Yotsuba! #3

Tom 1 z 3 jest adaptacją anime o tym samym tytule ( tak anime było pierwsze) ale nie znajdziemy tu streszczenia całego anime a tylko wprowadzenie i dodatkowe historię, super dodatek dla fanów jak i dobre wprowadzenie do świata dla początkujących. Urocza manga. Zapraszam do sprawdzenia pełnej recenzji na kanale YouTube.

Króciutka, melancholijna impresja na temat przejmijania. Oryginalny klimat, intrygujący pomysł na bohaterkę, ale to właściwie tyle - cała historia kończy się akurat w momencie, w którym zaczyna się robić ciekawie. Tak czy siak jednak - warto, jeśli szukacie czegoś do poczucia i przeżycia, ale nie nastawiajcie się na rozbudowaną fabułę. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Drugi tom mangi kontynuuje zabawne przygody Akko w akademii magii Luna Nova. Pojawiają się tutaj wątki z anime, ale autor dodał również coś od siebie, co nieco pozmieniał, aby zadowolić czytelników czymś świeżym. I przyznam, że wyszło mu to całkiem nieźle! Sceny, które już pojawiły się w anime miło było czytać jeszcze raz (zapragnęłam obejrzeć je ponownie, przyznaję),a te nowe i zmienione były przyjemnym dodatkiem i miło się je czytało. Manga, podobnie jak pierwszy tom jest zabawna, ale również pełna magii - nie tylko tej fantastycznej, ale również przyjaźni i zacieśniających się więzów! Ponadto myślę, że cała ta opowieść jest pełna nadziei i mówi o tym, że marzenia są dla nas niezwykle ważne, ale aby je spełnić, sami musimy wziąć sprawy w swoje ręce, bo tylko od nas zależy czy uda nam się je osiągnąć. Jak zawsze bardzo podoba mi się tu kreacja postaci, bo każda z nich ma swój odrębny charakter i temperament, każda wnosi coś innego. W tym tomie pojawił się również uczeń Akademii dżentelmenów - Andrew, który zaczyna bardzo interesujący i również zabawny wątek. Muszę też napisać kilka słów o oprawie graficznej. Okładka jest naprawdę przepiękna, a pierwsze strony mangi narysowane są w kolorze, co dodaje jej wiele uroku. Bardzo przyjemnie się to czyta, mimo że czasem jest chaotycznie, jest to jednak urok tego typu formy literackiej, a i tak można się we wszystkim połapać. Mangę polecam młodszym i starszym czytelnikom, bo myślę, że jest to świetna seria zarówno do rozpoczęcia swojej przygody z japońskimi komiksami, ale fani mang również znajdą tu coś dla siebie!

"Yotsuba" autorstwa Kiyohiko Azuma to bardzo zabawna manga. Tom pierwszy oraz drugi otrzymałam w prezencie od mojej przyjaciela Mariusza, który długo musiał czekać aż mu zdradzę czy polubiłam jedną z jego ulubionych mang. Już może odetchnąć spokojnie bo zdecydowanie polubiłam Yotsubę i pozostałe postacie występujące w mandze. Opinia dotyczy dwóch pierwszych tomów, które wciągnęłam jeden po drugim. Są to ciekawe i pełne zabawnych scen mangi, które nadadzą się dla młodych czytelników, ale również i dla takich staruszków jak ja. Manga ukazuje, że należy cieszyć się każdą chwilą i czerpać z niej radość niczym tytułowa bohaterka. Dodatkowym atutem mangi jest ciekawa kreska twórcy i zapadająca w pamięć sylwetka Yotsuby. Tą jej fryzurę zapamięta każdy, nie tylko dziwaczne dla niektórych zachowanie. Przez mangę się wręcz płynie co chwilę śmiejąc się pod nosem - zatem jeśli macie ochotę na przyjemną dla oka komedię to zdecydowanie Wam polecam sięgnąć po mangi "Yotsuba".

