Alpiniści Stalina

Reportaż na ciekawy temat. Niestety mała bibliografia sprawia, że ciężko mi zaufać

Reportaż na ciekawy temat. Niestety mała bibliografia sprawia, że ciężko mi zaufać

Dzieło francuskiego podróżnika Cédrica Grasa to przejmująca kronika losów radzieckich pionierów górskich, którzy w latach 30. XX wieku rzucili wyzwanie najwyższym szczytom Pamiru. Autor wykracza jednak poza ramy czysto sportowej relacji, kreśląc skomplikowany portret jednostki uwikłanej w tryby stalinowskiego reżimu. To opowieść o dramatycznych próbach zachowania wierności własnej pasji w świecie zdominowanym przez polityczny przymus. Centralnymi postaciami są bracia Jewgienij i Witalij Abałakowowie – legendy alpinizmu, których brawurowe wyprawy w góry Azji Środkowej na zawsze zmieniły oblicze wspinaczki. Ich dziedzictwo to nie tylko pierwsze wejścia i nowe drogi, ale także słynny punkt asekuracyjny („abałakow”),będący hołdem dla ich technicznego geniuszu.

Dzieło francuskiego podróżnika Cédrica Grasa to przejmująca kronika losów radzieckich pionierów górskich, którzy w latach 30. XX wieku rzucili wyzwanie najwyższym szczytom Pamiru. Autor wykracza jednak poza ramy czysto sportowej relacji, kreśląc skomplikowany portret jednostki uwikłanej w tryby stalinowskiego reżimu. To opowieść o dramatycznych próbach zachowania wierności...

Jewgienij i Witalij Abałakowie, dwóch braci z Syberii. Gdyby nie opresyjny system Związku Radzieckiego i II wojna światowa - kto wie, czy nie wyprzedziliby Norgay'a i Hillary'ego na Evereście. Artysta rzeźbiarz i inżynier - w Górach Wysokich po prostu wymiatali. Jako pierwsi zdobywali najwyższe szczyty Pamiru (w tym najwyższy, Pik Stalina 7495 m n.p.m. - Jewgieniej Abałakow, 1933 r.). Byli bohaterami, marzyli o K2 i Evereście - przyszła "czystka" i stalinowskie więzienia, później wojna.
Historia nieznana, wbija w fotel. Koniecznie.

Jewgienij i Witalij Abałakowie, dwóch braci z Syberii. Gdyby nie opresyjny system Związku Radzieckiego i II wojna światowa - kto wie, czy nie wyprzedziliby Norgay'a i Hillary'ego na Evereście. Artysta rzeźbiarz i inżynier - w Górach Wysokich po prostu wymiatali. Jako pierwsi zdobywali najwyższe szczyty Pamiru (w tym najwyższy, Pik Stalina 7495 m n.p.m. - Jewgieniej...

Historia braci Abałakowów, która raczej jest mniej znana. Opowieść o tym jak zdobywano szczyty w radzieckiej rosji oraz jaką cenę ponosili za to alpiniści. Mnie ta książka nie urzekła co nie oznacza że jest zła.

Historia braci Abałakowów, która raczej jest mniej znana. Opowieść o tym jak zdobywano szczyty w radzieckiej rosji oraz jaką cenę ponosili za to alpiniści. Mnie ta książka nie urzekła co nie oznacza że jest zła.

Jestem zawiedziony. Żadnych zdjęć (przecież szczegółowo opisywanych),kopii dokumentów, ilustracji, map (poza wewnętrzną stroną okładki). Autor współczuje czytelnikom, że wielu bohaterów książki ma nazwiska kończące się na -ow, a kraje mają nazwy kończące się na -stan. Czy współczucie ma obejmować także czytających o Amerykanach, których nazwiska kończą się na -son lub -ing. Ponadto dziwi się, że w innych krajach są inne zwyczaje, że ludzie ulegli i dopasowali swoje życie do terrorystycznych realiów.

Jestem zawiedziony. Żadnych zdjęć (przecież szczegółowo opisywanych),kopii dokumentów, ilustracji, map (poza wewnętrzną stroną okładki). Autor współczuje czytelnikom, że wielu bohaterów książki ma nazwiska kończące się na -ow, a kraje mają nazwy kończące się na -stan. Czy współczucie ma obejmować także czytających o Amerykanach, których nazwiska kończą się na -son lub...

