Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley

Name: Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley
Rating: 7,5 (182 reviews)
Author: Art Davidson
ISBN: 9788381911412

Okładka książki Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley

Art Davidson

7,5 / 10

182 ocen

30 opinii

Czarne

Wydawnictwo: Czarne Seria: Poza serią literatura podróżnicza

264 str.

Kategoria:: literatura podróżnicza
Format:: papier
Seria:: Poza serią
Tytuł oryginału:: Minus 148 Degrees
Data wydania:: 2021-01-27
Data 1. wyd. pol.:: 2021-01-27
Liczba stron:: 264
Czas czytania: 4 godz. 24 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788381911412
Tłumacz:: Jan Dzierzgowski

Wyprawa na McKinley (dziś Denali) należy do górskiej klasyki. Od tamtego czasu sporo się we wspinaniu zmieniło. Ale nie zmieniły się góry – wciąż stawiają twarde warunki tym, którzy mają odwagę się z nimi mierzyć.

Książka Arta Davidsona to drobiazgowa relacja uczestnika pierwszej zakończonej powodzeniem zimowej wyprawy na McKinley. Zdobywca najwyższego szczytu Ameryki Północnej pomaga nam zrozumieć, co dzieje się tam, na górze. Opowiada o granicach ludzkich możliwości, a także o ambicji, sile międzyludzkich więzi, odpowiedzialności za innych i woli przetrwania – nawet gdy nie ma już nadziei,

Minus 100 stopni to książka legenda, wydana po raz pierwszy jeszcze w 1970 roku i stale wznawiana, jedna z najważniejszych książek górskich w historii.

Średnia ocen

7,5 / 10

30 opinii 182 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley

Ogromnie lubię czytać książki poświęcone tematowi wspinaczki wysokogórskiej. Choć sama mieszkam na nizinach i gór się boję, to uwielbiam poznawać historie ludzi, których jakaś tajemnicza siła ciągnie w te niebezpieczne lodowe wierzchołki. A może właśnie ten strach, powoduje u mnie taką ciekawość? W każdym razie po publikacje o górach wysokich, sięgam dość często i za każdym razem przeżywam masę emocji, która towarzyszy uczestnikom wypraw. I tak samo było w przypadku tej książki! Książka została napisana przez Arta Davidsona, jednego z członków ośmioosobowej grupy, która postawiła sobie ambitny cel, zdobycia największego szczytu Ameryki Północnej zimą. Jak wskazuje podtytuł publikacji, zadanie to zostało wykonane, ale droga do jego realizacji okazała się trudna i bardzo bolesna. Narracja prowadzona przez autora jest na tyle wciągająca i sugestywnie przedstawiona, że czułam się jak kolejny uczestnik wyprawy. Odczuwałam podobne emocje co wspinacze: strach o towarzyszy, niepokój związany z niestabilnością pogody, a zimowa aura za oknem pozwalała mi jeszcze bardziej wczuć się w ich sytuację. Choć temperatury z jakimi musieli się zmagać, mocno przewyższały te w moim mieście, ja również odczuwałam chłód i bez gorącej herbaty oraz ciepłego koca, lektura tej książki nie byłaby możliwa. Choć znaczną większość wydarzeń poznajemy z punktu widzenia Arta, to książka zawiera również fragmenty z dzienników prowadzonych przez dwójkę innych uczestników wyprawy. Pozwala nam to spojrzeć z trochę innej strony, na relacje między członkami załogi. Poznajemy ich myśli, odczucia i łatwiej nam zrozumieć nieporozumienia do jakich między nimi dochodzi. Wspólny cel potrafi jednak również jednoczyć, co widać, gdy wspinacze zakładają kolejne obozy. „Minus 100 stopni” to książka, która praktycznie czyta się sama. Emocje jakie towarzyszą czytelnikowi, nie pozwalają się od niej oderwać nawet na moment. Podobnie jak wspinaczom na skalnej ścianie, nam również towarzyszy ciągłe skupienie, tak mocno angażuje nas opisywana historia. Porusza trudne pytania z jakimi pewnie wielu lodowych wojowników, spotkało się podczas swoich górskich wypraw, takie jak: czy pomimo tragicznych wydarzeń kontynuować wyprawę? Jak długo czekać w obozie na schodzących ze szczytu towarzyszy? Ale jest to również opowieść o tym, co ludzi w górach pociąga, że decydują się ryzykować utratę zdrowia czy życia, by zdobyć szczyt. Zdecydowanie książka jest pozycją obowiązkową dla miłośników gór i wspinaczki, a dla pozostałych ciekawą lekturą, która na pewno wywoła mnóstwo emocji i wzbudzi nasz podziw dla ludzi gór, a także respekt przed samymi górami.