Fabularnie ta historia jest całkiem ciekawa. Oto mamy dwójkę gimnazjalistów, udających, że łączy ich tylko przyjaźń. Planują kontynuowanie nauki w tym samym liceum, ale ostatecznie muszą się jednak rozdzielić. Ona trafia do programu kosmicznego i dostaje się na statek kosmiczny, krążący po orbicie Marsa, on - zostaje na Ziemi, prowadząc to samo życie, co do tej pory. Utrzymują, co prawda, ze sobą kontakt, ale im bardziej oddala się statek kosmiczny, tym więcej czasu trzeba wiadomościom na dotarcie. A gdy statek, wykorzystując lukę w czasoprzestrzeni, przeskakuje o kilka lat świetlnych, sytuacja komplikuje się na całego... Historia nie nazbyt ckliwa, całkiem sympatyczna i wzruszająca. Mi osobiście przeszkadzała jednak grafika. A w zasadzie dość podobny wygląd poszczególnych postaci i chaotyczne przeskakiwanie do scen z retrospekcją. Trochę to w czasie lektury irytowało i psuło frajdę z czytania tej skądinąd całkiem dobrej historii.

To moje pierwsze spotkanie z takim typem mangi. Myślałam, że mi się nie spodoba ale pozytywnie się zaskoczyłam. Bardzo mi się podobała. Bohaterzy mają pozytywne nastawienie,choć nie zawsze jest tak prosto, w książce znajdziemy także wiele śmiesznych wątków. Polecam!

Bardzo ciekawa pozycja. Miła, ciepła historia. Szkoda tylko, że zaledwie w pół godziny się czyta i chciałoby się czegoś więcej. Jakiegoś definitywnego rozwiązania. Ledwie się weszło w historię i bardzo nagle wszystko się kończy. Do tego parę niezrozumiałych decyzji bohaterów. Ale poza tym bardzo fajny klimat. Chciałbym przeczytać dalszą cześć tej historii.

‎Ona i jej kot ‎Wydawnictwo: Waneko ‎Historia: Makoto Shinkai ‎Rysunki: Tsubasa Yamaguchi ‎ ‎Q: Macie ulubioną porę roku? ‎ ‎Wiosną drogi Miyu i białego kota przecinają się. Widząc zwierzę porzucone na deszczu przygarnia je i nadaje imię Chobi. I tak poznajemy życie dziewczyny widziane oczami kota. Widzimy jak zmieniają się pory roku i jakie życie prowadzą. Wiecznie uśmiechnięta Miyu, która cały swój czas poświęca pracy i Chobi, który stara się wypełnić pustkę. ‎ ‎~~~ ‎ ‎Jest to bardzo krótka historia. Wielu rzeczy się możemy domyśleć, ponieważ nie są wypowiedziane wprost. Mamy tutaj młodą, samotną kobietę, która nie do końca odnajduje się w życiu. Ma problem z nawiązaniem relacji i w znalezieniu swojego miejsca na ziemi. To wszystko opowiada nam jej kot, dla którego dziewczyna jest całym światem. ‎ ‎To pokazuje nam kontrast. My dla naszych zwierzaków jesteśmy wszystkim, a my często mamy problem w odnalezieniu się w dorosłym świecie. Manga też ukazuje nam zjawisko samotności wśród ludzi, co jest smutne. Cała ta historia jest smutna. Lubię czytać również takie smutniejsze pozycję. Są bardziej metaforyczne i można z nich coś dla siebie wydobyć . ‎ ‎Moja ocena 8/10

