Akademia Jednorożców. Ewa i Gwiazda

„Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Na dwóch kółkach” to piętnasty tom serii autorstwa Agnieszki Mielech, który tym razem zabiera czytelników w świat rowerowych przygód. Główna bohaterka, Emi, wraz z przyjaciółmi z Tajnego Klubu Superdziewczyn (i jednego Superchłopaka) postanawia przygotować się do nadchodzącego sezonu rowerowego. Zainspirowani opowieściami Lucka, zapisują się do lokalnej Akademii Rowerowej, gdzie odkrywają radość z jazdy na dwóch kółkach i uczą się, jak dbać o swoje rowery. Każdy tom serii dostarcza czytelnikom wartościowych informacji na różne tematy, i nie inaczej jest tym razem. Autorka w przystępny sposób przekazuje wiedzę na temat bezpiecznej jazdy rowerem, zasad ruchu drogowego oraz korzyści płynących z aktywności fizycznej. Dodatkowo, wprowadzenie postaci Eleny, dziewczynki poruszającej się na wózku inwalidzkim, która marzy o udziale w zawodach kolarskich, uczy empatii, akceptacji i pokazuje, że determinacja oraz wsparcie przyjaciół mogą pomóc w realizacji nawet najtrudniejszych marzeń. „Na dwóch kółkach” to nie tylko opowieść o rowerach, ale także o sile przyjaźni, współpracy i pokonywaniu własnych ograniczeń. Agnieszka Mielech po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć ciekawą fabułę z edukacyjnymi treściami, tworząc książkę, która bawi, uczy i inspiruje młodych czytelników do podejmowania nowych wyzwań.

Recenzja książki „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn: Kociaki adopciaki” Książka „Kociaki adopciaki” to kolejna ciepła i pełna przygód część z popularnej serii o Emi i jej Tajnym Klubie Superdziewczyn. Tym razem bohaterki stają przed wyjątkowym wyzwaniem – chcą pomóc bezdomnym kotom i znaleźć dla nich nowe domy. To misja nie tylko pełna emocji, ale też ucząca empatii, odpowiedzialności i działania w grupie. Autorka, Agnieszka Mielech, z dużym wyczuciem pokazuje, jak dzieci mogą angażować się w realne problemy społeczne. Mimo że temat bezdomnych zwierząt jest poważny, książka jest napisana w lekki, przystępny sposób, który idealnie trafia do młodych czytelników. Dzięki przygodom Emi i jej przyjaciółek dzieci uczą się, że nawet najmniejszy gest może zmienić czyjeś życie – choćby życie małego, bezbronnego kociaka. Ilustracje Magdaleny Babińskiej dodają książce uroku i sprawiają, że jeszcze łatwiej wczuć się w klimat opowieści. Kociaki są rozczulające, a bohaterki inspirujące – pokazują, że współpraca i odwaga mogą zdziałać naprawdę dużo. To książka idealna nie tylko dla miłośników zwierząt, ale też dla wszystkich dzieci, które chcą poczuć, że mogą coś zmienić. Mądra, wzruszająca, a przy tym pełna humoru – dokładnie taka, jakiej potrzeba młodym czytelnikom. Autor - Agnieszka Mielch Wydawnictwo - wilga Wiek - 6+ Moja ocena - 🐱🐱🐱🐱🐱/5

Poznajemy kolejne przyjaciółki, które mieszkają w Sali Szafirowej. Wyspa Jednorożców cały czas jest podatna na złą magię, która sprawia, że życie jednorożców i uczniów akademii może być zagrożone. "Izabela i Chmura" to czwarty tom serii, w którym to szóstka dzielnych dziewczynek musi zmierzyć się z kolejnym problemem, jakim jest deszcz. Pada nieustannie, a to grozi powodzią i powrotem do domu. Nikt ani myśli przedwcześnie opuszczać akademii, dlatego też wyruszają w drogę, by uratować szkołę. Z każdym kolejnym tomem zbliżamy się do końca roku szkolnego. Poznajemy kolejne dziewczynki z Sali Szafirowej, które dzielnie trwają u boku swoich jednorożców, mimo niebezpieczeństwa, które dotyka ich co jakiś czas. Czy dowiedzą się, kto stoi za wydarzeniami, które miały miejsce na Wyspie Jednorożców? Tego dowiecie się tylko czytając tę serię. Przyjaciółki i jednorożce wyróżniają się odwagą i chęcią niesienia pomocy, czym są przykładem dla młodych czytelników. Każdego dnia zmagają się ze swoimi lękami, obawami, ale walczą z nimi u boku wspaniałych przyjaciół, którzy ich wspierają. Książeczki uczą, że nie powinno się nikogo zmuszać do tego, czego się boi lub nie ma na to ochoty. To my musimy przezwyciężyć ten lęk w odpowiednim dla siebie momencie, a jeśli jest ktoś, kto nas wpiera, tym lepiej i raźniej. Książeczki z "Akademii Jednorożców" czyta się z czystą przyjemnością, a każdy tom zwiastuje nowe przygody. Treść jest przejrzysta, ilustracje choć czarno-białe, są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam!