Zgłoś

348

230

Oceny książki Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley

Średnia ocen

7,5 / 10

182 ocen

Twoja ocena

0 / 10

9 ocen

25 ocen

51 ocen

69 ocen

23 ocen

4 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

167

165

fafarat

02.12.2024

6 / 10

Na półkach:

Szybko i przyjemnie się to czyta.
Rzadko kiedy autor książki górskiej potrafi tak dobrze zachować proporcje pomiędzy przeżyciami wewnętrznymi, relacjami panującymi w zespole i czysto technicznym opisem akcji górskiej. Dla amatorów gatunku lektura godna uwagi, ale i dla osób na co dzień nie interesujących się literaturą górską, może być ciekawa po prostu jako książka przygodowa.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

488 użytkowników ma tytuł Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley na półkach głównych

Chcę przeczytać 243
Przeczytane 242
Teraz czytam 3

95 użytkowników ma tytuł Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley na półkach dodatkowych

Posiadam 55
2021 14
Góry 11
Chcę w prezencie 5
2023 4
Górskie 3
Czarne 3

Tagi i tematy do książki Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley

szczyt Ameryka Północna

Czytelnicy tej książki przeczytali również

8000 zimą. Walka o najwyższe szczyty świata w najokrutniejszej porze roku

Bernadette McDonald

Świetny reportaż opisujący chronologicznie pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki. Dużą część książki stanowią nasi Lodowi Wojownicy, czyli rodzimi himalaiści. To właśnie oni zapoczątkowali zdobywanie najwyższych szczytów w najokrutniejszego porze roku. Książka pokazuje ich walkę, ciężką pracę, sukcesy i radości, ale także porażki, smutek i niestety śmierć. A także cierpienie bliskich, po stracie członka rodziny. Polecam każdemu, kto choć trochę kocha góry. A może właśnie dzięki tej książce, ktoś się nimi zafascynuje?

-luna-

ocenił na 8 6 miesięcy temu

Alpiniści Stalina

Cédric Gras

Dzieło francuskiego podróżnika Cédrica Grasa to przejmująca kronika losów radzieckich pionierów górskich, którzy w latach 30. XX wieku rzucili wyzwanie najwyższym szczytom Pamiru. Autor wykracza jednak poza ramy czysto sportowej relacji, kreśląc skomplikowany portret jednostki uwikłanej w tryby stalinowskiego reżimu. To opowieść o dramatycznych próbach zachowania wierności własnej pasji w świecie zdominowanym przez polityczny przymus. Centralnymi postaciami są bracia Jewgienij i Witalij Abałakowowie – legendy alpinizmu, których brawurowe wyprawy w góry Azji Środkowej na zawsze zmieniły oblicze wspinaczki. Ich dziedzictwo to nie tylko pierwsze wejścia i nowe drogi, ale także słynny punkt asekuracyjny („abałakow”), będący hołdem dla ich technicznego geniuszu.

Joanie

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Harald. Czterdzieści lat na Spitsbergenie

Birger Amundsen

Pewien osiadły w naszych stronach Rosjanin, który pośród wielu różnych zajęć parał się również geodezja gdzieś na azjatyckich stępach Sojuza opowiadał onegdaj epickie (pono prawdziwe) story. Brzmiało ono z grubsza tak: pośrodku pustkowia stoi jurta. Przed jurtą płonie ognisko. Przed ogniskiem siedzi sobie samotny człowiek. Nagle na horyzoncie dostrzega maleńkie światełko. Natychmiast chwyta za kindżał, dosiada konia i pędzi przez otchłań stepu. Światełko okazuje się ogniskiem przy którym siedzi podobny mu osobnik. Tu kindżał zostaje użyty w statutowym celu i z dwóch miłośników samotnych wieczorów pozostaje tylko jeden. Potem akcja przenosi się przed sowiecki wymiar sprawiedliwości, który dopytuje sprawcy o motyw czynu. Dusiłem się - pada odpowiedź. I o takiej mniej więcej ekstremalnej potrzebie izolacji od innych osobników swojego gatunku jest owa książka. Przy czym co wymaga stanowczego podkreślenia główny bohater jest tu zdecydowanie mniej gwałtowny w swojej gotowości obrony granic i po norwesku poczciwy.

