktu widzenia obecnej technologii, przyszłych prognoz, a także możliwego wpływu na ludzi, ich relacje, a także dotknął ważnego tematu sensu życia w obliczu ogromnej transformacji, której doświadczamy. Format i tematyka bardzo przypadły mi do gustu. Książka jest dobrze wydana, technologia opisana czytelnie (myślę, że nawet dla laika),tłumaczenie jest bardzo dobre, choć przy użyciu terminów technologicznych życzyłabym sobie by w nawiasie zawsze był odpowiednik angielski, gdyż polskie sformułowania często utrudniają odniesienie się do pełnego obrazu czy też pogłębianie informacji. W kilku miejscach zwroty takie zostały użyte i moim zdaniem to bardzo wygodny zabieg edukacyjny. Książkę czytałam na raty, dozowałam sobie opowieści, w między czasie poszerzając wiedzę technologiczną. Z pewnością wrócę do niej ponownie, przede wszystkim do części analitycznej Lee. Opowiadania sci-fi to nie jest kunszt tego gatunku i momentami miałam wrażenie, że są lakonicznie, jednak nie odbierają wartości całości dzieła, a też są dobrym wprowadzeniem do pogłębionej analizy. Bardzo ciekawy zabieg i z przyjemnością sięgnę w przyszłości po książki w takim formacie.

Książka wyczerpująco przedstawia podstawowe (i nie tylko) informacje o głowonogach. Niekiedy brakuje ilustracji obrazujących co chciała przedstawić autorka, ale można sobie doszukać w internecie (przez co książkę czytałam dłużej :D). Ogólnie polecam komuś, kto ma już jakąś wiedzę biologiczną, ponieważ momentami trzeba się bardzo skupić na jej czytaniu. Anegdoty autorki są bardzo na plus, bo nie jest ich na tyle wiele aby książka stała się autobiografią, ale wprowadzają przyjemne ukojenie po dużej dawce informacji.

Ależ to było ciekawe! Nie mam wielkiego sentymentu do opowieści z PRL-u, jako osoba urodzona w końcówce tego okresu aż za dużo nasłuchałam się przez całe życie opowieści o kartkach, kolejkach itp. itd. Ale w kontekście fanów Gwiezdnych Wojen? Tak, poproszę! Jakub Turkiewicz przywołał dużo fascynujących aspektów funkcjonowania ruchu fanowskiego w tamtych czasach. Robi wrażenie kreatywność ówczesnych fanów, ale też producentów pirackich gadżetów. Próby tworzenia klubów. A za tym wszystkim prawdziwa, ogromna pasja. Chętnie dowiedziałam się, jak to wyglądało w tamtych latach, jakie w ogóle były możliwości (a częściej ich brak) i jak wiele zaangażowania ludzie wkładali w swoje hobby.

Dużo skupienia wymagały ode mnie pierwsze rozdziały i trochę nie wiedziałem po co mi te informacje i nie czytam o tym o czym chciałem kupując tę książkę. Ale dla finalnych wniosków już zrozumiałem i uważam to za wartość. Spodziewałem się może trochę bardziej rewolucyjnych spostrzeżeń, ale te podane przez autora też są dla mnie bardzo ciekawe.

Mózg to taki organ, który wiele potrafi znieść i wiele potrafi naprawić, dlatego tak ważne jest, żeby o niego dbać. Coraz częściej w różnych treściach - i w internecie, i poza nim - zwraca się uwagę właśnie na to. Nasze ciało może przejść przez różne choroby, ale jeśli nasze myśli zaczną upadać, to i mózg zacznie tracić siłę, a wtedy może to być dla nas koniec. To bardzo nas odróżnia od technologii, która rozwija się wokół nas i za naszym udziałem. Ta książka bardzo obrazowo pokazuje, jak wiele niewiadomych kryje się w naszym mózgu. I też to, że ten organ potrafi się niesamowicie zmieniać, nawet wtedy, gdy jakaś jego część przestaje istnieć albo zostaje usunięta. Mózg potrafi się przeorganizować, zmienić nas, a mimo to pozwolić nam żyć i dalej funkcjonować. To jest naprawdę odkrywcze. Inne części ciała, jeśli zostaną wycięte lub stracone w wyniku choroby czy wypadku, zmieniają nasze funkcjonowanie, ale nie zmieniają naszej tożsamości. Bez ręki ciało musi się dostosować i jakoś sobie poradzimy. Natomiast brak fragmentu mózgu wpływa na to, kim jesteśmy, a jednocześnie wiele funkcji tej utraconej części zostaje przeniesionych do innych obszarów. Uważam, że to jest niesamowita „supermoc” wszystkich istot posiadających mózg. W książce dowiadujemy się nie tylko tego, jak fascynujący i zmienny jest ten organ, ile informacji o nas samych w nim się kryje, ale też jak działają jego funkcje i jakie tajemnice mogą się w nich skrywać. Zostało to opisane w tak przystępny sposób, że łatwo można wszystko sobie wyobrazić i płynnie zrozumieć to, co autor nam pokazuje. To duży plus tej książki, więc czyta się ją szybko i lekko, mimo że porusza tematy trudne i wymagające czasu na refleksję. Uważam ją za fajne odkrycie, jako lekką książkę o ważnych rzeczach. I takich książek potrzebujemy więcej na naszym literackim rynku 😊

