Sumienie chrześcijańskie. List do księcia Norfolk

Ciekawa książka dotycząca związków starożytnego święta Paschy, Ostatniej Wieczerzy, Wielkiego Piątku oraz Mszy Świętej. Pewnym mankamentem jest porównanie obrzędów żydowskiego błogosławieństwa oraz błogosławieństwa darów w czasie Mszy - ten tekst w liturgii Mszy został wprowadzony po Soborze Watykańskim II, zdaje się że celowo zapożyczony z obrzędów judaistycznych. Przydałaby się podobna analiza dotycząca Mszy "trydenckiej".

Książki Fultona Sheena z nowej serii wydawniczej ( śliczne okładki, fajny druk, czcionka idealna ) ,kupuję w Tyńcu w księgarni opactwa i czytają mi się doskonale , ta jest druga i ostatnia nie będzie! Biskup ma prosty, aczkolwiek inteligentny język literacki, idealne , ponadczasowe zrozumienie wiary , więc i siebie warto wzmocnić jego duchem , niewątpliwie prowadzonym przez Ducha Świętego !

Książka potrzebna, wnikliwa i ciekawa. Sytuacja społeczna ludzi wierzących w Stanach Zjednoczonych pokazuje nam dokąd zmierza świat zachodni. Warto czerpać z tych lekcji - zarówno jako ostrzeżenia, jak również z przemyśleń społeczności zmagających się z nieprzyjaznym prawem i ostracyzmem na dużą skalę. Proponowane rozwiązania są niejednokrotnie bardzo trafne, a spostrzeżenia błyskotliwe. Jednak wymowę książki osłabia amerykano-centryzm oraz labilność autora w kwestiach wiary mimo nawoływania do ortodoksji. Można jednak traktować tę sytuację jako przestrogę.

Uważam, że to odpowiednia książka na nasze czasy. Autor pisze o wielu rzeczach wprost. Nie ma tu politycznej poprawności, ale też nie ma spłycania męskości do szpanowania i agresji. Męskość to przede wszystkim siła ducha, charakter, a ten najlepiej zbudować na wierze katolickiej. Duży plus dla wydawnictwa W Drodze za stylowe wydanie.

Najlepsza książka o małżeństwie jaką czytałem. Powinna to być obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy przygotowuja się do ślubu i także dla wieloletnich małżonków (tych w kryzysie i tych, którzy dobrze sobie radzą). Pozycja poetycka i konkretna zarazem. Głęboko religijna ale i filozoficzna, wzniosła i bardzo konkretna. Wadą jest tylko to, że jest za krótka. Nie ma niedosytu ale chciałoby się więcej.

Nakładem wydawnictwa Rafael ukazała się przepięknie wydana biografia Jezusa. Jest to wyjątkowa pozycja na rynku czytelniczym, która powinna znaleźć się w zasięgu każdego, kto uważa się za osobę wierzącą w Chrystusa. Autor książki, Peter Seewald, zaprasza nas na drogę śladami Jezusa, w trakcie której wyłania się przed nami fascynujący, ujmujący, obraz Syna Bożego. Jeśli komuś się wydaje, że nic nowego nie dowie się z kolejnej książki o Jezusie, że już wszystko wie, bo wszystko zostało opowiedziane, to czytając tę niezwykłą biografię, zmieni zdanie na temat swojej wiedzy. Autor potrafi zaciekawić czytelnika. Pomimo tego, że jest to konkretnej grubości książka, czyta się ją jednym tchem, na co wpływ ma bez wątpienia styl autora, odznaczający się autentycznością i rzetelnym podejściem do tematu. Jednocześnie należy zaznaczyć, że książka nie jest z tych do przeczytania na raz i odłożenia na półkę. Treść warto smakować w czasie, zatrzymać się nad nią i poddać refleksji. Myślę, że po przeczytaniu tej książki nasze spojrzenie na teksty biblijne ulegnie pewnej zmianie, większemu zrozumieniu, rzucając jakby nowe światło na niektóre wątki. Polecam!!