Księga przyjaciół Natsume ᘛᐷ „Na pewno gdzieś są ludzie, którzy widzą to, co ja...którzy mnie zrozumieją”. Takashi Natsume posiada niezwykły dar - potrafi widzieć duchy i demony. Podczas ucieczki przed jednym z nich, przypadkowo zrywa pieczęć w leśnej kapliczce, uwalniając Madarę - potężnego demona uwięzionego w ciele kota. Od niego dowiaduje się o Księdze Imion, którą odziedziczył po babci, a zawarte w niej imiona dają mu władzę nad demonami. Choć Madara oferuje chłopakowi ochronę w zamian za księgę, Natsume postanawia zwrócić imiona ich prawowitym właścicielom. Nie będzie to jednak łatwe, ponieważ niektóre demony pragną zemsty, a najpotężniejszy Madara tylko czeka na dzień, gdy księga trafi w jego ręce... „Od dziecka zdarzało mi się widywać dziwne rzeczy. Inni ich nie dostrzegali. Myślę, że te istoty to tak zwane yokai”. Nietypowa, tajemnicza i pełna nuty melancholii - tymi kilkoma słowami określiłabym serię Yuki Midorikawy. „Księga przyjaciół Natsume” to opowieść, która w dość subtelny sposób porusza temat samotności, akceptacji i więzi z tym, co jest niemal niewidzialne dla ludzkiego oka. Płyniemy po refleksyjnej narracji, która zamiast nagłych zwrotów akcji oferuje czytelniczkom ciszę, spokój oraz przestrzeń na zrozumienie innych, jak i siebie samego. Naprawdę rzadko mi się zdarza sięgać po tego typu tytuły, a one są naprawdę warte uwagi - lektura przypominała mi momentami docenioną przeze mnie serię „Mushishi” autorstwa Yuki Urushibary, która pozostawiła po sobie niesamowity ślad na sercu. „Kocham tych, którzy żyją z całych sił i starają się dotrzeć do tego, co ich przyciąga”. Już od pierwszych stron „Księga przyjaciół Natsume” wyróżnia się wyjątkowo delikatną i subtelną kreską. Ilustracje emanują spokojem i lekkością doskonale oddając atmosferę opowieści, w której granica między światem ludzkim a imponującymi duchami jest cienka niczym najdelikatniejsza nić. Sceneria często wypełniona jest przez autorkę zjawiskową naturą - od gęstych lasów, przez stare świątynie, po zapomniane miejsca... Rysunki przynosiły mi dziwnego rodzaju spokój. Wszystkie postacie, zarówno najzwyklejsze osoby, jak i przerażające demony, wykreowano z dużą dbałością oraz wyczuciem - nic tam nie było przypadkowe. Madara w formie kota łączy w sobie zarówno urok, jak i grozę. Natomiast Natsume to młody chłopak obdarzony niesłychanie rzadkim darem i zamiast uciekać przed duchami, stara się z nimi nawiązać nić porozumienia. To naprawdę godne podziwu, bo mimo niełatwego losu i ciągłego życia w samotności, główny bohater pokazuje wyjątkową dojrzałość i dobroć, nawet wobec tych, którzy chcą go w jakiś sposób skrzywdzić. „Dlaczego inni ich nie dostrzegają? Trochę im zazdroszczę”. Pierwszy tomik podobał mi się, ale przeczuwam, że zbieranie kolejnych części może być dla mnie sporym wyzwaniem, dlatego na moment obecny wolę się wstrzymać. Manga jest naprawdę fajna, ale ponieważ kilka miesięcy temu oglądałam anime, to znałam już (stety niestety) większość wydarzeń, dlatego nic mnie nie zaskoczyło ^^' Jednak, jeśli lubicie spokojną atmosferę i nietypowe historie z elementami nadprzyrodzonymi, to myślę, że warto dać temu tytułowi szansę. „Co do yokai, dalej nie potrafię ich polubić, ale chyba jesteśmy podobni. One też chcą po prostu być blisko tych, których kochają”.

Manga nie dla wszystkich, jest bolesna, ukazująca kruche życie, chorobę, która odbiera młodą dziewczynę. Manga ma w sobie dużo uroku, piękna kreskę, choć uważam, że podejście w niej do trudnych tematów nie jest odpowiednio pokazane i temat miał dużo większy potencjał.