Być może nie ma w całym wszechświecie drugiej planety takiej, jak Ziemia. Być może wystąpienie wszystkich warunków sprzyjających życiu, jakie znamy na naszej planecie jest tak ekstremalnie rzadkim zjawiskiem, że najbliższa planeta zamieszkała przez rozwiniętą cywilizację znajduje się tryliony lat świetlnych od naszej i jest całkowicie poza naszym zasięgiem. Ale co jeśli życie poza ziemią istnieje, a w dodatku znajduje się całkiem niedaleko, w naszym układzie słoneczny? Taką hipotezę rozważa Kevin Peter Hand, astrobiolog NASA Jet Propulsion Laboratory. Kieruje on projektem, którego celem jest lądowanie statku kosmicznego na powierzchni księżyca Europa. Uczestniczył w ekspedycjach badających lodowce Kilimandżaro, suche doliny Antarktydy i lód morski na biegunie północnym. Hand ukończył Uniwersytet Stanforda i jest pasjonatem zarówno przestrzeni kosmicznych, jak i głębin ziemskich oceanów. Życie, a właściwie teoretyczna możliwość jego wystąpienia na księżycu Europa, to temat książki “Pozaziemskie oceany - poszukiwanie życia w głębinach kosmosu”, która jest tematem niniejszego opracowania. Pozycja ta została wydana w 2022 roku przez wydawnictwo Copernicus Center Press, a za tłumaczenie odpowiada Zuzanna Lamża. Książka ma charakter popularnonaukowy i jest ogólnodostępna w polskich księgarniach. Jak już wspomniano, tytuł “Pozaziemskie oceany” opierająca się na teoretycznych rozważaniach Kevina Handa w połączeniu z jego badaniami. Naukowiec opiera swoje tezy na badaniach zjawisk występujących na Ziemi, na przykład flory kwitnącej setki metrów pod powierzchnią oceanu. Badania jego nie kończą się jednak na naszej planecie. Kevin Hand, jako pracownik instytutu badawczego powiązanego z NASA ma dostęp do wielu danych przesyłanych z satelitów. Dane te umożliwiają analizę Europy, która jest księżycem orbitującym wokół Jowisza. Pierwszy rozdział książki - “Oceaniczne światy na Ziemi i poza nią” opowiada o poszukiwaniu wody na księżycach Jowisza, takich jak Europa, oraz na innych lodowych globach (np. Enceladusie krążącym wokół Saturna),koncentruje się na wykrywaniu podpowierzchniowych oceanów ciekłej wody. W kolejnym rozdziale “Złotowłosa na nowo” Hand napisał “Świat nadający się do zamieszkania musi być jak Ziemia: umieć ustawić się w odpowiednim miejscu i odpowiedniej temperaturze, ani za niskiej, ani za wysokiej - takiej dokładnie w sam raz, jak miseczka idealnej Owsianki z bajki o Złotowłosej”. Słowa te są sensem całego rozdziału, ponieważ autor skupia się w nim na analizie warunków, występujących na ciałach niebieskich. Głównym czynnikiem jest tu temperatura - stąd analogia do owsianki. Przechodząc dalej. “Tęczowy most” w głównej mierze poświęconych jest pewnemu niemieckiemu wynalazcy. Josephowi Ritter von Fraunhoferowi. Spektroskop Fraunhofera umożliwił badanie składu chemicznego i temperatury gwiazd na podstawie analizy ich widma światła, co dało początek nowoczesnej astrofizyce. Wynalazek ten pozwolił również mierzyć prędkość poruszania się obiektów kosmicznych, rewolucjonizując naszą wiedzę o dynamice i ewolucji wszechświata. W rozdziale tym Hand przedstawia metody, za pomocą których naukowcy badają temperatury występujące na ciałach niebieskich oraz ich skład chemiczny. Żeby lepiej zrozumieć następny rozdział “Niańcząc statek kosmiczny” po raz kolejny posłużę się cytatem z książki - “Opiekunowie do dzieci bacznie obserwują swoich podopiecznych i - jeśli mają trochę szczęścia - mogą zorientować się, co ich czeka. Dzieci biegają po całym domu, obijają się o meble, bawią zabawkami i brudzą przy jedzeniu.Niezależnie od tego, jak dobrze przygotowany do swojej roli jest opiekun, maluch zawsze zachowuje się trochę inaczej, niż ten przewidywał. Statki kosmiczne są takie same”. Hand w tym rozdziale przedstawia, jak złożonym procesem jest wysłanie statku w kosmos oraz ile nieprzewidzianych czynników, takich jak zamarznięte moduły maszyny, czy problem z otrzymywaniem sygnału może wpłynąć na niepowodzenie misji. “Jak pokochałem kontrolę bezpieczeństwa na lotniskach” W tym rozdziale autor przedstawia podobieństwo w sposobie działania mechanizmu. Cytując - “W naszej paraleli Europa odgrywa waszą rolę - przechodzi przez bramkę wykrywacza metalu - Jowisz zaś, ze swoim olbrzymim, zmiennym polem magnetycznym, działa jak umieszczone w jej bokach (bramki) zwoje drutu. Magnetometr lecący na pokładzie Galileo (sonda kosmiczna) jest z kolei podobny do czujników wykrywających indukowane pola i wywołujących alarm. Matka natura zorganizowała swój własny system alarmowy, a ocean na Europie go uruchomił.” Kolejne trzy rozdziały omawiają ciała niebieskie w naszym układzie słonecznym, na których występują oceany i na których rozważa się wystąpienie życia pozaziemskiego. “Dama w woalce” to rozdział poświęcony Enceladusowi, “Król Węgla” Tytanowi, a w kolejnym rozdziale “Wszędzie oceany” omówione zostały charakterystyki Ganimedesa, Kallisto, Trytona, Plutona. Rozdziały “Zasiedlanie”, “Początki w pozaziemskim oceanie”, “Tworząc biosferę oceanicznego świata”, “Ośmiornica i młotek”, “Układ okresowy życia”, “W poszukiwaniu śladów życia”, zawierają analizę warunków chemicznych oraz fizycznych występujących na księżycach. Możliwość wystąpienia życia na księżycach takich jak Europa, Enceladus czy Tytan opiera się na obecności płynnej wody lub innych rozpuszczalników pod ich lodowymi skorupami. Enceladus posiada wszystkie kluczowe pierwiastki chemiczne i aktywność hydrotermalną, co czyni go obecnie najbardziej obiecującym kandydatem do odkrycia biosygnatur. Choć Europa dysponuje ogromnym oceanem, najnowsze dane o mniejszej aktywności jej jądra mogą sugerować trudniejsze warunki dla rozwoju organizmów niż wcześniej zakładano. Z kolei Tytan fascynuje naukowców unikalnym cyklem metanowym, który stwarza szansę na istnienie egzotycznych form życia opartych na innej chemii niż ziemska. Ostatni rozdział “Nowa era eksploatacji oceanów” pokazuje, jakimi możliwościami i sprzętem dysponowali naukowcy w latach 1960., a jakimi dzisiaj. Autor przedstawia obiecującą perspektywę na badania omawianych ciał niebieskich w przyszłości. Przełomu oczekuje się od misji Europa Clipper oraz JUICE, które są już w drodze lub w fazie operacyjnej i mają instrumenty zdolne do "wąchania" oparów wody w poszukiwaniu biosygnatur Książka “Pozaziemskie oceany - poszukiwanie życia w głębinach kosmosu” jest bardzo ciekawą i ważną pozycją w kontekście upowszechniania wiedzy wśród laików nie znających się na astronautyce. Jest ona napisana prostym językiem zrozumiałym dla czytelnika, posiadającego podstawową wiedzę na temat naszej planety, układu słonecznego oraz praw fizyki i chemii, które w nich panują. W zrozumiały sposób przedstawia ona bardzo ciekawe pole badań, jakim jest szukanie życia poza ziemią. Dodatkowo, autora zdecydowanie można uznać za osobę kompetentną. Oprócz stanowisk, które obejmował, w książce“Pozaziemskie oceany - poszukiwanie życia w głębinach kosmosu” podał rozległą bibliografię, zajmującą kilka stron. Są w niej zawarte pozycje głównie naukowe. Między innymi książki Carla Sagana. Osobiście gorąco polecam.

