Gąsienice w czekoladzie i inne tajemnice motyli

Dobra książka popularnonaukowa dla dzieci powinna spełniać dwa podstawowe kryteria. Po pierwsze być rzetelnym źródłem wiedzy, dzięki któremu dzieciaki mogą dowiedzieć się czegoś nowego lub poszerzyć już posiadaną wiedzę. Po drugie musi być napisana w taki sposób, by pozostać atrakcyjną i zrozumiałą dla młodego czytelnika. Opowieść o ewolucji Dougala Dixona spełnia obydwa te warunki. Intrygujący tytuł „Kiedy wieloryby miały nogi” oraz przepiękne ilustracje Hannahy Bailey od razu skupiają uwagę czytelnika a podana w przystępny i rzetelny sposób wiedza sprawia, że jest to naprawdę wartościowa pozycja. Książka składa się z kilkunastu rozdziałów, które można z grubsza podzielić na trzy części. W pierwszej z nich młody odbiorca dowie się czym jest ewolucja oraz na czym polega jej podstawowy mechanizm, którym jest dobór naturalny. To również wstęp do tego, na podstawie czego można wysnuć wnioski o ewolucji w świecie zwierząt. Następnie znajduje się zasadnicza część publikacji, czyli poparte ilustracjami i konkretnymi faktami historie kilku grup zwierząt. Po krótkiej wzmiance o bezkręgowcach i rybach, kolejne gromady przedstawione zostały znacznie bardziej szczegółowo. Znajdziemy tu wgląd w sytuację na ziemi miliony lat temu, gdy w kolejnych erach ziemią rządziły gady, ptaki i ssaki. W zakończeniu książki pada niezmiernie ważny wniosek, że ewolucja wciąż trwa i ma miejsce. „Kiedy wieloryby miały nogi” czyta się bardzo dobrze. To nie za długie wzmianki o konkretnych niezwykłych zwierzętach, których istnienie potwierdza teorię ewolucji. Są napisane przystępnym językiem, który nie sprawi młodemu czytelnikowi żadnych problemów. Pojawiają się tu również specjalistyczne terminy, jednak zostały dobrze wyjaśnione, dzięki czemu dziecko jest w stanie je zrozumieć. Jest to również bardzo ładna książka. Ilustrację, których autorką jest Hannah Bailey są kolorowe ale utrzymane w stonowanych barwach. Nadają kształty niezwykłym stworzeniom, o jakich pisze Dougal Dixon. Przedstawione zwierzęta zostały pokazane w realistyczny sposób, dzięki czemu młody czytelnik nie musi wyobrażać sobie walenia z nogami, gdyż znajdzie tu właściwą ilustrację. Największym mankamentem książki jest chyba jej dość wybiórczy charakter. Jest to skądinąd zrozumiałe, gdyż gdyby potraktować temat szczegółowo publikacja rozrosłaby się do sporych rozmiarów. Niemniej jednak odczułam pewne braki, nie wspomniano ani słowem o potężnych fororakach, które terroryzowały amerykańskie prerie, ewolucja ssaków, poza kilkoma grupami również ujęta została dość ogólnikowo. Zabrakło jakichkolwiek informacji o rybach poza tą, czym różniły się od ichtiozaurów. Tak czy inaczej nie jest to książka stricte naukowa, a pozycja mająca uświadomić czytelnikowi, że ewolucja w ogromny sposób wpłynęła i nadal wpływa na życie na ziemi oraz zaszczepić w nim głód wiedzy i chęć dogłębnego poznania tematu. Kiedy wieloryby miały nogi to bardzo dobra książka edukacyjna. Piękna i przystępnie napisana przybliża czytelnikom niełatwy temat tego jak zmieniało się życie na ziemi. Pozbawiona rzeczowych błędów, zawierająca w sobie mnóstwo nazw własnych przedziwnych stworzeń jakie przewinęły się przez naszą planetę z pewnością spodoba się dociekliwym dzieciakom. To w końcu książka, której lektura sprawi przyjemność również dorosłemu czytelnikowi.