Czy wierzysz w magię? Maja i jej przyjaciółki wierzą! Pewnego dnia na ich drodze stają gwiezdne zwierzęta. Otwiera się przed nimi świat magicznych przygód. Każda z nich ma jakiś magiczny dar, który ma pomóc w walce ze złem. Tuż za rogiem czyha na nie widmo, które podstępnie pozbawia pozytywnych uczuć starszą siostrę Mai. Czy dziewczęta przepędzą widmo? Czy będą wiedziały jak to zrobić? Jeżeli lubicie magię, to ta seria będzie dla Was. Razem z dzieckiem stworzycie magiczną więź podczas czytania. Ta książeczka to opowieść nie tylko o magii, to również opowieść o przyjaźni małych dziewczynek oraz o poszukiwaniu samej siebie. Kazda z bohaterek jest inna, odkrywa w sobie różne moce, a razem mogą stworzyć coś potężnego, co pomoże zwalczyć czarną magię na świecie. Mamy do tego magiczne zwierzątka, które żyją w Gwiezdnym Świecie. Do naszego świata zostają zesłane, by pomóc przepędzić czarną magię, chcąc pomoc śmiertelnikom żyć w zgodzie i miłości. Z potencjalnym Gwiezdnym Przyjacielem porozumiewają się w myślach. Zwykli ludzie ich nie widzą. Książeczka podzielona jest na krótkie rozdziały. Jest ich dwanaście. Czcionka jest duża, w sam raz dla dzieci, które rozpoczynają samodzielne czytanie. Jest dość dużo dialogów. Co jakiś czas pojawiają się ilustracje, które wkomponują się w czytaną treść. Treść nie jest trudna do zrozumienia. Dziecko ogarnie co się tam dzieje. Opisy jakie się znajdują pobudzą wyobraźnię do działania. Opowieść jest na tyle ciekawa, że Weronika domagała się czytania albo sama brała książkę w rękę i czytała. My polecamy zapoznać się z pierwszym tomem. Niebawem zabieramy się za kolejna część. Cykl dedykowany jest dzieciom od 6 roku życia. Seria póki co liczy 8 tomów.

Poznajemy kolejne przyjaciółki, które mieszkają w Sali Szafirowej. Wyspa Jednorożców cały czas jest podatna na złą magię, która sprawia, że życie jednorożców i uczniów akademii może być zagrożone. "Lilianna i Tancerz" to piąte spotkanie z Akademią Jednorożców, w którym ponownie przyjdzie grupie przyjaciółek ocalić Wyspę Jednorożców. Tym razem wokół Błyszczącego Jeziora drzewa tracą liście. Zaśmiecają magiczne jezioro, co jest problematyczne. Lilianna cieszy się, że znalazła się w Akademii, ale boi się większej prędkości i skakania przez przeszkody na Tancerzu. Musi znaleźć w sobie odwagę, gdy przychodzi czas na ratowanie jeziora. Z każdym kolejnym tomem zbliżamy się do końca roku szkolnego. Poznajemy kolejne dziewczynki z Sali Szafirowej, które dzielnie trwają u boku swoich jednorożców, mimo niebezpieczeństwa, które dotyka ich co jakiś czas. Czy dowiedzą się, kto stoi za wydarzeniami, które miały miejsce na Wyspie Jednorożców? Tego dowiecie się tylko czytając tę serię. Przyjaciółki i jednorożce wyróżniają się odwagą i chęcią niesienia pomocy, czym są przykładem dla młodych czytelników. Każdego dnia zmagają się ze swoimi lękami, obawami, ale walczą z nimi u boku wspaniałych przyjaciół, którzy ich wspierają. Książeczki uczą, że nie powinno się nikogo zmuszać do tego, czego się boi lub nie ma na to ochoty. To my musimy przezwyciężyć ten lęk w odpowiednim dla siebie momencie, a jeśli jest ktoś, kto nas wpiera, tym lepiej i raźniej. Książeczki z "Akademii Jednorożców" czyta się z czystą przyjemnością, a każdy tom zwiastuje nowe przygody. Treść jest przejrzysta, ilustracje choć czarno-białe, są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam!