"Metazoa" to kontynuacja "Innych umysłów" ale spokojnie można ją czytać jako samodzielną książkę bez poczucia zagubienia. Autor jest wykładowcą filozofii i nurkiem bardzo poważnie podchodzącym do swojego hobby. Poważnie podszedł również do udokumentowania informacji, które przedstawia w książce zamieszczając wiele przypisów, często poszerzających omawiany problem. Dużą wagę przykłada też do precyzji stosowanych pojęć. Jednocześnie to drobiazgowe, momentami wręcz pedantyczne, podejście do omawianych aspektów, przeplata lekko napisanymi opowiastkami z nurkowania. W efekcie czytelnik czasem ma wrażenie, że siedzi na wykładzie akademickim, a za chwilę czuje się jakby prowadził luźną pogawędkę podczas obiadu. Autor skupia się na początkach życia i wśród jego prymitywnych form poszukuje przejawów świadomego doświadczania, opisuje początki układu nerwowego, ewolucji zmysłów i mięśni (pozwalających nie tylko odczuwać ale i wpływać na otoczenie),pisze o odczuwaniu bólu. Zaznacza, że od samego początku, od pojedynczej komórki, życie polega na kontaktach z otoczeniem. Następnie przechodzi do bardziej złożonych organizmów: gąbek, ślimaków, krewetek, ośmiornic, ryb. Ptaki i ssaki są tylko wspomniane, książka skupia się organizmach wodnych (co autor tłumaczy faktem, że to w wodzie powstało życie i tam należy szukać początków świadomości, czy też raczej świadomego odczuwania). Autor omawia zarówno organizmy żyjące współcześnie, jak i formy kopalne, a także historyczne podejście do kwestii świadomości zwierząt. Jak sam zaznacza, jego książka miała na celu zwiększenie wrażliwości na te grupy zwierząt, które na ogół są traktowane jak pozbawione czucia maszyny, lub wręcz niezauważane dopóki nie są potrzebne do eksperymentów (jakich nie wykonalibyśmy np. na ssakach) lub nie lądują na talerzu.