Będę czytać dzieciom książkę! Od czasu do czasu ktoś mnie zauważa i prosi o przyjście do placówki opiekuńczej, wychowawczej lub kulturalnej i poczytanie dzieciom. Wybierałam już baśnie i były powieści przygodowe. Pomyślałam, że tym razem przyniosę ze sobą książkę popularnonaukową, ale napisaną z myślą o najmłodszym czytelniku. Wykorzystam dominującą cechę wieku dziecięcego – ciekawość i poczytam im o chorobach. Brzmi poważnie! Można nawet zacząć się zastanawiać, czy nie nazbyt poważnie? Zapewniam, że ani trochę! Książka jest napisana i narysowana z myślą właśnie o dzieciach w serii specjalnie dla nich przeznaczonej „Latawiec”. Duży format A4, w twardej oprawie i szytym trzonem książki dodatkowo gwarantuje długowieczność w dziecięcych łapkach. Teksty niewielkie objętościowo, zawierające najważniejsze informacje podane z lekkim humorem i odniesieniami do znanych dziecku sytuacji z otoczenia – nie znużą. Duże litery zachęcą te, które mają problemy z procesem czytania. Czytających im dorosłych z wadami wzroku ucieszą! Treść nie straszy, pomimo rzetelności i nieodpartego odruchu drapania się przy czytaniu o wszawicy. Raczej wskazuje na zachowania profilaktyczne, jak choroby się ustrzec czy zapobiec i co robić, gdy już się przydarzy. Autor pomyślał o tych najczęściej przytrafiających się dzieciom i młodzieży, jak próchnica, trądzik młodzieńczy, pasożyty czy alergia. Nie zapomniał jednak i o tych pojawiających się w wieku dorosłym obserwowanych w rodzinie, jak nowotwór, zawał czy nadciśnienie. Zastanawiałam się, czy zasadnym było umieszczenie dżumy i cholery, bo współcześnie to raczej ciekawostki medyczne. W to miejsce koniecznie umieściłabym świerzb i świnkę. Ta ostatnia to typowa choroba wieku dziecięcego. Nie ma malucha, który by jej nie przeszedł. Sam układ zawartości i oprawa graficzna aż prosi się o wspólne czytanie! Każdy rozdzialik wielkimi literami zapowiada swoją główną bohaterkę-chorobę. Każdy rozpoczyna się krótkim, zabawnym, czasami motywującym do walki, tematycznie nawiązującym wierszykiem. I każdy ilustrowany jest grafiką zainspirowaną treścią, ale i zachęcającą do nawiązań, rozszerzeń i uzupełnień – dla dorosłego i dalszych poszukiwań – dla dziecka. Dodatkową zaletą są dwa, osobne rozdziały mówiące już nie o chorobach, ale o ich przyczynach – bakteriach i wirusach. Ostatni, profilaktyczny, tłumaczy bardzo żywo dyskutowane w mediach i w społeczeństwie zagadnienie szczepionek. To dobra okazja, by wytłumaczyć dzieciom ten spór. Podczas czytania ostatnich rozdziałów wpadłam na pomysł, aby przynieść ze sobą mikroskop i pokazać dzieciom preparaty z bakteriami. Może obudzę w kimś ducha badacza lub lekarza? Autor nie zapomniał również o bardzo, bardzo ważnej rzeczy, a którą ujął w dwóch zdaniach – „Choroby nie są sprawiedliwe. Nie patrzą, czy człowiek jest dobry, czy zły, wszystkich gnębią równie chętnie”. Warto to podkreślać przy każdym rozdziale, ponieważ nadal istnieją w świadomości społecznej „choroby wstydliwe”. Wszawica czy owsica nie wywołuje współczucia wśród dzieci, lecz chęć wyśmiania i poniżenia. Dorośli również mogą się czegoś nowego przy okazji dowiedzieć. Dla mnie szokiem była informacja, że przy leczeniu ciężkich przypadków depresji nadal stosuje się elektrowstrząsy. Byłam przekonana, że tę metodę, tak krytykowaną, dawno zarzucono. A tu niespodzianka! Do wykorzystania tej książki przekonała mnie również rekomendacja fachowca, mimo merytorycznego przygotowania autora, który specjalizuje się w tematyce naukowej, umieszczona na tylnej okładce. Mam tylko jedną uwagę. Przy następnym wydaniu tej książeczki, warto poprawić błąd pojęciowy nierozróżniający określeń – „nastolatki” i „nastolatkowie”, który zakradł się do tekstu o trądziku młodzieńczym. Tyle moich wrażeń. Przede mną najbardziej wymagający czytelnik – dzieci! http://naostrzuksiazki.pl/