Każdego z nas czeka śmierć i wszystko się kiedyś skończy (…) Co byś powiedział o kimś, kto mając przed sobą pojedynek lub konkurs o katedrę uniwersytecką zwlekałby do ostatniej chwili z przygotowaniem się do tego? Czego może nas nauczyć dzieło autora żyjącego w tak odległej epoce, w całkowicie nam już obcej kulturze? Z pewnością jest to człowiek wolny od dominujących myśli współczesności, który w poszukiwaniu prawdy stawia wiele ciekawych tez, prowadzących do odkrycia możliwości dobrej śmierci. - Śmierć Autor rozpoczyna tezą, że w znaczeniu pozabiologicznym nie ma śmierci „obojętnej”, neutralnej – jest dobra lub zła. Ostatni dzień (naszej śmierci) został przed nami ukryty; jest nam nieznany, „aby baczyć na wszystkie dni”. - Dobra śmierć Antystenes zapytany, co byłoby na tym świecie największym szczęściem, odpowiedział, że dobra śmierć. Co pojąć możemy jako dobrą śmierć? Dobra lub zła śmierć zależy od dobrego lub złego życia - śmierć jest (w założeniu pozabiologicznym) ostatecznym, nieodwołalnym wyborem, aktem świadomym, który ma swoje konsekwencje. Dobrych uczuć podczas śmierci nie będzie miał ten, kto nie praktykował ich za życia. (…) Dobrze umierają Ci, którzy w czasie śmierci są już oderwani wewnętrznie od tych dóbr, od których śmierć oderwie ich siłą. Dobrze osądza więc rzeczywistość i kieruje swoimi sprawami ten, kto patrzy na wszystko z perspektywy śmierci. Pamięć o niej powoduje utratę pociągu do wszelkich ziemskich rzeczy. Autor podkreśla również wymiar duchowy przeżywania takiego końca: Śmierć widziana oczami ciała przeraża i trwoży, ale widziana oczami wiary pociesza i pociąga (…) świętym godna miłości i cenna (…) jako koniec trudów, ukoronowanie zwycięstwa, brama do życia. Błogosławieni, którzy gdy śmierć do nich przychodzi, są już umarli dla uczuć tego świata! Tacy się jej nie boją, ale jej pragną i witają z radością, bo ona, zamiast ich odrywać od dóbr, które ukochali, jednoczy ich z Najwyższym Dobrem, jakie jedynie ukochali i które uczyni ich szczęśliwymi na zawsze. Kluczem do dobrego przyjęcia śmierci jest akceptacja tej rzeczywistości: Śmierć nadaje największy blask koronie wybranych, ponieważ chyba właśnie wtedy zbiera się najwięcej zasług, przyjmując śmierć wraz z jej cierpieniami, z poddaniem się i miłością. - Z perspektywy śmierci wszystko wydaje się marnością Widział szaleńców dotkniętych różnymi rodzajami szaleństwa. Wszyscy mieli wspólne to, że cierpieli wielki głód, ale różnie próbowali go zaspokoić. Jedni jedli ziemię; był to obraz chciwców. Drudzy powietrze; to obraz ubiegających się o zaszczyty. Inni stojąc obok pieca, łapali do ust ulatujące zeń iskry; oznaczało to porywczych, skłonnych do złości. (…) Zwrócił się do nich: „Wy głupcy, czy nie widzicie, że te rzeczy potęgują jeszcze bardziej wasz głód, zamiast go łagodzić?” Wszyscy na ziemi poszukujemy pokoju, dobra, szczęścia, piękna… tworzymy, podróżujemy, korzystamy, bawimy się i jesteśmy, bo radość, której możemy tu doświadczyć stanowi permanentnie próbę zaspokojenia nas. Niestety, „ziemskie dobra przepływają na zewnątrz serca. (…) Są to wody, które nie wpływają tam, gdzie jest źródło pragnienia. (…) Ziemskie dobra to dobra pozorne, dlatego nie mogą one nasycić ludzkiego serca.” Śmierć otwiera zresztą oczy na to, czego nie widzą Ci, którzy zadurzyli się w dobrach świata. „Najbardziej pożądane bogactwa, najzaszczytniejsze stanowiska, najwspanialsze zwycięstwa tracą cały swój blask, gdy się na nie patrzy z perspektywy łoża śmierci. Wyobrażenia jakichś fałszywych pomyślności, któreśmy sobie utworzyli, zamieniają się wtedy w niesmak z powodu własnej głupoty.” Czy wiele jest zatem warta radość oparta na złudzeniach? Szczęście życia doczesnego nazwał Dawid snem budzącego się (…) „Sen”, bo przy uśpionych zmysłach małe rzeczy wydają się wielkie; „po przebudzeniu”, bo te wrażenia szybko znikają. - Do grobu nic nie zabieramy Grób ukazuje dwie rzeczywistości – po pierwsze śmierć nie pozwala nam zabrać nic ze sobą ; po drugie wszystko ze sobą zrównuje. „Saladyn, który podbił wiele państw w Azji, umierając, nakazał, by podczas niesienia jego zwłok do miejsca pochówku na czele pochodu szedł ktoś z jego koszulą zawieszoną na drągu i wołał: Oto wszystko, co zabiera ze sobą Saladyn do grobu!” Czy możemy nazwać dobrem i polegać na tym, co zniknie wraz z naszą śmiercią? Jeśli życie pozagrobowe istnieje, to zostaną nam tylko cnoty, które wypracujemy za życia. Rodzimy się nierówni, umieramy równi – powiadał Seneka. Śmierć zrównuje nas wszystkich ( „Przyglądaj się grobom; czy zdołasz rozpoznać, kto tam był sługą, a kto panem?” ),ukazując marność materialności. „Dlaczego wysilasz swój umysł i poświęcasz lata swego życia na to, by stać się wielkim na tym świecie? Kiedyś przyjdzie śmierć, a wtedy skończy się cała twoja wielkość i przepadną wszystkie twoje zamierzenia.” Materialność jednakże pociąga, a namiętność, która może mieć znaczący wpływ na działanie (praxis) człowieka, przedstawia ziemskie dobra w złudnej, nierzeczywistej postaci. „Śmierć je demaskuje i ukazuje je takimi, jakimi w rzeczywistości są, a są dymem, błotem, marnością i nędzą.” „Świat jest zdrajcą, który przyrzeka, ale nie dotrzymuje. A nawet gdyby dotrzymał, to nie zaspokoiłoby to twojego serca. A nawet gdyby zaspokoiło, to jak długo trwałoby twoje szczęście? Czy mogłoby trwać dłużej niż twoje życie? Śmierć większości zada to zasadnicze pytanie – czy jest coś później, czy można liczyć na życie pozagrobowe? Czy spotkamy się z bliskimi? A jeśli tak, to kim tam będę? Co będę miał do dyspozycji? „W godzinę śmierci wspomnienie wszystkich zaznanych w ciągu życia rozkoszy, wszystkich odebranych honorów do niczego się nam nie przyda – chyba tylko do powiększenia bólu i obawy, czy osiągniemy zbawienie wieczne.” Wydaje się zatem, że właściwą postawą nie jest zdobywanie bogactw, ale miłość, budowanie relacji i osiąganie cnót. „Świętych nie martwi konieczność porzucenia dóbr tej ziemi, bo już je wcześniej porzucili w sercu. (…) Nie żal porzucić zaszczytów, ponieważ już wcześniej nimi wzgardzili i uznali je (całkowicie słusznie) za dym i marność; to jedynie za zaszczyt uważali, by kochać (…).” Jaki jest więc cel? „Z całą pewnością Bóg nie umieścił nas na tej ziemi, byśmy zdobywali bogactwa i