Dzikowska. Pierwsza biografia legendarnej podróżniczki

Świetna biografia, świetnie się czyta, przybliża postać Dzikowskiej, polecam!

Świetna biografia, świetnie się czyta, przybliża postać Dzikowskiej, polecam!

O tym, że czasem porażka może się okazać trampoliną do wielkiego świata.
Nigdy nie przeczytałabym tej książki z własnej woli. Po pierwsze dlatego że z biografiami mi kompletnie nie po drodze, a po drugie postać Elżbiety Dzikowskiej nie fascynuje mnie w najmniejszym bodaj stopniu, może to przez to, że nie bardzo się załapałam na "Pieprz i wanilię". I muszę przyznać, że po lekturze to się niestety nie zmieniło.
Autorem biografii jest znajomy Dzikowskiej i siłą rzeczy jest to rzecz pisana z bardzo wyczuwalną sympatią, miejscami graniczącą z uwielbieniem. I choć autor stara się być obiektywny i nie przemilcza faktów, które mogłyby postawić jego bohaterkę w wątpliwym moralnie świetle, to jednocześnie strasznie się boi, żeby czytelnik sobie przypadkiem czegoś brzydkiego o niej nie pomyślał, więc robi wszystko, aby wszelkie zarzuty wobec niej jak najbardziej zbagatelizować, negatywne opinie wygładzić, a ją samą wybielić. I być może nie mierziłoby mnie to aż tak bardzo (z naciskiem na aż, bo trochę by mnie na pewno mierziło, jak znam siebie),gdyby nie usprawiedliwiał jej w sposób, który jest po prostu na wskroś obrzydliwy i bulwersuje mnie tak, że aż mną wstrząsa. Pozwolę sobie tutaj na cytat. "Są to ludzie, o których - cokolwiek by zrobili - mówimy i zawsze myślimy dobrze. Przykładem kogoś takiego jest Bill Clinton. Ile on ma na sumieniu grzeszków [ciekawy eufemizm - przyp. mój]? Ale zawsze był popularny i postrzegany pozytywnie. (...) Myślę, że bohaterka pana książki należy do tej samej grupy co Bill Clinton. Do osób, które lubi się niezależnie od wszystkiego i którym wszystko - lub prawie wszystko - się wybacza. Którym wszystko uchodzi".
I tak, z pewnością istnieją tacy ludzie, którzy mają na tyle charyzmy, uroku osobistego czy czegokolwiek innego, że udaje im się unikać konsekwencji ich nieetycznych czynów, ale to jest najzwyczajniej w świecie straszliwie złe i powinno się to brutalnie piętnować, a nie używać jako argumentu na czyjąś obronę, bo to jest ten sam typ myślenia, który prowadzi ludzkość do usprawiedliwiania naprawdę paskudnych rzeczy, o ile sprawcą czynu jest ktoś znany i lubiany. Tak że obawiam się, że autor w moim przypadku osiągnął skutek całkowicie odwrotny od zamierzonego.
Inna rzecz, że mi się ta książka wydaje stanowczo za długa (580 stron + przypisy) i niepotrzebnie rozdmuchana. Mnóstwo tu naprawdę zbędnych dygresji, rozwodzenia się nad szczegółami, zdarzeniami czy osobami, które nawet nie mają z Dzikowską bezpośredniego związku. Np. jeden przydługi rozdział poświęcony jest niemal w całości historii Międzyrzeca Podlaskiego (czyli rodzinnego miasta Dzikowskiej),i to takiej naprawdę historii przez wielkie H, bo momentami autor cofa się aż do XVI wieku, oraz wymienianiu sławnych postaci stamtąd się wywodzących, których Dzikowska nawet osobiście nie spotkała. Borze szumiący, po co. PO CO. P O C O. Przyznam zupełnie bez wstydu, że ten rozdział w większości ominęłam i nie mam w związku z tym żadnego poczucia straty, a takich zastanawiająco nic nie wnoszących fragmentów jest znacznie więcej. Mam wrażenie, że autorowi przydałby się taki surowy redaktor, który by go co chwilę pytał, czy ten rozdział na pewno jest potrzebny, czy warto aż tak roztrząsać ten wątek, czy ta kwestia ma jakiekolwiek znaczenie w kontekście całości itp. Dosyć dziwna jest też niewielka liczba zdjęć - za to autor często opisuje zdjęcia zamiast je pokazać w książce. Paradoksalnie tego, co powinno chyba stanowić esencję tej książki, czyli podróży, jest tutaj stosunkowo niewiele.