Książka opowiada o przygodach chyba siedmioletniej (?) dziewczynki, która mieszka w zoo i uwielbia opiekować się zwierzątkami i pomagać im, a do tego rozumie ich mowę. Dużo przygód, które myślę są w sam raz aby zainteresować i jednocześnie nie zasmucić, ani nie wystraszyć ich powagą dziecka w wieku przedszkolnym. Nasza prawie sześciolatka była bardzo zainteresowana, sama uwielbia zwierzątka, więc podobało się tym bardziej. Myślę, że sięgniemy po kolejnej tomy. Nie mam tylko pojęcia czy wszystkie te fakty o pingwinach są prawdziwe, ale jeśli tak, to tym bardziej plus bo można się czegoś nauczyć. :)

Książeczka dla dzieci, "Koci zaułek" Beaty Sarnowskiej od wydawnictwa Wilga to pierwszy tom cyklu o tej samej nazwie. Jest to miła i przyjemna historia o przyjaźni i chęci niesienia pomocy zwierzętom. Jednocześnie uczy i bawi oraz pokazuje to co w życiu ważne. Cztery dziewczynki, Julka, Ola, Zuzia i Lena to bohaterki tej kociej serii. Różnią je zainteresowania i pasje jednak łączy chęć niesienia pomocy kotom. Ten tom, skupia się głównie na Julii. Pokazuje jej problemy z nauką, z którymi dzięki przyjaźni i motywacji daje sobie radę oraz marzenie, którym jest posiadanie własnego kota. Książka porusza też trudny temat jakim jest bezdomność kotów. Dziewczynki są wolontariuszkami w funkcji "Koci zaułek" i na jej przykładzie poznajemy zasady działania takiej organizacji. Autorka promuje, po przez tę książkę, adopcję kotów ale również pokazuje problemy młodszych nastolatków. Książka napisana jest prostym i przyjemnym stylem z humorem, co sprawia, że czyta się ją bardzo szybko. Nam bardzo się podobała i mamy w planach sięgnąć po kolejne tomy.