Jerzy Rafalski opowiada o planetach to książka popularnonaukowa, która w prosty i przystępny sposób wprowadza dzieci w fascynujący świat planet naszego układu słonecznego. Autor Jerzy Rafalski, w swojej książce dzieli się wiedzą na temat planet, gwiazd i ciał niebieskich, starając się zainteresować najmłodszych tematyką astronomii. Książka opowiada o każdej z planet, przedstawiając ich cechy, wyjątkowe właściwości oraz historie związane z ich badaniem. Dzięki jej lekkiemu stylowi dzieci mogą z łatwością przyswoić podstawowe informacje o planetach, takich jak ich rozmiar, temperatura, skład atmosferyczny, a także inne interesujące fakty. Dodatkowo, książka pokazuje, jak wygląda Układ Słoneczny, czym są planety karłowate oraz jakie wyzwania czekają na astronomów, którzy próbują odkrywać tajemnice wszechświata. Ilustracje to ważna część książki, pomagająca zobrazować opisywane zjawiska i planety. Dzięki nim najmłodsi czytelnicy mogą lepiej zrozumieć, jak wyglądają planety oraz jak różnią się one od siebie.

Wspaniały kwiatowy przewodnik do zabrania na łąkę i w pole, nad rzekę, do lasu i na górski szlak. My to zabieranie przetestowaliśmy - sprawdza się. I nawet nie chodzi tutaj o jakąś wielką naukę o kwiatostanach, pręcikach, baldachach, szypułkach - chociaż i o tym we wstępie można przeczytać. Chodzi o odkrywanie i radość ze znajdowania i nazywania. Bardzo podoba mi się pomysł pogrupowania kwiatów w inwentarzu w kolorystyczne grupy. Moja siedmiolatka w tej systematyce odnajduje się bezbłędnie. Piękne i wierne naturze ilustracje, ciekawe dodatki w postaci owada, ptaszka lub innego ciekawego „towarzystwa” zachęcają do wielokrotnego oglądania. Oczywiście jest to pewien wybór kwiatów. Nie spodziewajmy się odnaleźć w inwentarzu wszystkich roślin występujących w Polsce. Możemy za to zobaczyć niektóre egzotyczne rośliny, które w naszym kraju, w naturalnych warunkach nie występują, ale ze względu na ich oryginalność są zamieszczone w inwentarzu jako ciekawostka. Należą do nich na przykład muchołówka amerykańska czy strelicja królewska. Polecam. WYZWANIE CZYTELNICZE IV 2022 Przeczytam książkę z kwiatem na okładce lub w tytule

Ta książka to jest sztos! I nie szkodzi, że nie ma za dużo do czytania, 6-latek ją uwielbia! Ogląda każdy kraj i zadaje milion pytań i w sumie to mogłoby przeszkadzać ;) ale nie, uczymy się razem, o krajach, o stolicach, o zwierzętach, zwyczajach, strojach, zabytkach. To jest edukacyjna i prawdziwie piękna książka!