Cudny tom!!! Pięknie opowiedziany początek historii Gugu i Rean - dwoje nieszczęśliwych dzieci urodzonych w skrajnie różnych środowiskach. Opowieść o wzajemnym zrozumieniu, poszukiwaniu akceptacji siebie i swojego miejsca. No i w tym wszystkim jest też nieśmiertelny byt, który cały czas uczy się i rozwija. :) Polecam!

Kolejny tom i kolejna ckliwa historia. Śmierć March była w moim odczuciu dużo bardziej prosta niż chłopca z pierwszej części. Nie mniej jednak jest to świetna kontynuacja. Nasz byt spotyka coraz więcej bólu i cierpienia, czyli nieodłącznego elementu życia.

Warstwa wizualna: 2/4. Nie jestem fanem czarno białych komiksów, ale podchodzę nieco pobłażliwie w tej ocenie biorąc pod uwagę to kiedy Tezuka stworzył te mangę Jakość wydania: 2/2. Solidne wykonanie Fabuła: 3/3. Czytałem z wypiekami na twarzy i nie mogłem się oderwać. Niesamowity świat Japonii powojennej wciąga. To tak odmienny świat od naszego, świat japońskiej prowincji, patriarchatu, rodzinnych tajemnic i wpływów amerykańskich. Czy patrzyłem, ile zostało do końca? 1/1 historia wciągnęła mnie bez reszty

O ile pierwsza część nie wzbudziła we mnie większych emocji, o tyle druga wycisnęła łzy z oczu. Poważnie, aż mi głupio było, taka poważna, dorosła kobieta i płacze nad komiksem... A niech tam, czasem można sobie pozwolić na emocje! Podoba mi się przemiana głównego bohatera i wspaniały charakter Sakury. Nie podoba mi się, że tak szybko się skończyło...

Spodziewałam się czegoś lepszego. Ładna kreska, pomysł bardzo ciekawy, morał też, ale niestety fabuła była bardzo niejasna, a główna bohaterka nie jest zbytnio interesująca. Nie podoba mi się też zakończenie, jest bardzo chaotyczne, postać cioci Makoto nie została też do końca wyjaśniona. Dobrze, że ta manga jest jednotomowa, przynajmniej szybko ją zapomnę i poszperam po ciekawszych tytułach.

Najtańsza manga, jaką w życiu kupiłam - dorwałam ją za zaledwie 9,10 zł! (Używana oczywiście.) Miła lektura i mnie wciągnęła. Ewentualnie nienaturalne dla mnie było to, że Kawana widzi gościa 2 raz po jakichś 5 latach i już się pcha do niego do szpitala. Ale zostało poruszonych dużo wątków i wszystkie zostały zamknięte. Nic dziwnego, skoro oryginalnie to jednotomówka. Nie wiem, czy będę sięgać po następne tomy. Może jak gdzieś znajdę do wypożyczenia za darmo, czy coś. 8,5/10

Główny bohater jest wyrzutkiem, odrzuconym przez społeczeństwo. Podróżuje razem ze swoją siostrą i likwiduje demony za zapłatą. Pomysł na tę mangę był bardzo ciekawy i trafiony. Miał potencjał, który został dobrze pokierowany. Manga wpadła w moje gusta, przyjemnie się czytało i moim zdaniem ze spokojem mogłoby powstać więcej tomów. Niestety to jednotomówka, więc na więcej nie można liczyć, a szkoda.

[Opinia o całości serii] Dobrej jakości historia i piękna kreska. Manga o dzieciach, które nie denerwują, a niekiedy i są mądrzejsze niż licealiści. Cieszę się, że autorka wrzuca do mangi różne smaczki, takie jak np. wątek lgbt, który jest tak na uboczu, że może i homofobom przeszkadzać nie będzie.

