Duże ilości naraz psów #2

W drugim tomie kolekcji G1 możemy zobaczyć, jak scenarzyści "Transformers" wyszli z trybu reklamowania zabawek i faktycznie zaczęli opowiadać jakąś historię. Tyrania zimnego, kalkulującego Shockwave to o wiele ciekawsza opowieść niż niekończące się przechwałki Megatrona. To na plus, na minus ponownie są paskudne, niechlujne rysunki Marvel US. A właściwie nie same rysunki, co późniejsza edycja i kolory - jak już pisałem przy okazji poprzedniego tomu. Materiały redakcji z Wielkiej Brytanii ponownie wybijają się ponad oryginalną historię - zarówno pod względem fabularnym, jak i wizualnym. W skrócie - widać poprawę, ale wciąż daleko w tyle za Japońskimi pozycjami z gatunku wielkich robotów.

Po słabym czwartym tomie, "Tygiel" okazał się bardzo pozytywnym zaskoczeniem. "Powrót na Cybertron" i "Most Donikąd" jak dotąd najlepsze historie kolekcji - dramatyczne i emocjonujące, niemal pozbawione charakterystycznej dla serii infantylności. "Pojedynek" też okazał się całkiem ciekawy, ukazując że Władca Robotów to więcej niż tylko idiota w śmiesznym kostiumie. Angielski Marvel tym razem - po raz pierwszy - pozostał w tyle za kolegami z Ameryki.

Jeżeli potrzebujecie dobrej dawki humoru, życzliwości, wzruszenia, uśmiechu, oderwanie się od rzeczywistości, to Magowie wam to zagwarantują ✨ Rzecz dzieje się w Zamku Spirydona Magurskiego w Krogulcach Górnych. Tu mieści się szkoła Magów ✨ Obchodzą w tym roku 510 lecie istnienia✨ Planują uroczyste świętowanie, ale... okazuje się, że szkoła ma nie tylko przyjaciół, ale i wrogów. Każdy rozdział to nowa historia, która łączy się z kolejną. W prostocie kreski wyłaniają nam się postaci, które tworzą tę historię. Coś ujmującego, jak w tej prostocie można odnaleźć radość tworzenia, przekaz myśli, historii, ale też tego, co w życiu najważniejsze. Bo Magowie przypominają o przyjaźni, byciu razem, o tym, co w życiu ważne, o jakości relacji✨ Bardzo wam polecam cudo cudo cudo✨

"Duże ilości naraz psów" to zbiór pasków komiksowych z lat 2007-2009. Fascynujące było odkrywanie starszej twórczości Dema, pełnej humoru, jak i goryczy, w otoczce komiksowego absurdu. Całość opatrzona komentarzem autora, który tworzy małą, biograficzną opowieść o okolicznościach powstawania pasków i jego ówczesnej sytuacji życiowej, co jeszcze pogłębia wydźwięk niektórych (zwłaszcza tych bardziej poważnych) tworów. Czyta się z ogromną przyjemnością, serdecznie polecam poznać taką starszą wersję Demowego uniwersum :)

Kolekcja G1 powoli zaczyna się rozkręcać. Wciąż nie są to historie zasługujące na 7 lub więcej, ale z tomu na tom jest coraz lepiej. Zarówno wątek oszalałych dinobotów, jak i desperacka walka pozbawionych dowódcy autobotów potrafią zaciekawić. Wciąż jest tu trochę infantylności, ale tak to już bywa kiedy seria ma skusić odbiorcę (lub jego rodziców) do zakupu zabawek. Największym minusem pozostaje jak poprzednio bylejakość kolorów w wersji USA. Same rysunki zaczynają robić się niezłe, jednak jako całość, komiksy amerykańskiego Marvela wciąż wyglądają niechlujnie i leniwie. Zwłaszcza, kiedy 'srebrnobłękitna' wiązka energii jest różowa. Ale jak wspominałem, widać poprawę. Jeśli trend się utrzyma, raczej nie będę żałował rozpoczęcia tej serii.