Wspaniale zbeletryzowane wydarzenie historyczne- potop szwedzki z analizą zachowań ludzkich i wplecionymi myślami na temat psychologii człowieka, np: "Wielu ludzi nie ma wewnętrznych hamulców. Jeśli ktoś im nie stawia granic, posuwają się coraz dalej - w wyśmiewaniu, wyzywaniu, dokuczaniu. Podobnie postępował Karol Gustaw. Zajmował coraz wieksze tereny, bo nie napotykał oporu. Ale co za dużo, to niezdrowo. Czy takie obżarstwo odbije mu się czkawką?" Myślę, że tu świetna lektura dla uczniów w wieku szkolnym, zwłaszcza klasy 6. Na początku myślałam, że tytuł trochę nietrafiony, jak na taką historyczną książeczkę, ale podtytuł to "Tyszowieckie świece i inne podstępy króla Karola Gustawa". Bardziej podpowiada obrazek na okładce, że chodzi o obronę Jasnej Góry przed Szwedami. Mimo to polecam - dla uczniów lektura obowiązkowa!!:)

Korzystając, więc z ciągłego zainteresowania robaczkami przemycam Synkowi wiedzę przy okazji czytania tego co lubi. Książka, którą pokazywałam także w naszym robaczkowym zestawieniu, czyli "Wielka księga robali" od Yuval'a Zommer'a od @wydawnictwo_wilga jest z pewnością warta uwagi! Znajdziemy w niej nie tylko przepiękne ilustracje, ale i ogrom wiedzy. Przeczytamy w niej między innymi o mrówkach, motylach, ślimakach, pszczołach czy dżdżownicach. Oprócz tego przeczytamy także jakie są różnice między bezkręgowcami, dlaczego ogrodnicy kochają biedronki, dlaczego muchy latają wokół naszego jedzenia, jak cykają koniki polne, jak nartnik chodzi po wodzie. Dowiemy się, które robaczki są pomocne, jak my możemy im pomóc i co tak właściwie robią w naszych domach? W naszym wypadku nie dość, że cieszy moje oko to idealnie trafiło w ostatnie zainteresowania L. Oczywiście najczęściej przeglądamy strony o motylach, które są na topie i o pszczółkach, które wzbudzają coraz większe zainteresowanie, bo przylatują na moje kwiaty na balkonie.

Wojciech Mikołuszko w swoich książkach dla dzieci stawia na przygodę i wiedzę. To połączenie przyjemnego z pożytecznym. Tym razem tata wprowadza dzieci w świat dinozaurów. Jego ekipa poznawcza liczy 6 osób: tato Wojtek, Irena i czwórka dzieciaków w różnym wieku. Przewodnikami po tym świecie są naukowcy, pasjonaci, którzy na dinozaurach „zęby zjedli”. Zadziwia przede wszystkim bardzo wielka rodzina wszystkich dinozaurów. Bo ja osobiście przyznaję, że znałam tylko kilku przedstawicieli gatunku. Tymczasem okazuje się, było mnóstwo dinozaurów na lądzie, w wodzie i w powietrzu. To prawdziwe kompendium wiedzy na ten temat, to odpowiedzi na wiele pytań, to w końcu zachęcenie do poszukiwań Bo wydawać by się mogło, że same dinozaury żyły przed milionami lat, ale gdy się postaracie, znajdziecie ślady ich bytowania na Ziemi – i to tu, w Polsce. Dodam tylko, że dzięki opisom rodzinnych i przyjacielskich wypraw można dowiedzieć się, jak takie poszukiwania wyglądają, na co zwracać uwagę, jak być bardzo spostrzegawczy i uważnym. Kiedy żyły dinozaury, w jakich erach, co jadły, jak były zbudowane, dlaczego niektóre były niebezpieczne a niektóre całkiem przyjazne, które z nich miały troskliwych rodziców. Dużym atutem tej książki jest to, że przy każdym rozdziale, kolejnej wycieczce, jest podane miejsce wyprawy. Dzieciaki i tytułowy tata spotykają się z różnymi ludźmi, prowadzą rozmowy, zadają pytania. Z jednej strony to fajna książka o poszerzaniu horyzontów w temacie „dinozaury”. Z drugiej – to doskonały przepis na wspólne spędzenie czasu – z dziećmi, z przyjaciółmi. W czasie, gdy wiele rzeczy jest na wyciągnięcie ręki, dzieci i dorośli często zamykają się w swoich światach, taka książka to miód na serce. Wprawdzie pierwsze wydanie ukazało się w 2017 roku, ale ówczesna rzeczywistość niewiele różniła się od tej teraz. Tak więc to książka bardzo społeczna, pokazująca też zagadnienia z innych dziedzin. Jest tu trochę geografii, biologii, psychologii, metod badawczych. Dzieciom spodobają się charakterystyczne ilustracje Tomasza Samojlika.