Anime i Manga… Manga i Anime – dwa można by rzec synonimy oznaczające jedne z najbardziej popularnych form treści (czy też same treści) z kultury masowej tworzonej przez twórców z kraju kwitnącej wiśni. To właśnie japoński komiks i specyficzna konwencja animacji, zwana anime, są wyznacznikiem tego czym jest ta azjatycka popkultura i jak bardzo jest ona specyficzna w stosunku do ,,typowego” amerykańskiego bądź europejskiego komiksu czy animacji, czy w ogóle w stosunku do rozrywki z ,,Zachodu”. Coś w tym jest, bowiem te dwa nader chętnie sięgane przez ,,masy" media potrafią wywrócić do góry nogami nasze pojęcie o tym, co to znaczy ,,dobry, ba!, świetny” serial czy film animowany lub wyborna narracja graficzna; z mangami i anime jest tak, że jak już raz ich zasmakujesz, będąc wcześniej do tych komiksowo-filmowo-serialowych form osobą całkowicie odwróconą plecami, niechętną i jakby gnuśną do ich całościowego wizerunku, przekazu czy wydźwięku, to nagle z człowieka kpiącego z japońskiego mangowo-anime” dorobku kulturowego na świecie, po doświadczeniu danego przez ciebie tomu mangi lub filmu, a nawet odcinka czy sezonu określonego serialu, stajesz się do końca nie wiedzieć czemu jego zwolennikiem. Tak, mangi i animacje z kraju kwitnącej wiśni sprawiają, że coś się w ludziach porusza, że nie mając bladego pojęcia dlaczego tak się dzieje zaczyna coś jednak się do nas w tej kwestii odzywać: to siła, a może i bóstwo z japońskich wierzeń, po prostu coś... przekonuje nasze ,,cztery leniwe litery” do tego typu narracji graficznych, do tego typu form audiowizualnych. I to jest w tym elemencie japońskiej rozrywki wręcz fantastyczne, z racji dziedzictwa kultury globalnej ewoluującej do miana sztuki w obrębie ,,masówki". Bo anime i manga równa się również różnorodność – zarówno rozmaitość gatunkowa, ale i pod względem rodzaju odbiorcy, graficzna, stylistyczna, związana z pomysłami na kreacje dużej ilości rozmaitych form. Mówiąc inaczej, w tym aspekcie w japońskiej popkulturze dzieje się tyle, i dodatkowo dzieje się dobrze, że każdy z fanów, który doświadcza ichniejszej animacji i komiksu całym sobą, w pełnej mocy, nie może się nazwać inaczej jak tylko ,,Animemangoholikiem”; rzecz jasna jest to określenie idące w jak najbardziej pozytywnym kierunku odbioru, bo ,,uzależnienie” od takiej rozrywki, kreowanego przez sprytne ręce i umysł tak oryginalnie spoglądającego na świat narodu, to uzależnienie ,,pozytywne”, zwłaszcza jeśli obcowanie z tymi formami ma swoje granice i nie staje się czymś totalnie nagminnym, w naszym życiu najważniejszym. Z mojej prywatnej perspektywy nazwać tego rodzaju ,,popkulturowym… holikiem”, stety bądź nie, jeszcze się nie mogę, ale zarówno manga jak i anime są dla mojej geekowskiej pasji niezwykle ważne, stanowiące solidny procent jej ,,wypełnienia”, do tego stopnia, że nieważne czy dany tom lub Uniwersum, które to w danym momencie czytam i analizuję jest totalnie ,,skiszniałe i skaszaniałe” lub genialne do potęgi entej i totalnego nad tym rozpływu, to i tak zawsze do tego rodzaju doświadczenia, do tych konkretnych konwencji animacji i komiksu podchodzę z pełnym szacunkiem i optymizmem. Japońska kultura popularna jest tak dziwnie i niespotykanie w stosunku do