Jak kompostować zwłoki. Niewiarygodne rytuały pogrzebowe z całego świata

Oryginalny tytuł to: From Here to Eternity, co jest istotne. W żadnej mierze nie jest to książka zabawna (choć autorka wciska głupawe pseudozabawne zdania). Jest to książka filozoficzna i porównawczo-antropologiczna, czyli że obca trawa zawsze jest bardziej zielona.
Ale dowiedziałem się wielu nowych rzeczy, co się chwali.

Oryginalny tytuł to: From Here to Eternity, co jest istotne. W żadnej mierze nie jest to książka zabawna (choć autorka wciska głupawe pseudozabawne zdania). Jest to książka filozoficzna i porównawczo-antropologiczna, czyli że obca trawa zawsze jest bardziej zielona.
Ale dowiedziałem się wielu nowych rzeczy, co się chwali.

Dla mnie najciekawszy wątek dotyczy kompostowania zwłok,alternatywa dla standardowego pochówku.

Dla mnie najciekawszy wątek dotyczy kompostowania zwłok,alternatywa dla standardowego pochówku.

Całkiem fajny reportaż o obrzędach pogrzebowych w różnych częściach świata. Autorka przestawia kilka ciekawych i czasem wręcz niemieszczących się w głowach rytuałów pogrzebowych. Nie jest to jednak książka dla wszystkich i nie mam na myśli opisów i praktych pochówków, ale przede wszystkich tradycyjnego podejścia do kwestii śmierci i żegnania się z najbliższymi.
Bez wątpienia można się dowiedzieć wielu ciekawostek (przerażających także). Dla mnie największym zdziwieniem nie okazały się nátitas, czyli boliwijskie zmumifimowane głowy, które spełniają prośby; wyjmowanie zmarłych z grobów, czyszczenie i przebieranie ich czy sypianie w jednym łóżku ze zmarłymi bliskimi przez nawet 7 lat (to wszystko w Indonezji); zostanie obiadem sępów; czy zakompostowanie się, aby później wrócić do własnego domu w formie ziemi i dać życie nowym roślinom, a japońskie rodzinne przenoszenie szczątków po kremacji do urny przy użyciu pałeczek.
Coś co z jednej strony nas zadziwia i przeraża, dla innych jest czymś normalnym, praktykowanym od zawsze. Jednak wszystko łaczy jedna rzecz: to jeden z etapów żałoby i radzenia sobie z utratą bliskich.

Całkiem fajny reportaż o obrzędach pogrzebowych w różnych częściach świata. Autorka przestawia kilka ciekawych i czasem wręcz niemieszczących się w głowach rytuałów pogrzebowych. Nie jest to jednak książka dla wszystkich i nie mam na myśli opisów i praktych pochówków, ale przede wszystkich tradycyjnego podejścia do kwestii śmierci i żegnania się z najbliższymi.
Bez...

Trochę chaotyczna, ale sporo fajnych ciekawostek :)

Trochę chaotyczna, ale sporo fajnych ciekawostek :)

Tym razem postanowiłem zrobić sobie krótką przerwę od kryminałów przesiąkniętych krwią i cierpieniem,i zanurzyłem siew fascynujący świat śmierci,tylko nie takiej jakiej my znamy z pogrzebami na pokaz już pierwszy rozdział o procesie kremacji,tylko nie takiej którą my znamy jest niesamowity,Autorka pracuje w amerykańskim Domu pogrzebowym,i postanowiła odbyć nekro wędrówkę po krajach świata ,i ukazać rytuały i to jak rodziny obchodzą się z swoimi zmarłymi ,książka przypomina tą Grzegorza Kapli "Oblicza śmierci",aczkolwiek pojawia się w niej sporo ciekawych kwestii,mnie utkwiła w pamięci opowieść z Japonii Meksyku i Boliwii ,tej z czczeniem czaszek swoich przodków,w Polsce coś takiego było by nie do pomyślenia.Podobnież sprawy się mają\ powietrznymi pogrzebami .
Z racji mojego zainteresowania tanatologią i symboliką śmierci,ta książka była dla mnie niesamowitą wędrówką przez etapy odchodzenia z tego świata .
Polecam każdemu tę książkę,przeczytajcie ją ,i mam nadzieję że wysnujecie z niej swoje przemyślenia,o kresie życia na ziemi .

Tym razem postanowiłem zrobić sobie krótką przerwę od kryminałów przesiąkniętych krwią i cierpieniem,i zanurzyłem siew fascynujący świat śmierci,tylko nie takiej jakiej my znamy z pogrzebami na pokaz już pierwszy rozdział o procesie kremacji,tylko nie takiej którą my znamy jest niesamowity,Autorka pracuje w amerykańskim Domu pogrzebowym,i postanowiła odbyć nekro wędrówkę...