Kolejna książka Piotra Sochy z wydawnictwa dwie siostry tym razem poświęcona jest tematyce drzew i podobnie jak poprzednia książka o pszczołach, ta również pełna jest niezwykłych faktów i ciekawostek, choć wg mnie jest nieco mniej ciekawa. Pierwsze rozdziały dotyczą rodzaju liści i korzeni. Dowiemy się o kilku gatunkach figowców, zwanych banianami, tworzących żywe wiszące mosty. Przeczytamy o korzeniach oddechowych lasów mangrowych. Poznamy mieszkańców drzew jak i ich zjadaczy. Dowiemy się jak gekony, motyle czy patyczaki kamuflują się w koronach drzew. Obejrzymy piękne ilustracje zarówno drzew prehistorycznych, jak i najgrubszych meksykańskim 36-metrowym Arbol del Tule , najstarszych i najwyższych kalifornijskich sekwoi mierzących nawet 115 m. Kolejne rozdziały poświęcone są budowlom z drewna, symbolice drzew, drewnianym instrumentom, maskom czy pojazdom. Są też odwołania do legend, religii czy imperium Khmerów. Myślę, że książka przyciągnie uwagę najmłodszych ze względu na piękne ilustracje, ale sama treść książki bardziej przypadnie do gustu starszym odbiorcom.

"Nadzwyczajnie wspaniałe kobiety, które zmieniły świat" - Kate Pankhurst, to pięknie ilustrowana książka, w której poznajemy niesamowite kobiety i ich dokonania. Zajmowały się różnymi dziedzinami, w których niechętnie widziano kobiety. Stały się symbolem siły, odwagi i determinacji w walce o swoje prawa. Możemy przeczytać informacje o życiu i dokonaniach Jane Austin, Coco Chanel, Marii Skłodowskiej-Curie, Amelii Earhart, Annie Frank czy Sacagawei. Ciekawe rozmieszczenie treści i ilustracji sprawia, że książkę czyta się i ogląda z wielkim zainteresowaniem. Uważam, że książka może być pięknym prezentem dla dziewczynek ale i chłopcy wyciągną z niej wiedzę o sile naszych bohaterek.

Genialna książka dla osób w każdym wieku. Mnóstwo ciekawostek podanych merytorycznie, a zarazem lekko. Pokazuje cały cykl niezbędny do reprodukcji, od zalotów po narodziny. Bez pruderii i bez niepotrzebnej sensacji. Świetne ilustracje dodają książce humoru.

