Władca Zniszczenia

Pan Dobrowolski zaskakuje po raz kolejny. Zabiera czytelnika do przyszłości, w której świat rządzi się prawami korporacji, a emocje są równie niszczące jak stalowe kolosy. "Mecha Fiction" zaczyna się z "wysokiego C". Od pierwszych stron zostajemy wrzuceni w sam środek zniszczenia, w ruiny po brutalnym ataku. Nie ma czasu na oddech ani spokojne wprowadzenie, od razu czujemy ciężar emocji i chaos świata, w którym Polska już nie istnieje. Wit, główny bohater, porywa autentycznością, wewnętrznym bólem, bo to właśnie historia o bólu po stracie, pragnieniu zemsty i epickich starć z udziałem mechów. Czyta się z zapartym tchem. Koniec powieści był rownie mocny, jak poczatek, także już czekam na kontynuację. Dodam jeszcze, że styl autora jest bardzo przyjemny :) idealny do snucia opowieści. Dziękuję @brave.book za pokazanie i namówienie do zakupu te wspaniałej pozycji!

Nasz kochany Ibram Gaunt w końcu został doceniony - ale czy w sposób jaki tego oczekiwał, czy znowu został wpakowany w tryby kolejnej konspiracyjnej machiny? XIV tom Duchów Gaunta, a ja coraz bardziej odczuwam ten nieprzyjemny dreszcz informujący, że nieubłaganie zbliżam się ku końcowi - akcja przyspiesza z książki na książkę, mniej mamy już do czynienia z typowymi bitwami, które w pierwszych tomach ciągnęły się niemal od początku do końca, a częściej zasypywani jesteśmy intrygami, zarówno tymi na wysokim szczeblu jak i tymi w obrębie regimentu. Czy to jednak przeszkadza? - ależ skąd! Książka świetna, mocna nota, która jak przypadku poprzedniczek może tylko wzrosnąć. Niepowetowane straty i bezsilność czytelnika cisną często łzy na oczy, a chęć poznania zakończenia całości napędza do ciągłego sięgania po tę książkę, a w konsekwencji również i prawdopodobnie po następną.

Przy tej książce jestem rozdarty troche. Po pierwsze to omnibus co juz w samo w sobie jest wadą (niszcza sie szybciej niż pojedyncze ksiazki i posiadamy tomy ktorych niekoniecznie chcemy czytac bo sa nudne lub duzo slabsze). Po drugie różnica pomiędzy tomami jest gigantyczna. Pierwszy tom to takie retro fantasy mroczny styl warhammera kolejne to bezmozga sieczka. Także postacie głównych bohaterów robią się co raz bardziej nużące. Im dalej w las tym bardziej widać że to nudne płaszczaki. W sumie ksiazki bardziej ciagna do przodu ich przeciwnicy niz sami bohaterowie ktorzy staja sie co raz bardziej nudni. Choc nastolatkowie lubia przygody bohaterskiego szermierza ktorego kochaja piekne kobiety, walczacego z niesprawiedliwoscia, ktory tak naprawde jest z bogatej rodziny ale chce czasami żyć biednie i interesuje się poezja...ogolnie wychodzi z tego irytujacy dandys ktorego najlepiej jakby usmiercil jakis pierwszy lepszy goblin bym nie musial czytac o nim. Jak taki zabieg dziala w serialu Zorro to tutaj dostajemy postac zupelnie nudna i nieciekawą. Gotrek no coz pewnie bardziej lubie go niz powinienem postac niesmiertelna jak jeszcze w pierwszym tomie nawet banda goblinow byla wyzwaniem i walka była ciekawa. To im dalej w las tym wieksza farsa i dostajemy rambo z 8 czesci. Przeciwnicy ogolnie istnieja tylko po to by ich zabijac nie stanowiac wiekszego zagrozenia. Jednym z lepszych elementow są chyba wrogowie i postacie poboczne to oni/one tak naprawde potrafia ciagnac fabule do przodu i powoduja ze ksiazka robi sie duzo ciekawsza. W sumie naprawde naslabszym elementem sa chyba glowni bohaterowie po kilku pierwszych tomach staja sie nudni i nużacy, rozmowy o poezji i wieczne powtorzenia raczej staja sie ciezkostrawne i zanudzaja. Po prostu brak im jakiegos charakteru robia ciagle to samo. Te wady wychodza bardzo jak postacie poboczne i przeciwnicy sa slabiej napisani wtedy wszystko wlecze sie niemilosiernie. Z zalet mozna dac naprawde ciekawe postacie antybohaterow ciagle zmienni maja ciekawe charaktery i ciagle czyms zaskakuja. No chyba ze sa to jednorazowki ktorzy sluza wylacznie temu by zostac zabici. Ogolnie polecic mozna fanom warhammera lub nastolatkom dla fanów fantasy jest to ksiazka 6/10 takie czytadło na raz przeczytac i zapomniec kolejnego dnia. A i spojrzałem jaka jest czcionka bo w niektórych omnibusach copernicusa jak w Esenhorn to jest kosmicznie mała to tutaj jest normalna.