Kapitan Krzysztof Baranowski, żeglarz, który jako pierwszy Polak samotnie opłynął dwukrotnie kulę ziemską, zabiera nas w podróż do świata mitów i legend. W przepięknie wydanej, pełnej ilustracji książce "Mity mórz i oceanów" przybliża opowieści z całego świata dotyczące mitycznych bohaterów, statków, bogów, potworów jak również wypraw i lokacji. Mamy zatem rozdziały poświęcone herosom jak Odyseuszowi czy rejsom, w którym opisana jest m.in. wyprawa Argonautów, powstaniu świata gdzie przybliża nam się w poddania Egipskie, Chińskie czy Sumeryjskie. Autor nie pomija również w swoich dywagacjach legend skandynawskich czy azjatyckich. Nawet potworom morskim został poświęcony osobny rozdział. Niestety taki podział sprawia, że w książce pojawiają się niepotrzebne powtórzenia, nie stanowi to jednak specjalnego problemu. Pozycja zdecydowanie dla miłośników szeroko pojętej mitologii, wiele z przytoczonych mitów i legend jest nam znanych chociażby ze szkoły, więc będzie to dobra powtórka z rozrywki. Jeśli oczywiście taką rozrywkę lubicie.

Przede wszystkim przepięknie wydane kompendium wiedzy nt. zjawiska UFO/UAP. Jeżeli kiedykolwiek temat latających spodków i zjawisk niewyjaśnionych Was interesował, książka będzie w sam raz dla Was. Jeżeli jesteście już nieco bardziej rozeznani w temacie, może okazać się zbyt pobieżna i ogólna. Autorzy robią chronologiczny skrót najważniejszych wydarzeń w tej dziedzinie i choć początek obejmuje jeszcze czasy starożytne, to naturalnie większość historii dotyczy drugiej połowy XX wieku. Dwukrotnie znalazłem drobne nieścisłości dotyczące opisywanych faktów, ale nie mają one większego znaczenia, gdyż celem książki nie jest ze szczegółami przedstawić poszczególne historie. Książka bardziej stara się zobrazować mnogość doniesień i obserwacji, która nie pozwala przejść obok zjawiska UAP obojętnie. Największym jej atutem jest niezwykle urokliwa oprawa graficzna. Istnieje szansa, że dzięki niej również osoby, które do tej pory nie interesowały się zjawiskiem, zechcą po tę książkę sięgnąć.

Było sporo ciekawych odpowiedzi, humor jak zawsze świetny jednak zdawało mi się, że przy niektórych pytaniach było już za głęboko kopane za kolejnymi hipotezami przez co stawało się to coraz bardziej nużące. Również rozdziały z krótkimi odpowiedziami trochę mnie zawiodły, w pierwszej części zdaje mi się, że było więcej do pośmiania. Całościowo, pozycja spoko ale cierpi na "syndrom drugiej części".

Książka „Śniadanie z cząstkami. Czyli jak ugryźć fizykę kwantową” autorstwa Sonii Fernández-Vidal oraz Francesca Mirallesa podejmuje próbę popularyzacji fizyki współczesnej, częściowo posługując się w tym celu narracją quasi-literacką. Punktem wyjścia są rozmowy prowadzone przy śniadaniu, które mimo że są lekkie w formie, to sięgają po zagadnienia z zakresu mechaniki kwantowej, kosmologii i filozoficznych konsekwencji nauki. Fernández-Vidal jest fizyczką kwantową i popularyzatorką nauki, związana m.in. z CERN-em, natomiast Miralles to dziennikarz i pisarz interesujący się głównie zagadnieniami z dziedziny psychologii oraz duchowości. Książka ukazała się po hiszpańsku w 2013 roku, a polski przekład, opracowany przez Jana Wąsińskiego pod redakcją naukową Marii Brozowskiej, został wydany w 2023 roku przez wydawnictwo Insignis . Struktura publikacji jest luźna i epizodyczna. Zamiast klasycznego wykładu otrzymujemy serię rozmów, metafor i anegdot, które mają stopniowo oswajać czytelnika z trudnymi pojęciami, takimi jak zasada nieoznaczoności Heisenberga, dualizm korpuskularno-falowy czy natura czasu. Autorzy konsekwentnie unikają formalizmu