Czy jest ktoś, kto nie zna gry Tetris? Myślę, że nikt taki się nie uchował... Nawet mój siedmiolatek ją zna. Jest to chyba najpopularniejsza gra wideo, która powstała. Jest dość prosta - układamy kolorowe wielokształtne klocki, tak by powstała z nich pozioma linia. Proste, prawda? A cieszy i zachwyca nas już od 40 lat (!). Jak tylko zobaczyłam (śledzę wydawnictwa, takie zboczenie zawodowe),że będzie komiks o tej grze - łamigłówce, to wiedziałam, że przeczytam. Pierwsza połowa komiksu mnie zachwyciła. Nie wiedziałam, że została stworzony za wschodnią granicą. Nigdy nie interesowała mnie jego historia. A tu dostałam także obrazkową opowieść o powstawaniu gier i zabaw przez różne wieki. Świetny dodatek. Druga część komiksu dotyczy samej historii Tetris. Jak powstanie gry, rys historyczny były świetnie przedstawione, tak zawiłości prawne i własnościowe były męczące w czytaniu. Pełno nazwisk i mężczyzn, z koneksjami i dużymi pieniędzmi. Mam mieszane uczucia, co do tego komiksu. Historia świetna. Kreska prosta, kolory podstawowe - czerń, biel i żółć, ale wszystko miłe dla oka. Jednak natłok zawiłości z prawami autorskimi troszkę mnie zmęczył. Uważam jednak, że pozycja jest warta uwagi.

Jako wielbicielka melona i Ekscelencji jestem zachwycona posiadaniem wersji papierowej. Dotąd znałam tylko odsłony fejsbukowe. Przyznaję, że jestem szczerze zdziwiona tak niskimi ocenami na lubimyczytac.pl. No, ale nie wszyscy muszą na szczęście mieć to samo poczucie humoru.

Śledzia jako autora znam wyłącznie z komiksów, które rysował do czasopism growych. WR to fajna antologia złożona z 4 zeszytów. Opowiada o szalonej rodzince. Ojciec pracuje w wojsku, matka ogólnie nie robi nic, bo jej obowiązki przejmuje pomoc domowa z Ukrainy. Dwójka dzieciaków z kolei ma swoje problemy i swój świat. Nie wszystko jest jednak takie jak widać na pierwszy rzut oka, bo potem następuje tak szalona przygoda, w której biorą udział, że aż żal ją spoilerować. Bardzo ładna oprawa, żywe kolory, humor, trochę nawiązań i ironii. Bardzo fajnie mi się to czytało.

Długo polowałem na tę pozycję. Była w swoim czasie dość głośna zapowiedziana, że niby za chwilę, ale nastała cisza w eterze, nie znalazłem możliwości zakupu, więc uznałem, że może tak szybko zniknęła z wirtualnych półek, albo była limitowana. Niemniej jednak w ostatni czasie odświeżyłem poszukiwania i jest. Zamówiona, dotarła. Wielka pozycja, przynajmniej jeśli chodzi o dwa pierwsze wymiary. Grubość już niestety dość mizernie się prezentuje. Ale przecież nie oceniaj "książki" po okładce mawiali. Tak, to komiks w klimacie polskiego postapo, ale i to już wiedziałem na długo przed zakupem. Jako, że nie czytałem komiksów od młodzieńczych lat, musiałem na nowo wdrożyć się w ten rytm okienkowego czytania. Poszło całkiem nieźle, w końcu znałem tę historię (!). "Noc w zonie" to komiksowa wersja pierwszego rozdziału książki Michała Gołkowskego "Ołowiany świt" będącej wrotami do kolejnych pozycji z serii S.T.A.L.K.E.R wydawnictwa Fabryka Słów. Trzeba zaznaczyć, że to projekt rysowniczy, więc tutaj bardziej powinno się oceniać obrazy niż treść w postaci złożonego tekstu. W końcu to i same obrazy są treścią nad wyraz wymowną, a tych znajdziemy tu całkiem sporo. W wysokiej grafice, na dużym formacie, tyle, że właśnie. To już wszystko było. W każdej książce z serii Fabrycznej Zony. Co prawda w mniejszym formacie i pewnie przeoczone podczas śledzenia zmagań bohaterów. "Noc w zonie" traktuję jako dodatek do dobrze znanej serii "pełnowymiarowych" książek. Pomijając krótki komiks, to zbiór grafik z w/w cyklu S.T.A.L.K.E.R, który w pomarańczowych (bo chyba nie łososiowatych?) barwach rozpoczął alternatywę dla chociażby rosyjskiego Metro 2033. Ps. Jest tu też fragment jednej z ostatniej książki wydanej przez Uniwersum, ale to już w postaci zwykłego tekstu.