zaszczytne stanowiska, ale byśmy sobie zapracowali na życie wieczne. I tylko osiągnięcie tego celu powinno być dla nas ważne.” Autor jako środek do jego osiągnięcia poddaje do namysłu fundamentalne pytanie: „A potem? A potem?” Filip Neri spotkał w Rzymie Franciszka Zazzerę, utalentowanego młodzieńca, bardzo przywiązanego do świata, i tak się doń odezwał: „Mój synu, zrobisz świetną karierę, zostaniesz wziętym adwokatem, później prałatem, później może kardynałem, a w końcu – kto wie? – może nawet samym papieżem. A potem? A potem?... Idź – i rozmyślaj nad tymi dwoma ostatnimi słowami. - Pustka w kształcie nieosiągalnego Blaise Pascal, ale w sumie może każdy filozof, odwołuje się do pustki, która jest wpisana w naturę człowieka, pustki, w którą kolejne rzeczy, wpadając, nikną po chwili. Ma ona kształt tego, czego tu na ziemi z pewnością nie możemy zaznać. Ale czy jest tym Bóg? Nie mamy pewności, pozostaje zaledwie i aż wiara. „W życiu doczesnym wszyscy ludzie trudzą się, by znaleźć pokój. (…) Świat wraz ze wszystkimi swoimi dobrami nie może zaspokoić ludzkiego serca, ponieważ człowiek został stworzony nie dla tych dóbr, ale tylko dla Boga, więc tylko On może go zadowolić.” - Wartość czasu Seneka mówił, że nie ma ceny odpowiadającej wartości czas: „Czas nie ma ceny”. „Czas to skarb, jaki można znaleźć tylko w tym życiu.” „Nie ma niczego nad czas droższego, lecz i niczego mniej cenionego (Bernard z Clairvaux).” Czas wydaje się więc najcenniejszym, czego może doświadczyć człowiek – ale czas, nakierowany na dobro, na to, by nie żałować zmarnowanej możliwości, by kochać. „Słuszną to będzie karą nie móc uczynić tego dobrego, co się obecnie chce, dla takiego – kto przedtem mogąc, nie chciał czynić dobrze” (Augustyn). „O, jakże byłem głupi! O czasie zmarnowany! O moje życie stracone! O roztrwonione lata, w których mogłem się uświęcić, ale tego nie zrobiłem; a teraz nie ma już na to czasu!” Ale na co się zdadzą te lamenty i wzdychania, gdy spektakl już się kończy, światła gasną, a umierający wkracza w tę wielką chwilę, od której zależy jego wieczność? Co zyskamy z tylu przeżytych lat? - Nie zatracić duszy Wszystko się zatem kiedyś skończy; natomiast zatracenie duszy będzie oznaczało utratę wszystkiego. Gdzie jest i gdzie w godzinie śmierci będzie nasza dusza? „Dziś rano jeszcze żyję, a wieczorem mogę już być martwy! Dzisiaj jestem w tym pokoju, a jutro będę już w grobie! A gdzie będzie moja dusza?” Wydaje się, że należy przyznać rację ewangelicznemu pytaniu: „Cóż za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” Człowiek, posiadający przecież duszę, może doprowadzić do jej utracenia: „Mądry był król Henryk VIII w sztuce utrzymania się na tronie po tym, jak zerwał z Kościołem, ale ostatecznie, widząc, że stracił duszę, wyznał: „Straciłem wszystko”.” W tej perspektywie, dla umierającego, który w czasie życia nie zabiegał o dobro swojej duszy, wszystkie rzeczy, jakie mu się przypomną i z jakimi będzie miał do czynienia, mogą stać się cierniami. „Cierniem będzie pamięć przeżytych zabaw, zwycięstw w walce, wygód, jakie go otaczały; cierniami będą odwiedzający go przyjaciele oraz wszystko, co mu przypomną (…) cierniem stanie się dlań nawet umieszczony w pobliżu krucyfiks, bo w wizerunku Ukrzyżowanego odczyta swój niewłaściwy stosunek do miłości tego Boga, który umarł dla jego zbawienia.” Warto więc troszczyć się o swoją duszę i nie zgubić z nią kontaktu. Człowiek z „wywróconą” duszą pośród dóbr tego świata (…) będzie jadł, pił, bawił się, nosił kosztowne szaty, otrzymywał zaszczytne stanowiska, nabywał posiadłości, ale nigdy nie zazna pokoju. Śmierć obnaży prawdę o naszej duszy. Będzie bezlitosna, jak to prawda ma w zwyczaju: „Gdzie pada ścięte drzewo? Pada tam, gdzie się skłania. Gdzie więc Ty się skłaniasz?” - Życie pozagrobowe My umieramy, a chwilkę po nas nasza nadzieja. Ona może nam towarzyszyć do końca, przypominając, że jest szansa, że spotkamy się w jakiejś formie życia pozagrobowego. Rozważania o tym nie deprecjonują życia doczesnego. Dowodzą raczej, że traktujemy je poważnie. Jeśli wierzymy w jakąś formę sądu – sprawiedliwości, miejmy na uwadze: Osąd Boży nie jest czymś zewnętrznym wobec człowieka, nie jest skazywaniem go na to, czego on nie chce. Bóg akceptuje ten wybór, jakiego człowiek dokonywał przez całe swoje życie: kto Go wybierał, będzie miał wieczność z Nim (…) człowiek sam dokonuje osądu nad sobą, a Bóg ten osąd zatwierdza (…) swoją suwerenną decyzją. Wszystko szybko mija i kończy się, możemy jedynie starać się, aby służyło nam do osiągnięcia życia wiecznego. - Przygotowanie do śmierci Jaka jest więc recepta na przygotowanie się do dobrej śmierci? 1. Warto zacząć już. „Co byś powiedział o kimś, kto mając przed sobą pojedynek lub konkurs o katedrę uniwersytecką zwlekałby do ostatniej chwili z przygotowaniem się do tego?” 2. Warto nabrać dystansu wobec świata. „Traktuj każdy dzień tak, jakby to był ostatni dzień twego życia, każde działanie tak, jakby to było twoje ostatnie dzieło (…) o, jakże bardzo pomoże ci ta myśl do dobrego postępowania i do nabrania dystansu wobec świata!” 3. Warto traktować każdy dzień jako skończoną całość, mającą kierować ku dobru. „Jakiegoż pokoju może człowiek doznać większego niż ten, gdy może sobie wieczorem powiedzieć: „jeśli tej nocy przyjdzie śmierć, spodziewam się umrzeć w łasce?” 4. Nie warto czekać z niczym do jutra. Nie czekaj do jutra z tym, co możesz zrobić dzisiaj, ponieważ dzień dzisiejszy minie i już nigdy nie wróci, a jutro może przyjść śmierć, która niczego już Ci zrobić nie pozwoli. 5. Warto działać. Jeśli chcesz stać się mądry, to nie wystarczy ci poznanie ważności celu twego życia, ale musisz też przedsięwziąć środki odpowiednie do jego osiągnięcia. „Czymże jest długie życie, jeśli nie długim cierpieniem? Pyta Augustyn. Życie doczesne nie jest nam dane dla odpoczynku, ale do wysiłku, przez który zasługuje się na życie wieczne (Ambroży).” 6. Pragnienie dobrej śmierci może być najlepszą afirmacją życia. Warto myśleć o śmierci – ale nie chcąc jej wyprzedzić swoim własnym działaniem, bo dobrą śmierć może być tylko wtedy, gdy jest dana z góry i odebrana przez przygotowanego człowieka. Tym umieram, że umrzeć nie mogę (Teresa Wielka). Taka jest śmierć dla świętych.