matematycznego, stawiając na obrazowe porównania i narrację opartą na codziennych doświadczeniach. Fizyka nie jest tu prezentowana jako zamknięty zbiór praw, lecz jako proces poznawczy, pełen paradoksów i nieintuicyjnych wniosków. Bardziej uporządkowane i pogłębione omówienia wybranych zagadnień zostały przeniesione do dodatków zamieszczonych na końcu książki. Zabieg ten pozwala utrwalić wiedzę bez przerywania głównej narracji, która konsekwentnie utrzymana jest w luźniejszym, konwersacyjnym tonie. Najmocniejszą stroną książki jest właśnie umiejętność tłumaczenia abstrakcyjnych idei w sposób przystępny i nienarzucający się. Już na początku książki, czytelników onieśmielonych ambitną tematyką, uspokaja cytat Richarda Feynmana „nikt nie rozumie mechaniki kwantowej”. Autorzy przekonują, że brak pełnego zrozumienia fizyki kwantowej nie powinien nas zniechęcać do zapoznania się z tą dziedziną, a do całego zagadnienia warto podejść z ciekawością, ale bez presji. Fernández-Vidal wielokrotnie podkreśla, że fizyka kwantowa zmusza nas do porzucenia potocznych kategorii myślenia. Autorzy pokazują, jak bardzo nasze wykształcone w świecie makroskopowym intuicje, zawodzą w konfrontacji z rzeczywistością subatomową. Rozważania te odnoszone są do konceptów psychologicznych i duchowych, miejscami ocierając się o stylistykę literatury pop-psychologicznej, czy motywacyjnej. Ten ostatni aspekt może być dla części czytelników zaskakujący, a nawet zbyt daleko posunięty, mi jednak przypadł do gustu, autorzy umiejętnie balansują na granicy i nie zapędzają się nadmiernie w tę tematykę. Momentami jednak ta humanistyczna ambicja staje się słabszą stroną książki, szczególnie aspekt w warstwie fabularnej, gdzie pojawia się kilka fragmentów o wyraźnie fantastycznym charakterze. Nie spodziewałam się, że w książce o fizyce kwantowej natknę się na działający wehikuł czasu, ani spotkam wróżki, które w świecie przedstawionym Sonii i Francesca traktowane są jak realne wydarzenia. Fragmenty te pojawiają się w pierwszej połowie książki i podczas lektury, zastanawiałam się, czy nie jestem zdecydowanie powyżej docelowej grupy wiekowej. Narracje te do tego stopnia odstają się od reszty fabuły, że gdy chochliki okazały się jedynie snem, odczułam wyraźną ulgę. Doceniam fikcyjną narrację jako narzędzie pomagające zrozumieć trudne koncepcje, jednak te dwa rozdziały wyróżniają się negatywnie swoim infantylizującym wydźwiękiem. „Śniadanie z cząstkami” może być dobrym punktem startu dla osób, które do tej pory postrzegały fizykę jako dziedzinę hermetyczną i niedostępną. Nie jest to pozycja pogłębiona ani systematyczna, lecz raczej zaproszenie do dalszego zainteresowania się nauką i zadawania pytań. To książka bardziej inspirująca niż wyjaśniająca, ale w moim odczuciu, dla zupełnego laika działa to na jej korzyść. Ostateczny wydźwięk książki jest bardzo optymistyczny i pełen nadziei wobec nauki. W tym kontekście, retrospekcyjnie, nawet wyróżniające się elementy fantastyczne wpisują się w fundamentalnie radosne spojrzenie na rozwój wiedzy i przyszłość ludzkości. Jest to wręcz idealna pozycja dla osób, którym fizyka kojarzy się z poczuciem beznadziei doświadczanym przed kolejnym sprawdzianem lub egzaminem. Autorzy powoli i bez presji pozwalają czytelnikowi oswoić się z tą skomplikowaną tematyką, dzięki czemu w mojej opinii doskonale spełnia swoją popularyzatorską funkcję. Nie jest to może książka zmieniająca życie, ale bardzo przyjemna lektura, która, moim zdaniem, zasługuje na ocenę 8/10. Doceniam klarowność przekazu i próbę połączenia nauki z refleksją humanistyczną.