TO NIE WYPANDA 🐼 #cynthealiu @wydawnictwo_olesiejuk 🐼🔴🐼🔴🐼🔴🐼🔴 „- Nie mogłam jej odciąć. - Mei popatrzyła na przyjaciółki. - Panda jest częścią mnie. Tak jak wy. Przepraszam Was” 🐼🔴🐼🔴🐼🔴🐼🔴 Cześć wszystkim! ☺️ Dziś targowe łupy mojej ekipy 📕 Widzicie ten cytat? 🥹 To właśnie moment, w którym serce się ściska. To chwila w której bohaterka, jednocześnie postawiła przyjaźń na równym stopniu ze sobą. To dowód na to, że odnalazła siebie i swoje miejsce- miejsce przy swojej niezawodnej nastoletniej paczce kumpelek. A ja bardzo lubię szczęśliwe zakończenia. Tym bardziej, jak po zamknięciu książki, słyszę tak wiele pozytywnych wniosków i pytań 🥹💕 Historia ta, opowiada o trzynastoletniej dziewczynce, która przechodzi przez etap dojrzewania, jest to jednak ciut inna sytuacja.. i bardziej PUSZYSTE przekraczanie granic dziecięcej beztroski ☺️ Zmiany wewnętrzne, walka z emocjami i spontanicznymi wybuchami, które na ogół przyprawiają do czerwoności, u Meilin objawiają się również czerwonym kolorem, tyle że nastolatka zamienia się w barwną PANDĘ 🐼 Naszą bohaterką próbuje pogodzić wiele rzeczy naraz. Rozdarta między zadowalaniem rodzicielki, a przyjaźnią… upycha w wolne miejsce, marzenia o koncercie popularnego zespołu muzycznego - 4⭐️town Jak zakończyć przekazywane z pokolenia na pokolenia klątwy? Jak przepędzić, niezdrowe rodzinne traumy? Jak zaakceptować i cierpliwie odkryć w sobie emocje i te złe i bolesne? TO NIE WYPANDA to bardzo wartościowa i rozwijająca książeczka! - zwłaszcza dla nastolatek, które właśnie robią pierwsze kroki w dorosłość 😊 Pokazana tutaj zajawka dziewcząt, w rozwoju kultury i życia muzycznego. To jak młodzi ludzie angażują się i ekscytują, artystami… aż chce się wrócić, do momentu, gdzie plakaty z Tokio Hotel, zajmowały całą ścianę przy łóżku 🤭😄 Przyjęliśmy pandę, na półkę z ulubionymi historiami i myślę, że długo tam zabawi 😁🤌🏼 Bawiła, śmieszyła, wzruszała i bardzo wciągnęła moich czytelników a także mnie 😉 #toniewypanda jest #doprzeczytania 🐼 #ksiazkadladzieci #pandaczerwona #emocje #dojrzewanie #dladzieci #ksiazka #książkoholik #czytamyzdziećmi #czytamyzdziewczynami #książkoweimpresje

Bardzo sympatyczna propozycja dla małoletnich czytelników, która nie tylko bawi, ale i dostarcza wartościowych treści. Akcja rozgrywa się w Azylu Zoologicznym, dokąd trafiają potrzebujące zwierzaki z całego świata, sprowadzane tam przez założyciela ośrodka i zarazem ciotecznego dziadka głównej bohaterki. W tej odsłonie serii do placówki przywiezione zostają dwie młodziutkie pandy, których obecność służy zarówno do nakreślenia wątku siostrzanych sporów, jak również przemycenia kilku kształcących informacji o pandach wielkich. Co więcej, dydaktyczne walory utworu obejmują też istotę ochrony środowiska ogółem oraz pochwałę miłości do zwierząt. Więcej na temat książki w blogowej recenzji, dostępnej pod tym adresem: http://crouschynca.blogspot.com/2018/02/zosia-i-jej-zoo-figlarna-panda-recenzja.html

Lektura przeczytana wspólnie z córką. Bez znajomości 1 tomu bo tylko drugi dostałyśmy w prezencie. Córka ocenia na 10/10. Moja ocena 8/10. Książka ma szansę podobać się dziewczynkom w wieku 9-12 lat, szczególnie fankom kotów. Tom stanowi zamkniętą spójną historię więc nie odczulysmy braku znajomości 1 tomu. Dostrzegam pewne uproszczenia i niedoskonałości. Nie jest to pozycja z aspiracjami na klasyk literatury ale zdecydowanie spełnia kryteria przyjemnej lektury i dobrej rozrywki Polecam