O tym, że czasem porażka może się okazać trampoliną do wielkiego świata.
Nigdy nie przeczytałabym tej książki z własnej woli. Po pierwsze dlatego że z biografiami mi kompletnie nie po drodze, a po drugie postać Elżbiety Dzikowskiej nie fascynuje mnie w najmniejszym bodaj stopniu, może to przez to, że nie bardzo się załapałam na "Pieprz i wanilię". I muszę przyznać, że po...

Ciekawa choć miejscami nużąca. Trzeba wgryźć się w styl pisania trochę odbiegający od życia pani Elżbiety. Autor ujął tu najważniejsze zdarzenia i dokonania w życiu podróżniczki i pisarki. Ciekawe były opinie znajomych o pani Elżbiecie Dzikowskiej.
Szkoda, ze ja urodzona w 1987 roku nie miałam dotychczas okazji by przeczytać jakieś książki jej autorstwa. Jedno co z tej biografii na pewno się wybija to zdolna kobieta pełna pasji i zaangażowania w realizacje swoich projektów.

Ciekawa choć miejscami nużąca. Trzeba wgryźć się w styl pisania trochę odbiegający od życia pani Elżbiety. Autor ujął tu najważniejsze zdarzenia i dokonania w życiu podróżniczki i pisarki. Ciekawe były opinie znajomych o pani Elżbiecie Dzikowskiej.
Szkoda, ze ja urodzona w 1987 roku nie miałam dotychczas okazji by przeczytać jakieś książki jej autorstwa. Jedno co z tej...

Bardzo dobra dziennikarska relacja z życia i twórczości słynnej podróżniczki. A także jej licznych zainteresowań, podróży, relacji z ludźmi, miłości, przyjaźni, umiejętności, pracy i pracowitości oraz wspólnej wyprawy do Peru. Śladami dawnych odkryć, podróży, relacji... i właściwie mogłabym powtórzyć wszystko z poprzedniego zdania, bo ta wspólna podróż, przeplatająca się z właściwą biografią, to też okazja do poznania niezwykłej osobowości pani Dzikowskiej.

Z książki wyłania się jej legenda - a także ona sama jako osoba skromna, uśmiechnięta, życzliwie nastawiona do wszystkiego i wszystkich. Absolutnie niezwykła kobieta, i to nie tylko dzięki czasom, w których przyszło jej żyć, czy też ludziom, których miała szczęście spotkać na swojej drodze. Ona po prostu pędziła przez życie, chciwie chłonąc wszystkie uroki, które miało jej do zaoferowania, i realizując wszystkie swoje pasje. I pędzi dalej, do dziś! Wyznacza kolejne cele i je realizuje. Tacy ludzie - jakże ich mało! - to dla mnie bohaterowie. I - uwaga, nie lubię nadużywać tego słowa - autorytety.

Na marginesie: bałam się tej książki, ponieważ jako pierwszą przeczytałam biografię życiowego partnera Dzikowskiej, Tony Halika - i zawiodłam się bardzo. Ta pozycja jest o niebo lepsza. Czyta się jak najciekawszą powieść, autor prowadzi przez sprawy najważniejsze, ale też blaski i cienie oraz najrozmaitsze niuanse życia swojej bohaterki. Choć tak całkiem nie uniknął dłużyzn... książka jest przeobszerna! Niemniej - polecam.

Bardzo dobra dziennikarska relacja z życia i twórczości słynnej podróżniczki. A także jej licznych zainteresowań, podróży, relacji z ludźmi, miłości, przyjaźni, umiejętności, pracy i pracowitości oraz wspólnej wyprawy do Peru. Śladami dawnych odkryć, podróży, relacji... i właściwie mogłabym powtórzyć wszystko z poprzedniego zdania, bo ta wspólna podróż, przeplatająca się z...