Wyobrażam sobie, zakładam, przypuszczam, i tak przez całą króciutką w sumie książkę. Ciężko autora oskarżyć, że żyły sobie wypruł w poszukiwaniu wiarygodnych źródeł i stracił sporo czasu na ciekawej ich analizie. Ogólnie w przypadku tej lektury najcenniejszy jest, moim zdaniem, fakt unieśmiertelnienia tą pozycją bohaterów tej książki, których wyczyny budzą szczery szacunek i którym ów pomnik się najzwyczajniej w świecie należał. Poza tym pozycja to po prostu średnia. Nie zachwyca ani piórem, ani pomysłem, ani sposobem prowadzenia narracji. Rozmiarami i jakością przekazanej wiedzy też nieszczególnie. Ogólnie momentami coś tam gdzieś tam ale poza tym w porównaniu z książkami z tego gatunku to po prostu nic specjalnego. Autora będę raczej omijał szerokim łukiem. Dziękuje za uwagę.

Wyobrażam sobie, zakładam, przypuszczam, i tak przez całą króciutką w sumie książkę. Ciężko autora oskarżyć, że żyły sobie wypruł w poszukiwaniu wiarygodnych źródeł i stracił sporo czasu na ciekawej ich analizie. Ogólnie w przypadku tej lektury najcenniejszy jest, moim zdaniem, fakt unieśmiertelnienia tą pozycją bohaterów tej książki, których wyczyny budzą szczery szacunek...

Nie jest tak wciągająca jak Wyprawa na Everest, ale świetnie opisuje tamten okres w ZSRR i ukazuje, jak alpinizm był również przesiąknięty stalinizmem. Z kuriozalnym momentami skutkiem.

Nie jest tak wciągająca jak Wyprawa na Everest, ale świetnie opisuje tamten okres w ZSRR i ukazuje, jak alpinizm był również przesiąknięty stalinizmem. Z kuriozalnym momentami skutkiem.

Moje zainteresowanie literaturą górską skupiało się dotychczas na himalaizmie: Rutkiewicz, Kukuczka ich biografie, a także opisy znaczączych wypraw (nie tylko polskich) w Himalaje i Karakorum.
Tymczasem napotkałam na niedawnych targach książki pozycję Cedrica Grasa „Alpiniści Stalina”, po których sięgnęłam głównie z uwagi nie na chwytliwy tytuł i czerwoną gwiazdkę (łatwy do odszyfrowania zabieg marketingowy),lecz z uwagi na nieznane mi wcześniej łańcuchy górskie jak Tienszan i Pamir.
Już wcześniej uświadomiłam sobie, że te góry środkowej Azji kompletnie mi się mieszają i uznałam, ze tak książka uporządkuje w mojej głowie wiedzę na ich temat.
I właściwie tak się stało.
Przy okazji autor zafundował mi kawał fantastycznej opowieści o braciach Abakałowach, których historia jest miary światowej. Nawet jeśli uzna się, jak bardzo ograniczał ich kraj, w którym przyszło im żyć.
Tło, którym jest życie w ZSRR, Cedric Gras zbudował bardzo umiejętnie.
Po pierwsze, przekopał mnóstwo archiwów i podzielił się szeroką wiedzą ogólną na temat tamtego rejonu świata.
Po drugie, nie oszczędzał komentarzy na temat radzieckich realiów, co robi ze swadą, umiejętnie dawkowaną ironią, a nawet uzasadnioną kpiną z absurdów państwa totalitarnego.
Wszystko to sprawia, że lektura jest bardzo interesująca…a może nawet fascynująca…

Moje zainteresowanie literaturą górską skupiało się dotychczas na himalaizmie: Rutkiewicz, Kukuczka ich biografie, a także opisy znaczączych wypraw (nie tylko polskich) w Himalaje i Karakorum.
Tymczasem napotkałam na niedawnych targach książki pozycję Cedrica Grasa „Alpiniści Stalina”, po których sięgnęłam głównie z uwagi nie na chwytliwy tytuł i czerwoną gwiazdkę (łatwy do...

polecam

polecam

Ciekawa historia braci Abalakow, wpisująca się w sytuację kraju w jakim przyszło im się wspinać i żyć, warto przeczytać!

Ciekawa historia braci Abalakow, wpisująca się w sytuację kraju w jakim przyszło im się wspinać i żyć, warto przeczytać!