Kiedy umrę, zjesz mnie, kocie? Odpowiedzi na najdziwniejsze pytania o śmierć

Zabawnie napisana, trafiła w mój rodzaj humoru, bardzo chętnie poszłabym na wykład prowadzony przez taką osobę. Ilustracje były genialne, jak z jakiejś mrocznej książeczki dla dzieci. Jedyny minus to, że nie dowiedziałam się niczego nowego. Jeśli ktoś interesuje się tematem śmierci albo biologią i chemią to nie znajdzie w tej książce nowych ciekawostek. Jednak mi i tak dobrze się je odkurzało w towarzystwie takiego charyzmatycznego humoru ;)

Zabawnie napisana, trafiła w mój rodzaj humoru, bardzo chętnie poszłabym na wykład prowadzony przez taką osobę. Ilustracje były genialne, jak z jakiejś mrocznej książeczki dla dzieci. Jedyny minus to, że nie dowiedziałam się niczego nowego. Jeśli ktoś interesuje się tematem śmierci albo biologią i chemią to nie znajdzie w tej książce nowych ciekawostek. Jednak mi i tak...

Mam dużo sympatii do kanału "Ask a Mortician" i dzięki temu przełknąłem nadobecny tu w pisaniu (i tłumaczeniu) styl narracji. Szkoda trochę, że potencjalnie istotne kwestie (biorąc pod uwagę doświadczenie autorki i jej wiedzę) przywalone są taką ilością funterinmentu. Mary Roach w "Sztywniaku" zrobiła to dużo lepiej.

Mam dużo sympatii do kanału "Ask a Mortician" i dzięki temu przełknąłem nadobecny tu w pisaniu (i tłumaczeniu) styl narracji. Szkoda trochę, że potencjalnie istotne kwestie (biorąc pod uwagę doświadczenie autorki i jej wiedzę) przywalone są taką ilością funterinmentu. Mary Roach w "Sztywniaku" zrobiła to dużo lepiej.

Przyjemna książka odpowiadająca na nietypowe pytania dotyczące zwłok, ciał, trupów i czynności oraz procesów z nimi związanych. Raczej dla młodszego czytelnika (pytania na które odpowiada autorka są zadane jej przez dzieci) ale myślę, że każdy kto zastanawiał się kiedyś nad śmiercią, życiem i przemijaniem znajdzie tu coś dla siebie. Czyta się to lekko, autorka ma poczucie humoru i da się odczuć, że niejeden nieboszczyk przeszedł przez jej ręce. Jako czytadełko - całkiem szybkie i przyjemne. 6/10

Przyjemna książka odpowiadająca na nietypowe pytania dotyczące zwłok, ciał, trupów i czynności oraz procesów z nimi związanych. Raczej dla młodszego czytelnika (pytania na które odpowiada autorka są zadane jej przez dzieci) ale myślę, że każdy kto zastanawiał się kiedyś nad śmiercią, życiem i przemijaniem znajdzie tu coś dla siebie. Czyta się to lekko, autorka ma poczucie...

Kupiłam jak byłam młodsza bo miała kota na okładce x

Kupiłam jak byłam młodsza bo miała kota na okładce x

☠️ Śmierć na amerykańskim luzie ☠️

📚 Gatunek: popularnonaukowe Q&A o śmierci

🌡️ Nastrój: lekki, kumpelski, pełen żartów
🧩 Forma: luźne mini-eseje, bazujące na prawdziwych pytaniach dzieci i młodzieży (np. „Czy kot zje mi oczy?”)
🔎 Dla kogo: dla młodszych czytelników, którzy wolą śmierć podaną w klimacie YT/TikTok niż w akademickim tonie


🗣️ Caitlin Doughty mówi o trupach tak, jak inni o serialach na Netfliksie. Na dzień dobry: „Hejka, to ja, Caitlin – ta ciocia z kostnicy”. Dalej już tylko rollercoaster: koty jedzące oczy, zwłoki w kosmosie, czaszki rodziców na kominku. Brzmi makabrycznie? Jasne. Ale podane w stylu luźnego vloga – niby edukacyjnie, niby śmiesznie, tak żeby śmierć nie odstraszała, tylko wciągała.

🎭 Dlaczego tak? Bo to styl, który gra z młodszą publicznością. Taki miks edukacji i humoru „pod YouTube/TikToka”. Autorka wie, co robi – chce, by śmierć przestała być tabu, i dlatego wchodzi w język młodzieżowego luzu.

⚖️ Moja perspektywa: dla mnie 4/10 – bo wolę, gdy trudne tematy traktuje się z większą powagą i bez takiego „yo, kumpelko, trup nie gryzie”. Ale mogę zrozumieć, że inni wciągną się w ten klimat i będą się bawić.