Zazwyczaj, gdy kupuję coś do czytania, staram się przynajmniej zorientować, na co się piszę. Niekiedy jednak wybór jest impulsywny, podyktowany chęcią sięgnięcia po coś bez żadnych oczekiwań. Ten drugi scenariusz miał miejsce właśnie w przypadku komiksu „Mięcho - 1” autorstwa Rafa Janko. Pozycja ta była dość przystępna cenowo, otagowana jako horror – coś w sam raz dla mnie. Mimo pewnej dozy sceptycyzmu jestem dość miło zaskoczona. Karol od wielu lat jest nawiedzany przez przerażające migawki. Czerwona postać z workiem na głowie raz po raz pojawia się w jego życiu. Jednak… nikt oprócz niego jej nie widzi. Wizje coraz mocniej go niepokoją, granica między snem i jawą się zaciera, a przejmujące szaleństwo staje się coraz większym zagrożeniem. Kim jednak jest cień podążający za mężczyzną? Czego chce?! Co najważniejsze – czy to wszystko dzieje się naprawdę? Może to wyłącznie wytwór zwichrowanego umysłu, który stopniowo traci kontakt z rzeczywistością? Zadałam wiele pytań, jednak pierwszy zeszyt serii wcale na nie nie odpowiada. To taka opowieść, w której właśnie te niedopowiedzenia intrygują. Nie ma tu zbyt wiele akcji czy jakkolwiek rozległej fabuły. Mimo tego kreujący się obraz potrafi silnie zaniepokoić. Całość opiera się bardziej na rysunkach niż dialogach – potrafią one przy tym przekazać o wiele więcej, niż sam tekst byłby w stanie. W dużym skrócie zaobserwować można pewne studium szaleństwa, a przynajmniej jego wycinek. Jeśli kogoś fascynują opowieści odrobinę bardziej psychologiczne lub nawet psychodeliczne: może to być pozycja warta uwagi. Rysunki nie są ładne, grzeczne i pogodne. Po prawdzie w zależności od własnego poczucia estetyki można je nazwać nawet brzydkimi. Jednakże ten chaotyczny styl pełen wynaturzeń wizualnych i rozmycia rzeczywistości po prostu pasuje do przedstawionej historii. Karol nie patrzy na świat tak, jak inni, więc jego percepcja jest niejako odklejona od realnego świata, czego wyraz można odczytać przez poszczególne plansze pełne niezgrabności. Udanym zabiegiem jest dobór kolorystyki. Całość utrzymana została w czarno-białych barwach, spomiędzy których wyłania się rażąca, niemal ostrzegawcza czerwień. Czerwony przeraża, czerwony jest zagrożeniem, czerwony bardzo wpływa na odbiór kolejnych stron, ogniskując uwagę czytelnika na tym, co faktycznie jest ważne. O ile może nie zachwycają mnie same rysunki, o tyle układ kadrów został naprawdę dobrze przemyślany. Przeskoki między kolejnymi scenami mają dynamikę niemalże filmową, co mi osobiście naprawdę przypadło do gustu. „Mięcho - 1” to komiks lepszy niż się spodziewałam. Aż trochę żałuję, że nie kupiłam od razu całej dotychczasowej serii – przyjdzie jednak czas i na to. Niepokojący, psychodeliczny obraz pełen niedopowiedzeń potrafi zaciekawić. Moim zdaniem może być warto zaznajomić się z tą pozycją, choć niewątpliwie nie jest ona przełomowa. Ode mnie zyskuje ocenę 7/10. Oby kolejne odsłony były równie dobre.