"Teoria względności i jej tajemnice" to niezwykle interesująca, a do tego wspaniale zilustrowana książka, w której młody czytelnik ma okazję poznać takie pojęcia jak np.: prędkość, czas, przestrzeń, ruch, względność, mion. Przedstawione eksperymenty myślowe pozwalają pobudzić wyobraźnię i wziąć udział w naprawdę absorbujących podróżach - m.in. w kierunku Proximy Centauri, a to wszystko pod bacznych okiem doktora Einsteina. Nieustannie podziwiałam osoby, które podejmują się wytłumaczenia niezwykle skomplikowanych rzeczy innym. Tematyka, z jaką mamy do czynienia w tej książcezdecydowanie jest jednym z takich trudnych obszarów. Forma przyjęta w publikacji nie zniechęca, a wręcz zaprasza do poznania fascynujących zagadnień z zakresy fizyki. Najpierw dowiadujemy się, czym właściwie jest teoria względności Alberta Einsteina i jak jej autor, będąc jeszcze nastolatkiem wracał nieustannie do takich pojęć jak czas i przestrzeń, by móc je lepiej zrozumieć. Następnie czytamy o pomiarach czasu, różnych rodzajach zegarów, o pomiarach przestrzeni i prędkości, o ruchu. Najciekawszy moim zdaniem jest fragment opisujący podróż do przyszłości, gdzie w przystępny sposób został wyjaśniony upływ czasu oraz różnica wieku, która przed tą podróżą nie istniała, a po niej wyniosła aż 9 lat!!! "Einstein wyobrażał sobie, że jazda na promieniu światła musiałaby być bardzo szalona i niesamowita. Zastanawiał się też, jak wyglądałby sąsiedni promień światła, który przemieszczałby się tuż obok z tą samą prędkością." Książka jest naprawdę fajnie wydana. Liczne, niezwykle barwne, a niekiedy również humorystyczne ilustracje (dziadzio Einstein robi furorę!!!) zdecydowanie ułatwiają zrozumienie skomplikowanych zagadnień. Tekst współgra z całością, a zróżnicowanie wielkości i kroje czcionki dodatkowo sprawiają, że łatwiej się skupić na poszczególnych fragmentach. Użyty język pozwala na zrozumienie większości zagadnień. Duże wydanie, twarda oprawa to dodatkowe atuty książki. "Teoria względności i jej tajemnice" jest przeznaczona dla dzieci w wieku około 9-11 lat, ale młodsze również wykazują zainteresowanie. Dorośli nie powinni się wstydzić sięgnąć po tę publikację, ponieważ na naukę nigdy nie jest za późno - szczególnie, jeśli przybiera ona taką fajną i przystępną formę. Zainteresowanych odsyłam do książki "KOSMOS i jego tajemnice", która ukazała się w ramach serii.

Nawet przyjemna lektura doprawiona ładnymi zdjęciami, wiele cennych wskazówek. Autor adresuje książkę do młodszych czytelników, co niepotrzebnie często podkreśla. Większość rozdziałów tyczy się konkretnych lokacji, np parków narodowych, a to, moim zdaniem, nie zachęca do spontanicznego wyjścia w teren zaraz po odłożeniu książki.

Długo, naprawdę długo szukałam czegoś, co w przystępny dla ośmioletniego dziecka sposób przedstawiałoby naszą Ojczyznę. Coś, co nie byłoby encyklopedią, gdzie suche fakty, liczby i daty, ale coś, co wzbudziłoby emocje i chęć poznania swojego kraju; nie tylko terytorium, ale i ducha, klimatu, zwyczajów i tradycji, tych krajowych i tych regionalnych. W końcu znalazłam. Jest tu historia, kultura, sztuka. Ważni i sławni ludzie, naukowcy, muzycy, sportowcy. Są kulinaria...bo gdzie najlepsze śliwki i ruskie pierogi. Gdzie Jurek Owsiak i Janusz Korczak? Gdzie najmniejsza książka świata, góry, kopalnie, wrocławskie krasnale, poznańskie koziołki i wawelski smok? No i gdzie znana, polska gościnność? Każde zagadnienie mogłoby mieścić się w oddzielnym tomie i marzę o takim właśnie wydaniu opisu naszej Ojczyzny. Ale tu mamy poruszone te tematy i zgłębiać możemy już we własnym zakresie. Taka wizytówka naszego kraju z pięknymi ilustracjami, świetna dla dzieci i dorosłych, dla uczniów i nauczycieli. Uważam, że powinna być w każdym domu!