Książka pokazuje drogę jaką przebyła ludzkość od XVIII wieku do współczesności, wspinając się po drabinie precyzji w inżynierii, począwszy od wielkości rzędu grubości monety, kończąc na wielkościach rzędu rozmiarów atomu. Autor prowadzi czytelnika przez zagadnienia z jakimi mierzyli się inżynierowie tworzący rewolucję przemysłową, przemysł motoryzacyjny, silniki odrzutowe, system GPS, mikroprocesory i zegary atomowe. Książka to świetne wprowadzenie do tematu metrologii, dająca przyjemny wgląd w zawiłości rządzące prawami precyzji. Na koniec dostajemy porcję rozważań o nieco filozoficznym charakterze nt. granic do jakich można posunąć się w temacie dokładności i precyzji w inżynierii, jak również sensu tak daleko posuniętego dążenia do zachowania odpowiednich wymiarów w tworzeniu rzeczy, które ułatwiają nam życie. Jedyną wadą książki, jest wg. mnie brak rysunków i schematów - przykładowo, znacznie łatwiej zobrazować jak wygląda jakiś przedmiot za pomocą prostego schematu, niż opisu na pół strony w książce. Podsumowując "Siła Precyzji" to pozycja jak najbardziej godna polecenia.

Wg mnie bardzo wartościowa pozycja, warta przeczytania i otwierająca oczy na przekłamania rządów i mediów dotyczących OZE. Niestety u nas w kraju od lat decydenci wolą rozdawać kasę na prawo i lewo i budować wątpliwej przydatności projekty infrastrukturalne, zamiast skupić się na uniezależnieniu sektora energetycznego, bez którego ww. działać po prostu nie będą, od źródeł zewnętrznych.