Każdy od czegoś zaczynał swoją przygodę ze światem książek. Moja bardziej poważna relacja z fikcyjnymi bohaterami rozpoczęła się co prawda od Wattpada, którego kiedyś poleciła mi kuzynka. Zaczęłam coraz częściej zaglądać do tej aplikacji, ale do dziś pamiętam, jakby to było wczoraj, jak bardzo byłam szczęśliwa, gdy w szkolnej szatni powiedziałam mamie, że mam nową książkę na wieczór. Mama rzadko czytała mi książki na dobranoc, ponieważ tego nie potrzebowałam i też nie oczekiwałam tego codziennie. Jednak, kiedy już to robiła, słuchałam jej głosu jak zaczarowana i nigdy nie lubiłam momentu, w którym nadchodziła pora spania. Te chwile miały w sobie coś wyjątkowego, poczucie bezpieczeństwa i bliskości, które dziś wspominam z ogromnym sentymentem. Wypożyczyłam wtedy książkę „Wróć, Alfiku!”. Jest to historia o pewnej parze, ich psie oraz dziecku, które ma się wkrótce pojawić na świecie. Gdy maleństwo przychodzi na świat, Alfik nie otrzymuje już tyle uwagi co wcześniej, przez co zaczyna rozrabiać. Właściciele nie potrafią sobie z nim poradzić i podejmują decyzję o oddaniu psa. Piszę tę recenzję jeszcze przed ponownym sięgnięciem po tę historię, ale doskonale pamiętam emocje, które mi wtedy towarzyszyły, ja, cała czerwona, z potokiem łez na twarzy, przeżywająca smutne losy Alfika, i mama, której oczy, ku mojemu zdziwieniu, nawet nie zaszkliły się od łez. Dla mnie, osoby niemal pełnoletniej, nie jest to już najlepsza forma rozrywki. Zaczynam dostrzegać powtarzalność schematów i podobieństwa między jedną historią a drugą. Jednak dla tej małej mnie, która dopiero odkrywała świat książek, była to opowieść pełna emocji, ucząca empatii i wrażliwości. Nieważne, ile będę miała lat i nieważne, co będą mówić inni, raz na jakiś czas wciąż będę sięgać po takie książki. Robię to nie tylko z sentymentu, ale też dla tej młodszej wersji siebie, która zakochała się w czytaniu i która wciąż na to zasługuje.

„Kapelusz Pani Wrony” to zbiór czterech opowiadań ze zwierzętami w rolach głównych. W pierwszym z nich ktoś Pani Wronie kradnie kapelusz, przez który jest bardzo rozpoznawalna w lesie. Zwierzęta zachodzą w głowę, gdzie też mógł on się podziać. W końcu w akcję poszukiwawczą zostaje zaangażowany leśny detektyw niedźwiedź Barnaba. Szybko dochodzi do rozwiązania tej frapującej wszystkich zagadki, ale mimo to kapelusz nie wraca do prawowitej właścicielki. W drugim opowiadaniu poznajemy w ogrodzie Wystraszka spod paproci. To dziwny stworek, który boi się absolutnie wszystkiego. Gdy po ogrodzie rozchodzi się wieść, że grasuje w nim Straszny Stwór Wystraszek jest jeszcze bardziej przerażony. Niestety przychodzi mu się z nim zmierzyć. I dziwnym zbiegiem okoliczności udaje mu się pokonać Stwora. W trzeciej historii poznajemy NIC. Nic, które ma bardzo niszczycielskie działanie i sprawia, że niemalże wszystko znika z ogrodu i w tych miejscach pojawia się właśnie ono, czyli NIC. Tu nic i tam nic, wszędzie nic. Aż tu pewnego dnia niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w ogrodzie na powrót można dostrzec wszystko to, co jakiś czas temu zwyczajnie zniknęło. Czyżby to magia? Ostatnia przygoda dotyczy bociana Mikołaja i to ją osobiście uważam za najbardziej ciekawą. Otóż bocian ten oświadcza swym rodzicom, że znalazł wybrankę swego serca. I uwierzcie mi nie byłoby, w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że została nią żaba Izabella. Czyż to nie zabawne? Przyznajcie sami? Jak zakończy się ta historia dowiedzcie się osobiście. Myślę, że zawarty w niej morał zaskoczy niejednego czytelnika. Polecam lekturę „Kapelusz Pani Wrony”, bo szkolna. I należałoby ją przeczytać. Ale szału nie ma…

Wojna oczami małej dziewczynki. Asiunia zadaje pytania - czasem naiwne, czasem trafne (jak to dzieci) i wyłapuje zabawne anegdoty w trudnej wojennej rzeczywistosci. Bohaterka jest uważna i próbuje jak najwiecej zrozumieć, tylko jak dziecko ma zrozumieć coś tak niezrozumiałego jak wojna... Jak pisze psycholog cytowana na okładce, Asiunia 'pozwoli rodzicom poważnie porozmawiać z dziećmi o wojnie, nie wykraczając poza bezpieczne obrazy i emocje.'

