Pusta mapa

Autorka po raz kolejny splata wielką historię z życiem zwykłych ludzi. Pięknie portretuje postaci kobiece, są to bohaterki z krwi i kości.
Szczerze, to trochę Czechom zazdroszczę takiej pisarki.
Polecam!

Autorka po raz kolejny splata wielką historię z życiem zwykłych ludzi. Pięknie portretuje postaci kobiece, są to bohaterki z krwi i kości.
Szczerze, to trochę Czechom zazdroszczę takiej pisarki.
Polecam!

Bardzo dobra książka. Burzliwe dzieje rodziny z wielką historią w tle. Moim zdaniem, nie dorównuje “ Hanię” ale i tak czytałam z ogromnym zaangażowaniem i przyjemnością. Mam w planach wszystkie pozostałe powieści autorki.

Bardzo dobra książka. Burzliwe dzieje rodziny z wielką historią w tle. Moim zdaniem, nie dorównuje “ Hanię” ale i tak czytałam z ogromnym zaangażowaniem i przyjemnością. Mam w planach wszystkie pozostałe powieści autorki.

Cóż za urocza książka! Przedstawia losy trzech pokoleń kobiet na tle burzliwej historii Europy. Historia ta wpływa bezpośrednio na ich życie, rozdziela rodziny, zbiera ofiary ale wszystko to jest przedstawione przez autorkę z życzliwością i wyrozumiałością dla często trudnych decyzji bohaterek.
Świetnie się czyta, polecam z przekonaniem.

Cóż za urocza książka! Przedstawia losy trzech pokoleń kobiet na tle burzliwej historii Europy. Historia ta wpływa bezpośrednio na ich życie, rozdziela rodziny, zbiera ofiary ale wszystko to jest przedstawione przez autorkę z życzliwością i wyrozumiałością dla często trudnych decyzji bohaterek.
Świetnie się czyta, polecam z przekonaniem.

Akcja "Pustej Mapy" rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat począwszy od wybuchu I wojny światowej, a skończywszy na upadku komunizmu i schyłku istnienia Czechosłowacji. Głównymi bohaterkami tej powieści są kobiety reprezentujące trzy różne pokolenia (matka, córka i wnuczka). Ich losy splatają się z historią kraju. Pragną one realizować swoje pragnienia i zmieniać świat, jednakże sytuacja zmusza je z czasem do zrewidowania swoich poglądów. Starają się chronić swoich bliskich, choć jednocześnie są przez to zmuszone do podejmowania trudnych decyzji, które mocno wpływają na ich relacje z rodziną i pozostawiają na nich ogromne piętno.

"Pusta mapa" to powieść o trudnych relacjach damsko-męskich, poszukiwaniu własnego miejsca w świecie oraz walce o przetrwanie. Aby ratować siebie i swoją rodzinę, bohaterki muszą niekiedy poświęcić kogoś kogo naprawdę kochają. Podejmowane przez nie decyzje potęgują ich cierpienie, strach oraz wewnętrzny niepokój. Pragną one stabilizacji oraz ulgi, jednakże nie potrafią do końca poradzić sobie z traumą oraz uporządkować relacji z innymi osobami. Mają problem z okazywaniem uczuć, choć jednocześnie na swój sposób starają się kochać swoich najbliższych i próbując otoczyć je wsparciem.

W książce tej autorka porusza temat skomplikowanych stosunków niemiecko-czeskich. Przedstawiciele obu nacji mieszkający w wioskach na pograniczu żyją ze sobą w przyjaźni, spędzają wspólnie swój wolny czas, a nawet zawierają między sobą małżeństwa. Kiedy Hitler dochodzi do władzy i zaczynają szerzyć się idee nazistowskie, Czesi stają się nagle ofiarami wrogości i represji ze strony Niemców, które pogłębiają się wraz z wybuchem II wojny światowej. Choć wojna się kończy, obie strony nadal podchodzą do siebie z nieufnością, zaś Czesi nie potrafią przebaczyć krzywd, jakich doznali od swoich sąsiadów.