kulturowej globalności i otwartości ,,na wariackich papierach” zakręcona, tak różnorodna i tak płodna w kolejne komiksowo-anime tytuły, że aż można dostać od tego wszystkiego swego rodzaju stanu ducha nerda, który nazywam, co może wydać się dość osobliwe: ,,pro-japońskim popkulturowym kręciołkiem”. Tak, potrafi się od tego wszystkiego pomieszać w fanowskiej mózgownicy – to właśnie w tych rozrywkowych mediach, które ogarnia od dekad cały świat, tkwi jakiś ,,twórczy palec boży”, który zalewa wręcz każdego ,,doświadczającego” jakimś nieopisanym natchnieniem: za każdą kolejną przeczytaną mangą lub obejrzanym odcinku lub sezonie danego wybranego przez nas anime, aż się sam w duch zaczynasz siebie pytać: ,,ale zaraz, co by tu przeczytać, obejrzeć, jaki kolejny tom lub epizod wziąć na warsztat, bo przecież tyle tego się nam dostarcza, z taką werwą i twórczą pasją realizuje i wydaje, że paradoks decyzyjności przy przygotowaniu i wyborze kolejnej z lektur lub filmowo-serialowego eksperymentu z japońskiego segmentu treści tych mediów, staje się sprawą choro-naturalną. I tak ta ,,normalna sytuacja” ostatnio dopadła moje ,,leniwe cztery litery”, które miały, choć tylko początkowy, ale jednak mnie ,,dosięgający”, problem z ,,geekowskim ogarnięciem tematu” na zasadzie ,,do diaska, które teraz tomy danych Uniwersów mogę w mandze przeczytać, które serie odcinkowe bądź filmy wziąć na warsztat?!”. Nie tylko i Ja, ale przy tego rodzaju ,,popkulturowych sprawach nie cierpiących zwłoki”, te ,,odpowiednie na już!” wybory dopadają większość przesyconych, aż nadto zbyt dobrymi anime-mangowo a’la ,,crazy good vibes” wiciami energii i fajnych fluidów... fanów. Jednak, niech nam żyłka na skroni nie pęknie, spokojna głowa, chwila na głębszy oddech, bo świata nie zabraknie – w końcu nadejdą te konkretne momenty które po krótkiej i śmiałej decyzji będą ,,tymi właśnie… tymi z kolejnym japońskim komiksem lub animacją wyczekiwanymi, jakby od zarania dziejów momentami”. Dłuższego bajdurzenia u mnie nie było, u innych popkulturowiczów w tym japońskim mikrokosmosie form rozrywki zapewne również – ta ,,antydecyzyjność” stała się niedawno jedynie wspomnieniem; chłodna kalkulacja, szacunek do japońskiej kultury i obyczajów, zaufanie temu, co Japończycy są w stanie dać w danym gatunku, dla danego typu odbiorcy w swoich komiksach i animacjach, a także wiele innych ,,impulsywnych” czynników, sprawiły, że ,,śmigiem-migiem” geekowsko zadecydowałem. Dlatego też zawołałem więc w myślach: ,,Na ostrza noży gangsterów Yakuzy!”, kolejnym tomem, a właściwie Światem, które biorę na czytelniczy mangowy warsztat jest pilotowe rozdanie mangi ,,ERASED. Miasto, z którego zniknąłem” autorstwa Kei Sanbe. Intuicja i gusta zwyciężyły – ów wybór okazał się dla mnie prawie że rewelacyjny, tak samo bardzo dobry jak obejrzenie świetnego klimatem, narracją, postaciami: anime o tej samej nazwie, które stworzono w oparciu o tak słynną serię komiksów, o której niniejszym w recenzjo-opinii deliberuję. Moja osobista przygoda z ,,Erased”, co zresztą w moim przypadku, jako schemat jest dość częste, rozpoczęła się od obejrzenia w danym Uniwersum serii konkretnego anime, aby potem przysiąść do lektury od początku cyklu mang komiksów, które dla