🐈‍⬛ Zapamiętam tę książkę jako memiczne Q&A o śmierci – dziwne, ale na swój sposób odświeżające

☠️ Śmierć na amerykańskim luzie ☠️

📚 Gatunek: popularnonaukowe Q&A o śmierci

🌡️ Nastrój: lekki, kumpelski, pełen żartów
🧩 Forma: luźne mini-eseje, bazujące na prawdziwych pytaniach dzieci i młodzieży (np. „Czy kot zje mi oczy?”)
🔎 Dla kogo: dla młodszych czytelników, którzy wolą śmierć podaną w klimacie YT/TikTok niż w akademickim tonie


🗣️ Caitlin Doughty mówi o trupach...

Solidna porcja ważnej i ciekawej, aczkolwiek czasem zahaczającej o makabreskę wiedzy. Wszystko podane w lekko żartobliwej formie, dzięki czemu nie jest za trudne ani za smutne - chyba, że jest się w żałobie.

Solidna porcja ważnej i ciekawej, aczkolwiek czasem zahaczającej o makabreskę wiedzy. Wszystko podane w lekko żartobliwej formie, dzięki czemu nie jest za trudne ani za smutne - chyba, że jest się w żałobie.

6,5
Tematyka bardzo ciekawa, forma totalnie nie dla mnie.

6,5
Tematyka bardzo ciekawa, forma totalnie nie dla mnie.

Mimo że książka kierowana jest do najmłodszych bawiłam się świetnie. Autorka odpowiada na absurdalne tematy konkretnie, krótko i z poczuciem humoru. Dzięki temu utrzymuje uwagę a odpowiedzi są wystarczające jak na ich długość. Sprawia to wszystko, że trupy są dla mnie bardziej ''ludzkie'', a temat śmierci mniej wstydliwy

Mimo że książka kierowana jest do najmłodszych bawiłam się świetnie. Autorka odpowiada na absurdalne tematy konkretnie, krótko i z poczuciem humoru. Dzięki temu utrzymuje uwagę a odpowiedzi są wystarczające jak na ich długość. Sprawia to wszystko, że trupy są dla mnie bardziej ''ludzkie'', a temat śmierci mniej wstydliwy

Taka trochę fajna , ale jednak dla dzieci ;)

Taka trochę fajna , ale jednak dla dzieci ;)

Ta książka to niestety moje rozczarowanie. Napewno nie powiedziałabym, że jest zła, ale nastawiłam się na coś lepszego. Myślę, że to częściowo moja wina, bo miałam ją w planach ponad 2 lata i przez ten czas stworzyłam sobie jakieś jej wyobrażenie.

Caitlin Doughty pracuje w domu pogrzebowym i w swojej książce odpowiada na przeróżne pytania dotyczące śmierci, pochówku, zwłok i tym podobne. Każdy rozdział książki zaczyna się od pytania i sąsiadującej z nim bardzo oryginalnej i zabawnej ilustracji. Następnie jest ok. 3 stronowa odpowiedź, w której autorka często odwołuje się do własnych doświadczeń z pracy, biologii bądź historii.
Ta forma sprawia, że przez książkę przechodzi się bardzo szybko i raczej ciężko się znudzić.

Autorka na początku zaznacza, że pytania, na które odpowiada zadane są przez dzieci. Z jednej strony to plus, bo są kreatywne i raczej większość ludzi nigdy się nad nimi nie zastanawiało. Jednak uważam, że wiele z nich jest aż zbyt infantylna i abstrakcyjna, co sprawia, że nie są aż tak ciekawe jak mogłyby być. Język autorki też sugeruje, że książka bardziej jest kierowana do młodych osób - jest raczej prosty, autorka często stara się coś uprościć lub nawet wprost zwraca się do młodszych czytelników. Oprócz tego, widac, że niektóre żarty kierowane są raczej do dzieci i właśnie tu widzę największy problem tej książki: nie jestem w stanie stwierdzić do jakiej grupy wiekowej odbiorców jest kierowana. Z jednej strony jest to książka dla dzieci, a z drugiej autorka używa trudnych terminów biologicznych, których wielu dorosłych by nie zrozumiało bądź wplata w rozdział zdanie, którego po prostu dziecku bym nie przeczytała.

Uważam jednak, że z książki można wiele się dowiedzieć o rzeczach, o których na codzien się nie mówi. Ponad to napisana jest ze specyficznym poczuciem humoru, który może nie kożdemu się spodoba, ale dzięki niemu poruszane tematy nie są straszne czy smutne, a książka robi wrażenie raczej lekkiej. Bardzo podoba mi się pomysł autorki, chodź uważam, że można było trochę lepiej go wykonać. Niemniej jednak polecam sięgnąć po nią i przeczytać chociaż kilka odpowiedzi na najciekawsze(według was) pytania, niekoniecznie czytać cała książkę.

Ta książka to niestety moje rozczarowanie. Napewno nie powiedziałabym, że jest zła, ale nastawiłam się na coś lepszego. Myślę, że to częściowo moja wina, bo miałam ją w planach ponad 2 lata i przez ten czas stworzyłam sobie jakieś jej wyobrażenie.

Caitlin Doughty pracuje w domu pogrzebowym i w swojej książce odpowiada na przeróżne pytania dotyczące śmierci, pochówku, zwłok...