"Pusta mapa" to skłaniająca do przemyśleń książka przepełniona z jednej strony smutkiem i dramatyzmem, zaś z drugiej nutką nadziei oraz optymizmu. Porusza ona do głębi swoją treścią najczulsze struny oraz wyzwala ogrom emocji. Moim zdaniem jest to prawdziwe arcydzieło.

Akcja "Pustej Mapy" rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat począwszy od wybuchu I wojny światowej, a skończywszy na upadku komunizmu i schyłku istnienia Czechosłowacji. Głównymi bohaterkami tej powieści są kobiety reprezentujące trzy różne pokolenia (matka, córka i wnuczka). Ich losy splatają się z historią kraju. Pragną one realizować swoje pragnienia i zmieniać...

Zakończenie.
Jestem rozczarowana zakończeniem książki.

Zakończenie.
Jestem rozczarowana zakończeniem książki.

Pusta mapa, na której można tworzyć nową historię zarówno tą rodzinną jak i ogólnoświatową.
Kolejne pokolenia zaznaczają na niej swoje rysy, kolejni bohaterowie zapisują swoją historię życia a niektórzy ludzie nawet rysują nowe granice państw.

Ana i Anton Dvorak to najstarsze pokolenie występujące w powieści zamieszkująca ziemie czeskie, później czechosłowackie.
Tuż przed I wojną światową przenoszą się do miasteczka położonego na granicy Czech i Niemiec.
Dziadek Anton kocha książki i biblioteki, a swoje kolejne dzieci nazywa zgodnie z systemem alfabetycznym.
Życie ma trudne, a książki przynoszą mu zapomnienie i dają nadzieję, że gdzieś istnieje lepszy świat i lepsze życie.
Ana kocha kwiaty i plotki. Dziwi się, że męża interesują dawne wydarzenia i postacie, o których czyta w powieściach, skoro tyle ciekawego dzieje się dookoła na co dzień. ( jakbym słyszała swojego męża :))

Kolejne pokolenia reprezentuje córka Any i Antona- Alźbieta, oraz wnuczka Aneźka.

"Pusta mapa" to niezmiernie ciekawa historia trzech różnych pokoleń, a właściwie kobiet reprezentujących owe pokolenia.
To powieść o sile kobiet i ich miłości do mężczyzn, trudnej miłości, o wielkich ideałach, które często okazywały się mrzonką i wielką pomyłką, o problemach życiowych ludzi żyjących na pograniczu dwóch państw podczas toczących się dwóch wojen światowych i czasach kiedy panował komunizm.
Autorka nie skupia większej uwagi na historii, która jest tylko tłem, dopełnieniem całości. Całą uwagę skupia na bohaterach, których doskonale rozkłada na czynniki pierwsze. Analizuje ich problemy, wczuwa się w ich przeżycia.
Mało tu dialogów, dużo treści co w moim przypadku jest to dużym plusem. Lubię taką opowieść o wszystkim, o życiu i jego realiach, niż puste nic nie wnoszące do treści dialogi.

Dodatkowo autorka opisuje ciekawie stosunki czesko-niemieckie, które przed i po wojnie były trudne.

"Pusta mapa" jak dla mnie to kolejna bardzo ciekawa, życiowa proza. Książka, którą mimo braku czasu na czytanie pochłonęłam w ciągu dwóch dni. Każdą wolną minutę, chwilkę dnia kradłam na jej czytanie. I choć początek może mniej ciekawy, tak druga połowa powieści wciąga niesamowicie.

Pusta mapa, na której można tworzyć nową historię zarówno tą rodzinną jak i ogólnoświatową.
Kolejne pokolenia zaznaczają na niej swoje rysy, kolejni bohaterowie zapisują swoją historię życia a niektórzy ludzie nawet rysują nowe granice państw.