Na wstępie napiszę, że książkę - jako ktoś mocno zainteresowany tematem - polecam! Wg mnie 9/10. Tylko, że... dlaczego ocena jest niższa? Książka przede wszystkim porusza szereg niezwykle skomplikowanych zagadnień, dobre wyjaśnienie których jest niemożliwe w tych około 370 stronach treści. W związku z tym często przerywałem czytanie, aby doczytać w innych źródłach czegoś więcej o danej teorii, zjawisku czy zagadnieniu. Warto też zaznaczyć, że autor niektóre kwestie traktuje bardzo powierzchownie, pomimo wysokiego poziomu skomplikowania, a ponieważ nie jest to podręcznik, tylko raczej coś z pogranicza dzieł popularno - naukowych i naukowych, oczekiwałoby się bardziej przyziemnego podejścia do niektórych zagadnień. Inną kwestią jest styl autora - długie zdania, wielokrotnie złożone. Spin elektronu, funkcja falowa, horyzont zdarzeń - to wszystko jeszcze przed kropką. Rzecz subiektywna, ale mi utrudniało to odbiór. Na końcu struktura książki. Bardzo doceniłem wstawki obyczajowe z relacji autora z Hawkingiem, jednak przeskoki między "kawusią w Londynie" a wykładem z "sumy po historiach dla wszechświata" w obrębie jednej strony okrutnie wybijają z rytmu. Podsumowując - sama treść książki to solidny zbiór ciekawych informacji, ale kwestie wymienione przeze mnie powyżej mocno zaniżają jej ostateczną ocenę.

„Mała księga kosmologii” to krótka, ale wymagająca pozycja. Choć objętościowo nie jest obszerna, nie oznacza to, że czyta się ją szybko. Autor porusza wiele złożonych tematów, które wymagają skupienia i niejednokrotnie dłuższego zastanowienia. Szczególnie interesujące, ale zarazem najtrudniejsze, były dla mnie treści poświęcone MPT (mikrofalowemu promieniowaniu tła). Lyman Page przedstawia ten temat w sposób dość szczegółowy i szeroki, co zdecydowanie stanowi wartość tej książki.

Odważna książka na te niespokojne czasy. Każdy kto czuje potrzebę zabierania głosu w debacie na ten temat, a nie ma siły/czasu/kompetencji by przekopywac się przez poświęcone temu opracowania, wykłady, badania itp. powinien przeczytać przynajmniej tę jedną książkę. Jest szansa że dzięki temu żyłoby się nam spokojniej.

Na tę książkę nie trafi się przez przypadek. Choć wydana została w serii, która przybliża pewne zagadnienia w możliwie najprostszy sposób, jestem zaskoczony poziomem szczegółowości. Lektura mi się podobała. Rozsądny był podział tematyki na rozdziały. Dowiadujemy się z nich o historii maszyn do liczenia i samej informatyki, oprogramowaniach, czy metodach przechowywania danych. Zainteresowały mnie wątki polskie w tej "krótkiej historii". Mam nadzieję, że Autor rozwinie ten temat w oddzielnej książce. Patrząc, jak wyszła ta, jestem przekonany, że sięgnę po kolejną.

Świetne kompendium wiedzy o transformacji energetycznej, dużo danych, wykresów. Bardzo pomocny rozdział o globalnym ociepleniu - godny polecenia zwłaszcza wątpiącym. Czekam na kolejne książki Autora, bo nie ma ważniejszej sprawy do publicznej dyskusji niż kwestie energetyki, wyczerpywania się zasobów, ekologii, gospodarki cyrkularnej, zanieczyszczenia środowiska, zmian klimatycznych, stylu życia opartego o nieograniczoną konsumpcję itp. To wszystko zaważy o naszej przyszłości i dlatego cieszę się, że są takie publikacje, które te tematy poruszają w tak przystępny, nawet dla amatora, sposób.