Dla wszystkich, którzy chcieliby zanurzyć się choć na chwilę w tamtej chwili, w tamtym miejscu. Niekoniecznie trzeba być gorliwym chrześcijaninem, wystarczy być ciekawym świata. Ogrom pracy włożony przez autora, epoka oddana w najmniejszym szczególe, postać Jezusa, od dzieciństwa do Golfoty, pełna szczegółów, ułatwia zrozumienie Jego drogi i Ewangelii.

Jest to naprawdę bardzo dobra książeczka, zrozumiale napisana i świetnie tłumacząca racjonalność wiary katolickiej. Pisana jeszcze w czasach przed SVII więc dla niektórych to może być dodatkowa zaleta. Jak jeden z przedmówców napisał - z pewnością świetna na prezent dla osoby przed bierzmowaniem, czy ogólnie dla kogoś, kto jest katolikiem, ale szuka jakiegoś małego kompendium teologicznego. Bardzo dobre są zwłaszcza rozdziały o Bogu i Trójcy. Wady? Dla niektórych z pewnością to tylko zalety - tradycyjne podejście do duszy ludzkiej (w nowszej teologii coraz częściej dusza przestaje być ośrodkiem poznania i woli - to rola mózgu),a także tradycyjne podejście do Upadku Adama i Ewy, bez relatywizowania tego wydarzenia.