Tina Nolan to autorka mało znana, choć jej książeczki na pewno zasługują na uwagę tych, którym nie jest obojętny los zwierząt ze schroniska. Pewien mężczyzna miał cztery szczeniaki. Trzy z nich postanowił wydać, miały w przyszłości pracować. Czwartego postanowił jednak sprzedać, gdyż trafiła mu się dobra oferta, a potrzebował pieniędzy. Ewa jednak od początku martwiła się, że to może nie być dobry pomysł. Czy miała rację? Czasem zdarza się, że bierzemy zwierzę dla dziecka, krewnego, a po pewnym czasie nie ma się kto nim zajmować. Wówczas oddaje się takie stworzenie do schroniska w najlepszym wypadku. W najgorszym wyrzuca się żywe zwierzęta, przywiązuje gdzieś do drzew, topi. Straszne. Nie mam pojęcia, jak można tak postępować. Warto przemyśleć dobrze swoją decyzję, zanim zdecydujemy się na zwierzę w domu. Książeczka została bardzo ładnie wydana. Przeznaczona jest dla młodzieży, ma dużą czcionkę oraz ilustracje wykonane ołówkiem. Te ostatnie na pewno są nietuzinkowe, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką kreską, bardzo mi się to podoba. Na końcu książeczki znajdują się dwie karty z danym zwierzątkiem, które można wymienić na bransoletki. ,,Pestka - porzucony szczeniak" to dziewiąty tom serii ,,Na pomoc zwierzakom" autorstwa Tiny Nolan, z którym warto się zapoznać. Każdą część można czytać oddzielnie, jednak ja lubię zapoznawać się z nimi po kolei. Są to idealne publikacje dla miłośników zwierząt. Moja ocena: 5,5/6

Tom Justyniarski już od pierwszych stron niniejszej noweli, zwraca uwagę młodszym czytelnikom na niezwykłą relację, która może łączyć człowieka z jego czworonożnym przyjacielem. I nie trzeba być przy tym absurdalnie bogatym, nie liczy się ilość polubionych postów, liczba wyświetleń, czy rozmiar noszonych ubrań. W tej przyjaźni chodzi tylko i wyłącznie o szczerość okazywanego uczucia i dobro dla siebie nawzajem. A w zamian z całą pewnością otrzymamy niekiedy pobrudzony dywan, błotniste ślady łapek na świeżo umytej podłodze albo będziemy patrzeć na strużkę cieknącej śliny na widok naszej kolacji. Ale to nic, bo wybaczymy mu to wszystko. Bo to nasz najwierniejszy przyjaciel, z którym dzielimy każdy swój dzień i każdą troskę. "Psie troski, czyli o wielkiej przyjaźni na cztery łapy i dwa serca" to wspaniała lektura, która pokazuje jak zmienia się życie porzuconego w wigilijny wieczór psa, aż do momentu jego adopcji przez Adasia i jego rodzinę. W książce poruszany jest trudny temat bólu i cierpienia zadawanego zwierzętom przez ich poprzednich właścicieli. Apatia, strach przed ludźmi, wewnętrzny ból, który towarzyszy tym biednym psiakom każdego dnia. Tytułowa Betty, czyli ogromne psisko rasy bernardyn trafiła do wspaniałego domu z ogrodem, gdzie wiele czasu poświęca jej Adam wraz ze swoimi rodzicami. Jednak Betty nie jest skora do zabaw, posiłki spożywa tylko pod osłoną nocy, a jej zachowanie sprawia, że rodzina adopcyjna sama zadaje sobie liczne pytania. Czy aby wszystko robią rzeczywiście dobrze? Bardzo mi się podoba jak Justyniarski zwrócił uwagę na to, że zwierzęta oddają nam stokroć razy wiecej miłości, mają wspaniale wykształcone zmysły i nawet, gdy sytuacja jest bardzo trudna, są oni naszymi największymi sprzymierzeńcami. Autor pokazał w książce przemianę z zastraszonego, pachnącego schroniskiem i brakiem miłości psa - do uradowanego, szalonego bernardyna, który jedyne co teraz czuje to pokłady ciepła od swoich nowych właścicieli. I choć aktualnie panujący czas świąt nie jest najlepszym pomysłem na adopcję zwierzaka, tak postanowieniem noworocznym wcale nie musi być nasza zmiana wyglądu, diety czy regularne chodzenie na lekcje golfa. Naszym postanowieniem może być danie domu drugiej, pozostawionej samotnie istocie. Tak niewiele, a z całą pewnością będzie to najlepsza wersja "nowy rok, nowa ja" i dla nas i dla czworonoga. Wesołych Świąt!