Cienie zdrady

Nie wiem, po prostu nie wiem. Opowiadania są dobre, ale nie rewelacyjne. Oczywiście spinają niektóre wątki, inne wyprzedzają. Dużo wyjaśniają, choć również pozostaje kilka pytań. Ogólnie nie jest źle choć lekko nużąco. Jak zwykle ocena zawyżona.

Nie wiem, po prostu nie wiem. Opowiadania są dobre, ale nie rewelacyjne. Oczywiście spinają niektóre wątki, inne wyprzedzają. Dużo wyjaśniają, choć również pozostaje kilka pytań. Ogólnie nie jest źle choć lekko nużąco. Jak zwykle ocena zawyżona.

Opowiadania, które czasami dotykają wydarzeń, które dzieją się później, niż dotychczas przeczytane książki. Jak to w opowiadaniach, jedne lepsze, inne słabe.

Opowiadania, które czasami dotykają wydarzeń, które dzieją się później, niż dotychczas przeczytane książki. Jak to w opowiadaniach, jedne lepsze, inne słabe.

Zdecydowania lepsza od Prymarchów, wszystkie opowieści trzymają równy poziom. Nie są to jakieś must-read, ale jednak lektura nadal przyjemna.

Zdecydowania lepsza od Prymarchów, wszystkie opowieści trzymają równy poziom. Nie są to jakieś must-read, ale jednak lektura nadal przyjemna.

Świetny zbiór opowiadań który przedstawiając kilka niezależnych od siebie historii dodaje fantastyczne smaczki do całego uniwersum.
Szczególną uwagę należy zwrócić na dwa opowiadania:
1. "Karmazynowa Pięść" - świetne opowiadania, w którym dostaniemy genialne opisy bitew kosmicznych a także walk pomiędzy Adeptus Astartes. No i PERTURABO... :D
2. "Książe Wron" - Władcy Nocy to bardzo ciekawy legion. Armia zmodyfikowanych genetycznie kryminalistów i zwyrodnialców dowodzonych przez warhammerowego "Punishera". Opowiadanie świetnie przedstawia nam legion Konrada Curze który według mnie jest jedną z najciekawszych postaci w serii HH.


Każdy fan serii Herezji Horusa powinnie sięgnąć po ten tom i mogę zapewnić że się nie zawiedzie!

FOR THE EMPEROR!

Świetny zbiór opowiadań który przedstawiając kilka niezależnych od siebie historii dodaje fantastyczne smaczki do całego uniwersum.
Szczególną uwagę należy zwrócić na dwa opowiadania:
1. "Karmazynowa Pięść" - świetne opowiadania, w którym dostaniemy genialne opisy bitew kosmicznych a także walk pomiędzy Adeptus Astartes. No i PERTURABO... :D
2. "Książe Wron" - Władcy Nocy...

Najlepsze opowiadania jakie do tej pory zostały wydane w tym cyklu. Poprzednia antologia Prymarchowie była już zdecydowanie lepsza ale ta bije ją na głowę. Obydwa opowiadania o Władcach Nocy są świetne, dodatkowo historia zdrady Mechanicum i maszyny Kaban super. Wszystkie zrobiły na mnie świetne wrażenie, jedynie opowiadanie Abnetta moim zdaniem nie trzyma w tej antologii poziomu.

Polecam, żaden fan Herezji Horusa nie powinien czuć niedosytu po tej lekturze.

Najlepsze opowiadania jakie do tej pory zostały wydane w tym cyklu. Poprzednia antologia Prymarchowie była już zdecydowanie lepsza ale ta bije ją na głowę. Obydwa opowiadania o Władcach Nocy są świetne, dodatkowo historia zdrady Mechanicum i maszyny Kaban super. Wszystkie zrobiły na mnie świetne wrażenie, jedynie opowiadanie Abnetta moim zdaniem nie trzyma w tej antologii...

Nawet niezłe jak na opowiadania i wielki plus za opowieść o Władcach Nocy, których bardzo mi brakowało. Coś dla fanów serii.

Nawet niezłe jak na opowiadania i wielki plus za opowieść o Władcach Nocy, których bardzo mi brakowało. Coś dla fanów serii.

„Cienie zdrady” jest zbiorem solidnych opowiadań z okresu Herezji Horusa, którego motywem przewodnim jest zdrada. Siłą tego tomu jest pojawienie się historii skupionych nie tylko na wątku zdrady całych armii, a również osobistych tragedii z pozoru niewiele znaczących ludzi. To właśnie dzięki tej różnorodności tom ten czyta się tak dobrze. Osobiście cieszy mnie skupienie fabuły wokół trzech legionów: Kruczej Gwardii, Władców Nocy i Imperialnych Pięści. Opowiadanie dotyczące pierwszych z nich w dobry sposób „spina” wydarzenia przedstawione w innych tomach, w drugim przypadku lepiej poznajemy motywacje legionu i panujące wewnątrz specyficzne relacje, ale to historie dotyczące Imperialnych Pieści uważam za najlepsze. W szczególności wyróżniłbym krótką „Wieżę Błyskawicy”, w której pełen wątpliwości bohater podejmuje trudną decyzję, której pobudki w oczach Prymarchy są zdradą wizji Imperatora i reprezentowanych przez legion ideałów.