Mity Słowian Przyszła do mnie koleżanka na kawę, bo akurat dostałam w prezencie koniak. Zamiast ciastek do kawy przyniosła ze sobą książkę. Położyła obok mojej filiżanki i ciężko westchnęła. Otóż wzięła sobie do serca mój apel o poznawanie rodzimej historii słowiańskiej, zwłaszcza wierzeń, kupiła książkę o zachęcającym tytule, ale… Nie da rady jej czytać. To nie dla niej, inżyniera po politechnice. To pozycja dla magistra każdej filologii słowiańskiej, a nawet klasycznej. Jako że ja takowa jestem, przyniosła mi owe wydawnictwo w prezencie. Kiedy wyszła, zabrałam się za czytanie… Miała rację. Książka Michała Łuczyńskiego „Mity Słowian, śladami świętych opowieści przodków” jest książką naukową i z pojęciem mitologii jako historyjek o bogach, nie ma wiele wspólnego. Nie spodziewajcie się zatem opowieści o walce Peruna ze Żmijem. Pewnie więcej dowiecie się o Thorze i nie będzie to Chris Hemsworth. Jeśli również nie posiadacie podstawowych wiadomości z językoznawstwa, bo uciekły te ze szkoły średniej, też będziecie mieć kłopoty w zrozumieniu tekstu. Nie jest to również książka do czytania po obiedzie czy przed snem. Ją się studiuje, analizuje, często powraca do przeczytanych stron. Słowem, jak za starych dobrych czasów, kiedy takiego studenta filologii polskiej można było bez trudu rozpoznać w gmachu uczelni. Łazi to to i czyta. I właśnie takie czasy koleżanka mi przypomniała. Poczułam się jak studentka. I jako taka postaram się tę książkę scharakteryzować. Pozycja Łuczyńskiego jest niezwykle cenna w poznawaniu wszelkich mitologii. Autor w bardzo precyzyjny sposób analizuje praktycznie wszystkie dostępne mu opowieści, by wykazać ich obecność w słowiańskich wierzeniach. Mamy odwołania do historii afrykańskich, azjatyckich i oczywiście europejskich. Wszystkie oczywiście prowadzą na Słowiańszczyznę. Towarzyszą im mapki z rozmieszczeniem głównych motywów. Czy wiecie, że opowieść o zaślubinach Nieba i Ziemi obecna jest w siedemnastu mitologiach? Większość oczywiście przekazywanych ustnie lub wynikających z pozostałości w języku społeczności. Wszak nasz Perun pozostał jako taki sobie normalny piorun… Pochodzenie człowieka jako „wyrosłego z ziemi” obecne jest w dziesięciu...A Bóg jako gość, naczelna opowieść o powstaniu państwa polskiego ( wizyta u Piasta) też funkcjonowała w innych częściach świata. Poczytacie również o naszej Wandzie (Wędzie),co to nie chciała Niemca. Nie chciała – fakt. Ale dlaczego? Oj, feministki będą zadowolone. I zdradzę Wam tajemnicę – to nie ona popełniła samobójstwo. Łuczyński pisze o tym w rozdziale „Wróg ośmieszony”. Większość więc motywów związanych z wierzeniami ma wspólne jądro. Poza tym dużo w książce odwołań do zagadnień językoznawczych. Nic dziwnego. Po najstarszych opowieściach nie zachował się praktycznie żaden ślad „pisany”. Dlaczego? Autor też to wyjaśnia. Szukając więc tego, co było, trzeba zająć się językiem. W nim jest bardzo dużo pozostałości po dawnych bogach, obrzędach i wierzeniach. Jeśli więc macie ochotę na studiowanie pozycji naukowej z zakresu humanistyki, polecam. Jeśli szukacie opowieści z fabułą i akcją – odradzam.

llu ludzi na świecie tyle definicji pojęcia życie, a przynajmniej ja tak twierdzę. natomiast autor ma trochę inną teorię. Żeby nam ją wyjaśnić odwiedza uczelnie, szpitale, a nawet niebezpieczne tereny takie jak jaskinie. Rozmawia z ludźmi o różnych poglądach, przeprowadza doświadczenia i eksperymenty, ale i obserwuje prace specjalistów. Zadaje dużo pytań, ale czy na każde uzyska odpowiedź? Szuka znaczenia życia w probówkach, na szlakach Petriego, pod mikroskopem, na ziemi i niebie, a nawet w kosmosie. spotyka się z wirusami, bakteriami, organizmami, o których my nawet nie śniliśmy, a wszystko to by odnaleźć wyjaśnienie czym jest życie. Mimo naprawdę nietuzinkowej tematyki poruszanej w interesujący sposób, momentami byłam zmęczona czytaniem. W pewnym momencie odkryłam, że interesuje mnie treść, ale sposób pisania autora męczy i skłania do robienia przerw.