Novik

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Początek końca? Rozmowy o lodzie i zmianie klimatu

Julita Mańczak Jakub Małecki

Dla mnie rewelacja! Fantastyczna dawka wiedzy, bardzo pomocne ilustracje i cudowne fotografie. Przyznaję, że po tytule trochę obawiałam się sensacyjnego tonu w jakim publikacja będzie napisana, ale nic z tych rzeczy. Pełna pasji (z wykonywanego zawodu!) i miłości do lodowców, a mimo to wyważona w przekazie. Co w przypadku tych czarnych scenariuszy, jedynie wzmacnia ich ładunek.

Jasmina

oceniła na 9 2 miesiące temu

W cieniu Everestu

Magda Lassota

To moja pierwsza pozycja związana z podobnym tematem, ogólnie sportów ekstremalnych i precyzyjnie o zdobywcach Everestu, co do których mam ambiwalentne odczucia, więc nie spodziewałam się, że będzie dla mnie intersująca. Jednak chyba to nietypowe podejście, opisanie nie samego trudu i wysiłku zdobywania szczytu (chociaż elementy tego też są), ale tej bardziej zwyczajnej strony: bazy, agencji, pracowników, a nie wyłącznie samych wspinaczy, których historie także są bardzo różnorodne, sprawia, że ta pozycja jest dla mnie ciekawa.

Naveli

ocenił na 7 12 dni temu

Życie na naszej planecie. Moja historia, wasza przyszłość

David Attenborough

Sir David Attenborough dzieli się z nami swoimi spostrzeżeniami jakich dokonał podczas swojego owocnego stuletniego życia. Książka jest zasadniczo podzielona na dwie części. Część pierwsza dotyczy tego w jaki sposób doprowadziliśmy planetę na skraju katastrofy ekologicznej. Część druga przedstawia rzeczowe,konkretne sposoby jak spróbować powstrzymać zagładę czającą się tuż za progiem. Mimo że to depresyjna, przerażająca lektura,polecam każdemu zapoznać się z tym fantastycznym opracowaniem .

ostinanto

ocenił na 10 2 miesiące temu

Szamańska choroba

Jacek Hugo-Bader

Jacek Hugo-Bader to w polskim reportażu marka sama w sobie – reporter „drogi”, który nie boi się brudu, mrozu ani ludzkiego szaleństwa. W „Szamańskiej chorobie” autor ponownie zabiera nas na Wschód, jednak tym razem trasa nie wiedzie tylko przez bezkresne stepy Tuwy czy mroźną Jakucję, ale przede wszystkim przez meandry ludzkiej psychiki i metafizyki. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej niesamowitą plastyczność, choć momentami odczuwam przesyt autorską kreacją, która spycha bohaterów na drugi plan. Głównym tematem książki jest tytułowa „szamańska choroba” – stan zawieszenia między światami, który według wierzeń ludów Syberii jest sygnałem od duchów, że dany człowiek został wybrany. Hugo-Bader nie jest tu jedynie chłodnym obserwatorem. On wchodzi w ten świat całym sobą: pije z szamanami, uczestniczy w rytuałach, daje się „uzdrawiać” i prowokuje los. To sprawia, że książka pulsuje życiem i emocjami. Autor ma rzadki dar wyciągania z ludzi opowieści, których nigdy nie zdradziliby urzędnikowi czy turyście. Dzięki temu otrzymujemy portrety ludzi rozdartych między pradawną tradycją a brutalną, postradziecką rzeczywistością. Siłą reportaży Hugo-Badera jest ich bezwzględna szczerość. Syberia w jego wydaniu nie jest uduchowioną krainą z folderów o New Age. To miejsce przesiąknięte alkoholem, biedą i poczuciem beznadziei, gdzie szamanizm często miesza się z szarlatanerią, a prawdziwa wiara z desperacją. Reporter genialnie pokazuje, jak współczesny człowiek próbuje odnaleźć sens w świecie, który dawno go utracił. Opisy przyrody są tu surowe i piękne, ale to zawsze człowiek – z jego słabościami i lękami – pozostaje w centrum uwagi. Mimo niewątpliwego talentu narracyjnego, „Szamańska choroba” cierpi na pewną przypadłość typową dla późniejszych dzieł autora: egocentryzm. Momentami odnosi się wrażenie, że to nie szamani są najważniejsi, ale to, jak Jacek Hugo-Bader na nich reaguje i jak on sam prezentuje się w danej scenerii. Ta skłonność do gonzo-reportażu jest fascynująca, ale może męczyć czytelnika szukającego bardziej obiektywnej wiedzy o kulturze Syberii. Niektóre wątki wydają się też urwane, a konstrukcja książki, będąca zbiorem reportaży, bywa nierówna pod względem napięcia. „Szamańska choroba” to lektura intensywna, pachnąca dymem z ogniska i tanim tytoniem. To wyprawa do świata, w którym granica między sacrum a profanum jest cieńsza niż skóra na bębnie szamana. Jacek Hugo-Bader stworzył fascynujący dokument o przetrwaniu ducha w trudnych czasach. To pozycja obowiązkowa dla fanów literatury faktu, którzy lubią, gdy reporter ryzykuje własną równowagą psychiczną, by dostarczyć nam mocną opowieść. To solidna „siódemka” – książka z duszą, choć momentami zbyt mocno zdominowana przez jej autora.