Kiedy pierwsze raz zobaczyłem tę trylogię na stronie Copernicusa zastanawiałem się czy warto? Wampirzyca główną bohaterką - gdzieś z tyłu głowy miałem już wizje Zmierzchu lub czegoś w ten deseń. Zaryzykowałem jednak i było to opłacalne ryzyko. Pierwsza książka jest naprawdę świetna - ciekawe postacie, wartka fabuła, interesujące śledztwo(można się w miarę sprawnie domyślić kto stoi za tym wszystkim - nie zepsuło to jednak zabawy) oraz dodatkowo możliwość poznania kolejnych intryg i społeczności ze świata Warhammera. Nota póki co wstępna, prawdopodobnie ulegnie podwyższeniu, jeżeli pozostałe książki zachowają ten sam poziom.

XVIII legion, wraz z DA i WS od początku zainteresowań WH40k przewijał się jako ten, który tykał moją ciekawość. Książka nie zawiodła, ale też nie zachwyciła. Bardzo fajnie sprzedała się historia o wojowniczości i odwadze Salamander, sam Vulkan jako postać też został przedstawiony jako dobry "Ojciec". Ale czegoś zabrakło - na pierwszy rzut oka książka zawiera wszystko, starcia z Xenos, dramatyczne i epickie momenty, ukazuje potęgę Prymarchy. Ten brakujący element jest ciężki do wskazania, może to warsztat autora, a może i coś innego. Na ten moment mimo chęci nie mogę wystawić wyższej noty. Jest to książka do której na pewno wrócę by odkryć powód dlaczego ocena w moim mniemaniu jest taka, a nie inna.

To już 4 tom "Ognistego brzasku" i nadal jest nieźle. Tym razem skupimy się na ściganiu Dłoni Abaddona, jednego z głównych oponentów Imperatora. Powraca także inkwizytor Rostov ze swoją drużyną. Poznamy mniej znany zakon Astrates czyli Czarnych Templariuszy będącym jednym z odłamów pierwotnych Imperialnych Pięści Rogala Dorna którzy działają na obrzeżach krucjaty Indomitus i nie chcą pomocy od Ultramarines ani wsparcia ich Primarsami. Abadon i Kor Phaeron tym razem mają zamiar zaatakować jedną z planet która jest przekaźnikiem wiadomości przez osnowę a także napadają na czarne okręty aby zdobywać psioników.