„Cienie zdrady” jest zbiorem solidnych opowiadań z okresu Herezji Horusa, którego motywem przewodnim jest zdrada. Siłą tego tomu jest pojawienie się historii skupionych nie tylko na wątku zdrady całych armii, a również osobistych tragedii z pozoru niewiele znaczących ludzi. To właśnie dzięki tej różnorodności tom ten czyta się tak dobrze. Osobiście cieszy mnie skupienie...

Poprzednią antologię opowiadań otrzymaliśmy zaledwie dwa tomy wcześniej. Zważywszy na fakt, że jej motywem przewodnim byli genetyczni synowie Imperatora, wypadła bardzo przeciętnie. Jak prezentuje się obecna książka, której tematyka wiążę się ze zdradą, a więc z czymś, co towarzyszy nam od pierwszego tomu Herezji Horusa, a zatem co mogło nam spowszednieć?

Każde opowiadanie w jakiś sposób porusza motyw zdrady. Nie jest to pochwałą, ponieważ nietrudno o to w Herezji Horusa. Należy natomiast docenić, że poszczególne opowiadania różnią się sposobem, w jaki przedstawiają zdradę: niekiedy w subtelny i nieoczywisty sposób, innym razem nachalnie, wręcz brutalnie. Antologia jest różnorodna także pod względem bohaterów. Widmo zdrady wisi nie tylko nad Legiones Astartes, czy Mechanicum, ale także nad zwykłymi ludźmi. To, że nie zapomina się o tych ostatnich, doceniam wyjątkowo mocno. Wspaniale czyta się o epickich bitwach Kosmicznych Marines, czy poznaje punkt widzenia będących bardziej maszynami niż ludźmi przedstawicieli Mechanicum; to części składowe Warhammera 40 000. Jeżeli jednak od czasu do czasu autorzy przypomną nam, że przecież zdrada na taką skalę dotyka również zwykłych ludzi, słabych, bezbronnych, przerażonych, to wtedy czytelnik może o wiele bardziej wczuć się w to wspaniałe uniwersum. Najlepiej jak dotąd z całej Herezji Horusa uczynił to tom 17, Potępieńcy. Dużą zaletą Cieni Zdrady jest również przybliżenie nam postaci Prymarchy – Konrada Curze’a, ojca VIII Legionu, Władców Nocy – dużo lepiej, niż czyniło którekolwiek opowiadanie tomu 20, Prymarchowie. Więcej o tym, w jaki sposób przedstawiono Konrada Curze’a, a także o motywie zdrady w poszczególnych opowiadaniach, napiszę w dalszej części ze spoilerami.
SPOILERY:




Karmazynowa Pięść ukazuje nam los floty Imperialnych Pięści wysłanej na Istvaan. Przeczytamy w niej, jak główny bohater, będący blisko zwycięstwa, został zdradzony przez poczucie – o ironio – lojalności. Wspaniale będzie ukazane, że niekiedy chaos może być groźniejszym wrogiem dla wojowników Imperium Człowieka niż Chaos.

W Mrocznym Królu staniemy twarzą w twarz z Konradem Curzem. Zrozumiemy również, jak czuł się ktoś, kto zdradził tajemnicę swojemu bratu, kiedy ów jej nie dotrzymał. Jednocześnie przeczytamy, jak władca planety poczuł się zdradzony przez jej mieszkańców, którzy zeszli na zbrodniczą ścieżkę podczas jego obecności; sami mieszkańcy też będą mogli poczuć się zdradzeni przez władcę, który powinien ich chronić.

Wieżę Błyskawicy oceniam najwyżej, jeżeli chodzi o sposób spojrzenia na zdradę. Wątpiący bohater pragnął znaleźć się w miejscu, w którym według niego samego, będzie mógł najbardziej przydać się swojemu przełożonemu, któremu jest całkowicie oddany. Aby tego dokonać, zdradza zaufanie, jakie ów w nim pokładał, stając się w oczach przełożonego najzwyklejszym zdrajcą, równym wrogom, którzy przez targające nimi wątpliwości odwrócili się od Imperatora.