Wspaniałe, zintegrowane rozumienie tajemnic wiary chrześcijańskiej.- bp Robert Barron Abp Fulton John Sheen (1895 -1979) jeden z najbardziej wpływowych katolickich hierarchów Ameryki. Był pierwszym telewizyjnym prezenterem religijnego programu pod nazwą "Warto żyć" w 50-tych latach XX wieku. Przez cztery dekady był twarzą katolicyzmu w Ameryce. Otrzymywał tysiące listów od ludzi z całego świata szukających prawdy, wiary, sensu życia i duchowego kierownictwa. Publikacja " W co wierzymy" jest właśnie takim wyrazem zaangażowanej i gorliwej duchowości Arcybiskupa - kompendium wiary. Sam Autor nadał jej miano katolickiej encyklopedii. Głęboka, uduchowiona lektura, błyskotliwie napisana językiem komunikatywnym, szczerze z odniesieniem do malowniczych przykładów, anegdot, ze znajomością przede wszystkim Pisma Świętego. I literatury światowej, co sprawiło mi dodatkową przyjemność przy zapoznawaniu się z przedłożoną czytelnikowi wiedzą, w kontekście realnej egzystencji.Cytowani są, m.innymi: św.Augustyn, Szekspir, Sartre, Eliot,Foucauld etc. Ponadto ulubiony, angielski poeta abpa Sheena, Francis Thompson (1859-1907)dziś zapomniany z jego najsłynniejszym poematem "Chart gończy niebios". Redakcja (Jan J.Franczak)wykonała piękny gest: na końcu publikacji załączyła cały poemat w tłumaczeniu Stanisława Helsztyńskiego sprzed drugiej wojny światowej z braku dostępnych innych tłumaczeń. Obcowanie z taką, wysokich lotów literaturą religijną, to czysta przyjemność, ale trzeba ją przyswajać sobie i smakować powoli z uwagą, namysłem, uniesieniem ducha, bo absorbuje niemało czasu z uwagi na swój monumentalny charakter. W żadnym razie nie jest stratą czasu lecz jego ubogaceniem.