Nie znałam tej pozycji książkowej i zostałam na nią napuszczona przez koleżankę lubiącą podobne klimaty. Można powiedzieć, że to taka kolejna pozycja z tematyki “o umarlakach”. Tym razem mamy rozważania pracownicy i właścicielki amerykańskiego domu pogrzebowego odnośnie tego co można zrobić z naszym ciałem po śmierci. Niby już się wszystko chyba w tym temacie przeczytało a tutaj tak trochę niespodzianka, bo autorka próbuje znaleźć możliwie jak najbardziej naturalny sposób grzebania ciała. Co by nie powiedzieć ekologiczny. No wiadomo, że najlepiej to do ziemi do robaczków i niech się recykling dzieje, ale okazuje się, że można też inaczej, bo to do ziemi i robaczków potrafią wsadzać ciała nafaszerowane balsamiczną chemią i z recyklingu nici. A tutaj Autorka serwuje nam kilka światowych alternatyw jak np. Tytułowe kompostowanie (na razie przez naukowców). Do wyboru mamy jeszcze np stos pogrzebowy albo pochówek na pustyni. Kilka rozdziałów dotyczy traktowania tego tematu na świecie np w Japoni albo Hiszpanii (bardzo ciekawe) są też mniej eko propozycje z Indonezji. Generalnie lektura na 3 wieczor,y ale temat jest podany bardzo ciekawie. Bo to nie jest pozycja o lekarzach, technikach i innych magikach tylko reportaż o tym w jaki godny, ale inny sposób można pożegnać swoich zmarłych.

Nie znałam tej pozycji książkowej i zostałam na nią napuszczona przez koleżankę lubiącą podobne klimaty. Można powiedzieć, że to taka kolejna pozycja z tematyki “o umarlakach”. Tym razem mamy rozważania pracownicy i właścicielki amerykańskiego domu pogrzebowego odnośnie tego co można zrobić z naszym ciałem po śmierci. Niby już się wszystko chyba w tym temacie przeczytało a...

Podróże po świecie i próba uchwycenia różnic w podejściu do śmierci. Te fizyczne rytuały grzebalne są łatwe do spostrzeżenia, bardziej problematyczne są te psychologiczno-filozoficzne.

Podróże po świecie i próba uchwycenia różnic w podejściu do śmierci. Te fizyczne rytuały grzebalne są łatwe do spostrzeżenia, bardziej problematyczne są te psychologiczno-filozoficzne.

Uwaga, ten wpis nie jest dla wrażliwych, delikatnych dusz.

Zanim przeczytacie mój post odpowiedzcie sobie na poniższe pytania:
Czy zjedli byście bliską osobę po jej śmierci?
Czy przez siedem lat po jej śmierci spali byście z nią w jednym łóżku?
Czy zasypali byście trocinami by zrobić z niej kompost a następnie rozsypali w swoim ogródku?
Czy zasilili byście ekosystem, mówiąc kolokwialnie zanieśli byście zwłoki na pożarcie zwierzętom padlinożernym?

Kontrowersyjne?
Nie!
Paktykowane na świecie w którym żyjesz.

"(...) najlepszym sposobem poznania kultury jest zrozumienie, jak czci się w niej pamięć zmarłych."

W naszym kraju po śmierci bliskiej osoby mamy do wyboru pochówek tradycyjny lub coraz popularniejszą kremację.
Ale nie na całym świecie tak jest. Świat składa się z mieszanki różnych kultur, tradycji oraz wierzeń. Jedni zjadają zwłoki. Inni balsamują ciała przed pogrzebem a następnie mieszkają z nimi nawet po kilka lat, pielęgnując, ubierając, rozmawiając, śpiąc z nimi w jednym łóżku. Inni rozczłonkowują karmiąc nimi sępy. A jeszcze inni paradują po mieście z czaszkami ozdobionymi w kwiaty, okulary przeciwsłoneczne z kapeluszem i papierosem w zębach.

W tej książce znajdziecie szeroki wachlarz rytuałów pogrzebowych. Autorka jako właścicielka firmy pogrzebowej i tatnatoturystka jeździ po świecie zbierając informacje do swoich książek.
Dzięki jej nietypowym zainteresowaniom w książce znajdziemy ciekawostki historyczne oraz antropologiczne. Autorka dzieli się z czytelnikiem swoimi spostrzerzenimi, pokazuje jak duży wpływ na nasze postrzeganie śmierci ma kultura.
Doughty pisze o śmierci w sposób otwarty skłaniając czytelnia do przeanalizowania własnych przekonań dotyczących sensu życia, śmierci oraz pochówku.