Nie ukrywam, że mam słabość do kreski Guy'a. Niby prosta, ale nie dajcie się zwieść - treści tam wiele. Na blogu pojawiły się już dwie recenzje jego komiksów - Kroniki jerozolimskie oraz Zakładnik. Historia ucieczki. Przy czytaniu o jego podróżach i tacierzyństwie liczyłam po cichu, że kiedyś powstanie komiks tylko o rodzicielstwie. I wiecie co...? Spełniło się moje czytelnicze marzenie. Chwyciłam komiks w ręce i mina mi zrzedła. Co? Taki mały? Dlaczego? Ale potem moje oko dojrzało tą "1". Ufff... Jest nadzieja. Można liczyć na następne części. Ale wracając do nowej publikacji Guy'a Delisle... Autor jeździ po świecie za żoną, nie żeby poderwać jaką kobietę. O nie, jego połówka jest lekarzem bez granic, a on rysownikiem, który może pracować gdziekolwiek. Podróże wpływają na jego pracę - powstają nowe komiksy. Ale jak to w życiu bywa pojawiają się w nim dzieci. W biograficznych szkicach miast mamy namiastkę tych relacji. Relacji między ojcem a dzieckiem, dziećmi. A w najnowszym komiksie wydanym (tak macie rację) przez Kulturę Gniewu autor skupił się tylko na swoich kontaktach z dziećmi, z którymi spędza dużo czasu. Pracuje w domu, jest kurem domowym. Rysunki przepełnione są humorem, ironicznym podejściem do życia i sporym dystansem do siebie. I pełny jest dobrych rad, jak wychować młodego człowieka. Bardzo mi to przypomina porady Kamila Nowaka z BlogOjciec. To podobny poziom humoru, ale pełne czułości i bardzo osobiste wyznania. Bo znów mamy do czynienia (właściwie czytania i oglądania) z publikacją autobiograficzną. Co podnosi walory komiksu. Przyznam, że się uśmiałam. Komiks jest mocno ironiczny, nie każdemu może przypaść do gustu. Idealnym rodzicom, go nie polecam. Ale samotnym - tak. Bo gdy chcemy zająć się swoimi zajęciami, pojawiają się dzieci ze swoimi wielkimi problemami, z trudnymi pytaniami. Czasami chcą się pobawić, albo się nudzą... Zawracają nam głowę i czasem doprowadzają do wrzenia. Delisle ma na to radę - ignoruj. Albo obróć wszystko w żart. Świat rodzicielstwa pokazany w krzywym zwierciadle. Może i tak... ale każdemu zdarza się gorszy dzień. Autorowi chyba więcej. Za to pokazał to w zabawny i inteligentny sposób.

"Nacjolove" to właściwie pierwsza polska, biało-czerwona manga yaoi!!! Serio, rzecz to o dwóch młodych nacjonalistach, którzy wikłają się w dosyć skomplikowaną relację. Czy chłopaki dadzą się ponieść porywom serca? I jak zareaguje środowisko, kiedy łączące ich kumpli uczucie wyjdzie na jaw? Przekonajcie się sami! ;) instagram.com/polishpopkulture

Ciekawostka: to tom, w którym pojawia się też numeracja arabska:P Donald zdobywa prawdziwe magiczne przedmioty no i robi wiele zamieszania [w tle: kaczy Hogwart:) dodaję więc gwiazdkę:)]; Miki i Fantomas w innej rzeczywistości: Goofy jest zamaskowanym bohaterem, a tamtejszy Miki ma długi oraz parę w pięściach:) Donald i Dziobas chcą pomóc, no ale nie wychodzi... K.A.W.A. [również A-O 1 ;p]próbuje pomóc Sknerusowi w zdobyciu fałszywej dolarówki; Hyzio [niebieski] próbuje zaimponować dziewczynie wykorzystując "Superkwęka" ; wynalazek Donalda uprzyjemnia pobyt w korku, no ale zablokowane miasto to nie jest coś co burmistrz lubi:) Harpagon ratuje skarbiec przed Braćmi Be [w tle polska waluta:)]; Kaczencja i Filon skutecznie sprzedają w telezakupach wszystko, ale tylko do czasu rozdzielenia; Donald ma dość kaczek, ale rzucony w bezkaczość szybko zmienia zdanie:)

Wysoko oceniłem, bo mnie kiedyś Jeż bawił - był dowcipny, zdystansowany (na pozór) do wszystkich, bo bardzo inny i osobny, a przy tym trochę sprośny - odstawał w tym od "grzecznych" komiksów, które były dostępne w komunie. (...) Gdy się go teraz czyta, widać wyraźniej, że główny bohater to jakaś hybryda urody Jerzego Urbana i niewinności Kuby Wojewódzkiego. (...) Cała opinia na stronie: https://nakanapie.pl/ksiazka/jez-jerzy-dziela-zebrane-tom-2/opinia/1680845