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Historia dwóch podróżników, którzy zdobyli "Dach Świata". Edmund Hilary i Tenzing Norgay jako pierwsi dokonali tego, czego wielu śmiałków przed nimi, starało się zrobić na przestrzeni wielu lat. Ich droga ku zdobyciu najwyższego szczytu świata zaczęła się od marzenia. Dziecięce pragnienia stopniowo zamieniały się w próby zdobycia kolejnych szczytów, by w końcu, stanąć stopami tam, gdzie nikt wcześnie nie był. "Everest..." przeniesie młodych czytelników w niezwykłe miejsce. To książka, która pokazuje, że siła marzeń jest potężna, lecz musi iść w parze z pracowitością, hartem ducha oraz drobinkami szczęścia - z takim pakietem można osiągnąć niemożliwe. Prócz cudownych grafik, które sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby sam hasał po górach, znajduje się w niej wiele informacji o dwóch zdobywcach. Opisy ich dzieciństwa, fakty o ludziach, których poznali i którzy również przyczynili się do tego osiągnięcia, ich wysiłki, by znaleźć się na najwyższym wierzchołku ziemi. Jak widać superbohaterowie nie muszą być fikcyjnymi postaciami - oni znajdują się wśród nas. Podoba mi się przesłanie jakie niesie za sobą książka Alexandry Stewart. Mianowicie, że można osiągnąć to, czego pragniemy, jeżeli jesteśmy zdeterminowani, by to osiągnąć. Porażki to jedynie małe niedogodności, dzięki którym uczymy się na błędach. Są niczym zniszczony stopień na schodach marzeń. Tylko od nas zależy czy ominiemy go i podążymy dalej ostrożniejsi czy wystraszeni zawrócimy rezygnując z celu. "Everest..." poleciłabym każdemu młodszemu czytelnikom, a nie tylko miłośnikom gór. A i dorośli spędzą przyjemnie czas w trakcie czytania i oglądania tej przepięknie wydanej pozycji. Osobiście jestem nią zachwycona.

Wszystko mnie w tej książce zachwyca: od okładki, po czcionkę, od tematyki po walor popularno-naukowy, od bezkresu i braku ograniczeń wiekowych po dowcip i swadę z jaką poszczególne istnienia są opisywane. Zwierzęta, które zdają się być najpospolitsze w świecie, często wzgardzane, nieszanowane, ba! - budzące obrzydzenie (patrz: wsza, pająk krzyżak, kleszcz) okazują się być niesamowitymi organizmami, które mają niejedno do opowiedzenia, choćby przez swą budowę anatomiczną czy zwyczaje. Autorka w sprytny sposób opisuje doświadczenia (jak choćby to profesorskie ze szczurem wędrownym),wkłada w usta, paszcze czy inne otwory gębowe swoich bohaterów słowa, które nie tylko je tłumaczą, ale wręcz bawią czytelnika. Wszystko tutaj jest świetne, a zapomniałam przecież wspomnieć o świetnej grafice, która urzeka, bez względu na to czy jesteśmy akurat na stronie ślimaka czy szczupaka! Wszystko budzi ciekawość, przyciąga uwagę sposobem narracji i nagromadzeniem ciekawostek. Zatem do lektury! I do częstego powracania do niektórych jej wątków!

Kupiłam, zachęcona wysokimi ocenami. Wg. mnie są na wyrost. Robaki, przedstawione mocno jednostronnie - tak naprawdę książka chyba powinna się nazywać 'pasożyty', skoro o nich jest 95 %... Z pożytecznych wymieniono krótko mrówki i pszczoły.... reszta to szkodniki. Rozczarowujące.

Bardzo dobra książka dla małych czytelników, lubiących naukę i zdobywanie wiedzy i pojazdy. Trzyipółlatek był zainteresowany. Prosto, przystępnie o tym, jak działa rakieta, kto pierwszy poleciał w kosmos i jak wyglądała misja Apollo 11. Do tego ciekawe ilustracje - dobrze się na tę książkę patrzy. A po obejrzeniu strony ze skaczącą kotką, dziecko samo zaczęło ćwiczyć skakanie, więc u nas ta pozycja okazała się zachętą do gimnastyki :)