Skaven yes yes, głupi człowiek-mięso Tytułowy bohater należy do rasy szczuroludzi. Jest on Szarym Prorokiem, czyli takim kapłanem ich boga Rogatego Szczura. Jako, że tytułowym bohaterem jest Thanquol, nie mamy tutaj do czynienia z "dobrą postacią". Thanquol myśli tylko o zysku i tym, jak w niebezpiecznych sytuacjach ratować swoją skórę. Tak jak każdy skaven, jest on uosobieniem przysłowia "po trupach do celu". Nie zawaha się nawet przed zniszczeniem jednego ze skaveńskich miast, byle by osiągnąć zamierzony skutek. No i oczywiście uważa się za najpotężniejszego Szarego Proroka i najmądrzejszego skavena. Historia jest opowiadana z różnych równolegle dziejących się względem siebie perspektyw. Mamy tutaj perspektywę Thanquola, przemytników, kapitana straży i tak naprawdę każdego zaangażowanego w sprawy tajemniczego artefaktu. Urozmaica to czytanie tej powieści, zwłaszcza, że pokazuje również ona słabe cechy bohaterów. W przypadku Thanquola będzie to pycha, a w przypadku jednego z przemytników zwykła ludzka chciwość bądź słaba siła woli. Przeczytałem Szarego Proroka ponownie, po upływie kilku lat i nie jestem zawiedziony. Moje odczucia względem niej się nie zmieniły, ciągle uważam ją za jedną z lepszych książek ze Starego Świata. Minusem tej książki jest fakt, że postać Thanquola powiązana jest z serią Przygody Gotreka i Felixa. To w nich Thanquol pojawia się po raz pierwszy i zostaje tam przedstawiony. Tutaj czytelnik wchodzi w opowieść z założeniem, że mniej więcej zna postać Thanquola. Oczywiście jest małe streszczenie jego przygód przeciw Gotrekowi i Felixowi, ale nie da to pełnego obrazu. Za pierwszym razem czytałem tą książkę bez znajomości Gotreka i Felixa, trochę się gubiłem momentami, głównie jeżeli chodzi o postać Thanquola. Teraz, znając poprzednie wydarzenia jest jeszcze lepiej. Zdecydowanym plusem jest unikalna historia w "Szarym Proroku" względem przygód Gotreka i Felixa. Jest to zupełnie inna historia, więc osoby znające pobieżnie postać Thanquola powinny rozumieć praktycznie wszystko.

Tym razem kolejna cześć Herezji Horusa dotyczy Imperialnych Pięści oraz Legionu Alpha. To pierwsza część w której następuje poważne naruszenie układu słonecznego przez legion "zdrajców". Jeśli chodzi o legion Alpha to ich motywacja jest inna niż reszta legionów służących Horusowi i uważam że zdrajcy to nie do końca poprawne określenie. Alpharius i Omegon mają bardziej pragmatyczne podejście. Są bardziej elastyczni i zdecydowanie nie są fanatykami jednej ze stron. W przegranej Imperatora widzą mniejsze zło albo krócej rozłożoną w czasie dominację chaosu w galaktyce. Dlatego jest to jeden z bardziej interesujących legionów. Sama książka jest świetnie napisana. Nie ma pompatycznych, poetyckich i nużących wątków. Dobrze wyważone napięcie od początku do końca. Sekwencja zdarzeń ukazuje jak groźnym i błyskotliwym przeciwnikiem jest Legion Alfa. Zadziwiającym jest ukazanie Rogala Dorna z bardziej ludzkiej strony. Jest to chyba pierwsza książka z tej serii w której nie tylko egzystuje jako zimny perfekcjonista. Autor dzięki tej książce urósł w moich oczach i będę go śledził.

Kolejny Prymarcha teraz to Gorgon jeden z tych Prymarchów których trawi wewnętrzna potrzeba wykazania się. Tutaj Żelazne Dłonie jeszcze nie są oddani kultowi maszyn ale styl ich walki jest bezwzględny i nie uwzględniający brania jeńców. Fajne jest także to iż tutaj mamy spotkanie z innymi legionami które biorą czynny udział w tej opowieści onpodbiciu świata który nie chce poddać się imperatorowi. Opowieść fajna i wielowątkowa pozwalająca na poznanie genezy Żelaznych Dłoni i ich uwielbienia do maszyn "bo ciało jest słabe".