Ana i Anton Dvorak to najstarsze pokolenie występujące w powieści zamieszkująca ziemie czeskie, później czechosłowackie.
Tuż...

Historia Czechów z perspektywy trzech pokoleń. Kobieca narracja. Bardzo ciekawe. Plus genialne zakończnie!

Historia Czechów z perspektywy trzech pokoleń. Kobieca narracja. Bardzo ciekawe. Plus genialne zakończnie!

Anna, Alzbeta i Aneżka to trzy pokolenia kobiet, których losy zostały wplecione w najważniejsze wydarzenia, jakie przyniósł Czechom XXw. Anna w przededniu wybuchu I wojny światowej, wbrew woli rodziców, razem z mężem Antoninem wyjeżdża do miasteczka na północy, ćwierć wieku później ich córka Alzbeta musi uciekać stamtąd przed armią niemiecką. W kolejnych latach życie przedstawiciela trzeciego pokolenia rodziny, Aneżki rujnuje Służba Bezpieczeństwa. Każdej z kobiet przyszło żyć w innych czasach, żadnej nie było łatwo, ale żadna z nich nie poddała się. I to właśnie bardzo lubię w bohaterkach Mornstajnovej, czy to w Hanie czy Pustej mapie jej bohaterki nie poddają się, nie użalają nad sobą tylko z podniesioną głową stawiają czoła przeciwnościom losu. To opowieść o rodzinie, miłości i trudnych wyborach, jakie musimy podejmować w życiu.

Po raz kolejny książka Aleny Mornstajnovej pochłonęła mnie całkowicie, przypomniała mi jak bardzo lubię język i styl pisania tej czeskiej autorki. Przez jej książki dosłownie się płynie a historie wciągają od pierwszych stron oczywiście duża zasługa w tym tłumaczy: Agaty Wróbel (Pusta mapa) oraz Tomasza Grabińskiego (Hana). I może “Pusta mapa” nie wywarła na mnie takiego wrażenia jak Hana to jest to naprawdę świetna książka, którą bardzo polecam.

Anna, Alzbeta i Aneżka to trzy pokolenia kobiet, których losy zostały wplecione w najważniejsze wydarzenia, jakie przyniósł Czechom XXw. Anna w przededniu wybuchu I wojny światowej, wbrew woli rodziców, razem z mężem Antoninem wyjeżdża do miasteczka na północy, ćwierć wieku później ich córka Alzbeta musi uciekać stamtąd przed armią niemiecką. W kolejnych latach życie...