Książka podejmuje fundamentalne pytania o kondycję człowieka, jego miejsce w świecie i duchowe zmagania. Odpowiedzi autorka poszukuje w biblijnych historii. Co ciekawe na okładce zostały przedstawione obrazy nawiązujące do opisanych historii w książce. Lektura jest przyjemna i szybka. Mimo głębokiego przesłania książka nie nuży ani przez chwilę – przeciwnie, zachęca do refleksji nad życiem i wyborami. Zdecydowanie polecam.

Nie znałem Ewagriusza z Pontu i tego co mówił o "duchach zła", które w sumie dosyć łatwo się do nas przyklejają. Jednak ta książka okazała się dla mnie niezwykle pomocną, bo nie tylko dała mi możliwość poznać jego naukę, ale jednocześnie uświadomiła mi, że i w moim życiu się owe "duchy zła" pojawiają. Genialna książka dla tych, którzy chcą wzrastać duchowo.

Dzieło wymagające, ale niezwykle precyzyjne intelektualnie. Św. Jan od Krzyża wprowadza czytelnika w tajemnicę oczyszczenia i wolności wewnętrznej, posługując się obrazami i językiem o dużej sile literackiej. To książka, która łączy głębię duchową z prawdziwie filozoficzną refleksją nad ludzkim pragnieniem Boga.