Projekt Kaban rzuca nas na Marsa, do społeczności Mechanicum. Opowiadanie jest swoistą przestrogą, że możemy zostać zdradzeni nawet przez tych, z którymi łączy nas przeszłość, którym wiele zawdzięczamy. Zdrada dla nas w Warhammerze 40 000 jest czymś prostym: 9 Legionów Astartes zdradziło, 9 pozostało lojalnych. Jednak dla bohaterów będących w centrum wydarzeń – od zwykłego, szarego obywatela dowolnej planety, aż po któregokolwiek z lojalnych Prymarchów, a może nawet aż po Imperatora – zastanawianie się, kto zdradził, a kto pozostał lojalny, nie jest takie oczywiste i może doprowadzić do paranoi.

W Kruczym Locie głównym bohaterem będzie Marcus Valerius, Gwardzista Imperialny pod dowództwem Kruczej Gwardii. Opowiadanie jest swoistym prologiem do Wybawienia Utraconego. Marcus Valerius będzie gotów złamać rozkaz Kosmicznego Marine i zostać przez niego posądzonym o zdradę, a wszystko to w imię snów, które zasiały w jego sercu obawę o los Kruczych Gwardzistów oraz ich Prymarchy.

W Śmierci Złotnika uświadczymy dramatu zwykłego cywila. Utalentowany rzemieślnik, który wykonywał swoją pracę z zaangażowaniem oraz pasją, zostanie zdradzony nie dlatego, że popełnił błąd, czy dlatego, iż się komuś sprzeciwił; jego jedynym grzechem będzie znalezienie się w nieodpowiednim miejscu, a znajdzie się w nim właśnie dlatego, że wybitnie wykonywał otrzymywane zlecenia.

Książę Wron jest moim ulubionym opowiadaniem z całej antologii. Głównymi bohaterami są tutaj Kosmiczni Marines z Władców Nocy. Jest to jeden ze zdradzieckich Legionów, ale w tym opowiadaniu zostanie nam przedstawione, że do zdrady może dochodzić nawet między zdrajcami. W niektórych tomach Herezji Horusa dowiadywaliśmy się, że wielu Kosmicznych Marines ze zdradzieckich Legionów zachowało lojalność względem Imperatora; tutaj poznamy odwrotną sytuację: Kosmicznego Marine, który przeszedł na stronę zdrajców, pomimo tego, iż jego Legion zachował wierność Władcy Ludzkości. To jednak nie motyw zdrady czyni to opowiadanie najlepszym w moich oczach, lecz postać Konrada Curze’a. Lektura Księcia Wron zdradzi nam, jak Konrad Curze z rozbitka stał się królem planety Nostromo; zobaczymy również to, co ujrzał, kiedy pierwszy raz spotkał się ze swoim ojcem i kilkoma braćmi. Ci, którzy przeczytali Krocząc w Strachu, wiedzą, jaki krzyż dźwiga Anioł, Sanguinius; w tym opowiadaniu dowiemy się, jakie brzemię ciąży Nocnemu Upiorowi, Konradowi Curze.




KONIEC SPOILERÓW:
Jest to pierwsza antologia opowiadań z całej serii Warhammera 40 000, którą polecam przeczytać w całości. Uważam, że nawet ci, którzy unikają zbiorów opowiadań – również nie jestem ich wielkim zwolennikiem – powinni sięgnąć po ten tom. Nie jest to jednak książka w żaden sposób odkrywcza, która wyróżniałaby się na tle innych z cyklu Herezja Horusa. Jest po prostu na tyle dobra, aby zapewnić rozrywkę fanom Warhammera 40 000.

Poprzednią antologię opowiadań otrzymaliśmy zaledwie dwa tomy wcześniej. Zważywszy na fakt, że jej motywem przewodnim byli genetyczni synowie Imperatora, wypadła bardzo przeciętnie. Jak prezentuje się obecna książka, której tematyka wiążę się ze zdradą, a więc z czymś, co towarzyszy nam od pierwszego tomu Herezji Horusa, a zatem co mogło nam spowszednieć?

Każde...

Zbiór opowiadań dzięki któremu lepiej poznamy świat Herezji. Dowiemy się co spotkało flotę Imperialnych Pięści która nie dotarła na Isstvana, będziemy walczyć z Władcami Nocy przeciwko Mrocznym Aniołom, dowiemy się jak powstała maszyna myśląca Kaban i kilka innych bitew toczonych przez legiony.
Dobra pozycja będąca uzupełnieniem Herezji fajnie rozbudowująca ten świat. Umili oczekiwanie na następny tom Herezji.

Zbiór opowiadań dzięki któremu lepiej poznamy świat Herezji. Dowiemy się co spotkało flotę Imperialnych Pięści która nie dotarła na Isstvana, będziemy walczyć z Władcami Nocy przeciwko Mrocznym Aniołom, dowiemy się jak powstała maszyna myśląca Kaban i kilka innych bitew toczonych przez legiony.
Dobra pozycja będąca uzupełnieniem Herezji fajnie rozbudowująca ten świat....