"Pusta mapa"Alena Mornstajnova
Po przeczytaniu pierwszej powieści pisarki,, Hana,,bez żadnego zastanowienia sięgnęłam po" Pustą mapę" i nie zawiodłam się i tym razem, to jest bardzo dobra powieść, napisana prostym, pięknym językiem, bardzo obrazowym,bez żadnych udziwnień.
Dlaczego,, Pusta mapa,,? Bo nasze życie jest jak ta mapa, musimy ją zapełnić, zapisać. Zapełniamy ją naszymi przeżyciami, uczynkami i na końcu dopiero widać jaki krajobraz na mapie życia nam powstał, czy są to słoneczne doliny czy mroczne lasy, czy groźne góry.
Powieść Aleny Mornstajnovej to po raz kolejny saga rodzinna uwikłana w dzieje historii, bardzo podobnych dziejów naszych dziadków i rodziców, dotyczy także naszego pokolenia, bo niektórzy doskonale pamiętają tamte lata. Główną narratorką jest Anezke to ona opowiada nam historię swoją i swojej rodziny, której bez troski i oddania,bez wspólnych przeżyć by nie było. Bo taka jest ta rodzina, niekoniecznie połączenia krwi czy związków zakładanych w urzędach lub przed Bogiem lecz połączona właśnie wspólnymi przeżyciami, troską, smutkiem, tak się połączyły losy Alżbiety i gadatliwej choć bardzo ciepłej i dobrotliwej babci Kralovej. Mamy tu trzy pokolenia kobiet tak pięknie opisanych, jakby były obok, mieszkały po sąsiedzku.
Babcia Anna postanawia poślubić oczytanego Antonina, traci przez to wsparcie swojej rodziny, która uważa ten związek za mezalians,ale są mimo trudności losu bardzo zakochani i szczęśliwi ,z tego związku na świat przychodzą Alżbieta kolejna z naszych bohaterek i Bożenka, szybko musiały dorosnąć aby godnie żyć. Alżbieta ucieka z rodzinnego miasteczka przy granicy z Niemcami z rodziną Kralóv, z którą łączy się na całe swoje późniejsze życie,traci męża w drugiej wojnie światowej. Traci przez komunistyczny reżim zakład krawiecki,ma stracić także mieszkanie,aby je utrzymać związuje się z sąsiadem i jest to niespodziewanie bardzo udany ,dobry, ciepły związek, rodzinę która jest ostoją dla Anezki.
Anezka wychowana w rządach komunistów nie wie za bardzo co to znaczy, kiedy chce nosić chusty pionierów, czy wieszać czerwone chorągiewki w oknach,wie już jednak co to znaczy kiedy chcąc ratować swój związek z ukochanym mężczyzną, mężem, staje się wdową i donosicielką , wikła ją tą decyzja z bezpieką na całe lata.
Trzy pokolenia, trzy różne dziejowe historie, trzy kobiety i ich rodzinne więzi.
Do czego mogę się przyczepić, chyba tylko do zakończenia które jak dla mnie jest trochę za bardzo cukierkowe i wydumane. Całość tworzy piękną powieść która budzi uczucia przyjaźni do bohaterek, ale i powoduje chęć oceny, krytyki. Czy zasłużonej? Tego sami musicie się dowiedzieć.
Polecam wam tą piękną debiutancką powieść Aleny Mornstajnovej,, Pusta mapa,,.

"Pusta mapa"Alena Mornstajnova
Po przeczytaniu pierwszej powieści pisarki,, Hana,,bez żadnego zastanowienia sięgnęłam po" Pustą mapę" i nie zawiodłam się i tym razem, to jest bardzo dobra powieść, napisana prostym, pięknym językiem, bardzo obrazowym,bez żadnych udziwnień.
Dlaczego,, Pusta mapa,,? Bo nasze życie jest jak ta mapa, musimy ją zapełnić, zapisać. Zapełniamy ją...

No to mamy to...
Czyli- brawa dla wydawnictwa za pomysł, aby najpierw wydać Hanę, rozmiłować w niej czytelnika, aby ten sięgnął po debiut autorki. Ze mną tak było.
I zong ogromny, choć przyznać muszę, że początek mnie zaintrygował, natomiast z każdą przewracaną kartką było coraz gorzej, gorzej i gorzej. Córka pyta, po co więc czytasz, jak ci się nie podoba? Ano, może się mylę... Niestety nie. Papierowe postaci zarówno kobiece, jak i męskie- te to już na maxa potraktowane po macoszemu. Nikogo nie polubiłam, drętwe dialogi, historia taka jakaś pourywana, pocięta. Cóż, Pusta mapa zostawiła mnie z poczuciem zmarnowanego czasu...
Żeby nie było, okładka ładna, ale czy ja kupuję książki dla okładki...
... mamy to, czyli pierwsze rozczarowanie czytelnicze tego roku.
Dygresja: nie umiem odkładać książek, które mi się nie podobają, szkoda.

No to mamy to...
Czyli- brawa dla wydawnictwa za pomysł, aby najpierw wydać Hanę, rozmiłować w niej czytelnika, aby ten sięgnął po debiut autorki. Ze mną tak było.
I zong ogromny, choć przyznać muszę, że początek mnie zaintrygował, natomiast z każdą przewracaną kartką było coraz gorzej, gorzej i gorzej. Córka pyta, po co więc czytasz, jak ci się nie podoba? Ano, może się...