Autorem jest ojciec z zakonu benedyktynów – Szymon Hiżycki. Wymienia i opisuje główne grzechy, stopniuje je i pozwiązuje z demonami; ma ciekawe podejście do acedii. Odnosi się do życia mniszego. W ogóle wzoruje się na pismach mnicha Ewagriusza z Pontu, który żyje w IV wieku.

Niezwykle wartościowa książka, która porusza bardzo ważną kwestię - relatywizm we współczesnym świecie. Autor w prosty, ale konsekwentny sposób przedstawia jego wady i proponuje jak można z miłością i troską spróbować porozumieć się z osobami, które relatywizmem kierują się w życiu. Polecam zarówno osobom wierzącym, jak i niewierzącym - ta pozycja daje wiele do myślenia.

Bardzo interesująca książka poruszająca temat czasów ostatecznych i obecnej (jak i zapewne przyszłej) sytuacji Kościoła. Dając do myślenia i otwierająca oczy na walkę świata z chrześcijaństwem. Mimo niepokojącej (a może i beznadziejnej) obecnej sytuacji, książka daje nadzieję. Polecam.

Zbiór tekstów powstałych po abdykacji Benedykta XVI. Część z nich wcześniej niepublikowana. Bardzo duża różnorodność tematów. Niestety, widać że wiek bądź obowiązki nie pozwoliły papieżowi emerytowi bardziej wgryźć się w opisywane tematy, bo o każdym mogłaby powstać osobna książka.

Apokaliptyczne spojrzenie na Eucharystię, czyli krok po kroku w głębię tego, co wydaje się być znane i (bardzo często) spowszedniałe. Hahn, sięgając do źródeł żydowskich i chrześcijańskich, w obrazowy sposób uświadamia wagę i niezwykłość Mszy św. Pozwala katolikom niejako na nowo, na świeżo i ze zdumieniem popatrzeć na całą "akcję liturgiczną", zrozumieć ją i nią się zachwycić.

Ktos ponizej napisal, ze wszystko w tej ksiazce jest odrealnione. Na pierwszy rzut oka tak. Ale ja mialem to szczescie, ze przed przeczytaniem tej ksiazki bylem u Jezuitow na rekolekcjach ignacnajnskich, a o samych Jezuitach i o sw. Ignacym wiedzialem tyle co nic. I dopiero po tym doswiadczeniu wzialem ksiazke do reki. No i tak... to zupelnie inna perspektywa. Trudno tu o jakas literacka ocene, bo to zapis przezyc. Ale sama wartosc ksiazki na dyche. Bez 2 zdan.

"Spustoszona winnica" Dietricha von Hildebranda to kolejna książka poruszająca temat kryzysu w Kościele, który przybrał znaczne rozmiary po Soborze Watykańskim II. Myliłby się jednak ten, kto uważa, iż autor napisał jedną z wielu podobnych publikacji, w których, użala się nad nowym rytem Mszy w myśl współczesnego powiedzenia: "kiedyś to było..." - i porównuje Mszę trydencką z Novus Ordo Missae. Rzeczywiście, na początku książki von Hildebrand obarcza winą za zaistniały stan rzeczy niektórych hierarchów kościelnych, którzy z premedytacją przyłożyli rękę do niszczenia Kościoła od wewnątrz. Jednak dalsza część książki to już analiza poszczególnych tematów przeprowadzona na gruncie filozofii czy teologii. Niewątpliwie autor jest zwolennikiem Mszy trydenckiej, lecz próżno znaleźć w książce bezpardonowe ataki na "nową" Mszę. Książka "Spustoszona winnica" nie jest książką trudną w odbiorze, choć na pewno wymaga skupienia. Ogólnie odnoszę wrażenie, że jest to publikacja skierowana do osób zaznajomionych z tematem kryzysu w Kościele w stopniu bardziej niż podstawowym. Na pewno z czystym sumieniem można polecić książki autorstwa Dietricha von Hildebranda, ponieważ jako filozof i teolog katolicki, był bardzo cenioną postacią przez papieża Piusa XII czy Josepha Ratzingera - późniejszego papieża Benedykta XVI. prawepismo.salon24.pl