Ravenor Returned

Wahałam się pomiędzy oceną 7, a 8, jednak ta część podobała mi się o wiele bardziej niż pierwsza z Trylogii o Ravenorze, padło więc na 8. Nie potrafię być też do końca obiektywna, ponieważ jestem absolutnym psychofanem uniwersum WH40k. Pomimo dosyć nudnego i dłużącego się początku, reszta książki nie zawodzi, a cała uknuta intryga ma ciekawe rozwiązanie, bardzo cieszy mnie poznanie historii z różnych perspektyw, mamy tu oczywiście punkt widzenia grupy Inkwizytorskiej, mamy także kult chaosu pod postacią Trice’a oraz niesamowitego Revoke’a, a także tajemniczego Diadochoi. Trzecią stroną jest „boskie bractwo” i wynajęty przez nich Orfeo Culzean, który potrafi zaskoczyć gładkością wymigiwania się od kłopotów. Bardzo miło czytało mi się także perypetie Maud Plyton i cieszę się, że dołączyła ona do ekipy Gideona. Trochę rozczarował mnie opis pojedynku wieńczącego książkę, liczyłam na jeszcze bardziej rozbudowaną i epicką walkę, jak to bywało w Trylogii Eisenhorna, a ta jest… poprawna, albo już przywykłam i jestem zbyt rozpieszczona. Na plus na pewno opis samych przygotowań oraz rozmach, nazwijmy to hmm wydarzenia, żeby nie spojlerować za dużo.
The things you know, Carl Thonius

Wahałam się pomiędzy oceną 7, a 8, jednak ta część podobała mi się o wiele bardziej niż pierwsza z Trylogii o Ravenorze, padło więc na 8. Nie potrafię być też do końca obiektywna, ponieważ jestem absolutnym psychofanem uniwersum WH40k. Pomimo dosyć nudnego i dłużącego się początku, reszta książki nie zawodzi, a cała uknuta intryga ma ciekawe rozwiązanie, bardzo cieszy mnie...

Większość książki jak w poprzedniczce akcja rozgrywa się powoli na poziomie spokojnej sprawy detektywistycznej, gdzieniegdzie dając miejsca przyspieszeniu historii. Ale za to końcówka jak w 1 części o Ravenorze znów daję pokaźne przyspieszenie akcji która się rozgrywa, oraz daję niezłego twista fabularnego ( w szczególności do bohaterów 2-go planowych ) do tego co wydarzy się w następnej części.

Większość książki jak w poprzedniczce akcja rozgrywa się powoli na poziomie spokojnej sprawy detektywistycznej, gdzieniegdzie dając miejsca przyspieszeniu historii. Ale za to końcówka jak w 1 części o Ravenorze znów daję pokaźne przyspieszenie akcji która się rozgrywa, oraz daję niezłego twista fabularnego ( w szczególności do bohaterów 2-go planowych ) do tego co wydarzy...