ogólnego wora treści Uniwersum stanowiły archetyp i najważniejsze źródło danych. Wchłonięcie tych nastu odcinków ,,Erased” długo mi nie zajęło – to była przedłużona chwila, świetny emocjonalnie akt, do tego stopnia, że całościowy fenomen tej produkcji określiłbym jeszcze inaczej: jest to na tyle ważna dla popkultury animacja, tak ciekawie osadzona w realiach współczesnego świata, mimo iż ciągle jest to fikcja, że na pewno Netflix, MAX, a nawet i PrimeVideo - te platformy streamingowe właśnie - bezproblemowo poradziłyby sobie w przeniesieniu albo anime ,,Erased" albo jego archetypu, czyli mangi o tym samym tytule, na mały ekran, a może i na formę kinowego hitu. To zawiły, trochę sentymentalny Świat, w anime ze specyficzną linią narracji i gęstym do niemożliwości, na dodatek inteligentnym, mega śledczo-kryminalnym klimacikiem. A jak zaskoczyła mnie startujący z cyklem mang, tom 1 tej serii komiksów? Pilot ,,Miasta, z którego zniknąłem”, faktycznie… zaskakuje, ale w o wiele bardziej zawiły i ,,innawy” sposób niż adaptacja. Początkowo historia, którą – nie spoilerując – znamy z serialu, zaczyna się w podobny, co do tychże odcinków ,,Erased” sposób, i wygląda na teoretycznie prostą z początku, powoli się samo-napedząjącą i rozwijającą w fabule, opowieść. ,,Kreska” dodaje surowości, zwłaszcza grubachny kontur, niekiedy tuszowanie oraz ,,kreślenia” pod różnym kątem związane z wypełnieniami tła, konturów postaci etc. To wszystko wygląda rodem jak z growego ,,Maxa Payne’a” – mamy więc prawie że wizualny kryminał i thriller psychologiczny, do którego wkrótce dołącza (manga nie potęguje tego wrażenia jak anime, w którym element tej ,,podróży” jest w doświadczeniu przez widza prawie że namacalny, dziejący się też szybko) motyw podróży w czasie Satoru, który jak na mangę pilotową serii nie robi aż takiego zamieszania w strukturze świata przedstawionego, jak dokonuje tego owe naście odcinków omawianej serii. ,,Schocking” emocjonalno-fabularny przychodzi w tomie pierwszym ,,Erased” sporadycznie, najbardziej w okolicach końca całości. Dramatyczna strona mangowego otwarcia Uniwersum ,,Miasta, z którego zniknąłem” nie imponuje tak jak tego oczekiwało się od Świata, które w tak kapitalny sposób odebrało się poprzez oglądanie jego wybornie, z nutą iście hitchcockowskiej perfekcji, opcji anime. To swego rodzaju problem i refleksja zarazem: w mandze dostaje się o wiele więcej treści: najrozmaitszych danych, w tym tekstu, scalającego się z jego przekazem obrazu, tworzonych relacji między postaciami, dziwnych powiązań, w których każda kolejna doświadczana strona daje ci coraz większy wgląd w to jak głęboka fabularnie i emocjonalnie jest to historia, historia, którą masz w rękach – i to fakt faktem ma miejsce w mandze, o której niniejszym mowa, co z kolei jest szansą w jej przypadku na dłuższą refleksję nad tym, co przechodzi główny bohater (mimo iż jest to dopiero tom 1),z jakimi trudnościami decyzyjnymi się zmaga, podczas nazwijmy to ,,skoków umysłu” poprzez czasoprzestrzeń, na które tak naprawdę Satoru Fujinuma nie do końca ma wpływ, a których doświadczenie odciska na nim piętno moralnego dylematu ,,że coś jednak mogło się zrobić, tak aby wiele osób w przeszłości uratować”. Problem w tym (i tu