„Książka, która zakończy serię »Warhammera 40 000«, jeszcze nawet nie została rozpoczęta”. Niech to wspaniałe uniwersum rozwija się jak najdłużej. XXXVIII tom kontynuuje wątki Mrocznych Aniołów. Jednocześnie koncentruje się na Imperium Secundus założonym przez Roboute’a Guillimana. Zabiera nas również na ojczystą planetę Liona El’ Jonsona, Caliban. „Anioły z Calibana” to kolejny tom „Herezji Horusa”, który nie rozczarowuje. Nie tylko przybliża historię Pierwszego Legionu. Rozwija również wydarzenia z „Niezapamiętanego Imperium” oraz „Pharos”. Książka rzuca odrobinę światła na najbardziej tajemniczy i strzegący swoich sekretów Legion. Wiarygodnie ukazuje dynamikę między bezkompromisowym Lionem oraz stonowanym Roboutem. Sanguinius próbujący zrównoważyć skrajnie różne temperamenty dwóch Prymarchów jest wisienką na torcie. Poświęca część narracji Lutherowi, przybranemu ojcu Liona i wielkiemu mistrzowi Zakonu z Calibana. Punkt widzenia tego niezwykle charyzmatycznego i inteligentnego bohatera czyni tom ciekawszym. Luther nie tylko nie jest Prymarchą, ale nawet pełnoprawnym Kosmicznym Marine. „Anioły z Calibana” nie prezentują wielkiego, epickiego starcia na miarę bitwy o Calth. Nie posuwają dynamicznie fabuły do przodu, jak uczyniła to „Galaktyka w płomieniach”. Nie odkrywają enigmatycznej natury wszechświata i planów Imperatora, co kilka tomów wcześniej uczyniły Białe Szramy. Są solidną, dobrą pozycją, ale niczym więcej. Pozycja obowiązkowa dla fanów Mrocznych Aniołów i czytelników zainteresowanych Imperium Secundus, wstydliwym sekretem Prymarchy Ultramarines. Wszyscy ci, którzy sięgają wyłącznie po najlepsze pozycje „Herezji Horusa”, mogą przejść obok tej obojętnie.

Świetna pozycja dla fanów Wh 40k. Wydarzenia opowiadane z perspektywy kilku osób pełniących różne funkcje. Świetnie sprawdza się ten zabieg, gdyż mamy lepszy obraz tego czym zajmują się poszczególne grupy ludzi oraz czym się od siebie różnią. Mamy bohaterstwo astartes oraz zwykłych żołnierzy, intrygi, syzyfowe prace i głupotę biurokracji. Szkoda, że Guilimana jest tak mało ale gdzie się pojawia to kradnie każdą scenę. Roztacza aurę władczości ale przy tym jest na prawdę ludzkim prymarchą, władcą targanym wątpliwościami i nadmiarem pracy. Niektóre wątki rozwleczone i przegadane, inne skończone za szybko ale ogólny obraz bardzo na plus i oby cała seria trzymała taki poziom.

Zakończenie Duchów Gaunta niesamowicie zaskoczyło. Tom XV jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń z Urdesh, dziejących się w poprzednim tomie. Ciężko rozpisywać się nad ogólnymi plusami tej książki bo jest ona niemalże kompletna - długa, ciekawa, wielowątkowa(i to w ciekawy sposób, nie nudzący się),wyjaśniająca wiele niedopowiedzianych wcześniej aspektów. Sama końcówka potrafiła targać emocjami, ponieważ nie do końca człowiek był pewien komu uda się przeżyć, a komu nie - przyzwyczaiły mnie do tego poprzedniczki, żeby nie ufać przeczuciu na zasadzie - to jeden z głównych bohaterów, NIE może zginąć! Niżej wspomniany wątek Gola i jego dzieci( ;) ),Phegutta, Mkolla czy nawet tego drania Meryna to tylko część tego czym ta książka może nas uraczyć, rozpisywanie się więcej na te tematy to po prostu chamskie spoilery więc ich sobie oszczędze. Zdecydowane zasłużona ocena ogólna książki, świadcząca o tym, że Dan Abnett wspiął się na wyżyny pisząc ostatni tom

Jest to dopiero pierwszy tom, więc jeszcze zawsze mogą mnie negatywnie zaskoczyć. Jednak książka sprawia wrażenie dobrego wstępu do historii unicestwienia starego świata i początku nowego. Uporczywą obronę świata przez siły które w AoS będą reprezentowały porządek, ale również śmierć i chaos, którym wcale nie jest po drodze i które toczą niemal równie mordercze walki. To jednak nie wszystko. Czy aby w ramach każdego z sojuszy wszyscy mają ten sam pomysł na uratowanie, przemienienie lub unicestwienie świata? Zdecydowanie polecam.

Archaon Wszechwybraniec okazał się bardzo jednowymiarowym bohaterem. Cała książka sprowadzała się do sieczki z jego udziałem, raz "za Sigmara", raz "za siebie". Problemem jest tutaj dla mnie to co wcześniej było mocną stroną książek z tego uniwersum: ciągła sieczka, bitwy, brutalność. Tutaj odczułem jej lekki przesyt, przez to, że stało się to po prostu nudne i powtarzalne. Pozycja raczej dla fanów i osób ciekawych wydarzeń związanych z Kronikami. PS. Niech nikt nie da się zwieść - książka może i ma mniej niż 400 stron, ale czcionka i interlinie powodują, że czyta się jak tomiszcze 600-700 stronnicowe.