Muminka

oceniła na 7 23 dni temu

Nomadland. W drodze za pracą

Jessica Bruder

Książka otworzyła mi oczy na problem, którego wcześniej właściwie nie dostrzegałam: skalę współczesnego nomadyzmu ekonomicznego w Stanach Zjednoczonych oraz fakt, że dla wielu starszych ludzi nie jest on wyborem stylu życia, lecz koniecznością wynikającą z biedy, braku zabezpieczeń społecznych i kryzysu mieszkaniowego. Reporterska praca autorki — jej podróże z bohaterami, rozmowy z pracownikami sezonowymi, opisy życia w vanach i na parkingach — mają dużą wartość poznawczą i uświadamiają realne konsekwencje niewydolności systemu. Jednocześnie książka zawodzi jako próba pełnego ukazania tego doświadczenia. Układ narracji sprawia wrażenie fragmentarycznego, a powracanie do tych samych postaci i motywów nie zawsze pogłębia temat, lecz raczej go zawęża. Zamiast szerokiego spektrum historii dostajemy powtarzalny obraz, który z czasem traci swoją siłę oddziaływania. Brakuje wyraźniejszego zróżnicowania perspektyw — zarówno pod względem wieku, pochodzenia, jak i alternatywnych losów osób, które z tego stylu życia próbowały się wydostać. Autorka z dużą empatią opisuje swoich bohaterów, ale momentami ta empatia zastępuje analizę. Systemowe przyczyny nomadyzmu są sygnalizowane, jednak nie zawsze wystarczająco rozwinięte, przez co książka bardziej dokumentuje skutki problemu niż pozwala w pełni zrozumieć jego złożoność. W efekcie Nomadland pozostawia czytelnika z poczuciem, że poznał ważny i poruszający temat, ale nie otrzymał narzędzi, by zobaczyć go w całej jego skali. To książka potrzebna i momentami przejmująca, lecz niedostatecznie pogłębiona — bardziej wprowadzająca w problem niż rzeczywiście go wyczerpująca. Ale skoro wracam do niej pamięcią oznacza, że stała się dla mnie jakkolwiek cenna, choć wysoce niedoskonała. Doceniam to, iż autorka nie udaje, że w pełni zrozumiała ludzi, którzy prowadzą koczowniczy tryb życia nie z wyboru czy ciekawości, lecz z powodu bycia jedyną lub jedną z najmniej złych dróg, aby przetrwać w życiu oraz nie być ciężarem dla innych.

Tamaryszka

oceniła na 6 3 miesiące temu

Berbeka. Życie w cieniu Broad Peaku

Dariusz Kortko Jerzy Porębski

Liczyłem na więcej. Jeśli ktoś tak jak ja, nie zna realiów takiego życia, to jest to pozycja warta przeczytania. Jednakże oczekiwałem na więcej szczegółów oraz nowych wątków. W trakcie czytania czułem, jakbym czytał na zmianę to samo, lecz zmieniały się pojedyncze wątki czy nazwy. Jednakże na koniec jeśli ktoś spyta czy żałuje przeczytania, ani trochę.