Tę książę śmiało można postawić na półce z książkami podróżniczymi.

Na koniec podzielę się z Wami refleksją jaka naszła mnie podczas tej lektury. Szkoda, że do dziś w szkołach na niektórych lekcjach są poruszane bezsensowne, nikomu nie potrzebne tematy do których dzieciaki podchodzą z zasadą ZZZ. Szkoda, że takich zbędnych tematów lekcji nie można zastąpić przedmiotami o wiele ciekawszymi na przykład takimi które pokarzą naszym dzieciom jak wielobarwny jet nasz świat, jak bardzo różnimy się w zależności od naszego miejsca na ziemi. Przedmiotami które od najmłodszych lat będą uczyły szacunku i zrozumienia innej kultury, wiary i tradycji.

"Jak kompostować zwłoki" to ciekawe kompendium wiedzy, to przewodnik po rytuałach pogrzebowych. To książka która otworzy Wam oczy na nowe perspektywy, zburzy stereotypy i skłoni do refleksji.

Polecam.

Uwaga, ten wpis nie jest dla wrażliwych, delikatnych dusz.

Zanim przeczytacie mój post odpowiedzcie sobie na poniższe pytania:
Czy zjedli byście bliską osobę po jej śmierci?
Czy przez siedem lat po jej śmierci spali byście z nią w jednym łóżku?
Czy zasypali byście trocinami by zrobić z niej kompost a następnie rozsypali w swoim ogródku?
Czy zasilili byście ekosystem,...

Czuję niedosyt. Mocno żałuję, że autorka nie weszła szerzej w temat. Jestem pewna, że w wielu krajach moglibyśmy znaleźć sporo ciekawych aspektów pogrzebów i rozumienia śmierci. Połowa to odnoszenie się do rynku amerykańskiego, co dla osoby z europy na pewno jest mniej interesujące, niż mieszkańców USA. Doceniam za to delikatność podejścia, chociaż czasem dziwię się, że nie reagowała widząc wyjątkowo burackie zachowania (czarnego humoru, wbrew zapewnieniom wydawnictwa, praktycznie nie ma). Książkę czyta się bardzo szybko ze względu na obrazki i spora czcionkę.

Czuję niedosyt. Mocno żałuję, że autorka nie weszła szerzej w temat. Jestem pewna, że w wielu krajach moglibyśmy znaleźć sporo ciekawych aspektów pogrzebów i rozumienia śmierci. Połowa to odnoszenie się do rynku amerykańskiego, co dla osoby z europy na pewno jest mniej interesujące, niż mieszkańców USA. Doceniam za to delikatność podejścia, chociaż czasem dziwię się, że nie...

To bardzo ciekawy reportaż dla osób, które nie boją się trudnych i niewygodnych tematów.
Autorka zabiera nas w podróż dookoła świata i pokazuje zwyczaje pogrzebowe panujące w danym miejscu. Brzmi ciekawie? Takie zdecydowanie jest, ale momentami osoby wrażliwe mogą moim zdaniem mieć trudności z przebrnięciem przez opisy rytuałów czy procesów.
Na pewno jest to też książka dla osób otwartych i ciekawych. Jeśli kogoś bulwersują inne tradycje i nie ma w głowie miejsca na zaakceptowanie, że niektórzy w zupełnie inny sposób traktują a nawet celebrują śmierć, może mieć problem.
Dla mnie bardzo ciekawa lektura, chociaż momentami ciężko było mi uwierzyć jak różnie wygląda temat śmierci i pochówku w różnych kulturach. Sama zaczęłam zastanawiać się nad tym jak to wygląda w naszych realiach, co wydaje mi się ciekawe w innych krajach, a co zupełnie mnie odrzuca.
Jestem zdania, że tematy tabu powinno się oswajać, dlatego cieszę się, że trafiłam na tę pozycję.

To bardzo ciekawy reportaż dla osób, które nie boją się trudnych i niewygodnych tematów.
Autorka zabiera nas w podróż dookoła świata i pokazuje zwyczaje pogrzebowe panujące w danym miejscu. Brzmi ciekawie? Takie zdecydowanie jest, ale momentami osoby wrażliwe mogą moim zdaniem mieć trudności z przebrnięciem przez opisy rytuałów czy procesów.
Na pewno jest to też książka...