Elżbieta Dzikowska razem z Tonym Halikiem stworzyła duet, który w czasach dzieciństwa był moim oknem na świat. To między innymi oni przyczynili się do mojego "głodu" podróżowania, fascynacji innymi krajami, kulturami, a nawet do mojej matury z geografii :)
Ciężko mi ocenić tę książkę, przede wszystkim dlatego, że moje oczekiwania w stosunku do niej, całkowicie rozminęły się z rzeczywistością. Uwielbiam literaturę podróżniczą i naiwnie założyłam, że biografia Dzikowskiej głównie na tym się skupi- na podróżach, wiedzy o innych krajach, że razem z nią przemierzę świat, który widziała. Niestety w "biografii legendarnej podróżniczki" podróży właściwie nie ma, a jeśli już są, to opisane na zasadzie "pojechała do X i wróciła po dwóch tygodniach, fajnie było". Kolejną rzeczą, która potwornie rozczarowuje jest niemal całkowity brak zdjęć. W liczącym ponad 600 stron tomie, opisującym życie bodajże najsłynniejszej polskiej podróżniczki, jest czterostronicowa wkładka zawierająca 13 kolorowych fotografii!?!?!?
Rozumiem, że biografia to książka opisująca czyjeś życie. Poznałam tu dzieciństwo, młodość pani Elżbiety i to było w porządku. Ale większość jej dorosłego życia, to były fascynujące podróże i właśnie o tym chciałam poczytać. Natomiast tu dostałam mnóstwo historii o jej znajomych, znajomych znajomych, o polityce, o ówczesnym ustroju, o tym, że ktoś ją lubił, a ktoś nie. Śmiem twierdzić, że w biografii Dzikowskiej samej Dzikowskiej jest niewiele, za to opinii mnóstwo. Mogła z tego powstać niesamowita książka, a wyszła taka papka właściwie o niczym. Szkoda.

Elżbieta Dzikowska razem z Tonym Halikiem stworzyła duet, który w czasach dzieciństwa był moim oknem na świat. To między innymi oni przyczynili się do mojego "głodu" podróżowania, fascynacji innymi krajami, kulturami, a nawet do mojej matury z geografii :)
Ciężko mi ocenić tę książkę, przede wszystkim dlatego, że moje oczekiwania w stosunku do niej, całkowicie rozminęły...

Spodziewałam się więcej po tej książce. Pani Elżbieta Dzikowska miała pasjonujące życie, jest nietuzinkową osobą, ale ta książka tego nie oddaje. Trochę szkoda też, że nie ma tu zbyt wielu zdjęć, które cenię sobie czytając biografie. Tu prawie ich nie było. Szkoda.

Spodziewałam się więcej po tej książce. Pani Elżbieta Dzikowska miała pasjonujące życie, jest nietuzinkową osobą, ale ta książka tego nie oddaje. Trochę szkoda też, że nie ma tu zbyt wielu zdjęć, które cenię sobie czytając biografie. Tu prawie ich nie było. Szkoda.

Jak większość osób, które sięgnęły po tę książkę, jako dziecko zafascynowana była „Pieprzem i wanilią”. To dzięki nimi moja ciekawość świata była większa i większa.
Jakiś czas temu przeczytałam biografię Halika, która bardzo mi się spodobała.
Niestety, nie mogę tego powiedzieć o biografii Pani Dzikowskiej. Jestem bardzo rozczarowana - nawet nie tyle formą, która na początku mi doskwierała, ile....niewyczerpaniem tematu? Historię kobiety-petardy, autor zmienił w opowiadanie o życiu Kowalskiej.
Nie polecam.

Jak większość osób, które sięgnęły po tę książkę, jako dziecko zafascynowana była „Pieprzem i wanilią”. To dzięki nimi moja ciekawość świata była większa i większa.
Jakiś czas temu przeczytałam biografię Halika, która bardzo mi się spodobała.
Niestety, nie mogę tego powiedzieć o biografii Pani Dzikowskiej. Jestem bardzo rozczarowana - nawet nie tyle formą, która na...

Moja recenzja tutaj: https://www.facebook.com/photo/?fbid=176622081603263&set=a.175013798430758
Zapraszam!

Moja recenzja tutaj: https://www.facebook.com/photo/?fbid=176622081603263&set=a.175013798430758
Zapraszam!

Bardzo interesująca książka, ukazująca życie podróżniczki. Jednakże przez swoją objętość, momentami trudno się ją czyta.

Bardzo interesująca książka, ukazująca życie podróżniczki. Jednakże przez swoją objętość, momentami trudno się ją czyta.

Nie podobała mi się. Może formuła nie w moim stylu, może bardziej byłam nastawiona na spotkanie z duetem Tony Halik+Elżbieta Dzikowska... Fascynująca kobieta, która wzbudza ogromny podziw, a jednocześnie mało kto wie, ile przeszła w życiu... Dla tych informacji warto sięgnąć po biografię tej niezwykłej polskiej podróżniczki, ale jakie będą wrażenia czysto czytelnicze... Nie wiem.

Nie podobała mi się. Może formuła nie w moim stylu, może bardziej byłam nastawiona na spotkanie z duetem Tony Halik+Elżbieta Dzikowska... Fascynująca kobieta, która wzbudza ogromny podziw, a jednocześnie mało kto wie, ile przeszła w życiu... Dla tych informacji warto sięgnąć po biografię tej niezwykłej polskiej podróżniczki, ale jakie będą wrażenia czysto czytelnicze... Nie...