Jakub Dziuba

oceniła na 6 1 miesiąc temu

Strona świata. Reporter o świecie, który gwałtownie się zmienia

Wojciech Jagielski

Zbiór reportaży Wojciecha Jagielskiego z najróżniejszych zakątków świata. Jak zawsze dobre i refleksyjne pióro. Książka wydana w 2020 roku. Zaledwie 5 lat temu, a tak wiele od tego czasu się zmieniło na świecie! To nie znaczy, że nie warto, czy że się zdezaktualizowała - nic z tych rzeczy. Po prostu skłania do refleksji, że Świat pędzi do przodu coraz bardziej, bez trzymanki - ale warto zagłębić się w mechanizmy, szczególnie tzw. trzeciego świata, które ten pęd nakręcają.

waldenburg

ocenił na 6 2 miesiące temu

Taterniczki. Miejsce kobiet jest na szczycie

Agata Komosa-Styczeń

Książka szczególna. Jej zbiorowym bohaterem są polskie taterniczki na przestrzeni lat, od pierwszych kobiet zdobywających tatrzańskie szczyty (Beata Łaska w XVI w.!) poprzez pionierki kobiecego wspinania w pierwszej połowie XX aż po współczesne wspinaczki i ratowniczki TOPR. Znajdziemy tu portrety wspinających się kobiet, także wywiady oraz mnóstwo fantastycznych zdjęć. Mój przyjaciel na widok jednego z nich krzyknął z radością: "O, moja Mama!". :)

Wanoga

oceniła na 8 7 miesięcy temu

Pięć Stawów. Dom bez adresu

Beata Sabała-Zielińska

Kolejna rewelacyjna książka tej autorki. W tym przypadku o słynnym schronisku. Choć nigdy w nim nie byłem to dowiedziałem się o nim wielu ciekawych informacji wraz z jego historią włącznie. Minusem audiobooka jest niestety brak zdjęć, które z pewnością uzupełniają fabułę książki.

Grzegorz

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Wyspa niebieskich lisów. Legendarna wyprawa Beringa

Stephen R. Bown

Nazwisko Beringa kojarzyło mi się praktycznie tylko z cieśniną, dlatego ciekawym było przeczytać o jego historycznej drugiej wyprawie. Przyjemna pozycja z interesującą postacią Stellera o którym nigdy wcześniej nie słyszałem, a jak wynika z książki była to postać kluczowa dla całej wyprawy.

mackMak

ocenił na 8 4 dni temu

Lhotse. Lodowa siostra Everestu

Monika Witkowska

Jest to książka pisana w formie dziennika, co zresztą sama autorka przyznała, że jest to de facto zredagowany blog. Mamy zachowaną chronologię wyprawy z rozbudowanymi dygresjami na temat zjawisk, spotykanych miejsc i ludzi (to ostatnie z czasem zaczęło być nieco nużące). Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, że autorka to podróżnik a nie „zawodowy” alpinista. I nie jest to nic złego, bo pozwala spojrzeć na himalaizm z całkowicie innej strony. Zwłaszcza że Monika Witkowska nasyca swoją relację wieloma przydatnymi, z pozoru prozaicznymi informacjami, na które zawodowiec w ogóle nie zwraca uwagi. Zresztą największym plusem tej książki jest zaskakujące nasycenie podstawowymi informacjami, których często brakuje w górskich opowieściach. Z drugiej strony sama przedstawiona relacja wejścia na Lhotse, skupiona jest na autorce i jej emocjach, co nie do końca mnie porwało. Sporo było także odniesień do poprzednich książek autorki, co bez ich znajomości nie zawsze mogłem uchwycić kontekst wypowiedzi. Pomimo tego, uważam że warto było przeczytać „Lhotse…”, zwłaszcza że dotyczyła ona wejścia na mniej popularny ośmiotysięcznik.

Dellas

ocenił na 6 1 rok temu

Ostatni taki szczyt. Jak zdobyto Kanczendzongę

Mick Conefrey

Bardzo dobrze słuchało mi się tej książki – jest zajmująca, logicznie poukładana i przepełniona ciekawymi faktami, które nie wywołują znużenia, tylko rzeczywiście wzbudzają zainteresowanie. Perspektywa autora przypomina spojrzenie bardziej faktograficzne niż przepełnione głęboką fascynacją, tak charakterystyczną dla miłośników himalaizmu, ale nie jest to zarzut – widocznie Mick Conefrey taki miał właśnie plan na tę publikację. Ja dałam się temu wciągnąć i dzięki „Ostatniemu takiemu szczytowi” poznałam wiele interesujących faktów z historii wypraw na Kanczendzongę. Myślę, że osoby zainteresowane tematem nie będą zawiedzione. Uprzedzam jednak, że mimo iż Polacy mają na swoim koncie pierwsze wejście na ów ośmiotysięcznik zimą - pojawia się o tym jedynie krótka wzmianka, bowiem całość skupia się na paru nieudanych oraz pierwszej udanej ekspedycji na Kanczendzongę. Znów: to nie jest zarzut, ale warto o tym wiedzieć przed lekturą, na wypadek gdyby ktoś liczył na więcej informacji o polskim udziale w tej pięknej, acz bolesnej historii.