Lion powraca po 10 tysiącach lat do świata rozdartego przez wielką wyrwę. Na początku nie pamięta kim jest, przemierza nieznaną planetę i w końcu natrafia na ludzi których ratuje a oni prowadzą fo do swego obozowiska gdzie spotyka innego Mrocznego Anioła który chce go zabić. Okazuje się, że jest on jednym z tych jego synów którzy go zdradzili za namową Luthora. Książka fajna I z rozwijającą się akcją w której Lion próbuje odnaleźć swoich synów niezależnie czy byli z nim czy przeciw niemu, chce wyjaśnić nieporozumienia i powrócić do obrony ludzkości. Jednak w tym czasie galaktya się zmieniła a w tym sektorze gdzie Lion jest siły imperium praktycznie nie istnieją a siły Chaosu zdają się wszechobecne. Fajne oderwanie od Herezji Horusa i uzupełnienie krucjaty Indominus.

Wspaniałe zadośćuczynienie za poprzednią część. Książka zdecydowanie najkrótsza, ale bardzo treściwa. Nie uważam jej za średniaka, akcja jest wartka, wciąga, zwłaszcza jak ktoś jest fanem młotka. Nie ma co się dużo rozwodzić - warto przeczytać, zwłaszcza jak ktoś wspomniał wcześniej, kiedy jawią się wolne dwa wieczory. Na duży plus glosariusz na końcu tego tomu - pomoże zrozumieć mniej uważnym czytelnikom pewnie pojęcia, a i tym co wyciągnęli własne wnioski pozwala na ich sprawdzenie.

Do tej pory najgorsza pozycja z wszystkich poprzedniczek. Sama książka zaczyna się całkiem przyzwoicie, wciąga, mamy jednak potem moment stagnacji, zawiewa nudą co spowodowało odstawienie jej na kilka dni. Jednak po przebrnięciu tej nawały politycznych zagrywek, spisków i nudnych momentów historia znowu daje nam to czego od niej oczekiwaliśmy na podstawie wcześniejszych części. Ocena zdecydowanie niższa, nie miałbym serca postawić jej na tym samym miejscu co dwie wcześniejsze pozycje.

Mam mieszane uczucia przyznaje, że nie leży mi ta seria może przez specyficzną mowę Skavenów :-) tytuł zwiastuje zagładę Szarego Proroka ale jak wszyscy wiedzą tego skavena ciężko zabić. Tym razem po powrocie z dżungli zostaje zmuszony do wzięcia udziału w walce przeciwko krasnoludom. Dostaje też w prezencie swoje sługę którego pożerał w drodze powrotnej z dżungli to co zostało z jego ochroniarza zostało wskrzeszone magią i połączone z technologią. Dostajemy jak zawsze dużo bitew, knowania, zdrad i przekonamy się także jak skostniale potrafią być krasnoludzie gildie.

Świeżo po zakończeniu całej - na ten moment trylogii - uważam, że jest to zdecydowanie najlepsza z niej książka. Dużo zwrotów akcji, historia iście Warhammerowska jak na fantasy przystało, ciągłe zdrady i brak pewności co do tego kto jest właściwym antagonistą w moim subiektywnym podejściu. Wszystkie mankamenty poprzedniej części zostały mi tutaj wynagrodzone. Na ten moment jest to najlepsze co przeczytałem z WHF(mam na myśli trylogię).

Zdecydowanie lepsza niż poprzedniczka, kolejna część "Końca Czasów" zabiera nas tym razem w samo centrum wydarzeń związanych bezpośrednio z losem Imperium. Co tu dużo pisać, było tu wszystko czego zabrakło "Powrotowi Nagasha" - dużo walk, heroiczne momenty, ale również dużo zaskakujących zwrotów akcji. Książka zaskakiwała mnie na wielu płaszczyznach, czytało się to z przyjemnością i swego rodzaju luzem. Zdecydowanie polecam.