pojawia się ten problem, o którym nieco powyżej na początku akapitu wspominam),iż tom 1 ,,Erased” nie ma w sobie koniecznej w tej historii prostoty, jakby skrócenia i uporządkowania całości scenariusza – gdyby tak przedstawiano anime Uniwersum, jak robi to manga z ,,Erased”, to serial… cóż miałby nie 12 a od 24 do 30 odcinków. Manga ,,Miasta beze mnie”, której tytuł, jako nazwa serii/Świata komiks właśnie podkreśla z lekko ukrytej strony, ot pośrednio, że chyba mało kto z nas chciałby znaleźć się na miejscu Satoru, przeżywającego swego rodzaju rozdarcie uczuciowe-decyzyjne, na którym to ciąży tytaniczna odpowiedzialność z racji talentu i przekleństwa zarazem ,,cofania się” w czasie do chwil, na które nasz ,,MC” nie wpływu, a które być może ,,zaraz!” zaowocują jakimś złym zdarzeniem, jest bardziej dramatyczna i siadająca na emocjach, miejscami z lekką stagnacją, którą jednak jest w stanie pociągną rysunek, powinna być czytana po obejrzeniu tych 12 epizodów ,,Ereased” – nie ukrywam, pilot mangi świetnie uzupełnia emocje do danych, realizowanych przez serial odcinków odpowiednich do tego, co analogicznie przedstawia manga. Warto w tym elemencie napomknąć, iż uczucia Satoru, chaos, którego on doznaje w związku z atakującymi go przeszłymi zdarzeniami oraz idącymi z tym w parze emocjami dobrze wytłuszcza i podciąga grafika. ,,Kreska” nie jest perfekcyjna, ale niektóre akcenty w bardziej tragicznych i depresyjnych i skakających do góry w tętnie akcji sekwencjach barw czerni, przetartej szarości i dziwnie stosowanych wypełnieniach konturów postaci oraz elementów otoczenia, robią solidne emocjonalne wrażenie. I dzięki tym elementom manga ta zyskuje funkcję dopełnienia tej niepośredniej strony Uniwersum - bez emocji i dramatyzmu, nic tutaj nie ma prawa bytu, a po to jest ten komiks właśnie. Perspektywa opowieści ze strony Satoru, wejście w jego zbłąkany i ambiwalentny umysł stają się w mandze w porównaniu do anime praktycznie dotykalne. Całościowo, licząc wszystko to, co zawiera się w tworzeniu danego Świata w serialu jak i komiksie, w tym przypadku zwycięża konwencja anime. Jest jednak pełne ultra-optymizmu światełko w tunelu, co do tego, jak dramatyczno-fabularnie rozwinie się wytłuszczana dość mocno, indywidualna, dość odpowiednia dla bardziej wrażliwych czytelników, emocjonalna strona całej tej opowieści, której ,,ulega" z racji swojej specyficznej mocy Satoru - opowieści, którą mam nadzieję doświadczyć w pełni scenariuszowej, rozwiniętej w intensywny thriller i suspens, krasie w następnym i następnym... no i następnym tomie mangowej rzeczywistości ,,Miasta beze mnie".

Jedna z najprzyjemniejszych mang, które czytałam. Słodka i niezobowiązująca. Najpiękniejsza kreska ze wszystkich poznanych dotąd przeze mnie mang. Zainteresował mnie wątek noszenia maski przez Shina - jednego z głównych bohaterów. Mówi on, że nie może pozbyć się maski, ponieważ codziennie na świecie czyhają różne stwory i potwory, które nie mogą ujrzeć jego twarzy. Właściwie wątek ten nie był w żaden sposób rozwinięty, a szkoda. Mógłby być on bardzo ciekawym dodatkiem. Wiem, że jest to jednotomówka, jednak gdyby autor postanowiłby kontynuowanie ,,Nie odpychaj mnie" - z całą pewnością sięgnęłabym po kolejny tom!