Klaudyna Maciąg

ocenił na 7 4 miesiące temu

Lekarze w górach. Bohaterowie drugiego planu

Wojciech Fusek Jerzy Porębski

Spektakularne osiągnięcia światowej rangi himalaistów rozchodzą się szerokim echem we wszystkich mediach. Chwalone są szybkość, droga którą zdobyto szczyt, nawet pora roku ma wpływ. Rzadko kiedy ktoś wspomina o tych cichych bohaterach drugiego planu, bez których ci najtwardsi nawet herosi nie mieliby najmniejszych szans na zdobycie szczytów. Autorzy pokazali sylwetki wielu lekarzy o różnych specjalnościach, którzy i sami się wspinają i są towarzyszami w ekipach wspinaczy. Sceny dramatyczne przeplatają się tu z humorystycznymi, ale zdecydowanie częściej pojawia sie podczas czytania gęsia skórka z emocji. To bardzo ciekawa lektura dla wszystkich kochajacych góry, te wieksze i te mniejsze oraz dla tych, którym być może chodzi po głowie wyruszenie na wyprawę życia.

Agnieszka Garncarczyk

ocenił na 7 6 miesięcy temu

Wymazana granica. Śladami II Rzeczpospolitej

Tomasz Grzywaczewski

Ta książka to bardzo dobry reportaż. Tylko tyle i aż tyle. Od kilku tygodni miałem chyba gorszy moment i na niczym nie mogłem się zatrzymać. Ta książka kupiła mnie swoją lekkością i brakiem patetymu. Skomplikowane historie prostych ludzi opowiedziane takie, jakie były naprawdę. Bez dzielenia na "my" i "oni". Bez zbędnej martyrologii. Historię ludzi "stąd", które poznaje się z ciekawością. Dzieje naszej wschodniej granicy były naprawdę poruszajaco opisane w tej książce, a opowieści o Warmii i Mazurach wpowadziły mnie w krainę nostalgicznych rozmyślań. I mimo, że książka sprawiła mi sporo satysfakcji, to trochę też wzbudziła we mnie żal, ze ja nie mam "swojego" miejsca o którym mógłbym opowiadać z taką pasją, jak bohaterowie tego reportażu. Ale to chyba jest właśnie świadectwo tego, że to wartosciowa pozycja.

Jakub Jakub

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Poza możliwe. Jeden żołnierz, czternaście szczytów - moje życie w strefie śmierci

Nimsdai Purja

Dałam się porwać tej opowieści potężnie - bo bardzo przemawia do mnie jej motyw przewodni, mianowicie: że trzeba wierzyć w siebie, dążyć do celu i myśleć przy tym pozytywnie. Pewnym zaskoczeniem jest jednak dla mnie fakt, iż bardziej jest to książka motywacyjna niż opowieść o himalaizmie. Autor dużo uwagi poświęca swoim motywacjom i pragnieniom, dużo opowiada o swoim wojskowym przygotowaniu i często sprawia wrażenie jakby koniecznie musiał pochwalić się każdą swoją najmniejszą akcją. Jeśli coś idzie nie tak - znajduje dla tego usprawiedliwienie i przeskakuje do następnego wątku, co z pewnością będzie wodą na młyn dla jego przeciwników. A że tych nie brakuje - tego jestem pewna, bo tacy ludzie często wywołują kontrowersje swoimi wypowiedziami, sposobem bycia i poglądami. Mimo tego uważam, że lektura „Poza możliwe” może być bardzo inspirująca i sporo wyciągną z niej dla siebie nie tylko fani Nimsa czy gór, ale nawet… marketingowcy czy ludzie, którym brakuje motywacji do jakiegokolwiek działania.

Klaudyna Maciąg

ocenił na 7 4 miesiące temu

Pochowani w niebie. Niezwykła historia Szerpów i tragicznego dnia na K2

Peter Zuckerman Amanda Padoan

Książka zaczyna się, jak powieść, ale szybko przechodzi w reportaż z wieloma faktami i historiami z przeszłości. Jest sporo o szerpach, ale jest także wiele o wspinaczach/klientach, więc pod-tytuł jest nieco mylący. Kziążka jest podobna do innych w tym temacie.

bhagwanti

ocenił na 8 3 miesiące temu

Cytaty z książki Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Minus 100 stopni. Pierwsze zimowe wejście na Mount McKinley